ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ ΤΟΥ RAMIRO DE MAEZTU=[[ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ ΝΑ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΙΣΟΙ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΟΤΑΝ Ο ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΙΑΤΗΡΕΙ ΤΗΝ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ ΔΙΔΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΟΥΣ ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ]]- - -[[Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΜΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΚΤΙΜΑΤΑΙ ΑΠΟ ΟΣΑ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΟΝΤΑΙ ΜΕΣΩ ΑΥΤΗΣ]]- - - [[ΠΕΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΦΟΝΙΑΔΩΝ ΜΟΥ]]- - - - - - - - - - - -_-_-_- - - - - - - -Πέδρο Αντόνιο ντε Αλαρκόν (1833-1891) Ο Θάνατος κι ο φίλος του είναι μία «φανταστική ιστορία» όπως επιγράφεται από τον ίδιο τον Αλαρκόν στον υπότιτλό της. Διαδραματίζεται στην Ισπανία των αρχών του 17ου αιώνα και παίρνει ως αφορμή ένα πραγματικό ιστορικό γεγονός: ο Ισπανός βασιλιάς Φίλιππος Ε’ παραιτείται από τον θρόνο βάζοντας στη θέση του τον νεαρό πρωτότοκο γιο του Λουδοβίκο Α’, καθώς ο ίδιος εποφθαλμιά το γαλλικό στέμμα που πιστεύει ότι θα φορέσει σύντομα, αφού, ο επίσης νεαρός Γάλλος βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ’ είναι ετοιμοθάνατος. Όμως, όπως συμβαίνει συνήθως με τα σχέδια, τόσο των απλών θνητών όσο και των γαλαζοαίματων, τα πράγματα δεν εξελίσσονται ομαλά: σύντομα αρρωσταίνει βαριά και ο Λουδοβίκος Α’ και το ζήτημα που θα κρίνει ποιος θα φορέσει το γαλλικό και ποιος το ισπανικό στέμμα έγκειται στο ποιο παιδί θα πεθάνει πρώτο. Αυτή είναι η πληροφορία που χρειάζεται να ξέρει με σιγουριά ο κυνικός Φίλιππος Ε’ προκειμένου να μη βρεθεί εκτός πολιτικής εξουσίας. Ποιος όμως μπορεί να προβλέψει τον θάνατο; Σε αυτό το ερώτημα του βασιλιά αναλαμβάνει να απαντήσει ο κεντρικός πρωταγωνιστής της ιστορίας, ο Χιλ Χιλ. Νόθος γιος ενός ευγενούς, μεγάλωσε ως βαλές στο αρχοντικό του κόντε Ρίο ντε Νουέβο, όπου ερωτεύτηκε την όμορφη και πλούσια Έλενα Μοντεκλάρο. Ο Χιλ Χιλ μορφώνεται με λατινικά, ξιφασκία και σκάκι και κάνει όνειρα να παντρευτεί την αγαπημένη του Έλενα, όταν ξαφνικά ο θάνατος σαρώνει τη ζωή του: ο προστάτης του αποδημεί εις Κύριον και η χήρα κοντέσα Ρίο ντε Νουέβο τον πετά στο δρόμο. Ο Χιλ Χιλ αναγκάζεται να αναλάβει το παλιό τσαγκαράδικο του πατέρα του για να επιβιώσει. Πάμφτωχος και απελπισμένος, καθώς δεν μπορεί καν να πλησιάσει πια την αγαπημένη του, επιχειρεί να δώσει τέρμα στη ζωή του. Την κρίσιμη στιγμή, λίγο πριν καταπιεί το δηλητήριο που θα τον απαλλάξει από τα βάσανά του, εμφανίζεται μπροστά του ένα μαυροντυμένο πλάσμα που του προσφέρει τη φιλία του. Έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο περιγράφει ο Αλαρκόν τη φιγούρα του Θανάτου: δεν πρόκειται για μία προσωποποίηση του κακού αλλά μάλλον για το αντίθετο ακριβώς: Ήταν ένα πλάσμα γύρω στα τριάντα, τριάντα τρία, ψηλό, όμορφο, χλωμό, ντυμένο με ένα μακρύ χιτώνα και μια μαύρη κάπα. Τα μακριά μαλλιά του καλύπτονταν από έναν, επίσης πένθιμο, φρυγικό σκούφο. Δεν είχε ούτε ίχνος τριχοφυΐας, και εντούτοις, δεν έμοιαζε με γυναίκα. Ούτε με άντρα όμως έμοιαζε, παρά την αρρενωπή και δυναμική του έκφραση. Αυτό που πραγματικά φαινόταν να είναι, ήταν ένα πλάσμα άφυλο, ένα σώμα χωρίς ψυχή ή καλύτερα, μια ψυχή χωρίς καθορισμένο φθαρτό σώμα. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν μια άρνηση προσώπου. Ο Θάνατος, λοιπόν, γίνεται φίλος με τον Χιλ Χιλ και του προσδίδει το μοναδικό χάρισμα να προβλέπει με απόλυτη ακρίβεια ασθένειες και θανάτους. Ο Χιλ Χιλ γρήγορα γίνεται γνωστός ως ο καλύτερος γιατρός και έτσι καταφτάνει στην αυλή του Ισπανού βασιλιά: είναι ο μόνος που μπορεί να υποδείξει στον Φίλιππο ποιο στέμμα θα ελευθερωθεί πρώτο. Αυτή η ιστορία του Αλαρκόν δημοσιεύτηκε σε συνέχειες στον Τύπο της εποχής και χαρακτηρίζεται από έντονο μεταφυσικό στοιχείο. Ο Θάνατος δεν παραλείπει να πάει τον μικρό προστατευόμενό του μία βόλτα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, κάνοντας μια ξεχωριστή στάση στην Ιερουσαλήμ, όπου περιγράφεται η καθυπόταξη του Θανάτου στον Θεό μετά από μία σκληρή μάχη κατά την ανάσταση του Χριστού. Όμως και ο συγγραφέας δεν παραλείπει να δώσει εντέλει στον ήρωά του μία μεταθανάτια ευκαιρία εξιλέωσης για το τρομερό έγκλημα στο οποίο θα οδηγηθεί, όντας υπό την τρομερή επιρροή του σκοτεινού του Φίλου... Μεταφραστικά, το βιβλίο ήταν μια μικρή πρόκληση, δεδομένου της χρονικής απόστασης των δύο αιώνων που μας χωρίζει από το πρωτότυπο, αλλά ήταν μια απολαυστική λογοτεχνική εμπειρία για εμένα, και ελπίζω και για τους αναγνώστες! Δήμητρα Σταυρίδου_- - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -_-_-_-_-_ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΧΑΤΖΗΣΤΕΡΓΙΟΥ=[[ Τί είναι σε μια ζωή δυσφορικής μεν, «ηθελημένης» δε, στασιμότητας; Τί είναι σε μια ζωή- προσωπική ή κοινωνική- χωρίς πνοή, χωρίς όραμα, με αδιανόητη την ελπίδα για κάτι που ζεσταίνει ή δροσίζει την ψυχή, μέρα μπαινει μέρα βγαίνει, με έμφαση στενά στη στεγνή υλικότητα του «ζην», επομένως μακριά από την ευφορικότητα του «ευ ζην»; Τί τη γεννάει, και γιατί μπορεί να κρατάει τόσο πολύ χρονικά, κάποιες φορές και για όλη τη διάρκεια ενός ανθρώπινου βίου; Ζωές «πακτωμένες» στον Χώρο Το ζήτημα είναι αχανές. Στοχαστές μεγάλης εμβέλειας το έχουν αναλύσει θεωρητικά, εισάγοντας την έννοια της «αλλοτρίωσης», που πολύ σχηματικά σημαίνει «αποξένωση του ανθρώπου από τον εαυτό του». Όμως αυτά τα θέματα όχι μόνο δεν εξαντλούνται, μα συχνά εκδηλώνονται με καινούριο τρόπο, έτσι όπως η ανθρωπότητα πυρετωδώς μεταλλάσεται, ζητώντας αλλιώς την προσοχή μας. Στο παρόν κείμενο θα προσεγγίσουμε το ζήτημα διά της Λογοτεχνίας (και επικουρικά από άλλες Τέχνες), κάτι που κατ’αρχάς δεν είναι εύκολο, αφού η Λογοτεχνία και οπωσδήποτε το Μυθιστόρημα είναι σύμφυτο με την εξέλιξη- ακόμα και στο επίπεδο της πλοκής, πόσο μάλλον αναφορικά με τους χαρακτήρες και τις σχέσεις μεταξύ τους- και όχι τη στασιμότητα που χαρακτηρίζει το ψυχικό τοπίο της αλλοτρίωσης. Στο πεδίο της Λογοτεχνίας ιδιαίτερη είναι η συμβολή του Ισπανού συγγραφέα Χαβιέρ Μαρίας, την οποία θα αναπτύξουμε σταδιακά στη συνέχεια. ** * Ψηλαφώντας τα χαρακτηριστικά μιας ζωής δυσφορικής μεν, μα «ηθελημένης» στασιμότητας, έχουμε αναπόφευκτα να κάνουμε με τον «Χώρο»: μια τέτοιου είδους ζωή εξελίσσεται- συμβολικά ή κυριολεκτικά- στον ίδιο και απαράλλαχτο Χώρο, όχι μόνο από την άποψη του υλικού, αλλά και του άϋλου περιβάλλοντος, αυτό των αντιλήψεων και των συμπεριφορών. Έτσι κι αλλιώς, η σχέση μας με τον Χώρο, τον τρόπο που βιώνουμε έναν Χώρο, δεν είναι χωρίς προβλήματα. Γράψαμε αλλού (στον «Αναγνώστη», και στο βιβλίο μου «Μεθόριος- η αυτοκρατορία των ορίων») για την «ποίηση της εξαναγκασμένης αποξένωσης», που αφορά κυρίως φαινόμενα εξορίας ή αποκλεισμού από τον Χώρο, μιας μερίδας του πληθυσμού από μια άλλη. Σ’αυτή τη συνθήκη, ένας άνθρωπος ή μια ολόκληρη κοινότητα βρίσκεται θεσμικά «εκτός» χωρίς να επιτρέπεται- έτσι ή αλλιώς- να εισέλθει στον Χώρο. Εδώ, τώρα, θα μιλήσουμε για την (όχι πολύ τραγουδισμένη, ούτε πολύ μελετημένη, ενδεχομένως ακόμα και αποσιωπημένη) συνθήκη του εγκλωβισμού σε έναν χώρο- όχι με την έννοια του στρατοπέδου συγκέντρωσης ή της απαγωγής, ούτε σαν την απαίσια συνθήκη του εγκλεισμού του κοριτσιού από την οικογένειά του στο Κωσταλέξι, που έχει κοινά στοιχεία με ανάλογες ασφυκτικές ταινίες του Χόλυγουντ, μα μιας (σχεδόν) «οικειοθελούς» εσαεί παραμονής σε έναν σταθερά ανηδονικό χώρο: όπου ενώ η πόρτα είναι ανοιχτή, εσύ δεν βγαίνεις, σου είναι αδιανόητο να βγείς. Εξολοθρευτής Άγγελο Η ταινία «Εξολοθρευτής Άγγελος» του Λουΐ Μπουνιουέλ είναι χαρακτηριστική αυτής της συνθήκης, που προσομοιάζει στην «πάκτωση». Σ’αυτό το έργο, οι άνθρωποι εγκλωβίζονται σε ένα Μέγαρο όπου έχουν προσκληθεί σε μια γιορτή. Παρά το ότι η παρατεταμένη αναγκαστική συναναστροφή εξελίσσεται με φριχτό τρόπο, παρά το γεγονός ότι υποτίθεται ότι τους περιμένει μια ζωή «εκεί έξω», και παρά το ότι κανείς δεν τους εμποδίζει να βγουν, τους είναι αδιανόητο απλά να ανοίξουν την πόρτα και να φύγουν. Ούτε οι «απ’έξω» μπορούν να βοηθήσουν: καμμιά εξωτερική δύναμη δεν μπορεί να το κάνει, όσο οι ίδιοι αισθάνονται ότι είναι αδύνατο κάτι τέτοιο. *** Η συνθήκη της «πακτωμένης» ζωής υφίσταται παντού γύρω μας. Στα βιβλία μου, και κυρίως στο «Αποτύπωμα γυναίκας» αναδεικνύεται η περίπτωση μιας γυναίκας που περνάει ολόκληρη τη ζωή της ως συγκεκριμένη φιγούρα συγκεκριμένου ζωγραφικού πίνακα. Σε έναν πίνακα μάλιστα που δεν του έχουν βάλει μια κορνίζα ώστε να αναρτηθεί κάπου αξιοπρεπώς- γι’αυτό μοιάζει με μουτζούρα ακουμπισμένη σε έναν τοίχο. Σε ένα άλλο βιβλίο μου, με τίτλο «Χορός μεταμφιεσμένων»- το οποίο πάντως είναι ένα μυθιστόρημα εξέλιξης του ψυχισμού- η υπόθεση ξεκινάει με έναν άνδρα που μέχρι τότε, για μια ολόκληρη φάση, ζεί σε ένα κλουβί. Φορές φορές δυσθυμεί (ενίοτε μέχρις ασφυξίας) που βρίσκεται εκεί, μα δεν σκάβει για να βγει, ούτε λιμάρει τα κάγκελα μήπως και τα κόψει. Η πραγματική του αγωνία είναι μήπως μεγαλώσει και δεν χωράει στο κλουβί. Είναι από τα κείμενά μου που πολύ τα αγαπώ, μα πέφτοντας επάνω (κυριολεκτικά: συνέβη εξαίφνης στην Ισπανία) στον συγγραφέα Χαβιέρ Μαρίας, συνειδητοποίησα ότι τα δικά μου είναι γραμμένα, θα λέγαμε σχηματικά, από τη σκοπιά «του ιππότη που θέλει να σώσει μια εγκλωβισμένη νέα γυναίκα», μια θεώρηση πολύ παλιά, που κρατάει από την εποχή που ζωγράφιζαν τον Άγιο Γεώργιο στη Δύση. Μια θεώρηση που την ενδιαφέρει να είναι επεμβατική υπέρ του απεγκλωβισμού. Αντιθέτως, ο Μαρίας γράφει «ζώντας τον χώρο από μέσα», από τη σκοπιά της (οικειοθελώς) εγκλωβισμένης ή έστω από τη σκοπιά κάποιου που- χωρίς απαραίτητα να είναι πρωταγωνιστής- πάντως είναι κι αυτός «μέσα» και παρατηρεί. Τον συγγραφέα δεν τον ενδιαφέρει ευθέως η «έξοδος», μα ο φωτισμός της συνθήκης της καθήλωσης, της μη επέμβασης στα πράγματα. Αλλά ας δούμε τα γραφόμενα από τον Μαρίας πιο συστηματικά. Ο τρόπος του Χαβιέρ Μαρίας Γνώρισα το συγγραφικό έργο του Μαρίας, πολύ μετά την πρώτη φάση της παραγωγής του. Μου το σύστησαν φίλοι Ισπανοί, και ιδιαιτέρως ο Νίκολας Σάντσεθ, Καθηγητής της Μεταφυσικής στο Πανεπιστήμιο της Βαλένθια, γιός του τελευταίου Υπουργού Δικαιοσύνης της νόμιμης κυβέρνησης της Ισπανίας, τη δεκαετία του 1930, πριν καταλάβει την εξουσία ο Φράνκο. Ο πατέρας του Νίκολας, επιφανής νομικός, αρχικά φυλακίστηκε από το καθεστώς Φράνκο, και στη συνέχεια βιοπορίστηκε εργαζόμενος σε επισκευαστήριο ποδηλάτων, μέχρι που επινόησε μια πατέντα για νέου τύπου οχήματα, και βελτίωσε έτσι τα οικονομικά της οικογένειάς του. Τα γράφω αυτά, μαζί με την επισήμανση του Καθηγητή ότι τόσα χρόνια μετά το τέλος του δικτάτορα, το αποτύπωμα του φρανκικού ολοκληρωτισμού είναι ακόμα παρόν και βαρύ στην Ισπανία, γιατι αυτά τα βιογραφικά στοιχεία συνδέονται με αντίστοιχα του Μαρίας. Ο Χαβιέρ Μαρίας, γεννήθηκε το 1951 στη Μαδρίτη, και πέθανε εκεί το 2022, από τον κορονοϊό. Πατέρας του ήταν ο φιλόσοφος Julián Marías, ο οποίος φυλακίστηκε από το καθεστώς Φράνκο, και στη συνέχεια του απαγορεύτηκε η πανεπιστημιακή σταδιοδρομία, επειδή ήταν μαθητής του εμβληματικού Ισπανού φιλοσόφου Ortega y Gasset, οπότε για χρόνια βιοπορίστηκε παραδίνοντας ιδιαίτερα μαθήματα, ενώ αργότερα δίδαξε ως επισκέπτης Καθηγητής στα αμερικάνικα πανεπιστήμια Harvard και Yale. Η μητέρα του Χαβιέρ ήταν η συγγραφέας Dolores Franco Manera. Η λογοτεχνική, δοκιμιακή και μεταφραστική παραγωγή του Χαβιέρ είναι τεράστια. Το έργο έχει μεγάλη απήχηση στη χώρα του, μεταφράστηκε επίσης και κυκλοφόρησε σε πολλές χώρες, ενώ παράλληλα ο ίδιος δίδαξε και σε φημισμένα Πανεπιστήμια του εξωτερικού. Εννοείται ότι το παρόν κείμενο δεν έχει σχέση με μια συνολική αποτίμηση του έργου του. Εστιαζόμαστε σε συγκεκριμένα βιβλία, προκειμένου να αναδείξουμε και να επωφεληθούμε από την πολύτιμη συνεισφορά του στην ανάδειξη του πεδίου της «οικειοθελώς πακτωμένης ζωής». Όπως γράφει ο ίδιος, στο μυθιστόρημα «Έτσι αρχίζει το κακό», σε μετάφραση Έφης Γιαννοπούλου, εκδόσεις Πατάκη, μιλάει για ζωές ολόκληρες όπου: «…δεν υπήρχε θεραπεία, ούτε επανόρθωση, ούτε εκκαθάριση…(απέμεινε) μια ιστορία, σε κάποιες περιπτώσεις. Μια ασήμαντη και τις περισσότερες φορές μια ανείπωτη ιστορία, γιατί συνήθως κανείς δεν αφηγείται τις ιστορίες της ιδιωτικής ζωής- ή ίσως να τις αφηγείται, όμως ψιθυριστά, για να μην είναι κιόλας σαν να μην έγιναν ποτέ, ούτε να μείνουν στο βουβό μαξιλάρι πάνω στο οποίο πιέστηκε το δακρυσμένο πρόσωπο, ούτε να είναι ορατές μόνο στο ψυχρό μάτι της ψυχρής σκοπού, της σελήνης». *** Τα βιβλία του Χαβιέρ, μεταφρασμένα στα ελληνικά, από όπου αντλεί το παρόν κείμενο, είναι (χωρίς χρονολογική σειρά συγγραφής ή έκδοσης): «Μπέρτα Ίσλα»,από τις εκδόσεις Πατάκη, «Έτσι αρχίζει το κακό», από τις εκδόσεις Πατάκη, «Αύριο στη μάχη να με σκεφτείς», από τις εκδόσεις Σέλας, «Αισθηματικός άνδρας», από τις εκδόσεις Ζαχαρόπουλος. Όλα έχουν να κάνουν με μια «συνθήκη κλεισούρας», ενός φαύλου κύκλου συμβίωσης χωρίς μια δημιουργική διάθεση για εξέλιξη της σχέσης ή του εαυτού ή μια κίνηση για ουσιαστική επέμβαση στα πράγματα, που θα αντιμαχόταν την αέναη, παθητική δυσφορία. Μια γυναίκα που κυκλοφορεί σαν το φάντασμα στο σπίτι, υπό την περιφρόνηση του άνδρα της. Μια νεανική σχέση που μετατρέπεται σε μια μόνιμη παγωμένη ερημιά αποξένωσης και αλλοτρίωσης. Μια ερωτική έξαψη ενός άνδρα για μια παντρεμένη γυναίκα, ο στιβαρός, με πυγμή, άνδρας της οποίας απουσιάζει συχνά- μα μια έξαψη η οποία πελαγοδρομεί χωρίς να κορυφώνεται ή να συγκροτείται σε κάτι. Οι συνέπειες μιας βραδιάς όπου ένας άνδρας βρίσκεται στο σπίτι μιας παντρεμένης γυναίκας, και αυτή πεθαίνει απρόσμενα στην αγκαλιά του, με το μωρό της να βρίσκεται στο άλλο δωμάτιο, και ο σύζυγός της να τηλεφωνεί και να ξανατηλεφωνεί από το Λονδίνο. Τίποτα από αυτά δεν λειτουργεί ως δράμα- δεν υπάρχει αιχμή-, πολύ περισσότερο ως τραγωδία- η κάθαρση είναι αδιανόητη. Η συγκάλυψη, η αποσιώπηση, δίνουν τον τόνο, αναπαράγοντας την «κλεισούρα» έτσι ή αλλιώς. Ο χώρος στον οποίο εξελίσσονται όλα αυτά μπορεί να είναι απλά ένα σπίτι ή ένα συμβολικό «κλουβί», όπου οι άνθρωποι μπορεί να κυκλοφορούν έξω από τους τοίχους του σπιτιού τους, μα είναι στο μυαλό τους απολύτως δεσμευμένοι να υπάρχουν, να σκέφτονται και να δρουν μόνο στα πλαίσια ενός «χωριού», που είναι εγκατεστημένο στη σκέψη τους. Ο τρόπος που είναι γραμμένα τα μυθιστορήματα αντανακλά θαυμαστά την κατάσταση στο πεδίο: η γραφή είναι σχοινοτενής (ο αγγλικός όρος «tedious» αντιστοιχεί με επάρκεια εδώ), αργόσυρτος (ενίοτε μια φράση απλώνεται σε δυο σελίδες), ενώ τα αντικείμενα του περιβάλλοντος μικρή σημασία έχουν, λειτουργούν περισσότερο ως ντεκόρ μιας ζωής που δεν έχει ουσιαστικό κίνητρο. Δεν υπάρχει «πνοή» σε ένα τέτοιο σπίτι. Πέρα από τους ανθρώπους- φαντάσματα που κυριαρχούν στο σύμπαν του Χαβιέρ Μαρίας, υπάρχουν και κάποιοι που λειτουργούν ως παρατηρητές: παρατηρούν συστηματικά τα όσα συμβαίνουν στο «σπίτι»- χωρίς φυσικά να επεμβαίνουν στη ροή- με γνωστικό κίνητρο («μήπως και καταλάβουν το γιατί»), όπως και ορισμένοι σκοτεινοί, φόβιοι χαρακτήρες, οι οποίοι ναι μεν δεν είναι εγκατεστημένοι στον πυρήνα του «σπιτιού» μα είναι «εκεί κοντά», κάποιες φορές ως «γιατροί», και έχουν τον τρόπο να ρίξουν τη βαριά σκιά τους, διαιωνίζοντας και εμβαθύνοντας τον εγκλεισμό. Το τελευταίο παραπέμπει στον τρόπο που λειτουργεί η μεγαλύτερη από το «σπίτι» κοινωνία, επηρεάζοντας τον τρόπο που λειτουργεί ένας συμβιωτικός χώρος. Οι άνθρωποι μπορεί να είναι εγκλωβισμένοι, μα κανένα «σπίτι» δεν είναι μόνο του, απομονωμένο, αφού υπάγεται σε κάποιους γενικούς κανόνες λειτουργίας. Υπάρχει μια συγκεκριμένη μόνιμη σκληρή συνθήκη βίωσης του ευρύτερου Κόσμου για τους πρωταγωνιστές του Χαβιέρ: το καθεστώς του Φράνκο, είτε στην εποχή της κυριαρχίας του, είτε- κι αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον- μετά και παρά το τέλος του: μεγάλο το βάρος του αποτυπώματος που άφησε η βιοπολιτική του στην κοινωνία. Το προσδιορίζω ως «καθεστώς», παρά ως «δικτατορία», που μπορεί να λειτουργήσει εξομοιωτικά με άλλες καταστάσεις αλλού, μη αποδίδοντας την πραγματικότητα εκείνης της εποχής για την Ισπανία. Πολύ συνοπτικά: το καθεστώς που επικράτησε με το πραξικόπημα του Φράνκο κατά της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας, σε συνδυασμό με την πολύ μεγάλη διάρκειά του, χαρακτηρίζεται από έναν πολύ σκοτεινό ολοκληρωτισμό, την επιβολή της λειτουργίας της λογικής και της πρακτικής του στρατώνα σε ολόκληρη την κοινωνία. Αυτό δεν μπορεί να μην έχει επίπτωση σε όλα τα επί μέρους. *** Πρέπει να πούμε εδώ ότι, ανάμεσα στα άλλα, υπάρχει και ένα βιβλίο του Χαβιέρ Μαρίας, που πολύ αγαπώ, διαφορετικής ατμόσφαιρας από τα προηγουμένως αναφερθέντα, με τίτλο «Όταν ήμουν θνητός», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Σέλας. Στο πολύ ζωντανό, παλλόμενο αυτό βιβλίο, η κατάσταση δεν είναι ακίνητη, μα κυριαρχείται από ανατροπές. Σε μια από τις ιστορίες, γυναίκες ξεπαστρεύουν τους άνδρες τους- αποφεύγοντας τις περιπλοκές που μπορεί νάχει ένα διαζύγιο-, καλώντας έναν ειδικό γι’αυτή τη δουλειά γιατρό, που κάνει μια θανατηφόρο ένεση στους συζύγους την ώρα που κοιμούνται τη νύχτα! Σε μια άλλη, ενώ ένας άνδρας σε μπαλκόνι ξενοδοχείου παρακολουθεί από απόσταση με κυάλια τα σχεδόν γυμνά σώματα όσων κάνουν μπάνιο στη θάλασσα, και ενώ έχει την εντύπωση ότι το ίδιο κάνει ένας άλλος άνδρας από άλλο μπαλκόνι του ίδιου ξενοδοχείου, ξαφνικά διαπιστώνει ότι ο άλλος μόλις σκότωσε κάποιον στην παραλία- με αυτό που έμοιαζε με κυάλια, μα ήταν θανατηφόρο όπλο. Αν ο Χαβιέρ συνδύαζε αυτό το βιβλίο του με τα άλλα, σε κάτι ενιαίο, θα προέκυπτε ενδεχομένως ένα μυθιστόρημα σαν τις ταινίες του Μπουνιουέλ, μα ο συγγραφέας έχει τον δικό του τρόπο. Με αυτή την έννοια, το συγκεκριμένο βιβλίο λειτουργεί μάλλον ως συλλογή φαντασιώσεων ανθρώπων που κατά τα άλλα ζουν μια «πακτωμένη» ζωή. Η επιρροή ενός καθεστώτος ρύθμισης και μετά την κατάργησή του Αξίζει να επιμείνουμε λίγο σ’αυτό που, όπως προείπαμε, αναδεικνύει εναργέστατα με το έργο του ο Χαβιέρ Μαρίας, μαζί με την “ψυχική οικονομία ενός περιβάλλοντος πακτωμένης ζωής”: ότι δηλαδή ακόμα και μετά την κατάργηση μιας συνθήκης διαμόρφωσης της κατάστασης πραγμάτων- και μια δική του αναφορά είναι το καθεστώς Φράνκο, μετά το τέλος του/ μα εμείς μπορούμε να το δούμε και σε πολλές άλλες ιστορικές εφαρμογές/- οι συνέπειές της συνθήκης αυτής διαρκούν για πολύ, καθορίζοντας ακόμα και πολλές διαστάσεις αυτού του «μετά». Με όρους Φουκώ, θα λέγαμε ότι παρά την αντικατάσταση μιας βιοπολιτικής από μια άλλη, η προηγούμενη εξακολουθεί να έχει την επίδρασή της. «Όπως τα πεύκα κρατούνε τη μορφή του αγέρα, ενώ ο αγέρας έφυγε…» γράφει ο Γιώργος Σεφέρης το 1966. Μια τέτοια θεώρηση αφορά ολόκληρες κοινωνίες, και απαντά σε πολλές διερωτήσεις του τύπου «μα γιατί δεν αντιδρούν οι άνθρωποι;». Η καταφυγή στο «οικείο», «σ’αυτό που γνωρίζουμε»- κι ας είναι σχετικά ή πολύ δυσάρεστο, κι ας μή βγάζει πουθενά («το έχουμε συνηθίσει»), είναι κοινός τόπος στην Ιστορία του ανθρώπου. Κι έπειτα, όπως έχει γράψει ο Mc Luhan, ένας από τους πιο ιδιαίτερους στοχαστές του 20ου αιώνα: «Είναι φόβιο να κοιτάς κατάματα το παρόν: εκεί βρίσκεται η πρώτη γραμμή του Μετώπου, εκεί σκάνε όλες οι βόμβες!». Γι’αυτό, συμπληρώνει ο ίδιος, συχνά οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν να οδηγούν το αυτοκίνητό τους με το βλέμμα στον καθρέφτη που δείχνει πίσω, τον καθρέφτη οπισθοπορείας, παρά να κοιτάζουν μπροστά. Η στάση αυτή δεν συνεπάγεται απαραίτητα μια ολοκληρωτική παθητικότητα. Μπορεί να εκδηλωθεί και ως παθητικότητα (προσκόλληση, πάκτωση σε ένα παλιό, α/σύγχρονο σύστημα αντιλήψεων) μεταμφιεσμένη σε ενεργητικότητα. Στο μυθιστόρημά μου «Σου έχει μείνει καθόλου περιουσία;», εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2008, με την Αθήνα να καίγεται στο εξώφυλλο της Αλέξιας Οθωναίου: μπροστά στην απειλητική οικονομική κρίση, του 21ου αιώνα αυτή τη φορά, οι Έλληνες γκρεμίζουν οι ίδιοι τις πόλεις τους για να τις ξαναχτίσουν και να βγάλουν χρήματα έτσι, όπως έγινε μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην κατάληξη του μυθιστορήματος, ο στόχος επετεύχθη- όντως, βγήκανε λεφτά-, μα το χτισμένο τοπίο που προέκυψε είναι εφιαλτικό. Η προσκόλλησή μας σε μια αναχρονιστική πια κατάσταση πραγμάτων- και μάλιστα στη στεγνή υλικότητά της-, πότε από φόβο και τρόμο προς το άγνωστο καινούριο, και πότε εξωραΐζοντάς την φαντασιακά και παραπλανητικά ως «Χρυσή Εποχή», μπορεί να αποδειχθεί ολέθρια. Κατευνασμός του ανυπόφορου της συνθήκης Σε ατομικό επίπεδο, το οικοσύστημα της “πακτωμένης” ζωής έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, και γεννά συγκεκριμένους ανθρωποτύπους- που ενίοτε προσομοιάζουν σε ρομπότ, με όλες τις παθολογικές συνέπειες που μπορεί αυτό να έχει, τόσο στους ίδιους, όσο και σε όσους μπορεί να επηρεάζονται από αυτούς. Βεβαίως, καθώς είναι αδύνατο για έναν άνθρωπο να μετατραπεί ολοκληρωτικά σε ρομπότ, προκύπτουν κάποιες καταφυγές μήπως και γίνει πιο ανεκτή μια ρηχή, ά/πνοη ζωή. Ο Χαβιέρ δεν αναφέρεται πολύ σ’αυτά, εστιάζοντας και αξιοποιώντας λογοτεχνικά την ωμότητα της “γυμνής ζωής”, μα μια ανάδειξη αυτής της πτυχής μπορεί να φωτίσει περισσότερο τη συνθήκη του «οικειοθελούς» εγκλεισμού. Σε σχέση με τις μορφές που μπορεί να πάρουν οι καταφυγές: στο μυθιστόρημά μου “Σου έχει μείνει καθόλου περιουσία;” οι άνθρωποι ζουν μια “Άλλη- από την πραγματική- Ζωή” μετέχοντας εντατικά σε δύο “αντίπαλης πολιτικής ιδεολογίας” διαδραστικά Video Games, ξεφορτώνοντας εκεί- συχνά με ένταση- τα πάθη τους. Στο καθηλωμένο περιβάλλον του άλλου μυθιστορήματός μου “Χορός Μεταμφιεσμένων”- όπου όλα διαδραματίζονται σε ένα κτίριο- οι (οικειοθελώς εγκλωβισμένες) κοπέλλες υποδύονται- σε βαθμό ταύτισης- τις “νεράϊδες”. Η υιοθέτηση ενός ρόλου σε μόνιμη βάση, ως υποκατάστατο μιας πραγματικά δημιουργικής ζωής, συνιστά μια καταφυγή. Και στις δυο περιπτώσεις ο κατευνασμός ορισμένως λειτουργεί, βυθίζοντας όμως ακόμα περισσότερο τους χαρακτήρες στην αλλοτρίωση, την αποξένωση από τον εαυτό τους. Πάντως, παρά το εγκαθιδρυμένο καθεστώς Ανηδονίας σ’αυτά τα περιβάλλοντα, τίποτα δεν είναι τελειωμένο και απολύτως προσαρμοσμένο- ιδίως όταν πρόκειται για ζωές σε «πακτωμένους» χώρους και όχι ζωές «πακτωμένες» καθ’εαυτές, το οποίο συνιστά βεβαίως μια διαφορετική συνθήκη, άλλη από αυτή του παραιτημένου «οικειοθελούς εγκλωβισμού. Στα καθ’ημάς, τα γραπτά του Μάριου Χάκκα, που εκδίδονται ξανά επιμελώς από την «Άγρα», αναδεικνύουν αυτή τη συνθήκη: την περίπτωση ενός ανθρώπου που «χτυπιέται» κυριολεκτικά και αδιέξοδα, ασφυκτιώντας στο πολλαπλά «πακτωμένο» περιβάλλον της μετεμφυλιακής κατάστασης της Ελλάδας. Πρόκειται για μια περίπτωση παντελούς απουσίας κατευνασμού. *** Ο Χαβιέρ Μαρίας, στα δικά του, δίνει βάρος, όπως προείπαμε, στον παρατηρητή, ο οποίος είναι μεν εγκατεστημένος «μέσα» στο εγκλωβισμένο σύστημα, μα παρακολουθεί συστηματικά και καταγράφει, μήπως και «καταλάβει» τί είναι όλο αυτό. Και μόνο η παρουσία του παρατηρητή συνιστά κάποιου είδους «λοξού» έστω κατευνασμού, καθώς οι παρατηρητές μπορεί να είναι εν δυνάμει στοιχεία της αλλαγής, της Εξόδου. Αυτή την πτυχή επιχειρώ να αποδώσω στο δικό μου μυθιστόρημα «Έξοδος», που κυκλοφορεί στα αγγλικά ως «Naes Anaes», με τον χαρακτήρα του ^κουνιάδου^, που ενώ είναι έγκλειστος για χρόνια, εξ αιτίας μιας δραστικής απογοήτευσης στα προσωπικά του, στο ακραία κλειστοφοβικό σπίτι των γονιών του (μια μονοκατοικία με σκεπασμένα τα παράθυρα- για να μην τους βλέπουν απ’έξω-, με οθόνες όπου προβάλλουν οι κάμερες ό, τι συμβαίνει στον δημόσιο χώρο της περιοχής του, παράλληλα ζει μελετώντας και καταγράφοντας, εξελίσσοντας έτσι τον εαυτό του, μέχρι που η έλευση στο σπίτι του «κατεστραμμένου» γαμπρού του, τον παρακινεί να συνεργαστεί μ’αυτόν και με άλλους ανάλογους «έξω» για μια συναρπαστική και κοινωνικά επιδραστική Έξοδό τους στα της κοινωνίας. Εδώ ο κατευνασμός αποδίδει καρπούς σε βάθος χρόνου............Στον πολυσύνθετο κόσμο που ζούμε, στη μια και μοναδική ζωή που μας δόθηκε, είναι σημαντικό να αντιλαμβανόμαστε- κατά το δυνατόν- τη φύση των φαινομένων, και ο Χαβιέρ Μαρίας μας προσφέρει πολύτιμη υπηρεσία στο πεδίο της σημασίας, του βάρους, της διάρκειας που μπορεί να έχει ένα σύστημα καθηλωτικής «ρύθμισης της ζωής μας, συλλογικής και προσωπικής». Μιας ρύθμισης βεβαίως που έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά όσον αφορά τους ανθρώπους που την υφίστανται. Στο μυθιστόρημα «Μπέρτα Ίσλα», ο Μαρίας καταλήγει, σε σχέση με το θέμα του: «Και ίσως να σκέφτεται ότι σε τελική ανάλυση ανήκει στο είδος των ανθρώπων που δεν είναι πρωταγωνιστές ούτε στην προσωπική τους ιστορία , που γράφεται από άλλους εξαρχής, που ανακαλύπτουν στα μισά της διαδρομής πως όσο μοναδικοί κι αν είναι όλοι τους, η δική τους ιστορία δεν θα αξίζει να τη διηγηθεί κανείς, ή θα αποτελεί μόνο υποσημείωση στη διήγηση της ζωής κάποιου άλλου, μιας ζωής πιο πολυτάραχης και εντυπωσιακής, και κυρίως πιο συνειδητά επιλεγμένης. Ούτε καν για να περάσει η ώρα σ’ένα τραπέζι μετά το φαγητό, ή μια νύχτα δίχως ύπνο κοντά στη φωτιά. Αυτό συμβαίνει συνήθως με τη ζωή όλων των ανθρώπων που, όπως εγώ, όπως κι εκείνος, μα και τόσοι και τόσοι άλλοι στην πραγματικότητα, απλώς υπάρχουν και περιμένουν». *** Εννοείται πως το θέμα δεν τελειώνει εδώ. Ενώ το κείμενο ολοκληρώνεται, προκύπτουν αναρίθμητες καινούριες διερωτήσεις. Μεταξύ πολλών (πάρα πολλών) άλλων, μπορούμε να πούμε στα πλαίσια μιας εν εξελίξει διερεύνησης, ότι παρά την τεράστια βαρύτητα της όποιας κεντρικής για την κοινωνία βιοπολιτικής, έχει φυσικά τη σημασία της και μια «βιοπολιτική» του στενότερου περιβάλλοντός μας. Το μυθιστόρημα «Το κρίνο στην κοιλάδα» του Ονορέ ντε Μπαλζάκ, όπου ολόκληρη η ζωή δύο ανθρώπων διαδραματίζεται καθηλωτικά ανηδονικά υπό το βάρος μιας νεανικής τους εμπειρίας, είναι πολύ χαρακτηριστικό αυτού του πεδίου. Μα εδώ εξαντλείται η δυναμική του μεμονωμένου συγγραφέα. Το παρόν κείμενο επιχειρεί να ανοίξει το ζήτημα, συμβάλλοντας σε μια εμβαθυμένη συζήτηση που θα ήταν ιδανικό να γίνει γύρω από το ζήτημα..

 

Ελένη – Η δίκη μιας πόρνης πληροφορίες για την παράσταση - Athinorama.gr

Ελένη – Η δίκη μιας πόρνης πληροφορίες για την παράσταση - Athinorama.gr Στο σύγχρονο πολιτικό έργο της μάχιμης ισπανικής δραματουργίας που ανεβαίει πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή, η μυ...

• Salvador Dalí & Federico García Lorca (Little Ashes)

  
  

  Salvador Dalí & Federico García Lorca (Little Ashes)

  
  

  
  

  
  

  
  

  ---

• 

  demetrios coutarelli 

  Από:fedorovacoutarelli@yahoo.gr

  Προς:demetrios coutarelli

  Δευ 15 Δεκ στις 9:31 π.μ.

  Salvador Dalí & Federico García Lorca (Little Ashes)

  
  

  Salvador Dalí & Federico García Lorca (Little Ashes)

  
  

  
  

  
  

  
  

• , 
•  ή 

H SKIA TOY BENITO PEREZ GALDOS ΕΚΔΟΘΗΚΕ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΟ 2015 ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ- - Το 1985, σε μια από τις πιο σουρεαλιστικές δημιουργίες του Γούντι Άλεν, ο Τομ Μπέξτερ (Τζεφ Μπρίτζες), πρωταγωνιστής στην ταινία "Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου" κατεβαίνει από την οθόνη για να παρηγορήσει την κακοποιημένη από το σύζυγό της Σεσίλια (Μία Φάροου). 115 χρόνια νωρίτερα, το 1870, στη νουβέλα "Η σκιά του Γκαλντός" ο μυθικός Πάρης βγαίνει από έναν πίνακα που κρέμεται στο σαλόνι του ιδιόρρυθμου δόκτορα Ανσέλμο για να του σπείρει αμφιβολίες για τη σύζυγό του. Ο αποδιοργανωμένος δόκτωρ θα εξιστορήσει την εξωφρενική περιπέτειά του σ' έναν ακροατή που ψάχνει λογικές εξηγήσεις. Ένα αριστουργηματικό λογοτεχνικό -ή και πρώιμα ψυχαναλυτικό- δοκίμιο για την ερωτική ζήλια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

koukidaki: Viridiana

Viridiana Jenny Koukidou

 

ο ΝΤΑΛΙ ΔΕΝ ΓΕΛΟΥΣΕ ΠΟΤΕ ΑΛΛΑ ΕΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΓΕΛΑΝΕ-ΚΥΡΙΩΣ ΜΕ ΤΟ ΧΑΛΙ ΤΟΥ ΑΦΟΥ ΔΕ ΣΕΒΑΣΤΗΚΕ ΟΥΤΕ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ κάποιου ΠΑΛΙΟΥ ΤΟΥ ΦΙΛΟΥ ΚΑΙ ΠΗΓΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ ΑΥΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥ ΚΑΝΟΥΝΕ ΜΟΥΣΕΙΟ

 

O ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΙΝΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ[ΚΑΙ ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΟ ΝΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΕΠΕΤΑΙ ΑΥΤΗΣ]

 (1) Facebook

ΥΠΑΡΧΟΥΝ 2 ΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΤΖΩΡΤΖ ΣΑΝΤΑϋΑΝΝΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΑ Η ΜΙΑ ΛΕΕΙ ΠΕΡΙΠΟΥ ΟΤΙ ΣΤΟ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟ ΜΕΤΑΞΥ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΟ[ΠΑΝΤΑ ΜΟΥ ΑΥΤΟ ΕΠΡΑΤΑ].Η ΑΛΛΗ ΛΕΕΙ ΟΤΙ=[[ΑΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΕΙΣΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙΣ]]-[ΤΗΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΚΑΙ Ο ΛΕΣΛΙ ΤΣΑΡΤΕΡΙΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΟΣΤΑΛΓ0ΥΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ]]- - - - - - - - - - - - - - - - -Ο Louis Bunuel (1900-1983), ένας από τους πλέον πληθωρικούς σκηνοθέτες του παγκόσμιου Κινηματογράφου, χαρακτηρίστηκε αιρετικός και βλάσφημος για τη σκληρή κριτική που άσκησε στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Προέρχεται από μια οικογένεια εύπορη και με αυστηρές αρχές. Μεγάλωσε στην πόλη Σαραγόσα, μια πόλη με ισχυρή θρησκευτική παράδοση. Η καθολική μόρφωση που έλαβε από το σχολείο των Ιησουιτών σημάδεψαν την μετέπειτα πορεία του. Το πρώτο πλήγμα στην πίστη ήρθε στα δεκαεπτά του όταν διάβασε τη δαρβινική θεωρία για τη εξέλιξη των ειδών255. Τη θρησκευτική του ταυτότητα την απέρριψε επειδή έθιγε την ηθική ελευθερία του γι’ αυτό και ασπάστηκε τον Σουρεαλισμό ο οποίος δεν έθετε στη 255Louis Bunuel, My last sigh: The Autobiography of Luis Bunuel, Translator Abigail Israel, (U.S.A.: University of Minnesota Press, 2003), 34. 61 φαντασία του κανένα περιορισμό256. Οι ταινίες του αποτελούν την αξεδιάλυτη συνάντηση Σουρεαλισμού και Καθολικισμού. Παρόλο που δήλωνε άθεος, σε αυτόν αποδίδεται το ευφυολόγημα «δόξα τῷ Θεῷ, είμαι άθεος», η θρησκεία διαπερνά όλες τις πτυχές της καθημερινότητας και της φιλμογραφίας του. Ο ίδιος ξεκαθάρισε πως «πολιτιστικά είμαι χριστιανός, οι θρησκευτικές εμπειρίες σημάδεψαν τη ζωή μου και το θρησκευτικό συναίσθημα ακόμα με προσδιορίζει»257. Ο λόγος του Louis Bunuel είναι ο λόγος ενός μυστικιστή που αναζητάει την αλήθεια στη ζωή και τη ζωή στην αλήθεια, ενός οραματιστή του αγώνα με το μυστήριο258. Εξερευνά το μυστήριο της θρησκείας επηρεασμένος έντονα από την αγωνιώδη πίστη του Miguel de Unamuno259. Ο αγαπημένος του συγγραφέας Unamuno συνειδητοποιεί στο «Τραγικό συναίσθημα της ζωής» πως ο άνθρωπος οφείλει να αποδεσμευθεί από «τέσσερα πράγματα: από τα πλάσματα, από τα εφήμερα πράγματα, από αυτές τις δωρεές του αγίου Πνεύματος, από τον εαυτό του και τέλος από τον ίδιο τον Θεό ώστε όταν κάποιος απολεσθεί μέσα στον Θεό να επιτύχει να βρει τον εαυτό του»260. Η ηθική του, επισημαίνει ο Βασίλης Ραφαηλίδης, «είναι σπινοζική, αυτάρκης και «αυτοφυής» στηρίζεται στον κοινό νου, στο ένστικτο και την απεριόριστη πίστη του στις δημιουργικές ικανότητες του ανθρώπου»261. Οφείλουμε ωστόσο να τονίσουμε εξαρχής πως το φιλμικό έργο του προσφέρεται για πολλαπλές μεθολογίες και παραμένει ανοικτό σε ερμηνείες δείχνοντας τον δρόμο της έντονης αμφισβήτησης της καθεστηκυίας τάξης. Ο Bunuel κατακρίνει τον αστικό εφησυχασμό, τη θρησκευτική και την κοσμική εξουσία. Εξισώνει τη θρησκευτικότητα με την πολιτική και τη ψυχολογική καταπίεση και με μια λανθασμένη φιλανθρωπία. Θεωρεί τους εκπροσώπους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας «ανθρώπους της υποκρισίας, του βρώμικου κέρδους και μόνιμους συνεργάτες της εκάστοτε εξουσίας»262. Ποτέ όμως δεν προβάλλει τον αθεϊσμό σαν 256Jed Lipinski, «Thank God I’m an atheist. The films bu Louis Bunuel», https://brooklynrail.org/2007/9/film/thank-god-im-an-atheist-two-films-by-lui, (Ημερ. Ανάκτησης: 7- 11-2018). 257Tomás Pérez Turrent, Buñuel por Buñuel, (Madrid : Plot, 2002), 6. 258Jean-Claude Carriere, «Η ιστορία των αιρέσεων στον ΄΄Γαλαξία΄΄ του Μπουνιουέλ», μτφρ. Ευαγ. Κόρρα, στο Σύγχρονος Κινηματογράφος, 5 (1970), 28. 259 Hugo N. Santander, «Louis Buñuel, Existential Filmmaker», https://webs.ucm.es/info/especulo/numero20/bunuel2.html, (Ημερ. Ανάκτησης :7-11-2018). 260Miguel de Unamuno, Το τραγικό συναίσθημα της ζωής, μτφρ. Ηλ. Νικολούδης, (Αθήνα: Printa, 1993), 268. 261 Βασιλ. Ραφαηλίδης, Λεξικό ταινιών, τ.3, (Αθήνα: Αιγόκερως, 1982), 39. 262 John Baxter, Buñuel, (U.S.A.:Da Capo Press, 1998), 10. 62 θέση263. Η στάση του εκφράζει την αδυναμία του να συλλάβει τον Θεό ή μάλλον την αγωνία του μπροστά στο μυστήριο της πίστεως και της ζωής264. Οι ταινίες του καταγράφουν μια θεολογία (λόγο για τον Θεό) ανοιχτή σε μια πορεία συνάντησης με Αυτόν τον μεγάλο άγνωστο, πέρα από τις όποιες θεσμικές και δογματικές απολυτοποιήσεις. Εδώ εξάλλου κρύβεται και η ομορφιά των ταινιών του καθώς ξεδιπλώνεται όχι μια αλύγιστη βεβαιότητα, αλλά μια μοναδική εμπειρία ανιχνεύσεων, νυχτερινής περιπλάνησης προς το άπειρο265. Ο Manuel Alcala μάλιστα αποκαλεί τον Bunuel «μεγαλοφυή τραγουδιστή της απελπισίας» αφού η κρίση του δεν είναι καθόλου κρίση πίστεως αλλά μια έλλειψη ελπίδας. Δεν αμφισβητεί την πίστη όσο τη λειτουργία της Καθολικής Εκκλησίας, τη θεσμική της εκφορά και παρουσία στον κόσμο και την κοινωνία. Αντιτίθεται στις λανθασμένες εκφορές της πίστης και στην αλλοίωση της ευαγγελικής διδασκαλίας. Θα λέγαμε πως μέσα από την πολυσημία των φιλμικών κειμένων του αυτός ο σκεπτικιστής διαλέγεται με την Εκκλησία και πως μέσα από τις «ιεροσυλίες» του αποδεικνύεται τελικά αυτό που απαρνιέται, η ανάγκη του για μια ζωή με ηθικό νόημα. Δεν είναι καθόλου τυχαία η ιδιαίτερη αδυναμία του στον Χριστό και την Παναγία, η ανάδειξη της ανθρώπινης πλευράς του Ιησού στις ταινίες του, αναγνωρίζοντας πως τον αφορά λιγότερο η ήπια πλευρά Tου και περισσότερο η δυναμική Tου όπως εκφράζεται στο λόγιο «πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπὶ τὴν γῆν»266. Ο ίδιος μάλιστα ομολογεί σε μια συνέντευξη του πως θα ήθελε να κάνει μια ταινία με τη ζωή του Χριστού πιστή στα Ευαγγέλια, και στην οποία θα προέβαινε σε μια εκρηκτική, σχεδόν βίαιη παρουσίαση του προσώπου του Χριστού267. Μπορεί να μην αξιώθηκε να φτιάξει μια ταινία για τον Χριστό και τη διδασκαλία του, όπως κατόρθωσε ο άλλος «αιρετικός» του σινεμά Πιερ Πάολο Παζολίνι, αλλά στα 1959 μάς δίνει την ταινία «Ναζαρέν» στην οποία ο παπάς Ντον Ναζάριο είναι η ενσάρκωση του Ναζωραίου. Βρισκόμαστε στο Μεξικό στα τέλη του 19ου αιώνα, υπό το δικτατορικό καθεστώς του Πορφύριου Ντιαζ. Ο πάτερ Ναζαρέν δεν έχει δικιά του ενορία, ζει σε μια φτωχική πανσιόν προσπαθώντας να εφαρμόσει στην καθημερινή του ζωή τη διδασκαλία του Χριστού. Προσφέρει καταφύγιο στην πόρνη Άνταρα η οποία καταζητείται για απόπειρα δολοφονίας. Βοηθά τη 263Τελείως διαφορετική άποψη «ο Μπουνιουέλ είναι οριστικά, ειλικρινά άθεος» καταθέτει ο Jean- Claude Carriere, Όπ.π., 27. 264Πλ. Ριβέλλης, Όπ.π.,123. 265 Νικ. Ματσούκας, Ο θαμπός καθρέφτης, (Θεσσαλονίκη:Πουρναράς, 2000), 36. 266Père Jean-Robert Armogathe, «Buñuel : un drôle de pelerine», https://www.eleves.ens.fr/aumonerie/en_ligne/noel03/seneve013.html, (Ημερ. Ανάκτησης: 7-11-2018). 267 M. Michel, «Συνέντευξη», στο K. Eder, κ.α. Μπουνιουέλ, (Αθήνα: Πλέθρον, 2003), 47. 63 χωριατοπούλα Μπεατρίς η οποία έκανε απόπειρα αυτοκτονίας όταν την εγκατέλειψε ο εραστής της. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να δεχτεί τις αυστηρές επικρίσεις της τοπικής εκκλησιαστικής εξουσίας. Φτάνει μέχρι και τη φυλακή όταν αντιστέκεται στην υποκρισία και την απάνθρωπη εξουσία κλήρου και κράτους. Ο Ναζαρέν αποφασίζει να περάσει τη ζωή περιπλανώμενος ως «φτωχούλης του Θεού» και να ζει με τις ελεημοσύνες. Τον ακολουθούν οι δυο γυναίκες προκαλώντας τα αρνητικά σχόλια ανθρώπων που αδικούν και ανθρώπων που αδικήθηκαν. Η πίστη του κλονίζεται και παρόλη την πίκρα της εγκατάλειψής του συνεχίζει τον Γολγοθά του268. Η ταινία που σκηνοθέτησε ο Bunuel είναι μια ομολογία πίστεως269. Συμπεριλαμβάνεται στη λίστα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησία με τις δεκαπέντε καλύτερες θρησκευτικές ταινίες270. Το όνομα του ιερέα μάς παραπέμπει στον ίδιο τον Ναζωραίο Ιησού αλλά και η ίδια η πορεία της ζωής του μοιάζει με αυτήν του προτύπου του. Μέσα από τη ζωή και τα πάθη του Ναζαρέν επικαιροποιούνται η ζωή και τα πάθη του Χριστού271. Υπάρχουν η πόρνη, οι ταπεινοί και οι καταφρονεμένοι, το θαύμα ενός άρρωστου παιδιού, οι Φαρισαίοι, οι ληστές την ώρα της Σταύρωσης, ο χλευασμός και η απόρριψη, η πολιτική εξουσία, η φυλάκιση και η ανοδική πορεία προς το πάθος και τη Σταύρωση. Ο ήρωας του έχει μια καθαρότητα και μια αληθινή ποιότητα η οποία διακατέχεται από αγάπη, συμπόνια, συγχώρεση, ταπεινοφροσύνη, η πίστη και ελπίδα. Ο πατήρ Ναζαρέν δίνει καθημερινές μάχες για να υλοποιήσει την ευαγγελική διδασκαλία του Χριστού, μια αγάπη που αγκαλιάζει όλη την πλάση272. Άλλες φορές αδυνατεί να χειριστεί τις δεισιδαιμονίες των ανθρώπων273, άλλες πάλι νιώθει αναποτελεσματικός ακόμη και στην άσκηση της φιλανθρωπίας274. Όσο εξελίσσεται η ταινία, ο ιερέας απομονώνεται σταδιακά από όλους, κλήρο και λαό, περιθωριακούς και εργάτες. Στο τέλος παραλαμβάνοντας τον ανανά σύμβολο του εδεμικού μήλου συνειδητοποιεί την απόλυτη μοναξιά του σε ένα κόσμο που τον 268«νὰ σοῦ πῶ γιὰ κάποιον ποὺ δὲ̀ν τὸν ἀγάπησε κανείς/ καὶ πέρασε όὃλη τὴ ζωὴ του μέσα στὴν καταφρόνια κὰι τὴ μοναξιά/ μέχρι ποὺ σώθηκε». Τ. Λειβαδίτης, Ποίηση, τ.1, (Αθήνα: Μετρονόμος, 2015), 222. 269Klaus Eder , Σχολιασμένη φιλμογραφία, στο K. Eder, κ.α. Μπουνιουέλ, (Αθήνα: Πλέθρον, 2003), 118. 270 Η λίστα ταινιών του Βατικανού, http://decentfilms.com/articles/vaticanfilmlist, (Ημερ. Ανάκτησης: 8-11-2018). 271 «Προσφέρω την υγεία μου και τη ζωή μου και δέχομαι τις δυσκολίες, τις αρρώστιες και τον πόνο που μπορούν να βρουν έναν άνθρωπο», λέει ο Ναζαρέν πάνω από το κρεβάτι του άρρωστου παιδιού. Louis Bunuel, Ναζαρέν, (Μεξικό: Barbachano Ponce, 1959), 44:59-45:15. 272 Όπ.π., 1:08: 29. 273 Όπ.π., 45:15- 46:21. 274 Όπ.π., 1:01:26 - 1:01:37. 64 αποβάλλει ως ξένο στοιχείο275. Είναι τόσο έκδηλη η απελπισία του σε αυτή τη σκηνή που νομίζουμε πως η πλέον αντίστοιχη σκηνή απελπισίας ανθρώπου σε έναν κόσμο τόσο απάνθρωπο και τόσο ερμητικά κλειστό στη μεταφυσική σιωπή είναι το τέλος από την ταινία «La strada» του Φρεντερίκο Φελίνι276. Ορισμένοι κριτικοί ερμήνευσαν την προσπάθεια του Ναζαρέν ως μια εσωτερική ακαμψία πνευματικής καθοδήγησης στις αντιλήψεις του Καθολικισμού277. Και άλλοι διείδαν πίσω από τη δράση και την αναποτελεσματικότητά του μια ευσεβή ανικανότητα και ένα έλλειμμα ουσιαστικής πίστης278. Αληθινά όμως ο Louis Bunuel σε μια τέτοια ταινία κάλεσμα σε ενδελεχή σκέψη και αναστοχαστική δέσμευση διαλόγου παίζει με το ερώτημα αν μπορεί σε έναν τέτοιο κόσμο να σταθεί ένας τέτοιος «καθαρός» και αληθινός Χριστιανισμός279. Σε ένα κόσμο που συνεχώς αλλάζει από τη δύναμη και τις εξελίξεις της τεχνολογίας, από τον υλισμό και την ισοπεδωτική αμφισβήτηση, από την άρνηση των παραδοσιακών αξιών και διδασκαλιών, ένας σύγχρονος Ιησούς τι και πώς θα μπορούσε να μιλήσει και να επικοινωνήσει, πόσο θα μπορούσε με την μαξιμαλιστική διδασκαλία του να μεταμορφώσει αυτόν τον κόσμο. Ο Bunuel νομίζω πως θαυμάζει τον ήρωα του, αυτόν τον Δον Κιχώτη της Χριστιανικής πίστης, έναν γνήσιο μιμητή του Χριστού που αγωνίζεται να ουσιοποιήσει τις ευαγγελικές διδαχές. Ίσως να τον βλέπει και ως έναν συναγωνιστή στην αντιμετώπιση της υποκρισίας, της διαφθοράς της εκκοσμικευμένης Εκκλησίας και της θεοποιημένης κοσμικής εξουσίας280. Δεν είναι η πρώτη φορά που ασκούσε κριτική στη θεσμική Εκκλησία. Στην «Βιριδιάνα» επιχειρεί την αποδόμηση του ηθικισμού της Καθολικής Εκκλησίας και κυρίως την απομυθοποίηση των χριστιανικών συμβόλων. Ο σταυρός που είναι θήκη για μαχαίρια281, το ξεπουπουλιασμένο περιστέρι282, το κάψιμο του ακάνθινου 275 L. Bunuel, «Nazarin», https://www.youtube.com/watch?v=6yyeztfxOFU, (Ημερ. Ανάκτησης: 9-11- 2018). 276 Fr. Felini «La Strada. Fellini. Final Scene», https://www.youtube.com/watch?v=rR-JvfjXS9M, (Ημερ. Ανάκτησης: 9-11-2018). 277J. K. Bramann, «Nazarin», https://faculty.frostburg.edu/phil/forum/Nazarin.htm, (Ημερ. Ανάκτησης: 9-11-2018). 278 St. D. Greydanus, «Nazarin», http://decentfilms.com/reviews/nazarin, (Ημερ. Ανάκτησης: 9-11- 2018). 279 Ed Gonzalez, «Nazarin», https://www.slantmagazine.com/film/review/nazarin, (Ημερ. Ανάκτησης: 9-11-2018). 280J. B. Cribbs, «Nazarin Louis Bunuel», https://thepinksmoke.com/nazarin.htm, (Ημερ. Ανάκτησης: 9- 11-2018). 281L. Bunuel, Viridiana, (Ισπανία: Films Sans Frontières, 1961), 59:17. Αυτά τα στιλέτα που έβγαιναν μέσα από σταυρούς παράγονταν μαζικά στην Ισπανία και κανένας δεν θεωρούσε αυτήν την πρακτική βλασφημία. Βλ. Louis Bunuel, Παρατηρήσεις για τη Βιριδιάνα, στο K. Eder, κ.α. Μπουνιουέλ, (Αθήνα: Πλέθρον, 2003), 57. 65 στεφανιού283 αλλά κυρίως εκείνος ο ανεπανάληπτος «Μυστικός δείπνος» με όλους τους ρακένδυτους λούμπεν και ο σπαραχτικός χορός με το «Αλληλούια» του Χαίντελ ήταν μια πρωτάκουστη ιεροσυλία και προκάλεσαν την έντονη διαμαρτυρία της Καθολικής Εκκλησίας284. Στην ταινία του «Ο θάνατος σε αυτόν τον κήπο» ο πάτερ Λιζάρντι ξεχνάει κάθε μεταφυσική διάσταση της πίστης και το μόνο που του απομένει με τη Βίβλο του είναι να ανάψει με τις σελίδες της φωτιά. Στον «Γαλαξία» ένας νεαρός μοναχός καταδικάζεται γιατί τόλμησε να ρωτήσει εάν το κάψιμο των αιρετικών είναι σύμφωνο με τη θέληση του αγίου Πνεύματος. Στον «Εξολοθρευτή Άγγελο» η μεγάλη πόρτα μιας έπαυλης της οδού «θείας Πρόνοιας» ανοίγει για να υποδεχτεί την μπουρζουαζία285. Η φιλοξενία όμως θα γίνει εγκλεισμός ο οποίος θα οδηγήσει τους αστούς στο έσχατο σημείο του ηθικού ξεπεσμού και της κοινωνικής αποσάθρωσης. Όταν θα ξανασυναντηθούν σε μια δοξαστική τελετή στην εκκλησία για να υλοποιήσουν το τάμα τους, η εμπλοκή θα γίνει ακόμα πιο εφιαλτική. Κανείς από το εκκλησίασμα δεν μπορεί να βγει έξω, όπως συνέβει και στο σπίτι. Οι καμπάνες χτυπούν, πλήθη τρέχουν στους δρόμους και η αστυνομία πυροβολεί τους διαδηλωτές. Μια αγέλη προβάτων κατευθύνεται στην εκκλησία286. Στο «Ναζαρέν» στοχοποιεί την κληρικαλιστική νοοτροπία η οποία είναι έτοιμη να ελέγξει και να καταδικάσει οποιαδήποτε αστοχία παρά να μπει στη διαδικασία της κατανόησης και του ελέους287. Οι ηγέτες της τοπικής εκκλησίας είναι διεφθαρμένοι, χειραγωγούν τα πλήθη με τον εκφοβισμό και τη ψυχολογική βία, συνεργάζονται με τις δυνάμεις ενός δικτατορικού καθεστώτος288, και ενδιαφέρονται μονάχα για τη φήμη και την υλικη τους ανεση παντα σε βαρος της ακεραιοτητας της ιδιας τους της πίστης

 

''Θελεστίνα'' του Φερνάντο ντε Ρόχας στο Θέατρο Ήβη

«Ο τάφος της Αντιγόνης» της Μαρία Θαμπράνο (κριτική) – Πεδίο όπου συγκλίνουν προβληματισμοί για τη δικαιοσύνη, το φύλο, την ταυτότητα «Ο τάφος της Αντιγόνης» της Μαρία Θαμπράνο (κριτική) – Πεδίο όπου συγκλί... Για το θεατρικό κείμενο της Μαρία Θαμπράνο (María Zambrano) «Ο τάφος της Αντιγόνης» (μτφρ. Μαίρη Ι. Γιόση, Χρήστ... ''Θελεστίνα'' του Φερνάντο ντε Ρόχας στο Θέατρο Ήβη Σκηνοθεσία: Αστέριος Πελτέκης. Παίζουν: Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Χρύσα Ρώπα, Ταξιάρχης Χάνος, Αλεξάνδρα Παλαιολό...

Σάββατο 5 Απριλίου 2025

Gustavo Adolfo Bécquer φράσεις που θα λατρέψετε [AYTOS KAI O KPITIKOS LARA EINAI OI 2 ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΥ] Είμαι εγώ, που περιστασιακά διασχίζω τον κόσμο, χωρίς να σκέφτομαι από πού προέρχομαι ή πού θα με πάρουν τα βήματα μου. Λέτε ότι έχετε μια καρδιά, και το λέτε μόνο επειδή νιώθετε τον ρυθμό τHS. Αυτό δεν είναι καρδιά ...; Είναι ένα μηχάνημα που, στο ρυθμό που κινείται, κάνει θόρυβο. Οι στεναγμοί είναι αέρας και πηγαίνουν στον αέρα! Τα δάκρυα είναι νερό και πηγαίνουν στη θάλασσα! Πες μου, γυναίκα, όταν ξεχνάμε την αγάπη, ξέρεις πού πηγαίνει; Τα όνειρα είναι το πνεύμα της πραγματικότητας με τις μορφές ψεμάτων. Είναι απαραίτητο να ανοίξει ο δρόμος για τα βαθιά νερά, τα οποία τελικά θα σπάσουν το ανάχωμα, που αυξάνεται καθημερινά από μια ζωντανή πηγή. Η ποίηση δεν είναι τίποτα άλλο από μελαγχολική και αόριστη φιλοδοξία που αναστατώνει το πνεύμα σας με την επιθυμία για μια αδύνατη τελειότητα. Ειλικρινά μιλώντας: υπάρχουν τρομακτικές ανισότητες σε αυτόν τον κόσμο. Είναι απαραίτητο να ανοίξει ο δρόμος για τα βαθιά νερά, τα οποία τελικά θα σπάσουν το ανάχωμα, που αυξάνεται καθημερινά από μια ζωντανή πηγή. Στο μαγευτικό σύνολο της δημιουργίας, δεν υπάρχει τίποτα που με συγκινεί τόσο βαθιά, που χαϊδεύει το πνεύμα μου και δίνει τη φαντασία μου ασυνήθιστη πτήση, όπως το γαλήνιο και αμυδρo φως της Σελήνης. Έχω πίστη στο μέλλον. Μην πείτε ότι, αφού εξαντλήθηκε ο θησαυρός του, για θέματα που λείπουν, η λύρα έμεινε σιωπηλή. μπορεί να μην υπάρχουν ποιητές. αλλά θα υπάρχει πάντα ποίηση. Περπατώντας στο αδιάφορο πλήθος αυτή η σιωπηλή καταιγίδα στο κεφάλι μου. Στις σκοτεινές γωνίες του εγκεφάλου μου, κουρασμένος και γυμνός, τα υπερβολικά παιδιά της φαντασίας μου κοιμούνται σιωπηλά περιμένοντας την τέχνη να τα δει από στόμα σε στόμα, ώστε να μπορούν να παρουσιαστούν με αξιοπρέπεια στη σκηνή του κόσμου. Δεν ξέρω αν αυτός ο κόσμος των οραμάτων ζει έξω ή πηγαίνει μέσα μας. Η αγάπη είναι ένα χάος φωτός και σκοταδιού. η γυναίκα, ένα αμάλγαμα ψευδορκίας και τρυφερότητας. άνθρωπος, μια άβυσσοs μεγαλείου και μικρότητας. Η ζωή, εν συντομία, μπορεί να συγκριθεί με μια μακρά αλυσίδα με συνδέσμους από σίδηρο και χρυσό. Εδώ είναι, σήμερα, ό, τι επιδιώκω: να είμαι μια σύγκριση στην τεράστια κωμωδία της Ανθρωπότητας. και τελείωσα τον ρόλο μου να μαζεύω, να ξεφεύγω από τα παρασκήνια χωρίς να σφυρίζω ή να χειροκροτούμε, χωρίς κανείς να παρατηρεί ότι έφευγα. Και η σκέψη είναι απαραίτητη για την άσκησή της, πρέπει κάθε μέρα και ξανά και ξανά να σκέφτονται, να διατηρούν τη ζωή της σκέψης. Για μια ματιά ένας κόσμος. για ένα χαμόγελο, έναν ουρανό · για ένα φιλί ... Δεν ξέρω τι θα σου έδινα για ένα φιλί! Όλα είναι ψέματα: η δόξα, ο χρυσ[t]ός. Αυτό που λατρεύω ισχύει μόνο: Ελευθερία! Το θέαμα των όμορφων, σε οποιαδήποτε μορφή παρουσιάζεται, ανεβάζει το μυαλό σε ευγενείς φιλοδοξίες. Ο Θεός, αν και αόρατος, έχει πάντα ένα χέρι απλωμένο για να σηκώσει από τη μία πλευρά το βάρος που κατακλύζει τους φτωχούς. Όσο η επιστήμη δεν ανακαλύπτει τις πηγές της ζωής, ενώ στη θάλασσα ή στον ουρανό, υπάρχει μια άβυσσος που είναι ανθεκτική στον μαθηματικό υπολογισμό, αρκεί η ανθρωπότητα στη συνεχή πρόοδό της να αγνοεί πού πηγαίνει, όσο υπάρχει είναι ένα μυστήριο γι 'αυτόν! θα υπάρξει MESA STHN ποίηση! Η όμορφη γυναίκα, όταν γυαλίζει χάλυβα και μελετά την εικόνα της, χαίρεται για τον εαυτό της. αλλά στο τέλος ψάχνει άλλα μάτια για να διορθώσει τα δικά του, και αν δεν τα βρει, βαριέται. Η ύπαρξή μου, μειωμένη μέχρι σήμερα, επιπλέει στον ωκεανό δημιουργημένων πραγμάτων όπως ένα από αυτά τα φωτεινά άτομα που κολυμπούν στην ακτίνα του ήλιου. Κρίμα που η Αγάπη σε ένα λεξικό δεν έχει πού να βρει πότε η υπερηφάνεια είναι απλά υπερηφάνεια και όταν είναι αξιοπρέπεια! Θα ήθελα να σφυρηλατήσω για τον καθένα από εσάς μια υπέροχη στάμπα υφασμένη με εξαιρετικές φράσεις, στις οποίες θα μπορούσατε να τυλίξετε τον εαυτό σας με υπερηφάνεια, όπως σε ένα μωβ μανδύα. Θα ήθελα να μπορέσω να σμιλέψω το σχήμα που θα σας περιέχει, καθώς το χρυσό γυαλί που κρατάει ένα πολύτιμο άρωμα είναι σμιλεμένο. Αυτός που έχει φαντασία, πόσο εύκολα τραβάει έναν κόσμο από το τίποτα. Η μοναξιά είναι πολύ όμορφη ... όταν έχεις κάποιον να πειs kati. Η αγάπη είναι ένα μυστήριο. Όλα σε αυτH είναι φαινόμενα στα οποία είναι ανεξήγητα. όλα για αυτH είναι παράλογa, όλα για αυτH είναι ασαφή και παράλογa. Ο ήλιος μπορεί να είναι αιώνια συννεφιασμένος, η θάλασσα μπορεί να στεγνώσει για μια στιγμή, ο άξονας της γης μπορεί να σπάσει σαν ένα αδύναμο γυαλί ... Όλα θα συμβούν! Ο θάνατος μπορεί να με καλύψει με το νεκρικό κρεπi TOY, αλλά η φλόγα της αγάπης σου δεν μπορεί ποτέ να σβήσει μέσα μου.-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΙΣΠΑΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΕΣ [ΕΦΙΠΠΕΣ] ΤΑΥΡΟΜΑΧΙΕΣ[Coridas rejones] ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΧΕΤΙΚΟ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΙΒΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟ ΟΠΟΥ Ο ΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΣΤΑΤΙΚΟΣ ΕΝΩ Ο ΑΛΛΟΣ ΕΧΕiΠΙΟ ΠΟΛΗ ΤΑΧΥΤΗΤΑ.................................................. .............. Πολ Μπ. Πρεθιάδο Ο Πολ Μπ. Πρεθιάδο, (γεννημένος το 1970 στο Burgos, της Ισπανίας)[2] είναι ένας σύγχρονος συγγραφέας, φιλόσοφος και επιμελητής του οποίου το έργο επικεντρώνεται στα εφαρμοσμένα και θεωρητικά θέματα που σχετίζονται με την ταυτότητα, το φύλο, την πορνογραφία, την αρχιτεκτονική και τη σεξουαλικότητα.[3] Πολ Μπ. ΠρεθιάδοΓέννηση11 Σεπτεμβρίου 1970 ΜπούργοςΕπάγγελμα/ ιδιότητεςσυγγραφέας, φιλόσοφος, επιμελητής εκθέσεων, αρθρογράφος, ακτιβιστής ΛΟΑΤ, διδάσκων πανεπιστημίου[1], σκηνοθέτης κινηματογράφου και queer theoristΥπηκοότηταΙσπανίαΣχολές φοίτησηςΠανεπιστήμιο του Πρίνστον. Ο Πρεθιάδο φοίτησε στο Νέο Σχολείο στη Νέα Υόρκη με υποτροφία Fulbright απο την Ισπανία όπου και απέκτησε μεταπτυχιακό στη Φιλοσοφία. Ο Jacques Derrida και η Agnes Heller υπήρξαν μέντορες για τον Πρεθιάδο. Το 1999, ο Derrida προσκάλεσε τον Πρεθιάδο να διδάξει ένα σεμινάριο στο Παρίσι σχετικό με την συγχώρεση και το δώρο κατά τη διάρκεια του μετασχηματισμού. Αργότερα, επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες για να ολοκληρώσει το Διδακτορικό του στη Φιλοσοφία και την Θεωρία της Αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, γράφοντας μια διατριβή που ονομάζεται, Pornotopía: Architecture and Sexuality in Playboy During the Cold War in 2010.[4] Ο Πρεθιάδο υπήρξε καθηγητής Πολιτικής Ιστορίας του Σώματος, Θεωρίας Φύλου και Ιστορίας της Performance στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού VIII και ήταν ο διευθυντής του Ανεξάρτητου Προγράμματος Σπουδών (PEI), στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Βαρκελώνης (MACBA).[5]. Σήμερα είναι επιμελητής του Δημόσιου Προγράμματος της documenta 14, στο Κάσελ και την Αθήνα. Από τον Ιανουάριο του 2013, ο Πρεθιάδο είναι τακτικός συντάκτης στην ιστοσελίδα της γαλλικής εφημερίδας Libération: Liberation.fr. Στην στήλη του, τα επικρατέστερα θέματα είναι αυτά που πραγματεύονται το φύλο, την σεξουαλικότητα, την αγάπη και την βιοπολιτική.[6] Γνωστός αρχικά ως γυναίκα συγγραφέας και αυτο-προσδιοριζόμενος ως λεσβία, ο Πρεθιάδο ανακοίνωσε το 2014, ότι βρισκόταν σε περίοδο επαναπροσδιορισμού φύλου και τον Ιανουάριο του 2015, άλλαξε το μικρο του όνομά σε Πολ. Ο Πρεθιάδο διατήρησε σχέση με την Γαλλίδα συγγραφέα-σκηνοθέτη, Virginie Despentes από το 2005 έως το 2014.  "); background-color: var(--color-subtle,#54595d); transform: scaleY(-1); margin-right: 6px; max-height: 32px;">Είμαι το τέρας που σας μιλά (2022)Επεξεργασία Τον Νοέμβριο του 2019 ο Πωλ Μπ. Πρεθιάδο μιλά μπροστά σε 3.500 ψυχαναλυτές στο ετήσιο συνέδριο της Σχολής του φροϋδικού αιτίου στο Παρίσι. Στέκεται απέναντι στο επάγγελμα που τον αντιμετωπίζει ως ένα ψυχικά άρρωστο άτομο το οποίο πάσχει από δυσφορία φύλου και ξεκινά την ομιλία του αντλώντας έμπνευση από την Αναφορά σε μια Ακαδημία του Κάφκα, στην οποία ένας πίθηκος εξηγεί σε ένα επιστημονικό συνέδριο πώς, για να επιβιώσει στην ανθρώπινη κοινωνία, αναγκάστηκε να κλειστεί στο κλουβί της ανθρώπινης υποκειμενικότητας, να βυθιστεί στη θλίψη και τον αλκοολισμό. Μιλώντας από το δικό του «μεταλλαγμένο» κλουβί, ο Πρεθιάδο επιχειρεί να δείξει ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή κατά την οποία αλλάζει το επιστημολογικό παράδειγμα της έμφυλης διαφοράς και επομένως τα επιστημονικά εργαλεία και οι θεμελιώδεις έννοιες της ψυχανάλυσης βρίσκονται σε βαθιά κρίση. Η κρίση αυτή αποκαλύπτει την ιστορικότητα και άρα τη σχετικότητα των ψυχαναλυτικών εννοιών, καθώς και τις βαθιές σχέσεις τους με την πατριαρχία και την αποικιοκρατία. Ο Πρεθιάδο καλεί σε έναν ριζικό μετασχηματισμό των ψυχιατρικών και ψυχαναλυτικών ­λόγων και πρακτικών, υποστηρίζοντας μια νέα επιστημολογία που θα αποδέχεται την πολλαπλότητα των σωμάτων χωρίς να τα ανάγει στην αποκλειστικά ετεροφυλοφιλική αναπαραγωγική τους ικανότητα, και χωρίς να νομιμοποιεί την ετεροπατριαρχική και αποικιοκρατική βία. Το βιβλίο κυκλοφόρησε σε μετάφραση Αναστασίας Μελίας Ελευθερίου τον Μάρτιο του 2022 από τις εκδόσεις Αντίποδες. "); background-color: var(--color-subtle,#54595d); transform: scaleY(-1); margin-right: 6px; max-height: 32px;">Testo Junkie (2008)Επεξεργασία Το 2008 δημοσιεύθηκε στην Ισπανία και στη Γαλλία το βιβλίο: Testo Junkie: sex, drugs, and biopolitics in the pharmacopornographic era, στο οποίο ο ίδιος ο Πρεθιάδο αφηγείται την εμπειρία του κατά την αυτο-χορήγηση τεστοστερόνης.[7] Το έργο μεταφράστηκε αργότερα το 2013 στα αγγλικά. Ο Πρεθιάδο λαμβάνει ένα τοπικό φαρμακευτικό προϊόν ονόματι Testogel, ως φόρο τιμής προς τον κοντινό ομοφυλόφιλο Γάλλο φίλο και συγγραφέα Guillaume Dustan, ο οποίος μολύνθηκε από τον ιό του AIDS και πέθανε από μια κατά λάθος υπερβολική δόση ενός φάρμακου που λάμβανε. Ο Πρεθιάδο διερευνά την πολιτικοποίηση του σώματος, από αυτό που αποκαλεί φαρμακοπορνογραφικό καπιταλισμό (pharmacopornographic capitalism).  Ο Πρεθιάδο περιγράφει την πράξη της λήψης τεστοστερόνης ταυτόχρoνα ως πολιτική και performance, με στόχο να αναιρέσει την ιδέα σύμφωνα με την οποία το φύλο βρίσκεται κωδικοποιημένο εξ αρχής στο σώμα από

 

Μπέρτα Ίσλα - Εκδόσεις Πατάκη

The Journalism of Ramόn Gόmez de la Serna

Biografía - Ramón Gómez de la Serna Biografía - Ramón Gómez de la Serna Reportaje biográfico dedicado al escritor y periodista Ramón Gómez de la Serna. The Journalism of Ramόn Gόmez de la Serna An Author’s Library

Πέμπτη 13 Μαρτίου 2025

ΑΥΤΟ ΚΑΙ Ο ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ ΤΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΡΓΑ

 

Dionysios Lavrangas: Seguidilla-Intermezzo - Athens Philharmonia Orchestra

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα: «Το μόνο που μου έχει διδάξει η ζωή είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι...» Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα: «Το μόνο που μου έχει διδάξει η ζωή είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι...» Λογοτεχνία - Ποίηση - Ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα δε γεννήθηκε για να χωρέσει σε τέσσερις τοίχους, ούτε στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του, ούτε Dionysios Lavrangas: Seguidilla-Intermezzo - Athens Philharmonia Orchestra

Πέμπτη 13 Φεβρουαρίου 2025

 Ο Ραμόν Λιουλ ή Ραϊμούνδος Λούλιος (Ramon Llull, 1232 - 1315) ήταν φιλόσοφος, επιστήμονας της λογικής και συγγραφέας από τη Μαγιόρκα. Πιστεύεται ότι έγραψε το πρώτο σημαντικό έργο της καταλανικής λογοτεχνίας. Θεωρείται επίσης πρωτοπόρος της θεωρίας υπολογισμού, ιδιαίτερα λόγω της επιρροής του στον Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς.^[1][2]

Είναι ο πιο πολυγραφότατος συγγραφέας του Μεσαίωνα· έγραψε στα καταλανικά, τα οξιτανικά, τα λατινικά και τα αραβικά και θεωρείται ο πρώτος σημαντικός λογοτέχνης της καταλανικής γλώσσας. Επίσης υπήρξε ο πρώτος συγγραφέας που δημοσίευσε ηθικό μυθιστόρημα και που χρησιμοποίησε μια ρομανική γλώσσα για να μεταδώσει επιστημονικές και θεολογικές γνώσεις, όντας πρωτοπόρος της εκλαϊκευμένης επιστήμης.^[3] Έδωσε το όνομά του στο ομώνυμο πολιτισμικό ινστιτούτο προβολής της καταλανόφωνης κουλτούρας.

Βιογραφία

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Πάλμα, την πρωτεύουσα του Βασιλείου της Μαγιόρκα που πρόσφατα είχε ενσωματώσει στο Στέμμα της Αραγόνας ο βασιλιάς Ιάκωβος Α΄. Αγνοείται η ακριβής ημερομηνία γέννησής του αλλά πιθανότατα ήταν μεταξύ των τελών του 1232 και των αρχών του επόμενου έτους.^[4] Ήταν γιος του Ραμόν Αμάτ Λιουλ και της Ισαβέλ δ' Ερίλ, μελών μιας σημαντικής οικογένειας της Βαρκελώνης.^[4]

Σύμφωνα με τον Ουμπέρτο Έκο, ο τόπος γέννησης του Λιουλ υπήρξε σημαδιακός καθώς η Μαγιόρκα της εποχής ήταν ένα «σταυροδρόμι των τριών πολιτισμών, του χριστιανικού, του ισλαμικού και του εβραϊκού, στο σημείο που η πλειοψηφία των έργων του να είναι γραμμένα είτε στα μαγιορκινικά [καταλανικά] είτε στα αραβικά»^[5]

Ο Λιουλ στην αυλή του Ιακώβου Α΄

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πριν να παντρευτεί, εντάχθηκε στην αυλή του βασιλιά της Αραγόνας ως συνοδός του δεύτερου γιου του, μελλοντικού Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκα. Σύντομα οι ευγενείς αντιλήφθηκαν την ιδιαίτερη εξυπνάδα του και τον μετέτρεψαν σε δάσκαλο του πρίγκιπα. Η ζωή του στην αραγονική αυλή ήταν αρκετά ελεύθερη και πλήρης απολαύσεων, πολυτελειών και ερωτικών σχέσεων. Εκείνη την περίοδο ο Λιουλ συνέγραψε πολλά ερωτικά τραγούδια.

Η μεταμόρφωση

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γύρω στο 1267, στην ηλικία των 30, ο Λιουλ έζησε μια ολική μεταστροφή της ζωής του. Ο ίδιος περιγράφει τα πέντε διαδοχικά οράματα με τον Χριστό να σταυρώνεται για πέντε διαδοχικές νύχτες.^[6] Πούλησε την ιδιοκτησία, χαρίζοντας τα κέρδη στη γυναίκα και τα παιδιά του, τους οποίους κι εγκατέλειψε για να ακολουθήσει μια ζωή κηρύγματος. Έπειτε απομονώθηκε σε ένα σπήλαιο στο όρος Ράντα της Μαγιόρκα για να αφιερωθεί στον συλλογισμό, ώσπου εισήλθε στο κιστερκιανικό μοναστήρι της Λα Ρεάλ, όπου έμαθε λατινικά, γραμματική και καθολική και ισλαμική φιλοσοφία. Παρέμεινε λαϊκός και δεν έγινε επίσημα μοναχός μέχρι το 1295.

Ιεραποστολικό έργο

[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1274 ο πρίγκιπας Ιάκωβος, τέως μαθητής του Λιουλ, τον κάλεσε στο κάστρο του στο Μονπελιέ, όπου, με τη χορηγία του πρίγκιπα συνέγραψε το Ars demostrativa ('Αποδεικτική τέχνη'). Τα χρήματα που του δόθηκαν ως βραβείο τα επένδυσε στην κατασκευή του μοναστηριού του Μιραμάρ στη Μαγιόρκα. Σκοπός του μοναστηριού έγινε η προετοιμασία ιεραποστόλων για να εκχριστιανίσουν τους Άραβες. Η προετοιμασία περιείχε μαθήματα αραβικής γλώσσας και διαλεκτικής και προκάλεσε τον θαυμασμό και το δημόσιο έπαινο του πάπα Ιωάννη ΚΑ΄ το 1276.

Όταν ο επόμενος Πάπας, Νικόλαος Δ΄, έδειξε αδιαφορία για την προκήρυξη νέας σταυροφορίας, ο Λιουλ ξεκίνησε μια προσωπική προσπάθεια που θα τον έφερνε διαμέσω της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία) στους Αγίους Τόπους, τη Μικρά Ασία και το Μαγκρέμπ. Η τόλμη του τον οδήγησε πολλές φορές να προσπαθήσει να προσηλυτίσει ακόμη και στις εισόδους των τεμένων και των συναγωγών. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του συνέγραψε πλήθος βιβλίων γύρω από τα λάθη των αλλόδοξων φιλοσόφων ενώ θέλησε να ιδρύσει και καθολικά μοναστήρια στις περιοχές από όπου πέρασε.

Το 1286 έλαβε τον τίτλο του ακαδημαϊκού καθηγητή από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού κι έναν χρόνο αργότερα μετέβη στη Ρώμη για να ενημερώσει τον ποντίφικα για τα σχέδιά του περί αναμόρφωσης της εκκλησίας. Η αδιαφορία των ανώτερων στελεχών της για τα σχέδιά του περιλάμβανε και μια εκ νέου απόρριψη της κήρυξης σταυροφορίας και της παροχής οικονομικής στήριξης για τον προσηλυτισμό των αλλόδοξων στους Αγίους Τόπους. Ως αποτέλεσμα της παραπάνω αδιαφορίας, το 1295 εντάχθηκε στους φραγκισκανούς. Το 1299 ο Ιάκωβος Β΄ της Μαγιόρκα του επέτρεψε να κηρύττει στα τεμένη και τις συναγωγές του βασιλείου. Για πρώτη φορά θα μπορούσε να εκθέσει τις απόψεις του μπροστά σε Χριστιανούς.

Το 1305 δημοσίευσε τη δεύτερη έκδοση του σχεδίου του περί ανάκτησης των Αγίων Τόπων: ένας χριστιανός βασιλιάς θα ηγείτο των ενοποιημένων στρατιωτικών ταγμάτων και, ξεκινώντας από την Αλμερία και τη Γρανάδα, θα κατέληγαν διαμέσου της Βόρειας Αφρικής στην Αίγυπτο. Προφανώς στο νου του είχε τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγόνας που μόλις είχε κατακτήσει της Μούρθια και είχε εγκαταστήσει εμπορικές επαφές με την Αλεξάνδρεια.^[7] Εν τέλει η μόνη κίνηση που έλαβε χώρα ήταν η αποτυχημένη εκστρατεία του Ιακώβου Β΄ εναντίον της Αλμερία.^[8

SΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

• Abel González Melo
• Abril Zamora
• Aina de Cos
• Alberto Conejero
• Alejandro Ricaño
• Alfredo Sanzol
• Antonio Tabares
• Blanca Bardagil
• Borja Ortiz de Gondra
• Carles Batlle
• Carlos Ferrera
• Cesar Brie
• Claudio Tolcachir
• Cristina Clemente
• Daniel J. Meyer
• David Desola
• David Planell
• Davide Carnevali
• Denise Despeyroux
• Edgar Chías
• Ernesto Caballero
• Esteve Soler
• Eugenio Amaya
• Fernando Renjifo
• Guillem Clua
• Guillermo Heras
• Gustavo Ott
• Helena Tornero
• Ignacio del Moral
• Ignacio García May
• Ignacio Pajón Leyra
• Israel Sola
• Jack Taylor
• Javier de Dios
• Jordi Galcerán
• José Padilla
• José Ramón Fernández
• Josep Maria Benet i Jornet
• Josep María Miró
• Juan Carlos Rubio
• Juan José Alonso Millán
• Juan Mayorga
• Lluisa Cunillé
• Lope de Vega
• Luis Ayhllón
• Manuel Tamayo y Baus
• Marc Angelet
• Marco Antonio de la Parra
• María San Miguel
• Marilia Samper
• Mario Vargas Llosa
• Marta Barceló
• Marta Buchaca
• Maxi Rodríguez
• Miguel de Cervantes
• Miguel del Arco
• Pablo Messiez
• Paco Bezerra
• Paloma Pedrero
• Pau Miró
• Pedro Villora
• Pep Anton Gómez και Jordi Sánchez
• Rafel Gallego
• Ramón del Valle-Inclán
• Ramón Madaula
• Rodolf Sirera
• Sergi Belbel
• Sergi Pompermayer
• Sergio Blanco
• Victoria Szpunberg
• Yolanda Garcia Serrano

  ''Βρέχει στη Βαρκελώνη'' του Πάου Μιρό στο Θέατρο Τέχνης .12/24.ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΘΕΟΔΟΡΟΠΟΥΛΟΣ...Η Λάλι είναι μια πόρνη που ζει κοντά στο λιμάνι της Βαρκελώνης μαζί με τον Κάρλος, τον άνεργο εραστή και προαγωγό της. Έχει έναν τακτικό πελάτη, τον Νταβίντ, ιδιοκτήτη βιβλιοπωλείου, που είναι παντρεμένος αλλά η γυναίκα του είναι ετοιμοθάνατη. Η Λάλι αρχίζει σιγά σιγά να αναπτύσσει μια ιδιόρρυθμη σχέση με τον Νταβίντ, που της δίνει βιβλία να διαβάζει και της ανοίγει έναν καινούργιο κόσμο, με αποτέλεσμα να θέλει να εγκαταλείψει το πεζοδρόμιο. Η αλλαγή αυτή δεν αρέσει καθόλου στον Κάρλος, που η προοπτική να χάσει τη Λάλι τον τρομάζει για πολλούς λόγους. Όταν η γυναίκα του Νταβίντ πεθαίνει, εκείνος προτείνει στη Λάλι να εργαστεί στο βιβλιοπωλείο του. Είναι η ώρα των αποφάσεων και η Λάλι χαίρεται που οι δυο άντρες θα συμφιλιωθούν μεταξύ τους. Τι σημαίνει όμως αυτό για τη ζωή της γυναίκας;

   

  Simon of the Desert 1965

  
  

  Simon of the Desert 1965

  Ραμόν Λιουλ
  • Λήμμα
  • Συζήτηση

  • Ανάγνωση
  • Επεξεργασία
  • Επεξεργασία κώδικα
  • Προβολή ιστορικού

  Εργαλεία
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    

  • 
    
  • 
    
  • 
    

  • 
    
  • 
    
  Εμφάνιση

   
  Κείμενο

  • Μικρά

    Τυπικά

    Μεγάλα

  Πλάτος

  • Τυπικό

    Ευρύ

  Χρώμα (beta)

  • Αυτόματο

    Φωτεινό

    Σκοτεινό
  Ραμόν Λιουλ
  Γέννηση	1232 Πάλμα ντε Μαγιόρκα, Στέμμα της Αραγωνίας
  Κοίμηση	1315 (83 ετών) Μεσόγειος Θάλασσα (σε πλοίο με κατεύθυνση τη Μαγιόρκα)
  Τιμάται από	Καθολική Εκκλησία
  Αγιοκατάταξη	1847 από τον Πάπα Πίο Θ'
  Εορτασμός	27 Νοεμβρίου
  Σχετικά πολυμέσα
  δεδομένα (π • σ • ε )

  Ο Ραμόν Λιουλ ή Ραϊμούνδος Λούλιος (Ramon Llull, 1232 - 1315) ήταν φιλόσοφος, επιστήμονας της λογικής και συγγραφέας από τη Μαγιόρκα. Πιστεύεται ότι έγραψε το πρώτο σημαντικό έργο της καταλανικής λογοτεχνίας. Θεωρείται επίσης πρωτοπόρος της θεωρίας υπολογισμού, ιδιαίτερα λόγω της επιρροής του στον Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς.^[1][2]

  Είναι ο πιο πολυγραφότατος συγγραφέας του Μεσαίωνα· έγραψε στα καταλανικά, τα οξιτανικά, τα λατινικά και τα αραβικά και θεωρείται ο πρώτος σημαντικός λογοτέχνης της καταλανικής γλώσσας. Επίσης υπήρξε ο πρώτος συγγραφέας που δημοσίευσε ηθικό μυθιστόρημα και που χρησιμοποίησε μια ρομανική γλώσσα για να μεταδώσει επιστημονικές και θεολογικές γνώσεις, όντας πρωτοπόρος της εκλαϊκευμένης επιστήμης.^[3] Έδωσε το όνομά του στο ομώνυμο πολιτισμικό ινστιτούτο προβολής της καταλανόφωνης κουλτούρας.

  Βιογραφία

  Γεννήθηκε στην Πάλμα, την πρωτεύουσα του Βασιλείου της Μαγιόρκα που πρόσφατα είχε ενσωματώσει στο Στέμμα της Αραγόνας ο βασιλιάς Ιάκωβος Α΄. Αγνοείται η ακριβής ημερομηνία γέννησής του αλλά πιθανότατα ήταν μεταξύ των τελών του 1232 και των αρχών του επόμενου έτους.^[4] Ήταν γιος του Ραμόν Αμάτ Λιουλ και της Ισαβέλ δ' Ερίλ, μελών μιας σημαντικής οικογένειας της Βαρκελώνης.^[4]

  Σύμφωνα με τον Ουμπέρτο Έκο, ο τόπος γέννησης του Λιουλ υπήρξε σημαδιακός καθώς η Μαγιόρκα της εποχής ήταν ένα «σταυροδρόμι των τριών πολιτισμών, του χριστιανικού, του ισλαμικού και του εβραϊκού, στο σημείο που η πλειοψηφία των έργων του να είναι γραμμένα είτε στα μαγιορκινικά [καταλανικά] είτε στα αραβικά»^[5]

  Ο Λιουλ στην αυλή του Ιακώβου Α΄

  Πριν να παντρευτεί, εντάχθηκε στην αυλή του βασιλιά της Αραγόνας ως συνοδός του δεύτερου γιου του, μελλοντικού Ιακώβου Β΄ της Μαγιόρκα. Σύντομα οι ευγενείς αντιλήφθηκαν την ιδιαίτερη εξυπνάδα του και τον μετέτρεψαν σε δάσκαλο του πρίγκιπα. Η ζωή του στην αραγονική αυλή ήταν αρκετά ελεύθερη και πλήρης απολαύσεων, πολυτελειών και ερωτικών σχέσεων. Εκείνη την περίοδο ο Λιουλ συνέγραψε πολλά ερωτικά τραγούδια.

  Η μεταμόρφωση

  Γύρω στο 1267, στην ηλικία των 30, ο Λιουλ έζησε μια ολική μεταστροφή της ζωής του. Ο ίδιος περιγράφει τα πέντε διαδοχικά οράματα με τον Χριστό να σταυρώνεται για πέντε διαδοχικές νύχτες.^[6] Πούλησε την ιδιοκτησία, χαρίζοντας τα κέρδη στη γυναίκα και τα παιδιά του, τους οποίους κι εγκατέλειψε για να ακολουθήσει μια ζωή κηρύγματος. Έπειτε απομονώθηκε σε ένα σπήλαιο στο όρος Ράντα της Μαγιόρκα για να αφιερωθεί στον συλλογισμό, ώσπου εισήλθε στο κιστερκιανικό μοναστήρι της Λα Ρεάλ, όπου έμαθε λατινικά, γραμματική και καθολική και ισλαμική φιλοσοφία. Παρέμεινε λαϊκός και δεν έγινε επίσημα μοναχός μέχρι το 1295.

  Ιεραποστολικό έργο

  Το 1274 ο πρίγκιπας Ιάκωβος, τέως μαθητής του Λιουλ, τον κάλεσε στο κάστρο του στο Μονπελιέ, όπου, με τη χορηγία του πρίγκιπα συνέγραψε το Ars demostrativa ('Αποδεικτική τέχνη'). Τα χρήματα που του δόθηκαν ως βραβείο τα επένδυσε στην κατασκευή του μοναστηριού του Μιραμάρ στη Μαγιόρκα. Σκοπός του μοναστηριού έγινε η προετοιμασία ιεραποστόλων για να εκχριστιανίσουν τους Άραβες. Η προετοιμασία περιείχε μαθήματα αραβικής γλώσσας και διαλεκτικής και προκάλεσε τον θαυμασμό και το δημόσιο έπαινο του πάπα Ιωάννη ΚΑ΄ το 1276.

  Όταν ο επόμενος Πάπας, Νικόλαος Δ΄, έδειξε αδιαφορία για την προκήρυξη νέας σταυροφορίας, ο Λιουλ ξεκίνησε μια προσωπική προσπάθεια που θα τον έφερνε διαμέσω της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία) στους Αγίους Τόπους, τη Μικρά Ασία και το Μαγκρέμπ. Η τόλμη του τον οδήγησε πολλές φορές να προσπαθήσει να προσηλυτίσει ακόμη και στις εισόδους των τεμένων και των συναγωγών. Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του συνέγραψε πλήθος βιβλίων γύρω από τα λάθη των αλλόδοξων φιλοσόφων ενώ θέλησε να ιδρύσει και καθολικά μοναστήρια στις περιοχές από όπου πέρασε.

  Το 1286 έλαβε τον τίτλο του ακαδημαϊκού καθηγητή από το Πανεπιστήμιο του Παρισιού κι έναν χρόνο αργότερα μετέβη στη Ρώμη για να ενημερώσει τον ποντίφικα για τα σχέδιά του περί αναμόρφωσης της εκκλησίας. Η αδιαφορία των ανώτερων στελεχών της για τα σχέδιά του περιλάμβανε και μια εκ νέου απόρριψη της κήρυξης σταυροφορίας και της παροχής οικονομικής στήριξης για τον προσηλυτισμό των αλλόδοξων στους Αγίους Τόπους. Ως αποτέλεσμα της παραπάνω αδιαφορίας, το 1295 εντάχθηκε στους φραγκισκανούς. Το 1299 ο Ιάκωβος Β΄ της Μαγιόρκα του επέτρεψε να κηρύττει στα τεμένη και τις συναγωγές του βασιλείου. Για πρώτη φορά θα μπορούσε να εκθέσει τις απόψεις του μπροστά σε Χριστιανούς.

  Το 1305 δημοσίευσε τη δεύτερη έκδοση του σχεδίου του περί ανάκτησης των Αγίων Τόπων: ένας χριστιανός βασιλιάς θα ηγείτο των ενοποιημένων στρατιωτικών ταγμάτων και, ξεκινώντας από την Αλμερία και τη Γρανάδα, θα κατέληγαν διαμέσου της Βόρειας Αφρικής στην Αίγυπτο. Προφανώς στο νου του είχε τον Ιάκωβο Β΄ της Αραγόνας που μόλις είχε κατακτήσει της Μούρθια και είχε εγκαταστήσει εμπορικές επαφές με την Αλεξάνδρεια.^[7] Εν τέλει η μόνη κίνηση που έλαβε χώρα ήταν η αποτυχημένη εκστρατεία του Ιακώβου Β΄ εναντίον της Αλμερία.^[8

  SΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
  • Abel González Melo
  • Abril Zamora
  • Aina de Cos
  • Alberto Conejero
  • Alejandro Ricaño
  • Alfredo Sanzol
  • Antonio Tabares
  • Blanca Bardagil
  • Borja Ortiz de Gondra
  • Carles Batlle
  • Carlos Ferrera
  • Cesar Brie
  • Claudio Tolcachir
  • Cristina Clemente
  • Daniel J. Meyer
  • David Desola
  • David Planell
  • Davide Carnevali
  • Denise Despeyroux
  • Edgar Chías
  • Ernesto Caballero
  • Esteve Soler
  • Eugenio Amaya
  • Fernando Renjifo
  • Guillem Clua
  • Guillermo Heras
  • Gustavo Ott
  • Helena Tornero
  • Ignacio del Moral
  • Ignacio García May
  • Ignacio Pajón Leyra
  • Israel Sola
  • Jack Taylor
  • Javier de Dios
  • Jordi Galcerán
  • José Padilla
  • José Ramón Fernández
  • Josep Maria Benet i Jornet
  • Josep María Miró
  • Juan Carlos Rubio
  • Juan José Alonso Millán
  • Juan Mayorga
  • Lluisa Cunillé
  • Lope de Vega
  • Luis Ayhllón
  • Manuel Tamayo y Baus
  • Marc Angelet
  • Marco Antonio de la Parra
  • María San Miguel
  • Marilia Samper
  • Mario Vargas Llosa
  • Marta Barceló
  • Marta Buchaca
  • Maxi Rodríguez
  • Miguel de Cervantes
  • Miguel del Arco
  • Pablo Messiez
  • Paco Bezerra
  • Paloma Pedrero
  • Pau Miró
  • Pedro Villora
  • Pep Anton Gómez και Jordi Sánchez
  • Rafel Gallego
  • Ramón del Valle-Inclán
  • Ramón Madaula
  • Rodolf Sirera
  • Sergi Belbel
  • Sergi Pompermayer
  • Sergio Blanco
  • Victoria Szpunberg
  • Yolanda Garcia Serrano
  Παρασκευή 18 Οκτωβρίου 2024

   Η "Ρίτα" κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου - Athinorama.gr

  
  

  Η 'Ρίτα' κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου Οι ταλαντούχοι ηθοποιοί Ιφιγένεια Καραμήτρου και Γιώργος Καφετζόπουλος ζωντανεύουν την εκρηκτική μαύρη κωμωδία π...

  Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2024

  Αγαθά που δεν μοιράζονται δεν είναι αγαθά.[Fernando Rojas]

   Μπαλτασαρ Γκρασιάν, 1601-1658

  Ισπανός συγγραφέας

  Ιησουίτης μοναχός που υπήρξε επίσης σατιρικός συγγραφέας και γνωμικογράφος. Από τις δεσπόζουσες φυσιογνωμίες της Ισπανικής χρυσής εποχής. Επηρέασε τον Λα Ροσφουκώ, τον Βολταίρο, τον Νίτσε, τον Μπόρχες, τον Σοπενχάουερ.
  Το αριστούργημά του θεωρείται το μυθιστόρημα El Criticon (1657) ενώ οι περισσότεροι αφορισμοί του προέρχονται από το Oráculo manual y arte de prudencia (1647).

  Οι αφορισμοί του θυμίζουν τον Μακιαβέλι αλλά είναι πολύ πιο ρεαλιστικοί και χρήσιμοι (θα μπορούσε να θεωρηθεί ο πρώτος συγγραφέας αυτοβοήθειας). Στη ζωή του υπήρξε χολερικός, μελαγχολικός και μάλλον αποτυχημένος, αφού είχε κατηγορηθεί και διωχθεί για τα γραπτά του.

  
  

  Αριθμός Αφορισμών: 48

  Αναγνώσεις: 101,178

  Αφορισμοί

  Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βλακεία από το να τα παίρνεις όλα κατάκαρδα. Στάση & Νοοτροπία Άγχος & Στεναχώρια  ★  άρεσε σε 468

  Κανείς δεν είναι ικανοποιημένος από την τύχη του, ακόμα κι αν είναι η καλύτερη. Και κανείς δεν είναι δυσαρεστημένος απ’ το μυαλό του, ακόμα κι αν είναι το χειρότερο. Νους Ανικανοποίητο Αυτογνωσία  ★  άρεσε σε 443

  Πρέπει να βλέπεις και ν’ ακούς, αλλά να ξέρεις να σωπαίνεις. Σύνεση & Σωφροσύνη Κατανόηση Σιωπή  ★  άρεσε σε 132

  Ποτέ μην συγκρούεσαι με κάποιον που δεν έχει τίποτα να χάσει. Συγκρούσεις  ★  άρεσε σε 129

  Να δείχνεις καλοδιάθετος. Μια στάλα ευδιαθεσίας δίνει γεύση σε όλα. Ψυχική Διάθεση  ★  άρεσε σε 90

  Την εύκολη δουλειά να την καταπιάνεσαι σαν δύσκολη, αλλά τη δύσκολη σαν εύκολη. Στην πρώτη περίπτωση, για να μη γίνει η σιγουριά προχειρότητα, στη δεύτερη περίπτωση, για να μη γίνει η αβεβαιότητα διστακτικότητα. Στάση & Νοοτροπία Επιμέλεια Αβεβαιότητα  ★  άρεσε σε 85

  Ποτέ μην πλησιάζεις όποιον σε επισκιάζει, αλλά όποιον σε αναδεικνύει. Σκιά Συναναστροφές  ★  άρεσε σε 80

  Η ακαμψία πρέπει να υπάρχει στη θέληση και όχι στην κρίση. Θέληση & Δύναμη Ισχυρογνωμοσύνη  ★  άρεσε σε 77

  Η καλύτερη εκδίκηση είναι η λήθη. Να πνίγεις έναν εχθρό στη σκόνη της μηδαμινότητάς του. Λήθη Αδιαφορία Εκδίκηση  ★  άρεσε σε 73

  Μη χαρίζεις προκαταβολικά κάτι που θα χρειαστεί να δώσεις αργότερα σαν έπαθλο. Ηγεσία & Διοίκηση Ανταμοιβή  ★  άρεσε σε 68

  Να το έχεις δίπορτο σε όλη σου τη ζωή. Όλα πρέπει να είναι διπλά και, κυρίως, οι πηγές συμφέροντος, εύνοιας και απόλαυσης. Προνοητικότητα Εναλλακτικές λύσεις Σιγουριά  ★  άρεσε σε 66

  Περισσότερα καταφέρνει μια μετριότητα με επιμέλεια παρά μια διάνοια χωρίς επιμέλεια. Αξιοσύνη & Ικανότητα Μετριότητα Επιμέλεια  ★  άρεσε σε 64

  Το παιχνίδι με ανοιχτά χαρτιά ούτε αποδίδει ούτε έχει γούστο. Μιμήσου τον Θεό που μας κρατάει σε εγρήγορση και αβεβαιότητα. Διπλωματία Αβεβαιότητα  ★  άρεσε σε 58

  Το μοναδικό μέσο για να είσαι αξιαγάπητος, είναι να είσαι γλυκομίλητος. Έλξη & Γοητεία Ευγλωττία  ★  άρεσε σε 54

  Ο σοφός εκτιμά την αξία όλων των ανθρώπων, επειδή στον καθένα βλέπει κάτι καλό. Αξιολόγηση  ★  άρεσε σε 54

  Οι πράξεις είναι οι καρποί των σκέψεων. Από καλές σκέψεις γεννιούνται καλές πράξεις. Σκέψη Πράξη  ★  άρεσε σε 52

  Ο διορατικός προτιμάει να τον έχουν ανάγκη παρά να τον ευγνωμονούν. Ευφυΐα  ★  άρεσε σε 48

  Ο σοφός μετράει τη ζωή του σαν άνθρωπος που πρέπει να ζήσει πολύ, σε λίγο χρονικό διάστημα. Βιασύνη Σοφία  ★  άρεσε σε 48

  Ελπίδα είναι ο μεγάλος πλαστογράφος της αλήθειας. Αλήθεια & Ψέμα Ελπίδα  ★  άρεσε σε 44

  Να ξέρεις να δείχνεις τα δόντια σου, όταν χρειάζεται. Απειλή  ★  άρεσε σε 43

  Είναι πολύ σημαντική ικανότητα να μπορείς να κρύβεις τα ελαττώματά σου και να τα μετατρέπεις σε προτερήματα. Ο Καίσαρας έκρυβε τη φαλάκρα του κάτω από το δάφνινο στεφάνι. Ελαττώματα Επιτηδειότητα Απόκρυψη  ★  άρεσε σε 43

  Ποτέ να μην παραπονιέσαι. Το παράπονο υπονομεύει το γόητρο. Ο φρόνιμος άντρας ποτέ δεν κοινοποιεί δυσμένειες και ελαττώματα, αλλά μόνο αρετές και εύνοιες που χρησιμεύουν για να έχει φίλους και να αποθαρρύνει τους εχθρούς. Μεμψιμοιρία Παράπονα  ★  άρεσε σε 38

  Τα λόγια είναι οι σκιές των πράξεων. Τα λόγια είναι θηλυκά, οι πράξεις αρσενικές. Ομιλία Πράξη  ★  άρεσε σε 35

  Ένας έξυπνος άνθρωπος αξιοποιεί καλύτερα τους εχθρούς του, απ’ όσο ένα ανόητος αξιοποιεί τους φίλους του. Εχθροί Εκμετάλλευση  ★  άρεσε σε 34

  Η τύχη σπάνια συνοδεύει κάποιον μέχρι την έξοδο. Τύχη  ★  άρεσε σε 33

  Η ζωή είναι ένας πόλεμος εναντίον της κακίας των άλλων. Κακία Συγκρούσεις  ★  άρεσε σε 33

  Το μόνο που μας ανήκει πραγματικά είναι ο χρόνος. Ακόμη κι εκείνος που δεν έχει τίποτα, αυτό το είχε. Χρόνος  ★  άρεσε σε 29

  Ευφυΐα χωρίς σύνεση είναι διπλή τρέλα. Ευφυΐα Σύνεση & Σωφροσύνη Απερισκεψία  ★  άρεσε σε 28

  Υπάρχουν κανόνες στην τύχη, δεν είναι όλα τυχερά για τον έξυπνο άνθρωπο. Η τύχη μπορεί να υποβοηθηθεί από την ικανότητα. Τύχη Αξιοσύνη & Ικανότητα  ★  άρεσε σε 28

  Είναι πολιτική πανουργία να επιτρέπεις στον εαυτό σου κάποιο μικρό αμάρτημα για αντιπερισπασμό στο δηλητήριο του φθόνου, δίνοντάς του κάτι να ροκανίζει. Φθόνος & Ζήλια  ★  άρεσε σε 27

  Να αποφεύγεις να νικήσεις το αφεντικό σου. Συμβιβασμός  ★  άρεσε σε 26

  Στα είκοσι κυριαρχούν τα αισθήματα, στα τριάντα κυριαρχούν οι ικανότητες, στα σαράντα κυριαρχεί η λογική. Ηλικίες Αισθήματα Λογική  ★  άρεσε σε 26

  Τα καλά πράγματα, όταν είναι σύντομα, είναι δυο φορές καλά. (“Oráculo Manual”, αξίωμα 105) Ποιότητα Ταχύτητα  ★  άρεσε σε 25

  Κανένας δεν κοιτάζει τον ήλιο όταν λάμπει. Όλοι τον κοιτούν όταν βρίσκεται σε έκλειψη. Άνοδος & Κάθοδος  ★  άρεσε σε 18

  Μοίρασε χωρίς ενδιάμεσο το καλό. Και με κάποιον μεσολαβητή το κακό. Καλό & Κακό Ηγεσία & Διοίκηση  ★  άρεσε σε 17

  Να ξέρεις να αρνείσαι τον χρόνο σου στον εαυτό σου, στις δουλειές, στους άλλους. Χρόνος Άρνηση  ★  άρεσε σε 16

  Σκέψη και, ξανά, σκέψη. Επανεξέταση σημαίνει εξασφάλιση, ιδίως όταν το πλεονέκτημα δεν είναι προφανές. Σύνεση & Σωφροσύνη Σκέψη Σιγουριά  ★  άρεσε σε 15

  Τα πράγματα που θυμόμαστε καλύτερα είναι αυτά που θα ήταν προτιμότερο να τα ξεχνούσαμε. Μνήμη  ★  άρεσε σε 15

  Να σκέφτεσαι με τους λίγους και να μιλάς με τους πολλούς. Σκέψη  ★  άρεσε σε 14

  Κανένας δεν θεωρεί τον εαυτό του ακατάλληλο για μεγάλο αξίωμα. Ματαιοδοξία  ★  άρεσε σε 13

  Μην υποστηρίζεις τη λάθος πλευρά ενός επιχειρήματος μόνο και μόνο επειδή ο αντίπαλός σου υποστηρίζει τη σωστή. Ισχυρογνωμοσύνη Διαφωνία  ★  άρεσε σε 13

  Πάντα να αφήνεις την πρώτη παρόρμηση να περάσει, περίμενε για τη δεύτερη. Σύνεση & Σωφροσύνη  ★  άρεσε σε 13

  Χρειάζονται περισσότερα για να γίνεις σοφός σήμερα απ’ όσα χρειάστηκαν για να γίνουν οι επτά σοφοί της Αρχαίας Ελλάδας. Σοφία Γνώση  ★  άρεσε σε 9

  Πάντα να ενεργείς σαν να σε βλέπουν οι άλλοι. Πράξη Αποκαλύψεις  ★  άρεσε σε 7

  Βάλε έναν κόκκο τόλμης σε καθετί που κάνεις. Τόλμη & Θάρρος Πράξη  ★  άρεσε σε 6

  Ήταν πραγματικά μεγάλος ο σοφός εκείνος που αισθανόταν προσβεβλημένος όταν τα έργα του άρεσαν σε πολλούς. Ανωτερότητα Κριτική Προσβολές  ★  άρεσε σε 6

  Σε το χρησιμεύει η γνώση αν δεν έχει πρακτική εφαρμογή; Στις μέρες μας, η γνώση της ζωής είναι η μόνη αληθινή γνώση. Γνώση Χρησιμότητα  ★  άρεσε σε 3

  Ο σοφός άνθρωπος του εκτιμά όλους, επειδή στον καθένα διακρίνει κάτι καλό. | Read English Version |   / María Lejárraga: una voz en la sombra 26 Sept 2024 - 05 Ene 2025 Biblioteca Nacional de España (Madrid, España) La exposición sobre María de la O Lejárraga nos sumerge en la vida y obra de una mujer excepcional, cuyo talento literario y compromiso social la convirtieron en una figura clave de la cultura española del siglo XX.Detrás del nombre de Gregorio Martínez Sierra, se ocultaba la brillante pluma de María de la O Lejárraga. Maestra, dramaturga, novelista, política y activista feminista, Lejárraga fue una mujer polifacética que dejó una huella imborrable en la literatura y la sociedad españolas. ...     / Carmen de Burgos, Colombine (1867-1932). La modernización de España 26 Sept 2024 - 05 Ene 2025 Biblioteca Nacional de España (Madrid, España) La exposición presenta el importante legado de Carmen de Burgos, conocida como Colombine, una figura clave en la literatura española del siglo XX. Su obra, vasta y diversa, abarca desde la novela y el cuento hasta el ensayo y el periodismo, convirtiéndola en una de las escritoras más prolíficas y versátiles de su tiempo. Nacida en Almería, se trasladó a Madrid a principios del siglo XX y rápidamente se convirtió en una voz destacada del periodismo español. ...    Don Quijote: héroe literario y musical (youtube.com) Don Quijote: héroe literario y musical Πέμπτη 22 Φεβρουαρίου 2024 [[ΜΙΣΟ ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ]]--ΕΤΣΙ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΔΟΚΙΜΙΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΛΟΡΚΑ[ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΝΤΟΥΕΝΤΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΥΕΝΤΕ ΒΑΚΕΡΟΣ]]---------------Απολαύστε αυτή την υπέροχη ομιλία του Federico García Lorca όταν εγκαινίασε τη βιβλιοθήκη της πόλης του: Fuente de Vaqueros (Γρανάδα). Σεπτέμβιος 31=🥖📖 «Όταν κάποιος πηγαίνει στο θέατρο, σε μια συναυλία ή σε ένα πάρτι οποιουδήποτε είδους, αν το πάρτι του αρέσει, θυμάται αμέσως και μετανιώνει που δεν είναι εκεί οι άνθρωποι που αγαπά. «Θα ήθελα αυτή την αδερφή μου. πατέρα», σκέφτεται, και δεν απολαμβάνει πια το θέαμα παρά μόνο μέσα από μια ελαφριά μελαγχολία, όχι για τους ανθρώπους του σπιτιού μου, που θα ήταν μικροί και κακοί, αλλά για όλα τα πλάσματα στην έλλειψη μέσων και στη δική τους κακοτυχία, μην απολαμβάνουν το υπέρτατο αγαθό που είναι η ζωή και η καλοσύνη και η γαλήνη και το πάθος, γι' αυτό δεν έχω ποτέ ένα βιβλίο, γιατί χαρίζω όσα αγοράζω, τα οποία είναι άπειρα. και γι' αυτό έχω την τιμή και την χαρά να εγκαινιάζω αυτή τη βιβλιοθήκη της πόλης, σίγουρα την πρώτη σε ολόκληρη την επαρχία της Γρανάδας. Όχι μόνο από ψωμί ζει ο άνθρωπος. Αν ήμουν πεινασμένος και αβοήθητος στο δρόμο, δεν θα ζητούσα ψωμί. αλλά θα ζητούσα μισό καρβέλι και ένα βιβλίο. Και από εδώ επιτίθεμαι βίαια σε αυτούς που μιλούν μόνο για οικονομικές διεκδικήσεις χωρίς ποτέ να κατονομάζουν τις πολιτιστικές διεκδικήσεις, κάτι που φωνάζει ο κόσμος. Είναι καλό να τρώνε όλοι οι άντρες, αλλά να ξέρουν όλοι. Ας απολαύσουν όλους τους καρπούς του ανθρώπινου πνεύματος γιατί το αντίθετο τους μετατρέπει σε μηχανές στην υπηρεσία του Κράτους, τους μετατρέπει σε σκλάβους μιας τρομερής κοινωνικής οργάνωσης. Λυπάμαι πολύ περισσότερο για έναν άνθρωπο που θέλει να μάθει και δεν μπορεί, παρά για έναν πεινασμένο. Γιατί ένας πεινασμένος μπορεί εύκολα να ηρεμήσει την πείνα του με ένα κομμάτι ψωμί ή κάποιο φρούτο, αλλά ένας άνθρωπος που θέλει να μάθει και δεν έχει μέσα, υποφέρει μια φοβερή αγωνία γιατί χρειάζεται βιβλία, βιβλία, πολλά βιβλία και πού είναι αυτά; βιβλία; Βιβλία! Βιβλία! Εδώ φτιάχνει μια μαγική λέξη που ισοδυναμεί με το να λέει: «αγάπη, αγάπη», και που ο κόσμος πρέπει να τη ζητάει όπως ζητάει ψωμί ή όσο λαχταράει τη βροχή για τις σοδειές του. Όταν ο διάσημος Ρώσος συγγραφέας Φέντορ Ντοστογιέφσκι, πατέρας της ρωσικής επανάστασης πολύ περισσότερο από τον Λένιν, ήταν φυλακισμένος στη Σιβηρία, μακριά από τον κόσμο, ανάμεσα σε τέσσερα τείχη και περιτριγυρισμένος από ερημικές πεδιάδες απέραντου χιονιού. και ζήτησε βοήθεια με ένα γράμμα στη μακρινή οικογένειά του, είπε μόνο: 'Στείλτε μου βιβλία, βιβλία, πολλά βιβλία για να μην πεθάνει η ψυχή μου!'. Κρύωνε και δεν ζητούσε φωτιά, διψούσε τρομερά και δεν ζητούσε νερό: ζητούσε βιβλία, δηλαδή ορίζοντες, δηλαδή σκάλες για να ανέβει στην κορυφή του πνεύματος και της καρδιάς. Γιατί η σωματική, βιολογική, φυσική αγωνία ενός σώματος από πείνα, δίψα ή κρύο διαρκεί λίγο, πολύ λίγο, αλλά η αγωνία της ανικανοποίητης ψυχής διαρκεί μια ζωή. Ο μεγάλος Menéndez Pidal, ένας από τους πιο αληθινούς σοφούς στην Ευρώπη, έχει ήδη πει ότι το σύνθημα της Δημοκρατίας πρέπει να είναι: «Πολιτισμός». «Πολιτισμός γιατί μόνο μέσω αυτού μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα με τα οποία παλεύουν οι σημερινοί άνθρωποι γεμάτοι πίστη αλλά XΩΡΙΣ ΦΩΣ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- - 28 Απριλίου 2024 ''Περλιμπλίν και Μπελίσα'' του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα στο Θέατρο Πορεία ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ Διάρκεια: 60' Τι είναι αλήθεια, τι είναι ψέματα; Τι είναι όνειρο και τι πραγματικότητα; Τι είναι ποίηση και τι πεζή αναγκαιότητα; Τι μένει κρυφό και τι έρχεται στο φως; Τι είναι τελικά ο έρωτας – κάτι απτό ή κάτι φαντασιακό; Ο λατρεμένος του ελληνικού κοινού Ισπανός ποιητής και δραματουργός επανέρχεται με αυτό το έργο του 1929 στο αγαπημένο θέμα του, τον ανεκπλήρωτο έρωτα, και παραδίδει μια ιστορία τρυφερή και οδυνηρή από την αρχή μέχρι το τέλος της, γραμμένη στη μοναδική, τη γεμάτη ονειρικές εικόνες και λυρισμό γλώσσα του. Ερωτικό αλληλούια χαρακτηρίζει στον υπότιτλο το έργο του ο Λόρκα, φανερώνοντας αφενός τη σύνδεση της ιστορίας του με τα αλληλούια, το άκρως συμβατικό και τυποποιημένο φαρσικό ισπανικό ανάγνωσμα του 18ου αιώνα, αφετέρου την πρόθεσή του να υπερβεί με αιρετικό και ποιητικό τρόπο την παράδοση αυτή. Ο μεσόκοπος Περλιμπλίν (όνομα που προσιδιάζει στους ερωτοχτυπημένους γέρους της λαϊκής φάρσας) πείθεται να παντρευτεί μια νεαρή γειτόνισσά του, για να μη μείνει μόνος κι αβοήθητος στα γεράματά του· η Μπελίσα πείθεται να παντρευτεί τον πλούσιο γείτονά της για να γίνει πιο ποθητή από τους άλλους άντρες χάρη στην ομορφιά που θα της χαρίσουν τα πλούτη του άντρα της. Όμως, λαχταρώντας έναν έρωτα της ηλικίας της, γοητεύεται από τον μυστηριώδη άντρα που κρύβεται τις νύχτες στον κήπο της και της γράφει φλογερές επιστολές. Ο Περλιμπλίν δεν αντέχει να ζει χωρίς την αγάπη της Μπελίσα και σκοτώνει τον ανώνυμο εραστή, ενώ η Μπελίσα ανακαλύπτει την αλήθεια χάνοντας διαμιάς σύζυγο και ερωμένο…   Viena 1921, una noche en el Teatro de la Ópera | Agenda cultural Burgos Η αριθμητική της οικογένειας - Εκδόσεις Βακχικόν Η αριθμητική της οικογένειας - Εκδόσεις Βακχικόν Διαβάστε ένα απόσπασμα Οικογένεια. Ένας τόπος κοινός για όλους, μα διαφορετικός για τον καθένα μας. Εκείνος ο χώ... Νερά μάνες - Εκδόσεις Βακχικόν Νερά μάνες - Εκδόσεις Βακχικόν -1379 Viena 1921, una noche en el Teatro de la Ópera Ibn ʿArabī ( Αραβικά : ابن عربي , ALA-LC : Ibn ʻArabī ‎; πλήρες όνομα: أبو عبد الله محـمـد بن عربي الطائي الحاتمي , Abū ʻAbd Allāh Muḥammad ibn ʻArabī al- Ṭā1 1 ένα Ανδαλουσιανός Άραβας λόγιος , μυστικιστής , ποιητής και φιλόσοφος , εξαιρετικά επιδραστικός στην ισλαμική σκέψη . Από τα 850 έργα που του αποδίδονται, περίπου 700 είναι αυθεντικά ενώ πάνω από 400 σώζονται ακόμη. Οι κοσμολογικές του διδασκαλίες έγιναν η κυρίαρχη κοσμοθεωρία σε πολλά μέρη του μουσουλμανικού κόσμου . [2] Ash-Shaykh al-Akbar Muḥyī ad-Dīn Ibn ʿArabī ابن عربي Γεννημένος 28 Ιουλίου 1165 Murcia , Taifa of Murcia (τώρα Murcia, Region of Murcia , Ισπανία ) Πέθανε 16 Νοεμβρίου 1240 (75 ετών) Ṣāliḥiyya , Δαμασκός , Σουλτανάτο Αγιουβιδών Εποχή Μεσαιωνική φιλοσοφία Φιλοσοφία του 12ου αιώνα Φιλοσοφία του 13ου αιώνα Περιοχή φιλοσοφία της Μέσης Ανατολής Ισλαμική φιλοσοφία Σχολείο Ιδρυτής της Akbariyya Κύρια ενδιαφέροντα Μυστικισμός Ονόματα του Θεού Οντολογία Ποίηση Σούφι μεταφυσική Αραβική ονομασία Προσωπικά ( Ism ) Μωάμεθ Πατρώνυμο ( Nasab ) ibn ʿAlī ibn Muhammad ibn ʿArabī Τεχνώνυμο ( Kunya ) Αμπού Αμπντ Αλλάχ Επίθετο ( Laqab ) Ibn ʿArabī Τοπωνυμικό ( Nisba ) al-Ḥātimī aṭ-Ṭāʾī Ο παραδοσιακός τίτλος του είναι Muḥyiddīn ( αραβικά : محي الدين ; The Reviver of Religion ). [3] [4] [5] Αφού πέθανε, και συγκεκριμένα μεταξύ των ασκούμενων του Σουφισμού , ήταν γνωστός με τον τιμητικό τίτλο Σέιχ αλ-Ακμπάρ ( αραβικά : الشيخ الأكبر ). [6] Αυτό, με τη σειρά του, ήταν το όνομα από το οποίο πήρε το όνομά της η «Ακμπαριανή» σχολή του Σουφισμού, κάνοντάς τον γνωστό ως Doctor Maximus (Ο Μεγαλύτερος Δάσκαλος) στη μεσαιωνική Ευρώπη . [7] Ο Ibn ʿArabī θεωρείται άγιος από ορισμένους μελετητές και μουσουλμανικές κοινότητες. [8] [9] Ο Ibn 'Arabi είναι γνωστός ως το πρώτο άτομο που σκιαγράφησε ρητά την έννοια της " Wahdat ul-Wujud " ("Ενότητα του Είναι"), ένα μονιστικό δόγμα που ισχυριζόταν ότι όλα τα πράγματα στο σύμπαν είναι εκδηλώσεις μιας μοναδικής "πραγματικότητας". Ο Ibn 'Arabi ταύτισε αυτή την «πραγματικότητα» με την οντότητα που περιέγραψε ως «το Απόλυτο Ον» (« al-wujud al-mutlaq »). Περιεχόμενα Πρώιμη ζωή Ο Ibn ʿArabī γεννήθηκε στη Μούρθια της Αλ-Ανδαλούς στις 17 του Ραμαδάν 560 ΑΧ (28 Ιουλίου 1165 μ.Χ.), [1] ή άλλες πηγές προτείνουν την 27η του Ραμαδάν 560 ΑΧ (5 Αυγούστου 1165 μ.Χ.). [5] Το μικρό του όνομα είναι Μοχάμεντ, [6] αλλά αργότερα ονομάστηκε 'Abū 'Abdullāh (σημαίνει: ο πατέρας του Abdullāh )—σύμφωνα με την κλασική αραβική παράδοση—αφού απέκτησε έναν γιο. Σε μερικά από τα έργα του, ο Ibn 'Arabi αναφέρθηκε στον εαυτό του με πληρέστερες εκδοχές του ονόματός του ως Abû 'Abdullâh Muhammad ibn 'Alî ibn al-'Arabi al-Tâ'î al-Hâtimî , [1] [6] όπου οι τρεις τελευταίες ονόματα που δείχνουν την ευγενή αραβική καταγωγή του. Και πράγματι, ο Hâtim al-Tây'î ήταν πολύ γνωστός ως ποιητής της προ-ισλαμικής Αραβίας [5] από τη νοτιοαραβική φυλή Tayyi ( τώρα Υεμένη). [10] Οικογένεια Ο Ibn ʿArabī ήταν αραβικής καταγωγής. [11] Κάποιες πηγές προτείνουν ότι προερχόταν από μικτό υπόβαθρο, του οποίου ο πατέρας ήταν Άραβας που καταγόταν από μετανάστες στην Αλ-Άνδαλου στα πρώτα χρόνια της αραβικής κατάκτησης της Ιβηρίας , ενώ η μητέρα του ήταν πιθανώς Βερβερικής καταγωγής. [12] Στο Futūhāt al-Makkīyah του, γράφει για έναν νεκρό θείο της μητέρας του, έναν πρίγκιπα του Tlemcen που εγκατέλειψε τα πλούτη για μια ασκητική ζωή αφού συνάντησε έναν Σούφι μυστικιστή. [13] Η πατρική του καταγωγή προερχόταν από την Υεμένη και ανήκει σε ένα από τα παλαιότερα αραβικά στελέχη στην Ανδαλουσία , αφού πιθανώς μετανάστευσαν κατά το δεύτερο κύμα της μουσουλμανικής κατάκτησης της Ιβηρικής Χερσονήσου. [5] Ο πατέρας του, 'Ali ibn Muhammad, υπηρέτησε στον στρατό του Ibn Mardanīsh , του ηγεμόνα της Murcia. [1] Όταν η Μούρθια έπεσε στο Χαλιφάτο Αλμοχάντ το 1172, ο Ibn Mardanīsh δεν επέζησε της ήττας και σκοτώθηκε στη μάχη, με αποτέλεσμα ο πατέρας του να ορκιστεί πίστη στον Αλμοχάντ Χαλίφη Abū Ya'qūb Yūsuf I . [5] Εκείνη την εποχή ο Ibn ʿArabī ήταν μόλις 7 ετών και η οικογένειά του μετακόμισε από τη Μούρθια στη Σεβίλλη για να υπηρετήσει τον νέο ηγεμόνα. [5] Ο Ibn ʿArabī είχε τρεις συζύγους. Παντρεύτηκε τη Maryam, μια γυναίκα από οικογένεια με επιρροή, [1] όταν ήταν ακόμη νεαρός ενήλικας και ζούσε στην Ανδαλουσία. Η Maryam μοιράστηκε επίσης την φιλοδοξία του να ακολουθήσει το μονοπάτι των Σούφι, όπως αναφέρει ο Austin στους Σούφι της Ανδαλουσίας : "Η αγία σύζυγός μου, Maryam bint Muhammad binti Abdun, είπε: "Έχω δει στον ύπνο μου κάποιον που δεν τον έχω δει ποτέ με σάρκα, αλλά που μου εμφανίζεται σε στιγμές (πνευματικής) έκστασης. Με ρώτησε αν ήμουν φιλοδοξώντας για την Οδό, στην οποία απάντησα ότι ήμουν, αλλά ότι δεν ήξερα με ποιο τρόπο να φτάσω σε αυτήν, στη συνέχεια, μου είπε ότι θα έρχομαι σε αυτήν μέσω πέντε πραγμάτων: εμπιστοσύνη, βεβαιότητα, υπομονή, αποφασιστικότητα και ειλικρίνεια .' Έτσι μου πρόσφερε το όραμά της (για την εκτίμηση μου) και της είπα ότι ήταν πράγματι η μέθοδος των Λαϊκών (Σούφι), εγώ ο ίδιος δεν έχω δει ποτέ κάποιον με αυτόν τον βαθμό μυστικιστικής εμπειρίας». [14] Όταν ο Ibn ʿArabī έμεινε στην Ανατολία για αρκετά χρόνια, σύμφωνα με διάφορες αραβικές και περσικές πηγές, παντρεύτηκε τη χήρα του Majduuddin και ανέλαβε την εκπαίδευση του μικρού γιου του, Sadruddin al-Qunawi . [5] Ο Ibn ʿArabī ανέφερε επίσης την τρίτη σύζυγό του στα γραπτά του, τη μητέρα του γιου του Imāduddin, στην οποία κληροδότησε το πρώτο αντίγραφο του Futūḥāt al-Makkīyah . [5] Δάσκαλοι Ο Ibn 'Arabi σπούδασε κοντά σε πολλούς μελετητές της εποχής του, πολλοί από αυτούς αναφέρθηκαν στην ijaza (άδεια διδασκαλίας και μετάδοσης) που έγραψε στον βασιλιά al-Muzaffar Baha' al-Din Ghazi [Σημείωση 1] (γιος του al-Adil I το Ayyubid ), [16] [17] από τα πιο εξέχοντα από τα οποία είναι τα ακόλουθα: [18] [19] [20] Ο Ibn 'Asakir (π. 571/1176), και ο γιος του al-Qasim b. «Αλί β. 'Ασακίρ  [ ar ] (θ. 600/1203) Abu Tahir al-Silafi (π. 576/1180) Ibn Bashkuwal (π. 578/1183) 'Abd al-Haqq al-Ishbili  [ ar ] (d. 581/1185) ο μαθητής του Ibn Hazm . Ο Ibn 'Arabi διάβασε όλα τα βιβλία του Ibn Hazm ενώ σπούδαζε κοντά του. [16] [21] [22] Abu Zayd al-Suhayli (π. 581/1185) [23] Ιμπν Ζαρκούν  [ ar ] (π. 586/1190) [24] Ibn al-Jadd  [ ar ] (π. 586/1190) [25] Abu Madyan (π. 594/1197) [26] [27] Ibn Rushd (Αβερρόης) (d. 595/1198) Ibn al-Jawzi (π. 597/1201) Ibn Abi Jamra  [ ar ] (π. 599/1202) Abu Shuja' Zahir ibn Rustam al-Isfahani (π. 609/1212) Ιμάμης του Ιερού Ναού στο Μεγάλο Τζαμί της Μέκκας . Τζαμάλ αλ-Ντιν β. al-Harastani  [ ar ] (θ. 614/1217) Ibn Malik (π. 672/1274) Φοιτητές Μεταξύ των πιο επιφανών μαθητών του είναι οι ακόλουθοι: [28] [29] Badr al-Din al-Habashi (π. 618/1221) [30] Ο Ibn al-Farid (π. 632/1235) θεωρήθηκε από τον 'Abd al-Ghani al-Nabulsi μεταξύ των μαθητών του Ibn 'Arabi. [30] [31] Al-Muzaffar Baha' al-Din Ghazi (γιος του al-Adil I του Ayyubid ) (π. 613/1216 ή 635/1237) Zakiy al-Din al-Birzali  [ ar ] (π. 636/1239) Shams al-Din al-Khuwayyi  [ ar ] (π. 637/1239) Ibn al-Dubaythi (π. 637/1239) Ibn al-Najjar (π. 643/1245) Diya' al-Din al-Maqdisi (π. 643/1245) Isma'il ibn Sawdakin (π. 646/1248) Sa'd al-Din al-Hamawi (π. 650/1252) Ο Muhyi al-Din Yahya ibn al-Zaki (π. 668/1270) που προστάτευε τον Ibn 'Arabi στη Δαμασκό και ο οποίος κανόνισε να ταφεί ο Ibn 'Arabi στο οικογενειακό νεκροταφείο των Banu al-Zaki. [32] [Σημείωση 2] Ήταν απόγονος του Zaki al-Din 'Ali b. Ο Μωάμεθ β. al-Zaki (π. 564/1169), ο Σαφιί αρχηγός κάντι της Δαμασκού, ο οποίος σχημάτισε μια ισχυρή πολιτική συμμαχία με την οικογένεια Ασακίρ (Μπανού Ασακίρ), [34] τα μέλη της οποίας κατέλαβαν θέσεις κύρους ως δικαστές και μελετητές του η σχολή Σαφιί του σουνιτικού δικαίου στη Δαμασκό για σχεδόν τρεις αιώνες (τέλη ενδέκατου έως αρχές δέκατου τέταρτου αιώνα). Sadr al-Din al-Qunawi (π. 672/1273) Baybars (π. 676/1277) Το Πρώτο Όραμα Σεβίλλη , όπου ο Ibn Arabi πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής και της εκπαίδευσής του Ο Ibn ʿArabī μεγάλωσε στο δικαστήριο και έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση. [1] Όπως εξομολογήθηκε στο al-Futuhat al-Makkyya , προτιμούσε να παίζει σε στρατιωτικό στρατόπεδο με τους φίλους του παρά να διαβάζει ένα βιβλίο. Ωστόσο, όταν ήταν έφηβος βίωσε το πρώτο του όραμα ( fanā ). και αργότερα έγραψε για αυτήν την εμπειρία ως «η διαφοροποίηση της καθολικής πραγματικότητας που αποτελείται από αυτό το βλέμμα». [35] Ο πατέρας του, μόλις παρατήρησε μια αλλαγή σε αυτόν, το είχε αναφέρει στον φιλόσοφο και δικαστή, Ibn Rushd ( Averroes ), [35] ο οποίος ζήτησε να συναντήσει τον Ibn Arabi. Ο Ibn Arabi είπε ότι από αυτή την πρώτη συνάντηση, είχε μάθει να αντιλαμβάνεται μια διάκριση μεταξύ της επίσημης γνώσης της ορθολογικής σκέψης και των αποκαλυπτικών ιδεών για τη φύση των πραγμάτων. Στη συνέχεια υιοθέτησε τον σουφισμό και αφιέρωσε τη ζωή του στο πνευματικό μονοπάτι. [35] Όταν αργότερα μετακόμισε στη Φεζ , στο Μαρόκο, ο Μοχάμεντ ιμπν Κασίμ αλ Ταμίμι έγινε ο πνευματικός του μέντορας. [36] Το 1200 πήρε άδεια από έναν από τους σημαντικότερους δασκάλους του, τον Σάιχ Αμπού Γιακούμπ Γιουσούφ ιμπν Γιαχλάφ αλ-Κούμι, που ζούσε τότε στην πόλη Σαλέ . [37] Προσκύνημα στη Μέκκα Ο Ibn Arabi άφησε την Ανδαλουσία για πρώτη φορά σε ηλικία 36 ετών και έφτασε στην Τύνιδα το 1193. [ αντιφατικό ] [5] Μετά από ένα χρόνο στην Τυνησία, επέστρεψε στην Ανδαλουσία το 1194. Ο πατέρας του πέθανε αμέσως μετά την άφιξη του Ibn Arabi στη Σεβίλλη . Όταν η μητέρα του πέθανε λίγους μήνες αργότερα, άφησε την Ανδαλουσία για δεύτερη φορά και ταξίδεψε με τις δύο αδερφές του στη Φεζ του Μαρόκου το 1195. Επέστρεψε στην Κόρδοβα της Ανδαλουσίας το 1198 και έφυγε από την Ανδαλουσία περνώντας από το Γιβραλτάρ για τελευταία φορά το 1200. [ 5] Ενώ ήταν εκεί, έλαβε ένα όραμα που τον καθοδήγησε να ταξιδέψει ανατολικά. Αφού επισκέφθηκε ορισμένα μέρη στο Μαγκρέμπ , έφυγε από την Τυνησία το 1201 και έφτασε για το Χατζ το 1202. [38] Έζησε στη Μέκκα για τρία χρόνια και εκεί άρχισε να γράφει το έργο του Futūḥāt al-Makkiya ( الفتوحات المكية ), The Meccan Illuminations — μόνο μέρος του οποίου έχει μεταφραστεί στα αγγλικά από διάφορους μελετητές όπως ο Eric Winkel . [39] Ταξίδι βόρεια Μεσαιωνικός κατάλογος των βιβλίων του Ibn Arabi. Αφού πέρασε χρόνο στη Μέκκα, ταξίδεψε σε όλη τη Συρία , την Παλαιστίνη , το Ιράκ και την Ανατολία . Το 1204, ο Ibn Arabi συνάντησε τον Shaykh Majduddīn Isḥāq ibn Yūsuf (شيخ مجد الدين إسحاق بن يوسف), έναν ιθαγενή από τη Μαλάτια και έναν άνθρωπο με σπουδαίο κύρος στην αυλή των Σελτζούκων . Αυτή τη φορά ο Ibn Arabi ταξίδευε βόρεια. πρώτα επισκέφτηκαν τη Μεδίνα και το 1205 μπήκαν στη Βαγδάτη . Αυτή η επίσκεψη του πρόσφερε την ευκαιρία να συναντήσει τους άμεσους μαθητές του Σέιχ 'Αμπντ αλ-Καντίρ Τζιλάνι. Ο Ibn Arabi έμεινε εκεί μόνο για 12 ημέρες επειδή ήθελε να επισκεφτεί τη Μοσούλη για να δει τον φίλο του 'Alī ibn 'Abdallāh ibn Jāmi', μαθητή του μυστικιστή Qaḍīb al-Bān (471-573 AH/1079-1177 μ.Χ.· قضيب البان) . [40] Εκεί πέρασε τον μήνα του Ραμαζάν και συνέθεσε τα Tanazzulāt al-Mawṣiliyya (تنزلات الموصلية), Kitāb al-Jalāl wa'l-Jamāl (كتاب الجلال والجمال, «Το Βιβλίο της Μεγαλειότητας και της Ομορφιάς») και το Kunh māl -Μουρίντ Μίνχου . [41] Επιστροφή νότια Το έτος 1206, ο Ibn Arabi επισκέφτηκε την Ιερουσαλήμ , τη Μέκκα και την Αίγυπτο . Ήταν η πρώτη του φορά που πέρασε από τη Συρία, επισκεπτόμενος το Χαλέπι και τη Δαμασκό . Αργότερα το 1207 επέστρεψε στη Μέκκα όπου συνέχισε να μελετά και να γράφει, περνώντας το χρόνο του με τον φίλο του Abū Shujā bin Rustem και την οικογένειά του, συμπεριλαμβανομένου του Niẓām. [41] Τα επόμενα τέσσερα με πέντε χρόνια της ζωής του Ibn Arabi πέρασαν σε αυτές τις χώρες και συνέχιζε επίσης να ταξιδεύει και να κάνει τις συνεδρίες ανάγνωσης των έργων του παρουσία του. [42] Τελευταία χρόνια Αρχικές σελίδες του χειρογράφου του Ικόνιου των Αποκαλύψεων της Μέκκας , χειρόγραφες από τον Ibn Arabi. Ο τάφος του Ibn Arabi στη Δαμασκό Αφού εγκατέλειψε την Ανδαλουσία για τελευταία φορά σε ηλικία 33 ετών (1198 μ.Χ.) και περιπλανήθηκε στον ισλαμικό κόσμο για περίπου 25 χρόνια, σε ηλικία 58 ετών ο Ibn Arabi διάλεξε τη Δαμασκό ως την τελευταία του κατοικία και αφιέρωσε τη ζωή του στη διδασκαλία και τη συγγραφή. [5] Σε αυτήν την πόλη, συνέθεσε το Fuṣūṣ Al-Ḥikam το 1229 [10] και οριστικοποίησε δύο χειρόγραφα του Futūḥāt al-Makkiyya το 1231 και το 1234 [5] Θάνατος Ο Ibn Arabi πέθανε στις 22 Rabī' al-Thanī 638 AH (16 Νοεμβρίου 1240) σε ηλικία 75 ετών. Τάφηκε στο νεκροταφείο Banu Zaki, οικογενειακό νεκροταφείο των ευγενών της Δαμασκού, στο λόφο Qasiyun, Salihiyya, Δαμασκό. [43] Κληρονομιά Μετά το θάνατό του, οι διδασκαλίες του Ibn Arabi εξαπλώθηκαν γρήγορα σε όλο τον ισλαμικό κόσμο. Τα γραπτά του δεν περιορίζονταν στις μουσουλμανικές ελίτ, αλλά έφτασαν σε άλλες τάξεις της κοινωνίας μέσω της ευρείας εμβέλειας των ταγμάτων των Σούφι. Το έργο του Arabi διαδόθηκε επίσης ευρέως μέσω έργων στα περσικά, τουρκικά και ουρντού. Πολλοί δημοφιλείς ποιητές εκπαιδεύτηκαν στα τάγματα των Σούφι και εμπνεύστηκαν από τις έννοιες του Αράμπι. [44] Άλλοι μελετητές της εποχής του, όπως ο al-Munawi , ο Ibn 'Imad al-Hanbali και ο al-Fayruzabadi, όλοι επαίνεσαν τον Ibn Arabi ως "έναν δίκαιο φίλο του Αλλάχ και πιστό μελετητή της γνώσης", "τον απόλυτο μουτζταχίντ (ανεξάρτητο στοχαστή) χωρίς αμφιβολία" και «ο ιμάμης του λαού της σαρία τόσο στη γνώση όσο και στην κληρονομιά, ο παιδαγωγός των ανθρώπων του δρόμου στην πράξη και στη γνώση και ο σεΐχης των σεΐχης του λαού της αλήθειας μέσω της πνευματικής εμπειρίας ("dhawq") και κατανόηση". [45] Ισλαμικός νόμος Αν και ο Ibn Arabi δήλωσε σε περισσότερες από μία περιπτώσεις ότι δεν ακολουθούσε τυφλά καμία από τις σχολές της ισλαμικής νομολογίας , ήταν υπεύθυνος για την αντιγραφή και τη διατήρηση βιβλίων της Zahirite ή της κυριολεκτικής σχολής, για την οποία υπάρχει έντονη συζήτηση για το εάν ο Ibn Arabi ακολούθησε εκείνο το σχολείο. [46] [47] Ο Ignaz Goldziher υποστήριξε ότι ο Ibn Arabi ανήκε στην πραγματικότητα στη σχολή Zahirite ή Hanbali της ισλαμικής νομολογίας. [48]​​Ο Hamza Dudgeon ισχυρίζεται ότι οι Addas, Chodkiewizc, Gril, Winkel και Al-Gorab κατά λάθος αποδίδουν στον Ibn ʿArabī μη-μανχαμπισμό. [49] Σε ένα σωζόμενο χειρόγραφο του Ibn Ḥazm, όπως μεταδόθηκε από τον Ibn ʿArabī, ο Ibn ʿArabī κάνει μια εισαγωγή στο έργο όπου περιγράφει ένα όραμα που είχε: «Είδα τον εαυτό μου στο χωριό Σαράφ κοντά στη Σίβιλ. εκεί είδα μια πεδιάδα στην οποία υψωνόταν ένα υψόμετρο. Σε αυτό το ύψωμα ο Προφήτης στάθηκε, και ένας άντρας που δεν γνώριζα, τον πλησίασε. αγκάλιασαν ο ένας τον άλλον τόσο βίαια που έμοιαζαν να διαπερνούν και να γίνονται ένα άτομο. Μεγάλη φωτεινότητα τους έκρυβε από τα μάτια των ανθρώπων. «Θα ήθελα να μάθω», σκέφτηκα, «ποιος είναι αυτός ο παράξενος άντρας». Τότε άκουσα κάποιον να λέει: «Αυτός είναι ο παραδοσιακός ʿAlī Ibn Ḥazm». Δεν είχα ξανακούσει το όνομα του Ibn Ḥazm. Ένας από τους σεΐχηδες μου, τον οποίο ρώτησα, με πληροφόρησε ότι αυτός ο άνθρωπος είναι αυθεντία στον τομέα της επιστήμης του Χαντίθ ». —  Goldziher, The Ẓāhirīs: Their Doctrine and their History (1971) Ο Goldziher λέει, «Η περίοδος μεταξύ του έκτου (hijri) και του έβδομου αιώνα φαίνεται επίσης να ήταν η ακμή της σχολής Ẓāhirite στην Ανδαλουσία». [50] Ο Ibn Arabi εμβάθυνε σε συγκεκριμένες λεπτομέρειες κατά καιρούς και ήταν γνωστός για την άποψή του ότι η θρησκευτικά δεσμευτική συναίνεση θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως πηγή ιερού νόμου μόνο εάν ήταν η συναίνεση της πρώτης γενιάς μουσουλμάνων που είχαν δει απευθείας την αποκάλυψη. [51] Ο Ibn Arabi εξήγησε επίσης τις αλληγορίες των Σούφι του κτιρίου της Σαρία σε προηγούμενες εργασίες του Al-Ghazali και του al-Hakim al-Tirmidhi . [52] Αλ-Ινσάν αλ-καμίλ Το δόγμα του τέλειου ανθρώπου ( Al-Insān al-Kāmil ) θεωρείται ευρέως ως τιμητικός τίτλος που αποδίδεται στον Μωάμεθ έχοντας τις ρίζες του στον ισλαμικό μυστικισμό, αν και η προέλευση της έννοιας είναι αμφιλεγόμενη και αμφισβητούμενη. [53] Ο Αράμπι μπορεί να επινόησε για πρώτη φορά αυτόν τον όρο αναφερόμενος στον Αδάμ όπως βρίσκεται στο έργο του Fusus al-hikam , που εξηγείται ως άτομο που δένει τον εαυτό του με το Θείο και τη δημιουργία. [54] Λαμβάνοντας μια ιδέα ήδη κοινή στον πολιτισμό των Σούφι, ο Ibn Arabi εφάρμοσε βαθιά ανάλυση και προβληματισμό σχετικά με την έννοια του τέλειου ανθρώπου και την επιδίωξη κάποιου για την εκπλήρωση αυτού του στόχου. Αναπτύσσοντας την εξήγησή του για το τέλειο ον, ο Ibn Arabi συζητά πρώτα το ζήτημα της ενότητας μέσω της μεταφοράς του καθρέφτη. [55] Σε αυτή τη φιλοσοφική μεταφορά, ο Ibn Arabi συγκρίνει ένα αντικείμενο που αντανακλάται σε αμέτρητους καθρέφτες με τη σχέση μεταξύ του Θεού και των πλασμάτων του. Η ουσία του Θεού φαίνεται στον υπαρκτό άνθρωπο, καθώς ο Θεός είναι το αντικείμενο και οι άνθρωποι οι καθρέφτες. Σημαίνει δύο πράγματα? ότι εφόσον οι άνθρωποι είναι απλές αντανακλάσεις του Θεού, δεν μπορεί να υπάρξει διάκριση ή διαχωρισμός μεταξύ των δύο και, χωρίς τον Θεό, τα πλάσματα θα ήταν ανύπαρκτα. Όταν ένα άτομο καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ ανθρώπου και Θεού, αρχίζει στο μονοπάτι της απόλυτης ενότητας. Αυτός που αποφασίζει να περπατήσει σε αυτή την ενότητα, επιδιώκει την αληθινή πραγματικότητα και ανταποκρίνεται στη λαχτάρα του Θεού να γίνει γνωστός. Η αναζήτηση μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα της ενότητας προκαλεί την επανένωση με τον Θεό, καθώς και τη βελτίωση της αυτοσυνείδησης. [55] Ο τέλειος άνθρωπος, μέσω αυτής της ανεπτυγμένης αυτοσυνείδησης και αυτοπραγμάτωσης, προτρέπει τη θεϊκή αυτοεκδήλωση. Αυτό κάνει τον τέλειο άνθρωπο να είναι τόσο θεϊκής όσο και γήινης καταγωγής. Ο Ibn Arabi τον αποκαλεί μεταφορικά Ισθμό . Όντας ένας Ισθμός μεταξύ ουρανού και γης, ο τέλειος άνθρωπος εκπληρώνει την επιθυμία του Θεού να γίνει γνωστός. Η παρουσία του Θεού μπορεί να γίνει αντιληπτή μέσω αυτού από άλλους. Ο Ibn Arabi εξέφρασε ότι μέσω της αυτοεκδήλωσης αποκτά κανείς θεϊκή γνώση, την οποία ονόμασε το αρχέγονο πνεύμα του Μωάμεθ και όλη του την τελειότητα. Ο Ibn Arabi αναφέρει λεπτομερώς ότι ο τέλειος άνθρωπος είναι του σύμπαντος στο θείο και μεταφέρει το θείο πνεύμα στον κόσμο. [55] Ο Ibn Arabi εξήγησε περαιτέρω την έννοια του τέλειου ανθρώπου χρησιμοποιώντας τουλάχιστον είκοσι δύο διαφορετικές περιγραφές και διάφορες πτυχές κατά την εξέταση του Λόγου . [55] Θεωρούσε τον Λόγο, ή τον «Συμπαντικό Άνθρωπο», ως μεσολάβηση μεταξύ της ατομικής ανθρώπινης και της θείας ουσίας. [56] Ο Ibn Arabi πίστευε ότι ο Μωάμεθ ήταν ο πρωταρχικός τέλειος άνθρωπος που αποτελεί παράδειγμα της ηθικής του Θεού. [57] Ο Ibn Arabi θεώρησε ότι η πρώτη οντότητα που δημιουργήθηκε ήταν η πραγματικότητα ή η ουσία του Μωάμεθ ( al-ḥaqīqa al-Muhammadiyya ), κυρίου όλων των πλασμάτων και ένα πρωταρχικό πρότυπο προς μίμηση για τα ανθρώπινα όντα. Ο Ibn Arabi πίστευε ότι οι ιδιότητες και τα ονόματα του Θεού εκδηλώνονται σε αυτόν τον κόσμο, με την πληρέστερη και τέλεια εμφάνιση αυτών των θεϊκών ιδιοτήτων και ονομάτων που φαίνονται στον Μωάμεθ. Ο Ibn Arabi πίστευε ότι κάποιος μπορεί να δει τον Θεό στον καθρέφτη του Μωάμεθ. Υποστήριξε ότι ο Μωάμεθ ήταν η καλύτερη απόδειξη του Θεού και, γνωρίζοντας τον Μωάμεθ, γνωρίζει κανείς τον Θεό. [58] Ο Ιμπν Αράμπι περιέγραψε επίσης τον Αδάμ, τον Νώε, τον Αβραάμ, τον Μωυσή, τον Ιησού και όλους τους άλλους προφήτες και διάφορους Ανμπιά' Αλλάχ (μουσουλμάνους αγγελιοφόρους) ως τέλειους ανθρώπους, αλλά ποτέ δεν κουράζεται να αποδίδει κυριότητα, πηγή έμπνευσης και υψηλότερη θέση στον Μωάμεθ. [58] [59] Ο Ibn Arabi συγκρίνει τη δική του ιδιότητα ως τέλειος άνθρωπος ως όν αλλά ως μια ενιαία διάσταση με την περιεκτική φύση του Μωάμεθ. [59] Ο Ibn 'Arabi κάνει εξαιρετικούς ισχυρισμούς σχετικά με τη δική του πνευματική τάξη, αλλά το να χαρακτηρίζει αυτόν τον μάλλον τολμηρό συσχετισμό επιβεβαιώνοντας την «κληρονομική» τελειότητά του είναι μόνο μια ενιαία διάσταση της συνολικής τελειότητας του Μωάμεθ. [59] Αντίδραση Δείτε επίσης: Tanbih al-Ghabi bi-Tabri'at Ibn 'Arabi Η αντίδραση του Ibn 'Abd as-Salam , ενός μουσουλμάνου λόγιου που τον σέβονται τόσο οι υποστηρικτές όσο και οι επικριτές του Ibn Arabi, ήταν αξιοσημείωτη λόγω των διαφωνιών σχετικά με το εάν ο ίδιος ήταν υποστηρικτής ή επικριτής. Ήταν γνωστός με τον τίτλο του σουλτάνου al-'Ulama, του σουλτάνου των λογίων, ήταν διάσημος μουτζταχίντ , θεολόγος Ash'ari , νομικός και η κορυφαία εξουσία των Shafi'i της γενιάς του. [60] Ως εκ τούτου, η φιγούρα του Ibn 'Abd al-Salam διεκδικήθηκε από κάθε φατρία της διαμάχης Ibn-'Arabi λόγω του άψογου ιστορικού του ως ένθερμου υπερασπιστή της σαρία . [61] Η αναφορά του Ibn Taymiyyah βασίστηκε στην αρχή δύο αξιόπιστων πομπών, του Abu Bakr b. Salar και Ibn Daqiq al-'Id . Σύμφωνα με αυτό, ο Ibn 'Abd al-Salam ανακήρυξε τον Ibn 'Arabi "κύριο του κακού" και "έναν αηδιαστικό άνθρωπο", ο οποίος "δήλωνε την αιωνιότητα του κόσμου και δεν απαγόρευσε την πορνεία". [62] Αυτή η αυστηρή ετυμηγορία, της οποίας η αυθεντικότητα ο Ibn Taymiyyah θεωρούσε ότι ήταν αναμφισβήτητη, εκφωνήθηκε από τον Ibn 'Abd al-Salam κατά την άφιξή του στην Αίγυπτο το 639/1241 - δηλαδή, ένα χρόνο μετά τον θάνατό του. [63] Οι εκδοχές της ιστορίας που έδωσε ο αλ-Σαφαντί , ένας προσεκτικός υποστηρικτής του Ιμπν 'Αραμπι, και ο αλ-Νταχάμπι , ο πικραμένος κριτικός του και δάσκαλος του αλ-Σαφάντι, είναι ιδιαίτερα χρήσιμες για την επίκριση του Ιμπν 'Αμπντ αλ-Σαλάμ. σε ένα ουσιαστικό ιστορικό πλαίσιο. Τόσο ο al-Safadi όσο και ο al-Dhahabi επέμειναν να διαβάσουν την ιστορία που καταγράφηκε στο ίδιο το χέρι του Ibn Sayyid al-Nas . Κι όμως, οι εκδοχές τους ποικίλλουν. Και οι δύο παραλλαγές περιγράφουν την έκπληξη του Ibn Daqiq al-Id για την απότομη κριτική του δασκάλου του στον αναγνωρισμένο Wali , η οποία τον έκανε να ζητήσει απόδειξη για τα ψέματα του Ibn 'Arabi. Ο Ibn 'Abd al-Salam υποχρεώθηκε με την ακόλουθη απάντηση (στην αναφορά του al-Safadi): [64] «Συνήθιζε να αρνηθεί [την πιθανότητα] γάμου μεταξύ των ανθρώπων και των τζιν , αφού, σύμφωνα με τον ίδιο, τα τζίν είναι λεπτεπίλεπτα Τα πνεύματα, ενώ τα ανθρώπινα όντα είναι συμπαγή σώματα, επομένως τα δύο δεν μπορούν να ενωθούν αργότερα, ωστόσο, ισχυρίστηκε ότι είχε παντρευτεί μια γυναίκα από τους τζιν, η οποία έμεινε μαζί του για λίγο, μετά τον χτύπησε με ένα κόκαλο καμήλας και τον τραυμάτισε. Μας έδειχνε την ουλή στο πρόσωπό του που μέχρι τότε είχε κλείσει». [65] Στην απόδοση του al-Dhahabi: "Αυτός [Ibn 'Arabi] είπε: Παντρεύτηκα μια she-jinni και με ευλόγησε με τρία παιδιά. Τότε συνέβη που την θύμωσα και με χτύπησε με ένα κόκαλο που προκάλεσε αυτή την ουλή, οπότε έφυγε και δεν την έχω ξαναδεί από τότε». [66] Η αυθεντικότητα της απαξίωσης του Ibn 'Abd al-Salam για τον Ibn 'Arabi φαίνεται να βρίσκει υποστήριξη στην "Επιστολή του για τους [Saintly] Substitutes and the [Supreme] Succor" (Risala fil-'abdal wal-ghawth) [67] ] Από την άλλη πλευρά, μια άλλη αφήγηση προς έπαινο του Ibn 'Arabi από τον al-Izz αναφέρεται από τους 'Abd al-Ghaffar al-Qusi , al-Fayruzabadi , al-Qari al-Baghdadi , al-Suyuti , al-Sha'rani , al-Maqqari , Ibn al-'Imad , και ορισμένοι άλλοι υποστηρικτές. Παρά τις μικρές διαφοροποιήσεις στους λογαριασμούς τους, όλοι τους αναφέρουν την ίδια πηγή: τον ανώνυμο υπηρέτη ή μαθητή του lbn 'Abd al-Salam. Στην επιμέλεια του Αλ Κουσί, ο Ιμπν Αμπντ αλ Σαλάμ και ο υπηρέτης του περνούσαν από τον Ιμπν Αραμπί, ο οποίος έδωσε οδηγίες στους μαθητές του στο Μεγάλο Τέμενος των Ομαγιάδων της Δαμούς. Ξαφνικά, ο υπηρέτης θυμήθηκε ότι ο Ibn 'Abd al-Salam είχε υποσχεθεί να του αποκαλύψει την ταυτότητα του υπέρτατου αγίου της εποχής, του "Πόλου της Εποχής". Η ερώτηση έπιασε τον Ιμπν 'Αμπντ αλ-Σαλάμ ξαφνιασμένος. Σταμάτησε διστακτικά για μια στιγμή, μετά έδειξε προς την κατεύθυνση του Ιμπν 'Αραμπι, λέγοντας: «Αυτός είναι ο Πολωνός!» «Και αυτό παρά τα όσα είπατε εναντίον του;» ρώτησε ο υπηρέτης. Ο Ibn 'Abd al-Salam αγνόησε αυτή την παρατήρηση και απλώς επανέλαβε την απάντησή του. [68] Στην εκδοχή της ιστορίας του al-Fayruzabadi, ο Ibn 'Abd al-Salam παρουσιάζεται ως ένας κρυφός θαυμαστής του, ο οποίος γνώριζε πλήρως την εξυψωμένη θέση του τελευταίου στην ιεραρχία των Σούφι. Ωστόσο, ως δημόσιο πρόσωπο, ο Ibn 'Abd al-Salam φρόντιζε να αποκρύπτει τη γνήσια γνώμη του για τον αμφιλεγόμενο Σούφι προκειμένου να «διαφυλάξει την εξωτερική πτυχή του θρησκευτικού νόμου». Κάνοντας αυτό, σύμφωνα με τον al-Fayruzabadi, απέφυγε έξυπνα μια αναπόφευκτη αντιπαράθεση με τους «νομικούς», οι οποίοι θεωρούσαν τον Ibn 'Arabi ως αιρετικό. [69] Η σημασία της διφορούμενης αξιολόγησης του Ibn Arabi από τον Ibn 'Abd al-Salam για την επακόλουθη πολεμική επιβεβαιώνεται περαιτέρω από τη λεπτομερή επεξεργασία αυτής της ιστορίας στο τεράστιο βιογραφικό λεξικό του al-Fasi, "The Precious Necklace" (al-'lqd al-thamin). . Ένας πικρός επικριτής των μονιστικών απόψεων του Ibn 'Arabi, ο al-Fasi απέρριψε τη σουφιστική εκδοχή της ιστορίας ως καθαρή κατασκευή. Ωστόσο, ως σχολαστικός μουχανττίθ , προσπάθησε να δικαιολογήσει τη θέση του μέσω των μεθόδων που υπάρχουν στην κριτική του χαντίθ: [70] «Έχω μια ισχυρή υποψία ότι αυτή η ιστορία επινοήθηκε από τους εξτρεμιστές Σούφι που ήταν ερωτευμένοι με τον Ibn 'Arabi. Στη συνέχεια, η ιστορία απέκτησε ευρεία διάδοση έως ότου έφτασε σε κάποιους έμπιστους ανθρώπους, οι οποίοι το δέχτηκαν καλή τη πίστη... Η υποψία μου σχετικά με την αυθεντικότητα αυτής της ιστορίας έχει γίνει ισχυρότερη λόγω της αβάσιμης υπόθεσης ότι ο Ibn 'Abd al-Salam επαινούσε τον Ibn 'Arabi Ταυτόχρονα με την μομφή του, η δήλωση του Ibn 'Abd al-Salam ότι επέκρινε τον Ibn 'Arabi λόγω της ανησυχίας του για τη σαρία υπονοεί αναπόφευκτα ότι ο Ibn 'Arabi απολάμβανε υψηλό βαθμό την ίδια στιγμή που ήταν ο Ibn 'Abd al-Salam. Το να τον μομφθεί μια τέτοια γκάφα δεν θα μπορούσε να συμβεί σε κανέναν αξιόπιστο λόγιο, πόσο μάλλον σε κάποιον τόσο γνώστη και δίκαιο όσο ο Ιμπν Άμπντ αλ-Σαλάμ για] αμοιβαίως αντιφατικές δηλώσεις .... Μπορεί κανείς να προσπαθήσει να εξηγήσει τον έπαινο του Ιμπν Άμπντ αλ-Σαλάμ για τον Ιμπν Αραμπί, εάν όντως έλαβε χώρα, από το γεγονός ότι ο [Ιμπν Άμπντ αλ-Σαλάμ] δίσταζε μεταξύ επαίνου και μομφής , γιατί την εποχή που μίλησε η κατάσταση του Ibn 'Arabi είχε αλλάξει προς το καλύτερο. Αν ναι, δεν υπάρχει αντίφαση στα λόγια του Ibn 'Abd al-Salam. Αν παραδεχόμασταν ότι ο έπαινος συνέβη πραγματικά, καταργήθηκε ωστόσο από την αναφορά του Ibn Daqiq al-'Id σχετικά με την [αργότερα] καταδίκη του lbn 'Arabi από τον lbn 'Abd al-Salam. Γιατί ο Ibn Daqiq al-Id μπορούσε να ακούσει μόνο τον Ibn 'Abd al-Salam στην Αίγυπτο, δηλαδή λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Ibn 'Arabi. Αυτό δεν μπορεί να είναι διαφορετικά γιατί ...εκπαιδεύτηκε στο Qus, όπου είχε σπουδάσει το Maliki Madhhab, μέχρι να το κατακτήσει πλήρως. Μόνο τότε ήρθε στο Κάιρο για να μελετήσει το Shafi'i Madhhab και άλλες επιστήμες υπό την καθοδήγηση του Ibn 'Abd al-Salam. ... Η αναχώρησή του μπορούσε να γίνει μόνο μετά το 640, όταν ο Ibn 'Arabi είχε ήδη πεθάνει. ... Τώρα, ο έπαινος του Ibn 'Abd al-Salam, όπως μαρτυρεί η ίδια η ιστορία, συνέβη όταν ο Ibn 'Arabi ήταν ακόμη ζωντανός. Γιατί δεν έδειξε τον [Ιμπν Αράμπι], όταν εκείνος [ο υπηρέτης] τον ρώτησε για τον Πόλο ή τον [μεγαλύτερο] άγιο της εποχής;» [71] Θρήσκευμα Το πιο γνωστό βιβλίο του, με τίτλο « al-Futuhat al-Makkyya » (Οι Νίκες ή Φωτισμοί της Μέκκας) που ξεκινά με μια δήλωση δόγματος (πιστεύω) για την οποία ο αλ-Σαφαντί (π. 764/1363) είπε: «Είδα ( διαβάστε) ότι (al-Futuhat al-Makkiyya) από την αρχή μέχρι το τέλος αποτελείται από το δόγμα του Abu al-Hasan al-Ash'ari χωρίς καμία διαφορά (απόκλιση). [72] [73] Εργα Σελίδα από ένα συριακό χειρόγραφο του εξάτομου Dīwān του Ibn Arabi . [74] Περίπου 800 έργα αποδίδονται στον Ibn Arabi, αν και μόνο μερικά έχουν επικυρωθεί. Πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι πάνω από 100 από τα έργα του έχουν διασωθεί σε χειρόγραφη μορφή, αν και οι περισσότερες έντυπες εκδόσεις δεν έχουν υποστεί ακόμη κριτική επεξεργασία και περιλαμβάνουν πολλά λάθη. [75] Ένας ειδικός του Ibn 'Arabi, William Chittick , αναφερόμενος στην οριστική βιβλιογραφία του Osman Yahya για τα έργα του Ανδαλουσιανό, λέει ότι, από τα 850 έργα που του αποδίδονται, περίπου 700 είναι αυθεντικά ενώ πάνω από 400 σώζονται ακόμη. [76] Οι Meccan Illuminations ( Al-Futūḥāt al-Makkiyya ), το μεγαλύτερο έργο του σε 37 τόμους αρχικά και δημοσιευμένο σε 4 ή 8 τόμους στη σύγχρονη εποχή, συζητώντας ένα ευρύ φάσμα θεμάτων από τη μυστικιστική φιλοσοφία έως τις πρακτικές των Σούφι και τα αρχεία των ονείρων/οραμάτων του. Συνολικά αποτελείται από 560 κεφάλαια. Στις σύγχρονες εκδόσεις ανέρχεται σε περίπου 15.000 σελίδες. [77] The Ringstones of Wisdom (μεταφρασμένο επίσης ως The Bezels of Wisdom ) ή Fusus al-Hikam . Το έργο που συντάχθηκε κατά την τελευταία περίοδο της ζωής του Ibn 'Arabi, θεωρείται μερικές φορές το πιο σημαντικό του και μπορεί να χαρακτηριστεί ως σύνοψη των διδασκαλιών και των μυστικιστικών του πεποιθήσεων. Ασχολείται με τον ρόλο που έπαιξαν διάφοροι προφήτες στη θεία αποκάλυψη. [78] [79] [80] Η απόδοση αυτού του έργου (Fusus al-Hikam) στον Ibn Arabi συζητείται και σε τουλάχιστον μία πηγή [81] περιγράφεται ως πλαστό και ψευδής απόδοση σε αυτόν, συλλογίζοντας ότι υπάρχουν 74 βιβλία συνολικά αποδίδεται στον Σεΐχη Ιμπν Αράμπι, από τα οποία τα 56 έχουν αναφερθεί στο "Al Futuhat al-Makkyya" και τα υπόλοιπα αναφέρονται στα άλλα βιβλία που αναφέρονται σε αυτό. Ωστόσο, πολλοί άλλοι μελετητές αποδέχονται το έργο ως γνήσιο. [82] [83] The Dīwān , η ποιητική του συλλογή που εκτείνεται σε πέντε τόμους, ως επί το πλείστον χωρίς επεξεργασία. Οι διαθέσιμες έντυπες εκδόσεις βασίζονται σε έναν μόνο τόμο του πρωτότυπου έργου. Το Άγιο Πνεύμα στη Συμβουλευτική της Ψυχής ( Rūḥ al-quds ), μια πραγματεία για την ψυχή που περιλαμβάνει μια περίληψη της εμπειρίας του από διαφορετικούς πνευματικούς δασκάλους στο Μαγκρίμπ. Μέρος αυτού έχει μεταφραστεί ως Σούφι της Ανδαλουσίας , αναμνήσεις και πνευματικά ανέκδοτα για πολλούς ενδιαφέροντες ανθρώπους που γνώρισε στην Αλ-Ανδαλουσία . Ενατένιση των Ιερών Μυστηρίων ( Mashāhid al-Asrār ), πιθανώς το πρώτο του σημαντικό έργο, που αποτελείται από δεκατέσσερα οράματα και διαλόγους με τον Θεό. Θεϊκά ρητά ( Mishkāt al-Anwār ), μια σημαντική συλλογή που δημιουργήθηκε από τον Ibn 'Arabī των 101 Hadith qudsī The Book of Annihilation in Contemplation ( K. al-Fanā' fi'l-Mushāhada ), μια σύντομη πραγματεία για την έννοια του μυστικιστικού αφανισμού ( fana ). Devotional Prayers ( Awrād ), μια ευρέως διαβασμένη συλλογή από δεκατέσσερις προσευχές για κάθε μέρα και νύχτα της εβδομάδας. Ταξίδι στον Άρχοντα της Δύναμης ( Risālat al-Anwār ), ένα λεπτομερές τεχνικό εγχειρίδιο και οδικός χάρτης για το «ταξίδι χωρίς απόσταση». Το Βιβλίο των Ημερών του Θεού ( Ayyām al-Sha'n ), ένα έργο για τη φύση του χρόνου και τα διαφορετικά είδη ημερών που βιώνουν οι γνωστικοί Ο Εκπληκτικός Φοίνικας σχετικά με τη Σφραγίδα των Αγίων και τον Ήλιο της Δύσης ( αραβικά : عنقاء مغرب في معرفة ختم الأولياء وشمس المغرب , ALA-LC : `Anqāʼ al-Mughrib fī Maʻrifat Khatm al-Awliyāʼ awa-MaghS ), βιβλίο σχετικά με την έννοια της αγιότητας και την κορύφωσή της στον Ιησού και τον Μαχντί The Universal Tree and the Four Birds ( al-Ittihād al-Kawnī ), ένα ποιητικό βιβλίο για τον Ολοκληρωμένο Άνθρωπο και τις τέσσερις αρχές της ύπαρξης Προσευχή για πνευματική ανύψωση και προστασία (' al-Dawr al-A'lā ), μια σύντομη προσευχή που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ευρέως στον μουσουλμανικό κόσμο Ο ερμηνευτής των επιθυμιών ( Tarjumān al-Ashwāq ), μια συλλογή από νασιμπ , την οποία, ως απάντηση στους κριτικούς, ο Ibn Arabi επανδημοσίευσε με ένα σχόλιο εξηγώντας την έννοια των ποιητικών συμβόλων. (1215) Θεία Διακυβέρνηση του Ανθρώπινου Βασιλείου ( At-Tadbidrat al-ilahiyyah fi islah al-mamlakat al-insaniyyah ). The Four Pillars of Spiritual Transformation ( Hilyat al-abdāl ) ένα σύντομο έργο για τα βασικά στοιχεία του πνευματικού μονοπατιού Οι Μεκκανικοί Φωτισμοί (Futūḥāt al-Makkyya) Κύριο άρθρο: Μεκκανικές Αποκαλύψεις Σύμφωνα με τον Claude Addas , ο Ibn Arabi άρχισε να γράφει Futūḥāt al-Makkyya αφότου έφτασε στη Μέκκα το 1202. Μετά από σχεδόν τριάντα χρόνια, το πρώτο σχέδιο του Futūḥāt ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1231 (629 AH) και ο Ibn Arabi το κληροδότησε στον γιο του. [84] Δύο χρόνια πριν από το θάνατό του, ο Ibn 'Arabī ξεκίνησε ένα δεύτερο προσχέδιο του Futūḥāt το 1238 (636 AH), [84] από το οποίο περιελάμβανε έναν αριθμό προσθηκών και διαγραφών σε σύγκριση με το προηγούμενο σχέδιο, που περιέχει 560 κεφάλαια . Το δεύτερο προσχέδιο, η πιο ευρέως διαδεδομένη έκδοση, κληροδοτήθηκε στον μαθητή του, Sadr al-Din al-Qunawi . Υπάρχουν πολλοί μελετητές που προσπαθούν να μεταφράσουν αυτό το βιβλίο από τα αραβικά σε άλλες γλώσσες, αλλά δεν υπάρχει πλήρης μετάφραση του Futūḥāt al-Makkiya μέχρι σήμερα. Διάγραμμα της «Πεδιάδας της Συνέλευσης» ( Ard al-Hashr ) την Ημέρα της Κρίσεως, από αυτόγραφο χειρόγραφο του Futuhat al-Makkyya , περ. 1238 (φωτ.: μετά Futuhat al-Makkyya , έκδοση Καΐρου, 1911). Διάγραμμα Jannat Futuhat al-Makkyya, γ. 1238 (φωτ.: μετά Futuhat al-Makkyya, έκδοση Καΐρου, 1911). Διάγραμμα που δείχνει κόσμο, παράδεισο, κόλαση και barzakh Futuhat al-Makkyya, γ. 1238 (φωτ.: μετά Futuhat al-Makkyya, έκδοση Καΐρου, 1911). The Bezels of Wisdom (Fuṣūṣ al-Ḥikam) Υπήρξαν πολλά σχόλια στο Fuṣūṣ al-Ḥikam του Ibn 'Arabī : Ο Osman Yahya κατονόμασε περισσότερα από 100 ενώ ο Michel Chodkiewicz διευκρινίζει ότι "αυτή η λίστα απέχει πολύ από το να είναι εξαντλητική". [85] Το πρώτο ήταν το Kitab al-Fukūk που γράφτηκε από τον Ṣadr al-Dīn al-Qunawī που είχε μελετήσει το βιβλίο με τον Ibn 'Arabī. Το δεύτερο από τον μαθητή του Qunawī, Mu'ayad al-Dīn al-Jandi, το οποίο ήταν ο πρώτος σχολιασμός γραμμή προς γραμμή. το τρίτο από τον μαθητή του Τζαντί, τον Dawūd al-Qaysarī , το οποίο απέκτησε μεγάλη επιρροή στον περσόφωνο κόσμο. Μια πρόσφατη αγγλική μετάφραση της περίληψης του Fuṣūṣ από τον ίδιο τον Ibn 'Arabī, Naqsh al-Fuṣūṣ (The Imprint or Pattern of the Fusus) καθώς και ένας σχολιασμός αυτού του έργου από τον Abd al-Raḥmān Jāmī , Naqd al-Nuṣṣūṣ -Ο Fuṣūṣ (1459), του William Chittick δημοσιεύτηκε στον τόμο 1 του Journal of the Muhyiddin Ibn 'Arabi Society (1982). [86] Κριτικές εκδόσεις και μεταφράσεις του Fuṣūṣ al-Ḥikam Το Fuṣūṣ επιμελήθηκε για πρώτη φορά κριτικά στα αραβικά από τον 'Afīfī (1946) που έγινε το πρότυπο σε επιστημονικά έργα. Αργότερα το 2015, το Ίδρυμα Ibn al-Arabi στο Πακιστάν δημοσίευσε τη μετάφραση των Ουρντού, συμπεριλαμβανομένης της νέας κριτικής για την αραβική έκδοση. [87] Η πρώτη αγγλική μετάφραση έγινε σε μερική μορφή από την Angela Culme-Seymour [88] από τη γαλλική μετάφραση του Titus Burckhardt as Wisdom of the Prophets (1975), [89] και η πρώτη πλήρης μετάφραση ήταν από τον Ralph Austin ως Bezels of Wisdom ( 1980). [90] Υπάρχει επίσης μια πλήρης γαλλική μετάφραση του Charles-Andre Gilis, με τίτλο Le livre des chatons des saagesses (1997). Το μόνο σημαντικό σχόλιο που έχει μεταφραστεί στα αγγλικά μέχρι στιγμής τιτλοφορείται η μετάφραση του Ismail Hakki Bursevi και ο σχολιασμός του Fusus al-hikam από τον Muhyiddin Ibn 'Arabi , μεταφρασμένος από τα οθωμανικά τουρκικά από τον Bulent Rauf σε 4 τόμους (1985–1991). Στα Ουρντού, η πιο διαδεδομένη και αυθεντική μετάφραση έγινε από τον Shams Ul Mufasireen Bahr-ul-uloom Hazrat (Muhammad Abdul Qadeer Siddiqi Qadri -Hasrat), πρώην κοσμήτορα και καθηγητή Θεολογίας του Πανεπιστημίου Osmania , στο Hyderabad . Αυτός είναι ο λόγος που η μετάφρασή του βρίσκεται στο πρόγραμμα σπουδών του Πανεπιστημίου του Παντζάμπ. Ο Maulvi Abdul Qadeer Siddiqui έκανε μια ερμηνευτική μετάφραση και εξήγησε τους όρους και τη γραμματική διευκρινίζοντας παράλληλα τις απόψεις του Shaikh. Μια νέα έκδοση της μετάφρασης δημοσιεύτηκε το 2014 με σύντομους σχολιασμούς σε όλο το βιβλίο προς όφελος του σύγχρονου αναγνώστη της Ουρντού. [91] Στη μυθοπλασία Κύριο άρθρο: İbn-i Arabi (φανταστικός χαρακτήρας) Στην τουρκική τηλεοπτική σειρά Diriliş: Ertuğrul , ο Ibn Arabi υποδύθηκε τον Ozman Sirgood . [92] Το 2017, ο Σαουδάραβας μυθιστοριογράφος Mohammed Hasan Alwan κέρδισε το Διεθνές Βραβείο Αραβικής Φαντασίας για το μυθιστόρημά του A Small Death , μια φανταστική αφήγηση της ζωής του Ibn Arabi. [93] | Agenda cultural Burgos Por el 140º cumpleaños del Orient Express, el Teatro Principal de Burgos acoge el concierto 'Viena 1921, una noc...(LUBEN DIARIO)-LITERATURA CLASICA DE ESPANA Σάββατο 17 Φεβρουαρίου 2024  Albéniz: Suite española No. 1, Frühbeck de Burgos (1967) アルベニス スペイン組曲第1番 フリューベック・デ・ブルゴス Albéniz: Suite española No. 1, Frühbeck de Burgos (1967) アルベニス スペイン組曲第1番... ΤΡΙΤΗ 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2023  Hemingway and Bullfighting: A Lifetime Aficionado – Madrid Bullfighting HEMINGWAY AND BULLFIGHTING: A LIFETIME AFICIONADO – MADRID BULLFIGHTING The last matador THE LAST MATADOR GQ finds out how one man become an icon for the Spanish fighting spirit ΠΕΜΠΤΗ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ 2023 Τα καταστήματα Public, το Ινστιτούτο Θερβάντες, το φεστιβάλ Λογοτεχνία εν Αθήναις (ΛΕΑ) και οι Εκδόσεις Μεταίχμιο μας προσκαλούν σε γνωριμία με την Ισπανίδα συγγραφέα Μόνικα Γκουτιέρες [Mónica Gutiérrez], με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα «Η σκηνή των μεγάλων ονείρων» (μτφρ. Κάλλια Ταβουλάρη, εκδ. Μεταίχμιο). Επιμέλεια: Book Press Η Μόνικα Γκουτιέρες θα συνομιλήσει με τη δημοσιογράφο και lifestyle blogger Τόνια Βάθη. Θα προλογίσει η Πιλάρ Τένα, διευθύντρια του Ινστιτούτου Θερβάντες, και θα ακολουθήσει υπογραφή αντιτύπων από τη συγγραφέα. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στα ισπανικά με διαδοχική διερμηνεία. Δυο λόγια για το βιβλίο Ο Μαξ Μπόρχες, θεατρικός σκηνοθέτης στη Βαρκελώνη, διευθύνει έναν μικρό, εκκεντρικό θίασο. Την ημέρα της πρεμιέρας του Μάκβεθ, ο Μαξ βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Όλα φαίνεται να πηγαίνουν στραβά, ενώ κανονικά αυτή θα έπρεπε να είναι η μέρα του θριάμβου του: οι μάγισσες παραείναι όμορφες, το στέμμα του βασιλιά έχει σπάσει και ο Μάκβεθ αναδίδει μια ύποπτη μυρωδιά ουίσκι. Όπως όμως του θυμίζει συχνά η πανέξυπνη βοηθός του, η Έλσα Σολέρ, η παράσταση πρέπει πάντα να συνεχίζεται... Δυο λόγια για τη συγγραφέα Η Μόνικα Γκουτιέρες γεννήθηκε στη Βαρκελώνη. Έχει σπουδάσει δημοσιογραφία και ιστορία. Ασχολείται με τη συγγραφή και έχει διακριθεί για τα διηγήματα και τα ποιήματά της. Το μυθιστόρημά της Το βιβλιοπωλείο των μικρών θαυμάτων (μτφρ. Κάλλια Ταβουλάρη, εκδ. Μεταίχμιο) έγινε διεθνές μπεστ σέλερ.     Boletín digital 03 Marzo 2023 | Read English Version | Ο Ισπανός Μανουέλ Βίλας στην Ελλάδα για το νέο του μυθιστόρημα: «Τα φιλιά» Ο ΙΣΠΑΝΟΣ ΜΑΝΟΥΕΛ ΒΙΛΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ: «ΤΑ ΦΙΛΙΑ» Ο ισπανός συγγραφέας Manuel Vilas έρχεται τον Μάιο στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το νέο του μυθιστόρημα «Τα φιλ «Τα φιλιά» του Μανουέλ Βίλας (κριτική) – Ένας ύμνος στην ποιητικότητα της φύσης Το τραγικό: Ένα πρόβλημα του ισπανικού θεάτρου ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ: ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ANTONIO BUERO VALLEJO ΕΥΓΕΝΙΚΑ με καλούν να σχολιάσω ένα θέμα ακανθώδες: το θέμα του σύγχρονου ισπανικού θε... «ΤΑ ΦΙΛΙΑ» ΤΟΥ ΜΑΝΟΥΕΛ ΒΙΛΑΣ (ΚΡΙΤΙΚΗ) – ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗ... Για το μυθιστόρημα του Μανουέλ Βίλας [Manuel Vilas] «Τα φιλιά» (μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, εκδ. Ίκαρος). Κεντρική... ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2023  Πέθανε ο πολυβραβευμένος συγγραφέας Αλέξις Ραβέλο – Μεγάλη απώλεια για την ισπανική λογοτεχνία ΠΕΘΑΝΕ Ο ΠΟΛΥΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΛΕΞΙΣ ΡΑΒΕΛΟ – ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΓΙΑ Τ... Πέθανε το πρωί της Δευτέρας 30 Ιανουαρίου 2023 από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 51 ετών ο Ισπανός πολυβραβευμένος... ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022 ..Τι βλέπει ο Γκαρσία Λόρκα; - Ομάρ Γκαλιάνι Ατομική έκθεση - Από Παρασκευή 12 Αυγούστου 2022 έως Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2022 Lugi Amadei Art Gallery | Città di Castello (PG) Στο πλαίσιο του 55ου Φεστιβάλ των Εθνών στο Città di Castello (PG), το οποίο το 2022 αποτίει φόρο τιμής στην Ισπανία, ο Omar Galliani παρουσιάζει, από τις 12 Αυγούστου έως τις 12 Οκτωβρίου 2022, στην Πινακοθήκη Luigi Amadei (μέσω Albizzini, 21 / a) , την έκθεση «… Τι βλέπει ο Γκαρθία Λόρκα;», με έργα αφιερωμένα στον μεγάλο Ανδαλουσιανό ποιητή. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 12 Αυγούστου στις 18.30, παρουσία του καλλιτέχνη. «Τι βλέπει το τραγούδι του ποιητή όταν τα μάτια είναι κλειστά και ο κόσμος χρωματίζεται από σκιά; - ρωτάει ο Ομάρ Γκαλιάνι. Τι νιώθουν οι Ποιητές όταν οι γεωγραφίες των ήχων μένουν σιωπηλές; Τι γνωρίζουν οι Ποιητές για τους Ζωγράφους, Γλύπτες, Μουσικούς που διαβάζουν τα λόγια τους σήμερα; Τι γνωρίζουν οι Ποιητές για τη μαγεία μιας μουσικής νότας ή ενός φωτεινού χρωματικού τόνου στη συγκίνηση μιας λέξης τους; Τι ξέρουν οι Ποιητές για ένα φως αναμμένο τη νύχτα σε ένα λευκό σεντόνι κρεμασμένο στις ανδαλουσιανές ρίμες τους που φιλούσε τον κόσμο όταν ο κόσμος έκλεινε μπροστά στα μάτια Του ... όταν ο δικός μας ήταν απόμακρος και απών». Η έκθεση γεννιέται από την ανάγνωση μερικών ποιημάτων του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και από μια επιλογή έργων του Ομάρ Γκαλιάνι που φυλάσσονται πολύτιμα σε ένα συρτάρι, στα οποία έχουν προστεθεί νέοι: αδημοσίευτοι πίνακες που διαγράφουν μια ιδανική γειτνίαση μεταξύ λέξης και σημείου με το «Έργο του σημαντικότερου Ισπανού ποιητή του 900». «Το έργο του Λόρκα - λέει ο Galliani - είναι μια αποκάλυψη της λέξης και της στιγμής που αγγίζει κανείς τη γη αναζητώντας τον ουρανό. Καλοκαιρινά απογεύματα που είναι χρωματισμένα με φως και σκοτάδι όπως στα σχέδιά μου, όπου η σκιά αφήνει χώρο για το φως ανάμεσα στο μαύρο του μολυβιού και τη λευκή λεύκα. Στον Γκαρθία Λόρκα σταμάτησαν την καρδιά και αφαίρεσαν το φως από τα μάτια όταν τα λόγια του αναζητούσαν μόνο... ΦΩΣ». Το δρομολόγιο της έκθεσης περιλαμβάνει μια ντουζίνα έργα φτιαγμένα με μαύρο μολύβι και παστέλ σε ξύλο, μαζί με ένα έργο σε φύλλα χρυσού και μερικά μολύβια και μελάνια σε χαρτί. Έργα μεγάλου σχήματος εναλλάσσονται με μικρά. Όλα τα έργα που εκτίθενται, μερικά από αυτά δημιουργήθηκαν ειδικά για το «… Τι βλέπει ο Γκαρθία Λόρκα;», Ανήκουν στη δεκαετία του 2000. Η έκθεση, που διοργανώθηκε με την αιγίδα του Δήμου Città di Castello, Φεστιβάλ Εθνών, Fondazione Cassa di Risparmio Città di Castello, Μικρό Μουσείο Ποίησης της Piacenza, Fondazione Centro Studi Villa Montesca, Petruzzi Editore, Fidapa Alta Valle del Tevere, Rot Το Città di Castello, Inner Wheel Club του Città di Castello, θα είναι ανοιχτό καθημερινά 10.30-13.00 και 16.30-19.30. Δωρεάν είσοδος. Για πληροφορίες: T. +39 0758558918, M. +39 337 639963, info@galleriadellearti.net , www.galleriadellearti.net . Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το έργο του Omar Galliani: www.omargalliani.com .----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------O LORCA,O [επίσης ομοφυλόφιλος]BENAVENTE ΚΑΙ O CASONA AΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΥΓΡΑΦΕΩΝ [ΝΕΟΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΜΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΥΦΟΥΣ] ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΥΘΕΝΤΙΕΣ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΑΦΗΣΑΝ ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΥΤΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥΣ..Ο ΛΟΡΚΑ,Ο ΠΙΚΑΣΣΟ Ο ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ ΗΣΑΝ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ.  ΠεθαίΠέθανε ο συγγραφέας Χαβιέρ Μαρίας | ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΧΑΒΙΕΡ ΜΑΡΙΑΣ | ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ... νει ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα: Δεν τον σκότωσαν Φαλαγγίτες, ούτε είχε σχέση με τον κομουνισμό ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ: ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΦΑΛΑΓΓΙΤΕΣ, ΟΥΤΕ ΕΙ... Radiotileoptiki S.A (OPEN Digital Group) Οι φανατικοί δεν αγαπούν τα ποιήματα και σκοτώνουν τους ποιητές! Έτσι και ο Λόρκα πλήρωσε τα επίχειρα της ευαισθ... 19 Αυγούστου 1936 – Η δολοφονία του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1936 – Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ Ο τάφος του Λόρκα δεν βρέθηκε ποτέ και αποτελεί ένα μυστήριο μέχρι σήμερα.  Antología de la Zarzuela - Parte 1 de 2 Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983) REPORTAJE SOBRE VIDA Y OBRA DE LUIS BUÑUEL (1983) Ο "ξερόλας" Pico della Mirandola Ο "ΞΕΡΟΛΑΣ" PICO DELLA MIRANDOLA Ξερόλα τον χαρακτηρίζουν ο Blaise Pascal και ο Voltaire . Είναι πράγματι ο Giovanni Pico della Mirandol... ΣΑΒΒΑΤΟ 24 ΙΟΥΛΙΟΥ 2021  Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) - G.P.DE LA MIRANDOLA ΚΑΜΠΑΛΑ (ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ) - ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΜΑΪΟΥ 2021   ΠΕΜΠΤΗ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ 2020 ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΜΠΕΓΕΡ,ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣΤΩΝ ΙΡΙΑΡΤΕ ΚΑΙ ΜΟΡΑΝΤΙΝ,ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΥΒΕΛΕΣ ΤΟΥ ΑΖΟΡΙΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΟΡΙΓΙΑ,ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΛΑΡΑ, ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΜΠΡΟΤΕΡΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΙΚΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΡΩΜΑΝΤΙΣΜΟΥ. ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΜΑΪΟΥ 2014 Η ΓΟΡΓΟΝΑ Κύριος Συγγραφέας: ΜΠΑΖΑΝ ΜΠΑΡΝΤΟ ΕΜΙΛΙΑ () BAZAN PARDO EMILIA Εκδοτικός Οίκος: ΠΑΠΥΡΟΣ Έτος έκδοσης: 2010 Σελίδες: - ISBN: 9789604860135 Σύντομη Περιγραφή: Μια παλιά κατάρα βαραίνει τον οίκο των Απόντε στη Γαλικία. Ποτέ καμιά γενιά δεν απέκτησε πάνω από έναν απόγονο ούτε και κανείς αρσενικός Απόντε κατάφερε ν αντισταθεί στο κάλεσμα της θάλασσας και της Γοργόνας, στο κάλεσμα του πόθου, της σαγήνης αλλά και του θανάτου μαζί. Η νουβέλα ``Η γοργόνα``, γραμμένη το 1921 από την Εμίλια Πάρδο Μπαθάν (1851-1921) και βασισμένη σ έναν αρχαίο γαλικιανό θρύλο, είναι ένα κομψοτέχνημα της ισπανικής λογοτεχνίας. Συνδυάζοντας στοιχεία ύστερου ρομαντισμού και νατουραλισμού, το έργο συνιστά ένα έξοχο δείγμα της πρόζας της συγγραφέως, με τις γλαφυρές περιγραφές και το υποδόριο χιούμορ του. Η Εμίλια Πάρδο Μπαθάν μαζί με τον Γκαλδός και τον Κλαρίν θεωρείται μία από τις σημαντικότερες εκπροσώπους των ισπανικών γραμμάτων του 19ου αιώνα. Ασχολήθηκε με όλα τα λογοτεχνικά είδη, αλλά γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία με τα πεζογραφήματά της, ενώ υπήρξε πρωτοπόρος στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων της γυναίκας και η πρώτη καθηγήτρια πανεπιστημίου της χώρας της. Αυτό είναι το πρώτο έργο της που μεταφράζεται στα ελληνικά. Η μετάφραση της νουβέλας είναι προϊόν του μαθήματος λογοτεχνικής μετάφρασης της ισπανικής κατεύθυνσης, το οποίο δίδαξε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στο πλαίσιο του Διαπανεπιστημιακού Διατμηματικού Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Μετάφραση-Μεταφρασεολογία» του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 2007-8  on twitter Διαθεσιμότητα στα βιβλιοπωλεία μας Αθήνα: Άμεσα διαθέσιμο Θεσσαλονίκη: Άμεσα διαθέσιμο Πάτρα: Άμεσα διαθέσιμο [?] Βοήθεια για την διαθεσιμότητα ΣΑΒΒΑΤΟ, 22 ΜΑΡΤΙΟΥ 2014 benavente Το χρήμα δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους, όμως είναι το μόνο που μπορεί να μας αποζημιώσει αν δεν είμαστε. * Η ειρωνεία είναι μια θλίψη που δεν μπορεί να κλάψει, και γι' αυτό χαμογελάει. * Ο εχθρός αρχίζει να γίνεται επικίνδυνος όταν αρχίζει να έχει δίκιο. * Όταν δεν σκέφτεται κανείς τι λέει, λέει αυτό που σκέφτεται. * Η ζωή μάς έχει μάθει πως, καμιά φορά, για να είσαι καλός, θα πρέπει να σταματήσεις να είσαι τίμιος. * Η πειθαρχία είναι όταν ένας ηλίθιος αναγκάζει να τον υπακούν άνθρωποι που είναι πιο έξυπνοι. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΚΑΙ ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ «Μήτε φασιστής μήτε μπολσεβίκος… Είμαι μόνος.»                               Ο Ουναμούνο στον Καζαντζάκη  Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στην εποχή του μεσοπολέμου -στα 1930, ας πούμε. Αφού περάσατε λίγους μποέμικους μήνες στο Παρίσι, παρέα με τους σουρεαλιστές στα στενά της Μονμάρτης, και ήπιατε μερικά ποτά με τον Τζόις, το Στραβίνσκι και τον Πικάσο, αποφασίζετε να ακολουθήσετε τον καλύτερο σας φίλο, τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, στην Ισπανία. Ο Έρνεστ στη διαδρομή σας μιλάει για το «νέο μυθιστόρημα». Δωρικό, χωρίς επίθετα και καλλωπιστικά στοιχεία, στιβαρό κι απέριττο. Εσείς του λέτε ότι προτιμάτε την οργιώδη γραφή του Χένρι Μίλλερ, αλλά ο Γιάνκης φίλος σας στραβώνει τα μούτρα. «Αυτό δεν είναι γραφή, είναι παραλήρημα», λέει περιφρονητικά. Στη Μαδρίτη παρακολουθείτε με φρίκη μια ταυρομαχία. Ο Έρνεστ είναι ενθουσιασμένος με τους ταυρομάχους, αλλά εσείς δεν αντέχετε τις άνισες και άσκοπες μάχες. Τον αποχαιρετάτε, του λέτε ότι δε θα πάτε μαζί του στο Κιλιμάντζαρο, για σαφάρι, και περιπλανιέστε στην ενδοχώρα της Ιβηρικής χερσονήσου. Κάποια μέρα βρίσκεστε στη Σαλαμάνκα και κάθεστε να πιείτε λίγο αψέντι σε ένα καφέ. Βγάζετε από το σακίδιο σας τα Προσωκρατικά Θραύσματα, για να διαβάσετε κάτι από το «σκοτεινό» Ηράκλειτο. Πριν το ανοίξετε βλέπετε να σας πλησιάζουν ένας ξερακιανός και ευθυτενής γέροντας, με φροϋδικό μουσάκι, μαζί με έναν σαραντάρη, που με το φαρδύ του μέτωπο και το μουστάκι του σας θυμίζει αναμφίβολα τον Νίτσε. Ο γέροντας αρχίζει να μιλάει αρχαία ελληνικά και κάθεται δίπλα σας. Καταλαβαίνετε ότι ξέρει απ’ έξω όλα τα θραύσματα του Ηράκλειτου. Σας συστήνεται. Λέγεται Μιγκέλ ντε Ουναμούνο. Επάγγελμα; Ουμανιστής. Και γελάει. Ο άλλος είναι Έλληνας. Λέγεται Νίκος Καζαντζάκης και είναι συγγραφέας. «Ίσως έχετε διαβάσει κάποιο γραπτό μου με τα ψευδώνυμα μου: Κάρμας Νιρβαμής ή Πέτρος Ψηλορείτης», σας λέει. Υποκρίνεστε ότι τον έχετε ακουστά για να μην τον πικράνετε. Μετά τον Τζόις και το Χέμινγουεϊ, σας φαίνεται πολύ αστείος αυτός ο Έλληνας που θέλει να παριστάνει το συγγραφέα. Ο Ουναμούνο σας μιλάει αρκετή ώρα για τον Ηράκλειτο. Κάποια στιγμή σηκώνεται για να πάει στην τουαλέτα. «Μόλις γύρισε από την εξορία», σας λέει ο Καζαντζάκης. «Εξορία; Για ποιο λόγο;» ρωτάτε. «Έκανε δηλώσεις ενάντια στον Πρίμο ντε Ριβέρα.» Ο συγγραφέας σας εξηγεί ότι ο Ριβέρα ήταν δικτάτορας της Ισπανίας μέχρι πρότινος. Και σας μιλάει για την επιστροφή του εξόριστου. Ο Ουναμούνο ήταν καθηγητής της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και πρύτανης για δεκατρία χρόνια στο πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας. Οι αντιχουντικές δηλώσεις του χάρισαν έξι χρόνια εξορίας άνευ αποδοχών. Τη μέρα που γύρισε οι εναπομείναντες καθηγητές και οι φοιτητές που ζούσαν με το θρύλο του αδάμαστου φιλόσοφου, καθηγητή και συγγραφέα είχαν οργανώσει μια διόλου σεμνή γιορτή. Περίμεναν να ακούσουν έναν από τους φλογερούς του λόγους, κάτι σαν την επιστολή που τον έστειλε στον Ατλαντικό. Εκείνος ανέβηκε στην εξέδρα και περίμενε υπομονετικά να σταματήσουν τα χειροκροτήματα, οι ζητωκραυγές και τα αντιφασιστικά συνθήματα. Μόλις έγινε ησυχία ήπιε λίγο νερό και ξεκίνησε λέγοντας: «Ντεθίαμος αγέρ…» (Λέγαμε χθες…) Και ξεκίνησε να μιλάει για τον Πλάτωνα και την αθανασία της ψυχής. Σαν να μην είχε περάσει μια μέρα από την τελευταία του παράδοση. Σαν να μην είχε περάσει έξι χρόνια στην εξορία. Ο Ουναμούνο γυρνάει από την τουαλέτα εκστασιασμένος. «Το είδα πάλι», λέει πριν καν να κάτσει. «Ο Κιχώτης και ο Πάντσα, είναι παντού.» Και σας διηγείται μια κωμική σκηνή που διαδραματίστηκε έξω από τις τουαλέτες, με δύο Ισπανούς που έμοιαζαν να είναι μετεμψύχωση των ηρώων του Θερβάντες. Ο Καζαντζάκης σας αναφέρει ότι το βιβλίο του Ουναμούνο, «Η ζωή του Δον Κιχώτη και του Σάντσο Πάντσα, κατά το Μιγκέλ Θερβάντες», θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της Ισπανικής σκέψης. Συνεχίζετε τη συζήτηση ώσπου κάποια στιγμή ο Ουναμούνο λέει, χωρίς να αστειεύεται: «Μην ανησυχείτε, εγώ θα υπάρχω για πάντα.» «Εννοείτε το έργο σας;» τον ρωτάτε. «Όχι. Εγώ. Ο Μιγκέλ ντε Ουναμούνο, ο Βάσκος γεννηθείς εν Μπιλμπάο, ο άνθρωπος με σάρκα και οστά.» Από τη συζήτηση έχετε καταλάβει ότι ο Ουναμούνο δεν είναι φανατικός χριστιανός ούτε και βουδιστής. Πως θα υπάρχει για πάντα αν δεν πιστεύει στο θεό; Τον ρωτάτε. «Θα υπάρχω επειδή το θέλω», σας απαντάει. «Η βούληση μου είναι ισχυρότερη από το θάνατο.» Ο Ουναμούνο είναι σίγουρος γι’ αυτό που λέει. Ο Καζαντζάκης τον κοιτάζει με θαυμασμό. Εσείς βρίσκετε μια πρόφαση για να αποχωρήσετε. Λίγα χρόνια μετά βρίσκεστε στην Αθήνα. Είναι τα χρόνια της Κατοχής. Την προηγούμενη μέρα ήταν η κηδεία του Παλαμά. Κλάψατε όταν μαζί με χιλιάδες άλλους Έλληνες τραγουδήσατε τον Εθνικό Ύμνο πάνω από τον τάφο, ενώ σας σημάδευαν τα σαστισμένα πολυβόλα των ναζήδων. Μοιράζεστε ένα πιάτο φαΐ με το Σικελιανό όταν σας αναφέρει τον Καζαντζάκη . Βρίσκεται στην Αίγινα και παλεύει με τον Όμηρο. «Δεν ήρθε ούτε στην κηδεία του Ποιητή», σας λέει με πίκρα ο Σικελιανός. Αποφασίζετε να πάτε στην Αίγινα για να τον συναντήσετε. Εκείνος σας υποδέχεται ψυχρά. Τον διακόπτετε από το έργο του και δεν κρύβει τη δυσαρέσκεια του. Παρ’ όλ’ αυτά ζητάει από τη γυναίκα του, την Ελένη, να φτιάξει δυο καφέδες. Κάποια στιγμή τον ρωτάτε για τον Ουναμούνο. Ο Καζαντζάκης ανάβει την πίπα του και ο καπνός σκοτεινιάζει για λίγο τα μάτια του. Στις αρχές του Ισπανικού Εμφυλίου ο Ουναμούνο ήταν πάλι πρύτανης στο πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας. Οι φαλαγγίτες του Φράνκο είχαν καταλάβει την πόλη και σύντομα θα καταστρέφανε όλη τη χώρα. Ο εθνικιστής στρατηγός Millan Astray είχε αναγκάσει τους καθηγητές και τους φοιτητές να παρευρεθούν σε μια ομιλία του στο πανεπιστήμιο. Αγαπημένο σύνθημα του στρατηγού ήταν το «Viva la muerte» (Ζήτω ο θάνατος). Όταν τέλειωσε την ομιλία του οι φαλαγγίτες άρχισαν να φωνάζουν το προαναφερθέν σύνθημα, αλλά προς μεγάλη τους έκπληξη είδαν τον Ουναμούνο να παίρνει τη θέση του στο βάθρο για να μιλήσει. «Μόλις τώρα άκουσα», ξεκίνησε να λέει ο γερο-πρύτανης, «μια νεκρόφιλη και δίχως νόημα κραυγή. Ας το πούμε απερίφραστα: Ο στρατηγός είναι ανάπηρος πολέμου. Το ίδιο ήταν και ο Θερβάντες… Δυστυχώς σήμερα στην Ισπανία υπάρχουν πολλοί ανάπηροι. Και σύντομα θα υπάρξουν περισσότεροι… Ένας ανάπηρος, χωρίς την πνευματική μεγαλοσύνη του Θερβάντες, είναι σίγουρο πως θα προσπαθήσει να βρει κακόβουλη ανακούφιση, προκαλώντας παντού γύρω του την παραμόρφωση.» Τότε ο στρατηγός και οι φαλαγγίτες άρχισαν να φωνάζουν: “Abajo la inteligencia” (Κάτω η διανόηση). Ο Ουναμούνο συνέχισε απτόητος: «Εδώ είναι ναός του πνεύματος κι εγώ είμαι αρχιερέας του. Εσείς είσαστε αυτοί που βεβηλώνουν τον ιερό τόπο… Θα κερδίσετε, γιατί έχετε μεγάλη και απάνθρωπη δύναμη. Δε θα πείσετε όμως. Γιατί για να πείσετε χρειάζεστε πειθώ. Και για να έχετε πειθώ πρέπει να έχετε και κάτι άλλο, που σας λείπει: Λογική και δίκιο… Είναι ανώφελο να σας παρακαλέσω να σκεφτείτε την Ισπανία… Τελείωσα.» Ο Ουναμούνο κατέβηκε από το βάθρο ευθυτενής, όπως ήταν πάντα. Ο στρατηγός ούρλιαζε και οι φαλαγγίτες συνέλαβαν τον πρύτανη. Καθώς περνούσε ανάμεσα από τους καθηγητές και τους μαθητές του εκείνοι έκλαιγαν και έσκυβαν το κεφάλι προς ένδειξη σεβασμού. Τα χείλη τους ψιθύριζαν: «Άξιος» και «Δάσκαλε!». Ο Ουναμούνο καταδικάστηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό. Λίγους μήνες μετά έσβησε… «Πέθανε;» λέτε τότε εσείς στον Καζαντζάκη που σας διηγήθηκε την ιστορία. «Δεν πεθαίνει το δίκιο», σας απαντάει αυτός και σας διώχνει για να συνεχίσει το δικό του αγώνα, να γράψει για κάποιον άλλο χορευτή της αθανασίας. (Διαβάστε: Τα έργα του Ουναμούνο, δίνοντας προτεραιότητα στο «Τραγικό αίσθημα της ζωής». Το «Ταξιδεύοντας: Ισπανία», του Καζαντζάκη όπου θα ανταμώσετε με τον Γκρέκο και τον Ουναμούνο. Το «Η ανατομία της ανθρώπινης καταστροφικότητας», του Έριχ Φρομ, απ’ όπου ο Γελωτοποιός αντέγραψε την τελευταία ομιλία του Ουναμούνο.) --- ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΜΑΪΟΥ 2014 valle inclan [[ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΦΟΙΗΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΔΡΕΑΔΗ Ο Alejandro Sawa Martínez ΗΤΑΝ  ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ ΤΟΝ ΙΝΚΛΑΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΕΞΠΡΕΣΙΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΠΕΝΤΟΝ[[ΤΑΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]]  (15 Μαρτίου 1862 - 3 Μαρτίου 1909) ήταν Ισπανός μποέμ μυθιστοριογράφος, ποιητής και δημοσιογράφος. Γεννημένος στη Σεβίλλη , O Sawa ήταν ελληνικής καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν εισαγωγέας κρασιού και λιανικών ειδών . Μετά από ένα σύντομο φλερτ με την ιεροσύνη και μια θητεία στο σχολείο της Μάλαγα , υπέστη μια ξαφνική μετατροπή σε έντονο αντικλερικισμό και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στη Γρανάδα . Έφτασε στη Μαδρίτη το 1885, "παράλογος, λαμπρός και πειναλέος" ( Valle-Inclán , Bohemian Lights ). Εκεί εβίωσε μια φτωχή, περιθωριακή ύπαρξη. Οι πρώτες μέρες μου στη Μαδρίτη ήταν εξαιρετικά χυδαίες - γιατί να μην το πούμε; - και ευγενοφροσυνείς επίσης. Την ίδια χειμερινή ημέρα που ο Pi y Margall με χρησιμοποίησε  ώσ/το ευγενικό δεξιό του χέρι, αρχισε ταυτόχρονα να χειρωτερεύει η θέση καί η καταστασή μου στην πνευματική ιεραρχία, έπρεπε να κοιμηθώ σε ένα κλιμακοστάσιο λόγω του ότι δεν βρήκα καθόλου πιο άνετο μέρος από αυτό για να καταφύγω. ΤΟΣΑ-ΛΙΓΑ ΗΣΑΝ ΤΑ ΛΕΠΤΑ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΑ Ξέρω πολλά πράγματα για τη γη και την κατάσταση που ονομάζεται Φτώχεια. Αλλά δεν είμαι απόλυτα ξένος στα άπειρα όνειρα  που βρίσκονται πέρα απο αυτήν. Το 1889,ΠΗΓΕ ΣΤΟ  ΠΑΡΙΣΙ.Δελεάστηκε στο Παρίσι από την καλλιτεχνική του σκηνή. Για ένα διάστημα δούλεψε στο προσωπικό του εκδοτικού οίκου Garnier, επιμελούμενος λόγω των γνωσεών του στη γαλλική γλωσσα ένα εγκυκλοπαιδικό λεξικό και είχε πολλές ευκαιρίες να βρει φιλίες με πολλά από τα πνέύματα  της Παρνασίακης σχοληςκαι κινηματος που ίδρυσαν οι ΓΚΩΤΙΕ,ΛΙΛ,ΕΡΕΝΤΙΑ ΚΑΙ ΜΩΡΕΑΣ και της συμβολικής λογοτεχνίας ΤΩΝ ΒΕΡΛΕΝ,ΜΑΛΑΡΜΕ,ΜΑΝΤΕΣ,ΡΕΜΠΩ,ΚΟΡΜΠΙΕΡ, αν και ο ίδιος προτίμησε τον Ρομαντισμό του Βίκτωρα Ούγκώ . Μετέφρασε τα έργα των αδελφών Goncourt και απολάμβανε αυτό που αργότερα θα θεωρούσε ως «χρυσά χρόνια» του. Παντρεύτηκε μια Βουργουνδίανή, την Jeanne Poirier και απέκτησε ένα κορίτσι, την Έλενα. Κατά την επιστροφή του στη Μαδρίτη το 1896, βγήκε πρώτος στη δημοσιογραφία, υπηρετώντας ως συντάκτης των El Motín , El Globo και La Correspondencia de España , και ως συνεργάτης της ABC , της Madrid Cómico , της España και της Alma Española , μεταξύ άλλων. Τα τελευταία του χρόνια σημαδεύτηκαν από το οδήγημα του σε συφιλή, τύφλωση και ψυχική ασθένεια. Κατά ειρωνικό τρόπο, ήταν αυτή η περίοδος που απέδωσε τη μοναδική καλλιτεχνική επιτυχία του, μια σκηνική προσαρμογή των Alphonse Daudeτ.το[[Kings in Exile]], το χειμώνα του 1899. Τα δικά του γραπτά, τα οποία ήταν σε μεγάλο βαθμό δημοσιογραφικά, συνέχισαν να εμφανίζονται στις πιο διάσημες ισπανικές εφημερίδες, ακόμη και όταν το σώμα και το μυαλό του χειροτερεύουν σταδιακά. Έγραψε: "Δεν θα ήθελα να γεννηθώ, αλλά το βρίσκω ανυπόφορο να πεθάνω." Το ΕΓΡΑΨΕ ΑΥΤΟ στις 3 Μαρτίου 1909, τυφλός και τρελός, στο μικρό σπίτι του στην οδό Conde Duque de Madrid. Λίγο πριν το θάνατό του, ο μεγάλος αυτός μποέμης  είχε δηλώσει: Θάνατος, θάνατος! Τώρα είναι ό, τι ονειρεύομαι. Ο θάνατος και η μετάβαση σε οπουδήποτε άλλο εκτως απο αυτό που τώρα βιώνω  δεν είναι το κυρίαρχο ιδανικό, όπου οι επιβεβαιώσεις και οι αρνήσεις  του φέρνουν τουλάχιστον τη φιλοσοφική αίσθηση που τους αποδίδουν λεξικά, όπου η τιμή ξεκινά από την ψυχή αντί για τα χείλη. Πεθαίνοντας, βγαίνοντας από εδώ, για χάρη της αξιοπρέπειας, για χάρη της τέχνης, για χάρη της αυτοσυντήρησης! Ακόμα αισθάνομαι σαν ΥΓΙΗΣ ΕΝ  μέσω μίας αποικίας λεπρών! Η προσωπικότητα του Sawa αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους μυθιστοριογράφους της Γενιάς του '98 , ιδίως γιά τον Pío Baroja στο δέντρο της γνώσης και τον Valle-Inclán στα [[Μποέμικα φώτα ]]. Ο Max Estrella, ο πρωταγωνιστής του τελευταίου, εμπνεύστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Sawa, ο οποίος, αν και εξωτερικά[εμφανισιακά]ακαλλιέργητος, είχε μια ισχυρή προσωπικότητα και ένα στιλ αποχρώσεων των Hugo και Verlaine , άνδρες που θα ισχυριζόταν πως είναι  προσωπικοί του φίλοι, μαζί με τον Alphonse Daudet , τον Rubén Νταρίο και Μανουέλ Ματσάντο . (Ο τελευταίος θα ΓΡΆΨΕΙ έναν ΥΜΝΟ  προς τιμήν του.) Μετά το θάνατο του Sawa, ο Valle-Inclán έγραψε στον Rubén Darío: Έχω θρηνήσει για αυτόν, για μένα, για όλους τους φτωχούς ποιητές. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, ούτε εσείς, αλλά αν αρκετοί από εμάς μπορούσαμε να ενώΘουμε μαζί θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι. Ο Alejandro άφησε ένα βιβλίο σχεδών ανεπεξεργαστο. Το καλύτερο που έχει γράψει ποτέ. Ένα ημερολόγιο ελπίδων ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ και δεινών. Η αποτυχία κάθε προσπάθειας που έκανε για να τό δημοσιεύσει, καθώς και η λήψη μίας επιστολής από τον διευθυντη-εκδότη του El Liberal που ακύρωσε μια συνεργασία αξίας εβδομήντα πεσέτών ήταν αυτό που τον έκανε τρελό στις τελευταίες του ημέρες. Μια απελπισμένη τρέλα. Ήταν στα πρόθυρα του  να αυτοκτονήσει. Πέθανε σαν βασιλιάς σε μια τραγωδία: τρελός, τυφλός και εξοργισμένος. Μετά το θάνατο που δημοσιεύθηκε το 1910 με πρόλογο από τον Rubén Darío, ο Iluminaciones en la sombra σηματοδότησε μια νεωτεριστική αποχώρηση από το νατουραλιστικό στυλ στο οποίο είχε γράψει τα προηγούμενα μυθιστορήματά του: La mujer de todo el mundo (1885), Crimen legal[νόμιμο έγκλημα] (1886), Declaración de un vencido [η δήλωση ενός ητημένου](1887), Noche (1889), Criadero de curas[Σχολή κληρικών] (1888) και La sima de Igusquiza (1888). ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ GOOGLE Filed under: Κριτική,Μεταφράσεις — 2 σχόλια 27/11/2011 ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η μετάφραση του έργου εκπονήθηκε το 2006 ως εργασία για το μάθημα «Ιστορία του Θεάτρου» του ΣΤ’ εξαμήνου φοίτησης, στο Τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, υπό την επίβλεψη του καθηγητή Γιάγκου Ανδρεάδη. Πρόκειται για το έργο Luces de Bohemia του Ισπανού συγγραφέα Ramón del Valle-Inclán, η μετάφραση του οποίου έγινε από δίγλωσση (ισπανικά-αγγλικά) έκδοση[1]. Στόχος της εργασίας ήταν η εξερεύνηση του ισπανικού θεάτρου των αρχών του 20ου αιώνα και η μελέτη ενός σημαντικού Ισπανού συγγραφέα. Αρχικά θα ήθελα να μιλήσω συνοπτικά για τον Ramón del Valle-Inclán, την ζωή και το έργο του και να αναφερθώ στην Ισπανική Γενιά του 1898, στην οποία ανήκε ο συγγραφέας. κατόπιν θα επιχειρήσω έναν σύντομο σχολιασμό του μεταφρασμένου έργου και θα μιλήσω για το θεατρικό είδος Εσπερπέντο. Ακολουθεί το μεταφρασμένο κείμενο και ένας σύντομος επίλογος. Το έργο αυτό το αγαπώ πολύ, κυρίως γιατί όταν μεταφράζεις κάτι εν μέρει το πλάθεις απ’ την αρχή· ένα κομμάτι του είναι για πάντα δικό σου δημιούργημα. Το θυμήθηκα πριν από μερικές ημέρες τυχαία, και παρότι είναι εξαιρετικά μακροσκελές, και άρα μη ελκυστικό για το Ίντερνετ, σύμφωνα με την θεωρία των μέσων, αποφάσισα να το ανεβάσω για τους ελάχιστους που θα μπουν στη διαδικασία να το διαβάσουν, πιστεύοντας ακράδαντα ότι το έργο θα τους ανταμείψει με την μεστότητά του και το βάρος του περιεχομένου του. Το σκέφτηκα πολύ πριν αποφασίσω να το δημοσιεύσω –ό,τι ανεβάζεις στο Ίντερνετ ρισκάρεις να το χάσεις για πάντα, και το συγκεκριμένο πρότζεκτ είναι αποτέλεσμα τεράστιου κόπου για να το εκθέσω για πιθανή λογοκλοπή. Όμως θεώρησα ότι είναι εξίσου κρίμα για τον κόπο μου να μείνει κρυμμένο σ’ ένα ηλεκτρονικό αρχείο και να μην διαβαστεί ποτέ από ανθρώπους που θα μπορούσαν να το εκτιμήσουν. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος τρόπος να διατηρήσω τα δικαιώματα της μετάφρασης και του συνοδευτικού υλικού, οπότε θεωρήστε πως κατοχύρωσα το copyright. Το έργο διαβάζεται τέλεια σε συνάρτηση με την παγκόσμια πολιτικο-οικονομική κατάσταση, και κυρίως την ιδιαίτερη Ελληνική Κρίση. Ίσως είναι η συγγένεια της μεσογειακής νοοτροπίας, ίσως το ότι η ζωή κάνει κύκλους. Όπως και να ‘χει, η ανάγνωση απαιτεί ένα δίωρο, αν αποφασίσετε να το θυσιάσετε θα με θυμηθείτε (μπορείτε πάντα να συντομεύσετε αγνοώντας το εισαγωγικό υλικό). 1. RAMÓN DEL VALLE-INCLÁN Ο Ισπανός δραματουργός και πεζογράφος Ramón María del Valle-Inclán γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1866 στην ισπανική Galicia και πέθανε τον Ιανουάριο του 1936 έχοντας αφήσει πίσω του πλούσιο έργο. Θεωρείται από πολλούς μελετητές ως ένας από τους πιο σημαντικούς και ριζοσπάστες συγγραφείς, που εργάστηκε με κύριο σκοπό να ανατρέψει και να υπονομεύσει την παραδοσιοκρατία στο κατεστημένο του Ισπανικού Θεάτρου. Ακόμα πιο σημαντική είναι η επιρροή που άσκησε το ανατρεπτικό έργο του στις νεότερες γενιές των Ισπανών δραματουργών. Η δουλειά του Valle-Inclán επιτίθεται σ’ αυτό που ο ίδιος θεωρούσε υποκρισία, ηθικολογία και συναισθηματισμό των αστών συγγραφέων, σατιρίζει την αφ’ υψηλού άποψη των ανώτερων τάξεων και στοχοποιεί συγκεκριμένες έννοιες όπως η τιμή, ο μιλιταρισμός, ο πατριωτισμός και η ισπανική νοοτροπία απέναντι στο Στέμμα και την Καθολική Εκκλησία. Μέσα από το έργο του περνούν –και δεν μένουν αλώβητα– πρόσωπα του πολιτικού σκηνικού, που εμπαίζονται ανελέητα και δοκιμάζονται σε συμβολικό επίπεδο· και τις περισσότερες φορές αποτυγχάνουν να περάσουν την δοκιμασία. Ο Ramón del Valle-Inclán περιγράφει την Ισπανία ως «ένα απέραντο και ψεύτικα δοξαστικό σκηνικό, γεμάτο από χάρτινα ανδρείκελα, τα οποία, χωρίς ιδανικά και κουράγιο, μας φαίνονται γελοία μέσα στην ηρωική ενδυμασία τους».[2] Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι μια γροθιά στην κενότητα του ισπανικού θεάτρου, όπως αυτός την εκλαμβάνει. Η επαναστατικότητα του Valle-Inclán μολαταύτα συγκρούεται με έναν πρακτικό παράγοντα. Τα έργα του, όπως ο ίδιος τα έχει φανταστεί και περιγράψει λεπτομερώς, ξεφεύγουν αρκετά από τις οικονομικές δυνατότητες των περισσότερων θιάσων, καθώς προσιδιάζουν περισσότερο σε Χολιγουντιανή παραγωγή παρά σε θεατρικό έργο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές η παραγωγή να μην είναι πιστή στο αρχικό κείμενο. Ο Valle-Inclán έγραψε επίσης σημαντικά μυθιστορήματα όπως το Tyrant Banderas (Tirano Banderas). Ορισμένοι κριτικοί τον θεωρούν το ισπανικό αντίστοιχο του James Joyce, όμως η έλλειψη μεταφρασμένων έργων του τον καθιστά σε μεγάλο βαθμό άγνωστο στο αγγλόφωνο κοινό, αν και η φήμη του μεγαλώνει αλματωδώς όσο παράγονται περισσότερες μεταφράσεις.[3] Στην Ελλάδα ο Valle-Inclán είναι ακόμα πιο άγνωστος, καθώς ελάχιστα έχουν το θέατρο και οι εκδοτικοί οίκοι ασχοληθεί μαζί του. 2. Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ 1898 Από το 1875 μέχρι το 1898 κυριάρχησε στην Ισπανία το πρόγραμμα του Antonio Cánovas del Castillo για την Παλινόρθωση. Όταν η Ισπανία έχασε τις αποικίες το 1898  η κοινωνία έπρεπε να υποστεί εκτός από τη φτώχεια και την εξαθλίωση, και την ταπεινωτική ήττα που φάνταζε περιπαικτική μετά την Λαμπρή Επανάσταση του 1868. Οι διανοούμενοι εγκλωβίστηκαν ανάμεσα στα ιδεώδη της Επανάστασης και της Παλινόρθωσης και μέσα από ποικίλες κοινωνικοπολιτικές ζυμώσεις προέκυψε η Γενιά του ’98. Ο Ramón del Valle-Inclán ήταν μέλος της Γενιάς του ’98, μιας ομάδας συγγραφέων, ποιητών, κριτικών και φιλοσόφων που αναπτύχθηκε στην Ισπανία κατά τη διάρκεια του Ισπανο-Αμερικανικού Πολέμου (1898). Σκοπός τους ήταν να αναζωογονήσουν τη χώρα, σε καλλιτεχνικό επίπεδο, και να την ανυψώσουν σε μια δόξα της υψηλής διανόησης και της λογοτεχνίας, στην οποία η Ισπανία δεν είχε περιέλθει για αιώνες. Για τους διανοητές της Γενιάς του ’98 ήταν σημαντικό να ορίσουν την Ισπανία, μέσα στην ιστορία, ως πολιτιστική οντότητα. Οι διανοούμενοι αυτής της ομάδας διατήρησαν μια σημαντική πνευματική ενότητα, αντιτάθηκαν στην Παλινόρθωση του Στέμματος, αναβίωσαν λογοτεχνικούς μύθους και ήρθαν σε σύγκρουση με τα καθιερωμένα και παραδοσιακά λογοτεχνικά είδη. Η πλειοψηφία των έργων τους γράφτηκε μετά το 1910 και σε γενικές γραμμές αναφέρονται στο ριζοσπαστισμό και την επανάσταση. Η σημερινή κριτική για την Γενιά του ’98 υποστηρίζει ότι η ομάδα χαρακτηριζόταν από έναν υπερανεπτυγμένο εγωισμό, αισθήματα ματαίωσης, ειδικά για την σύγχρονη τους Ισπανία, από την νέο-ρομαντική μεγαλοποίηση της ατομικότητας, σύμφωνα με τα πρότυπα των Ευρωπαϊκών καλλιτεχνικών κινημάτων. Από την άλλη μεριά, οι αριστεροί επαναστατικοί συγγραφείς της δεκαετίας του 1930 ισχυρίζονται ότι η αρνητική ανάγνωση της Γενιάς του ’98 οφείλεται στην ιδεολογική αδιαφορία των κριτικών για τους επαναστάτες. Εκτός από τον Valle-Inclán, διάσημοι εκπρόσωποι της υπήρξαν οι Azorín (José Martínez Ruiz), Pío Baroja, Vicente Blasco Ibáñez, Antonio Machado y Ruiz, Manuel Machado y Ruiz, José Ortega y Gasset και Ramón Pérez de Ayala.[4] 3. LUCES DE BOHEMIA – ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΤΕΙΑΣ Ο Valle-Inclán έγραψε το Luces de Bohemia το 1920, εγκαινιάζοντας ένα νέο θεατρικό είδος που ονόμασε Εσπερπέντο (Esperpento). Το έργο γράφτηκε σε δώδεκα σκηνές και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε συνέχειες σε περιοδικό. Το 1924 εμφανίστηκε μια ανανεωμένη έκδοση, σε βιβλίο, με δεκαπέντε σκηνές.[5] Ο όρος Εσπερπέντο αναφέρεται στην γκροτέσκα και γελοία αναπαράσταση της πραγματικότητας μέσα από το έργο. Η λέξη esperpento σημαίνει άσχημο πρόσωπο ή πράγμα, ή μιλά για μια παραδοξολογία. Για πρώτη φορά ο Valle-Inclán την χρησιμοποιεί για να περιγράψει ένα νέο θεατρικό είδος, αν και υπάρχει πιθανότητα να συνάντησε για πρώτη φορά τον όρο στο Μεξικό, σε σχέση με τη λογοτεχνία.[6] Ο τίτλος του έργου, Τα Φώτα της Αλητείας, είναι κυριολεκτικός, συμβολικός και με μια ροπή προς την καλλιέπεια. Μιλά για την νυχτερινή ζωή στην Μποέμ συνοικία της Μαδρίτης, μεταξύ των καλλιτεχνών που ζούσαν με έναν αντισυμβατικό, αντικομφορμιστικό τρόπο ζωής. Αυτοί οι μποέμ καλλιτέχνες πιστεύουν ότι η τέχνη είναι ανώτερη της φύσης και ότι η μεγαλύτερη ομορφιά είναι αυτή των ετοιμοθάνατων ή παρακμασμένων πραγμάτων. Αυτοί οι ίδιοι και στη ζωή και στην τέχνη τους συμπεριφέρθηκαν πάντα με ασέβεια προς τα ηθικά και κοινωνικά προστάγματα. [7] Σε δεύτερη ανάγνωση, ο τίτλος του έργου μπορεί να εκληφθεί ως συμβολική αναπαράσταση για αυτούς τους λίγους, που βλέπουν το φως μέσα στην καταχνιά και έχουν την δύναμη να περάσουν μέσα από τις σκιές του αστισμού και να δουν την αλήθεια που τους κρύβουν όσοι τους ανάγκασαν να ζήσουν μέσα στους βούρκους της αλητείας. Η αντιπαράθεση μεταξύ φωτός και σκότους γίνεται πολύ εμφανής μέσα στο έργο, τόσο σε συμβολικό όσο και σε πραγματικό επίπεδο. Κι εκείνα τα ίδια φώτα όμως εναλλάσσονται με τρομακτική ταχύτητα, μια είναι το σούρουπο σε μια σκονισμένη σοφίτα, το ημίφως στη σπηλιά του Ζαρατούστρα, την επόμενη τα κόκκινα φανάρια και μετά το αποστειρωμένο φως στο γραφείο του Υπουργού. Τον χαρακτήρα του τυφλού ποιητή Μάξιμο Εστρέλλα, τον μεγαλοφυή και ξεπεσμένο, με λυρικά ξεσπάσματα και αψυχολόγητες αντιδράσεις, ο Valle-Inclán τον εμπνεύστηκε κατά μεγάλη πιθανότητα από τον παλιό του φίλο Alejandro Sawa, Ανδαλουσιανό, μποέμ συγγραφέα και δημοσιογράφο. Η ζωή του Sawa μυθιστορηματική, σκοτεινή και μποέμ, μοιάζει να είναι το υπόδειγμα για την δημιουργία της θεατρικής προσωπικότητας του Άν-αστρου Ποιητή Μαξ.[8] Η προσωπικότητα του Εστρέλλα κυριαρχεί μέσα στο έργο και δίνει το ρυθμό για την εξέλιξη του. Στα Φώτα της Αλητείας περιγράφεται με την μεγαλύτερη γλαφυρότητα η μποέμ κοινότητα της Μαδρίτης του τέλους του 19ου αιώνα. Υπάρχουν όμως και χαρακτήρες με διαχρονικά χαρακτηριστικά. Ο εκμεταλλευτής έμπορος, ο πολιτικός που θυσίασε τα όνειρα του για το αξίωμα, ο ακόλουθος που φωτίζεται από την λάμψη μιας λαμπρής προσωπικότητας, και γι αυτό τον λόγο συμπεριφέρεται δουλικά όσο το συμφέρον του το υπαγορεύει. Το έργο τελειώνει με θάνατο. Το αστέρι σβήνει και τα φώτα της αλητείας κυριαρχούν στο σανίδι. Το υψηλό –ακόμα και οι φαμφαρώδεις συζητήσεις με τους Μοντερνιστές έχουν ένα αφελές ιδανικό, την ψηλομύτικη βεβαιότητα ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει κάτι άλλο, μεγάλο ή σπουδαίο, κάτι όμως διαφορετικό- θάβεται κάτω απ΄ το κέρδος, την λαιμαργία και σε ένα βαθμό την προδοσία της φιλίας. Ο θάνατος του Εστρέλλα ήταν αναπόφευκτος, από την πρώτη σκηνή, σε όλο το έργο με μαθηματική ακρίβεια πορεύεται προς το φέρετρο. Αυτό που είναι αναπάντεχο είναι η αυτοκτονία της οικογένειας του, ένα ειρωνικό άγγιγμα, χωρίς βάση στην πραγματικότητα, αφού η σύζυγος του Sawa λάμβανε μετά τον θάνατο του συγγραφέα χρήματα από τον Valle-Inclán και τον ποιητή Dario.[9] Το Luces de Bohemia είναι ένα έργο που πατάει κατά πολύ στην πραγματικότητα, καθώς υπάρχουν χαρακτήρες αληθινά πρόσωπα και οι καταστάσεις δεν είναι στην πλειονότητά τους φανταστικές, πρόκειται όμως για μια πραγματικότητα παραμορφωμένη, αλλοιωμένη μέσα από ένα γκροτέσκο πρίσμα. Το Εσπερπέντο μιλάει για τον κόσμο μας δείχνοντας τον υπερβολικό και δύσμορφο ώστε να καταστήσει τις εικόνες πιο δυναμικές και άρα πιο αποτελεσματικές για τον αναγνώστη-θεατή. ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΤΕΙΑΣ Ramon del Valle-Inclán Μετάφραση απ’ τ’ Αγγλικά: Εβίτα Λύκου Πειραιάς, Οκτώβριος 2006 Πρόσωπα του Έργου Μαξ Εστρέλλα Η σύζυγος του, Μαντάμ Κολλέτ και Η κόρη τους Κλαουντινίτα Δον Λατίνο ντε Ισπάλις Ζαρατούστρα Δον Γκάι [ο Προσκυνητής] Ένας κουτεντές αλητάκος Το κοριτσάκι της θυρωρού Ο Σαυροφάγος Το αγόρι του μπαρ Η Κουνιστή Εριέττα Ο Βασιλιάς της Πορτογαλίας Ένας μεθυσμένος Οι Μοντερνιστές: Ντόριο ντε Καντέξ Ραφαέλ ντε λος Βέλες Λούτσιο Βέρο Μιγκουέζ Γκαλβέζ Κλαρινίτο Περές Πιτίτο, λοχαγός του ιππικού Ένας νυχτοφύλακας Η φωνή ενός γείτονα Δυο όργανα της τάξης Σεραφίνο ο Λιμοκοντόρος Ένας δικαστικός κλητήρας Ένας φυλακισμένος Ο θυρωρός στα γραφεία της εφημερίδας Δον Φίλμπερτ, Αρχισυντάκτης Αυτού Εξοχότης, ο Υπουργός των Εσωτερικών Ντιεγκίτο Γκαρσία, γραμματεύς της Εξοχότητας του Ένας κλητήρας του υπουργείου Μια παλιόγρια και η Ομορφονιά Ένας άγνωστος νεαρός Η μητέρα του νεκρού παιδιού Ο ενεχυροδανειστής Ο αστυνομικός Η πορτιέρισσα Ένας οικοδόμος Μια γριά γυναίκα Μια γειτόνισσα [η Κούκα] Ο Μπαζίλιο Σουλινάκε Ένας οδηγός νεκροφόρας Δυο νεκροθάφτες Ο Ρούμπεν Ντάριο Ο Μαρκήσιος του Μπράντομιν Ο Δανδής [Φαν-Φαν] Μια παλιά εφημεριδοπώλης [η Πακόνα] Πλήθη Αστυνομία Σκύλοι Γάτοι Ένας παπαγάλος Η ιστορία λαμβάνει χώρα σε μια εξωφρενική, αστραφτερή και λιμοκτονούσα Μαδρίτη. Σκηνή Πρώτη (Σούρουπο. Μια σοφίτα με στενά παράθυρα, γεμάτη ήλιο. Πορτραίτα, γκραβούρες και αυτόγραφα σκορπισμένα στους τοίχους και στερεωμένα με πινέζες. Νωθρή συζήτηση ανάμεσα σ’ έναν τυφλό άνδρα και μια ξανθομάλλα γυναίκα, τώρα θλιμμένη και καταβεβλημένη. Ο τυφλός άνδρας είναι ένας Ανδαλουσιανός ποιητής που γράφει ωδές και μαδριγάλια, ο ΜΑΞΙΜΟ ΕΣΤΡΕΛΛΑ. Επειδή η ξανθιά γυναίκα είναι Γαλλίδα, όλοι στη γειτονία την φωνάζουν ΜΑΝΤΑΜ ΚΟΛΛΕΤ.) Μαξ: Διάβασε μου το γράμμα του Μεγάλου Ταύρου άλλη μια φορά. Μαντάμ Κολλέτ: Υπομονή Μαξ. Μαξ: Μπορούσε να περιμένει μέχρι να πεθάνω. Μαντάμ Κολλέτ: Αυτός θα πάει πρώτος. Μαξ: Κολλέτ! Χωρίς τα λεφτά γι’ αυτό το άρθρο την έχουμε πολύ άσχημα. Πώς αλλιώς θα βρω αυτά τα χρήματα, Κολλέτ; Μαντάμ Κολλέτ: Κάποια άλλη πόρτα θ’ ανοίξει. Μαξ: Του θανάτου! Μπορούμε να διαπράξουμε ομαδική αυτοκτονία. Μαντάμ Κολλέτ: Εγώ δε φοβάμαι το θάνατο, αλλά έχουμε μια κόρη Μαξ! Μαξ: Κι αν η Κλαουντινίτα προσυπογράψει το σχέδιο μου για την ομαδική αυτοκτονία; Μαντάμ Κολλέτ: Είναι τόσο νέα Μαξ. Μαξ: Και οι νέοι αυτοκτονούν, Κολλέτ. Μαντάμ Κολλέτ: Όχι επειδή σιχάθηκαν τη ζωή. Οι νέοι αυτοκτονούν για ρομαντικούς λόγους. Μαξ: Τότε αυτοκτονούν γιατί αγαπούν τη ζωή περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Τι κρίμα που η Κλαουντινίτα είναι τόσο τυφλή. Με τέσσερα δράμια κάρβουνο μπορούμε να ταξιδέψουμε στην αιωνιότητα. Μαντάμ Κολλέτ: Μην απελπίζεσαι. Κάποια άλλη πόρτα θ’ ανοίξει. Μαξ: Ποια άλλη εφημερίδα θα δώσει δουλειά σε έναν τυφλό σαν κι εμένα; Μαντάμ Κολλέτ: Γράψε τότε ένα μυθιστόρημα. Μαξ: Για να μην βρω εκδότη ποτέ… Μαντάμ Κολλέτ: Ω! Μην γονατίζεις, Μαξ. Όλοι αναγνωρίζουν το ταλέντο σου. Μαξ: Μ’ έχουν ξεχάσει. Διάβασε μου το γράμμα του Μεγάλου Ταύρου. Μαντάμ Κολλέτ: Δεν μπορείς να μετράς αυτήν ειδικά την περίπτωση. Μαξ: Διάβασε. Μαντάμ Κολλέτ: Είναι ένα γράμμα του διαόλου. Μαξ: Διάβασε το μου αργά. (Η ΜΑΝΤΑΜ ΚΟΛΛΕΤ παραιτείται και κατηφής διαβάζει το γράμμα με χαμηλή φωνή. Απ’ έξω ακούγεται ο θόρυβος μιας σκούπας. Χτυπά το κουδούνι.) Μαντάμ Κολλέτ: Κλαουντινίτα, παράτα τη σκούπα και δες ποιος χτυπάει. Φωνή Κλαουντινίτας: Θα είναι ο Δον Λατίνο όπως πάντα. Μαντάμ Κολλέτ: Θεέ μου! Φωνή Κλαουντινίτας: Να του κλείσω την πόρτα στα μούτρα; Μαντάμ Κολλέτ: Ψυχαγωγεί τον πατέρα σου. Φωνή Κλαουντινίτας: Μπορώ κιόλας να μυρίσω το σπίρτο. (Ο ΜΑΞΙΜΟ ΕΣΤΡΕΛΛΑ ξαφνικά αναπηδά χειρονομώντας έντονα, η όμορφη γενειάδα του, με γκρίζες τούφες, ξεχύνεται στο στήθος του. Το τυφλό, αναστατωμένο κεφάλι του έχει μια κλασσική-αρχαϊκή όψη, θυμίζοντας τις Ερμές στήλες.) Μαξ: Στάσου Κολλέτ! Βρήκα το φως μου! Βλέπω! Πόσο καλά βλέπω! Τέλεια! Πόσο όμορφη είναι η Μονκλόα. Το μόνο γαλλικό άγγιγμα σ’ αυτήν τη ζοφερή γωνιά της Μαδρίτης. Πρέπει να γυρίσουμε στο Παρίσι, Κολλέτ! Κολλέτ πρέπει να επιστρέψουμε εκεί! Πρέπει να ξαναζήσουμε εκείνες τις μέρες! Μαντάμ Κολλέτ: Έχεις παραισθήσεις Μαξ. Μαξ: Βλέπω σου λέω και βλέπω τέλεια! Μαντάμ Κολλέτ: Τι βλέπεις όμως; Μαξ: Τον κόσμο! Μαντάμ Κολλέτ: Κι εμένα; Με βλέπεις εμένα; Μαξ: Αυτά που μπορώ ν’ αγγίξω για ποιο λόγο να τα δω; Μαντάμ Κολλέτ: Κάθισε κάτω. Θα κλείσω το παράθυρο. Προσπάθησε να κοιμηθείς λίγο. Μαξ: Δεν μπορώ. Μαντάμ Κολλέτ: Φουκαρά. Μαξ: Είμαι νεκρός. Είναι και πάλι νύχτα. (Πέφτει πίσω στην πολυθρόνα, η γυναίκα κλείνει το παράθυρο και η σοφίτα βυθίζεται σ’ ένα μισοσκόταδο που αυλακώνεται από λουρίδες φωτός, καθώς ο ήλιος δύει. Ο τυφλός άνδρας αποκοιμιέται και η γυναίκα, μια θλιμμένη σκιά, κάθεται σε μια μικρή καρέκλα όσο διπλώνει το γράμμα του Μεγάλου Ταύρου. Ένα χέρι δίνει στα κλεφτά μια σπρωξιά στην πόρτα, που ανοίγει με ένα παρατεταμένο τρίξιμο. Ένας ασθματικός τυπάκος μπαίνει μέσα, φορά καπέλο με γείσο και γυαλιά, έχει μαζί του ένα μικρό σκυλί και έναν χαρτοφύλακα με εικονογραφημένες επιθεωρήσεις. Είναι ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ ΝΤΕ ΙΣΠΑΛΙΣ. Πίσω του, με παντόφλες και βρώμικη φούστα, ένα νέο κορίτσι εμφανίζεται, η ΚΛΑΟΥΝΤΙΝΙΤΑ.) Δον Λατίνο: Σε τι κέφια βρίσκεται η ιδιοφυΐα μας; Κλαουντινίτα: Η ιδιοφυΐα περιμένει τα μετρητά από ‘κείνα τα παλιοβιβλία, που υποτίθεται ότι ένας γεροκατεργάρης επρόκειτο να πουλήσει.   Δον Λατίνο: Αγαπητό μου κορίτσι, δεν μπορείς να χρησιμοποιείς καλύτερη γλώσσα όταν απευθύνεσαι σε έναν αδελφικό φίλο του πατέρα σου; Αυτού του σπουδαίου άνδρα που με αποκαλεί «αδελφό»; Τι γλώσσα Κλαουντινίτα! Μαντάμ Κολλέτ: Έφερες τα λεφτά Δον Λατίνο; Δον Λατίνο: Μαντάμ Κολλέτ, με εκπλήσσεις! Πάντα εκτιμούσα τον ορθολογισμό και την κατανόηση σου. Ο Μαξ έχει ήδη διαθέσει αυτά τα χρήματα με τον πιο ευγενή τρόπο. Μαντάμ Κολλέτ: Είναι αλήθεια Μαξ; Είναι δυνατόν; Δον Λατίνο: Μην τον τραβάς απ’ την αγκαλιά του Μορφέα. Κλαουντινίτα: Μπαμπά, τι έχεις να πεις; Μαξ: Να πάτε όλοι στο διάολο! Μαντάμ Κολλέτ: Ω! Καλέ μου, με την γενναιοδωρία σου μας άφησες πάλι νηστικούς. Μαξ: Λατίνο, είσαι κυνικός. Κλαουντινίτα: Δον Λατίνο, αν δεν πληρώσεις τα λεφτά θα σου ξεσκίσω το πρόσωπο. Δον Λατίνο: Μάζεψε τα νύχια σου Κλαουντινίτα. Κλαουντινίτα: Θα σου βγάλω τα μάτια. Δον Λατίνο: Κλαουντινίτα! Κλαουντινίτα: Αλήτη! Δον Λατίνο: Επίβαλε πειθαρχία, Μαξ. Μαξ: Πόσα πήρες για τα βιβλία Λατίνο; Δον Λατίνο: Τρεις πεσέτες Μαξ. Τρεις τιποτένιες πεσέτες! Σκάνδαλο! Ληστεία! Κλαουντινίτα: Ας μην τα ‘δινες! Δον Λατίνο: Κλαουντινίτα, καλό μου παιδί, σ’ αυτή την περίπτωση παραδέχομαι ότι έχεις απόλυτο δίκιο. Πιάστηκα στον ύπνο. Αλλά μπορούμε ακόμα να ακυρώσουμε τη συμφωνία. Μαντάμ Κολλέτ: Ω, Μαξ, αυτό θα ήταν καλό! Δον Λατίνο: Αν έρθεις τώρα μαζί μου στο βιβλιοπωλείο αυτού του αχρείου, Μαξ, και κάνεις μια φασαρία μπορεί να πάρεις μέχρι και δυο πέσος! Εσύ κάνεις καλύτερη εντύπωση από μένα. Μαξ: Ναι, αλλά θα πρέπει να επιστρέψουμε τα χρήματα που μας έδωσε. Δον Λατίνο: Αρκεί μια χειρονομία. Κάνε παιχνίδι μαέστρο. Μαξ: Νομίζεις; Δον Λατίνο: Φυσικά! Μαντάμ Κολλέτ: Μαξ, δεν πρέπει να βγεις. Μαξ: Ο αέρας θα με ξυπνήσει. Είναι σαν φούρνος εδώ μέσα. Δον Λατίνο: Φυσάει δροσερό αεράκι στο δρόμο. Μαντάμ Κολλέτ: Θα εκνευριστείς μόνο, και δεν θα κερδίσεις τίποτα. Κλαουντινίτα: Πατέρα μη βγεις έξω! Μαντάμ Κολλέτ: Μαξ, θα βρω κάτι να βάλω υποθήκη. Μαξ: Δεν θα ανεχτώ αυτή τη ληστεία! Σε ποιόν πούλησες τα παλιοβιβλία, Λατίνο; Δον Λατίνο: Στον Ζαρατούστρα. Μαξ: Κλαουντινίτα, το μπαστούνι και το καπέλο μου. Κλαουντινίτα: Να του τα δώσω, μητέρα; Μαντάμ Κολλέτ: Άστον να τα πάρει! Δον Λατίνο: Μαντάμ Κολλέτ, θα δεις έναν αληθινό ταυρομάχο! Κλαουντινίτα: Παλιοαλήτη! Δον Λατίνο: Στο λόγο μου Κλαουντινίτα, κάθε λέξη βγαίνει σαν μουσική απ’ το στόμα σου. (Ο ΜΑΞΙΜΟ ΕΣΤΡΕΛΛΑ βγαίνει έξω ακουμπώντας στον ώμο του ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ ΝΤΕ ΙΣΠΑΛΙΣ. Η ΜΑΝΤΑΜ ΚΟΛΛΕΤ βγάζει έναν βαθύ αναστεναγμό, εντελώς κυριευμένη από τη θλίψη και η κόρη γεμάτη νεύρα τραβάει τις φουρκέτες από τα μαλλιά της.) Κλαουντινίτα: Ξέρεις που θα καταλήξει αυτό έτσι; Στην ταβέρνα του Σαυροφάγου. Σκηνή Δεύτερη (Η σπηλιά του ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ, στο χαμηλότερο επίπεδο της οδού Συμβούλων. Ακατάστατες στοίβες βιβλίων καλύπτουν τους τοίχους. Τέσσερις φρικιαστικές εικόνες από μια ιστορία περιοδικού σε συνέχειες, είναι κολλημένες στα τέσσερα τζάμια του παραθύρου μιας πόρτας. Μέσα στην σπηλιά, η γάτα, ο παπαγάλος, ο σκύλος και ο βιβλιοπώλης κάθονται και απολαμβάνουν την καθημερινή τους συνεδρία. Με όψη σκαθαριού και καμπούρα, με μια μπόλια στο πράσινο του φιδιού γύρω απ’ το καταπονημένο γλοιώδες πρόσωπο του, ο ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ, με τα χαρακτηριστικά μαριονέτας, μοιάζει με μια οξύτατη και επώδυνη κακοφωνία, πολύ συγκινητική και κάπως μοντέρνα. Κουλουριασμένος στο κουρελιασμένο γέμισμα μιας μικροσκοπικής πολυθρόνας, με τα πόδια του τυλιγμένα σε κουρέλια και γραπωμένα γύρω από το μαγκάλι, προσέχει το μαγαζί. Ένα ποντίκι βγάζει την περίεργη μουσούδα του από μια τρύπα.) Ζαρατούστρα: Μη νομίζεις ότι δεν σε βλέπω, κλέφτη! Γάτα: Νιάου, νιάου, νιάου! Σκύλος: Γαβ! Γαβ! Παπαγάλος: Ζήτω η Ισπανία! (Ο ΜΑΞ ΕΣΤΡΕΛΛΑ και ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ ΝΤΕ ΙΣΠΑΛΙΣ στέκονται στην πόρτα. Ο ποιητής βγάζει το χέρι του από τις πτυχώσεις τις μπέρτας του και το σηκώνει επιβλητικά σε συγχρονισμό με το κλασσικής ομορφιάς, τυφλό του κεφάλι.) Μαξ: Πολωνέ, δεν υποδέχεσαι έναν ξένο με αβρότητα. Ζαρατούστρα: Πώς μπορώ να σε βοηθήσω; Μαξ: Έχω έρθει πρώτον για να σε χαιρετήσω και έπειτα να σου πω ότι δεν μ’ αρέσει ο τρόπος με τον οποίο κάνεις τις δουλειές σου. Ζαρατούστρα: Εγώ δεν είχα πάρε-δώσε μαζί σου. Μαξ: Όχι μαζί μου, σίγουρα όχι, αλλά με τον αντιπρόσωπο μου, Δον Λατίνο ντε Ισπάλις. Ζαρατούστρα: Και αυτός ο σφιχτοχέρης γιατί παραπονιέται; Ήταν κάλπικα τα χρήματα; (Ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ επεμβαίνει μ’ αυτό το ιδιαίτερο γνώρισμα ενός φοβητσιάρη σκύλου που γαβγίζει ανάμεσα από τα πόδια του αφεντικού του.) Δον Λατίνο: Ο μαέστρο δεν είναι ικανοποιημένος με την τιμή που έδωσες και ακυρώνει την συμφωνία. Ζαρατούστρα: Πολύ αργά για να ακυρώσει τη συμφωνία. Αν είχατε έρθει ένα λεπτό νωρίτερα… αλλά τώρα είναι αδύνατο. Όλο το δεμάτι ανέπαφο –μόλις το πούλησα, με κέρδος μόλις δυο πένες. Έφυγε ο αγοραστής, μπήκατε εσείς. (Ο βιβλιοπώλης, σταματώντας την φλυαρία, σηκώνει το δεμάτι με τα βιβλία που βρίσκεται ακόμα πάνω στον πάγκο, και μπαίνει στο σκοτεινό πίσω μέρος του μαγαζιού ανταλλάσσοντας νοήματα με τον ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ. Μετά ξαναεμφανίζεται.) Δον Λατίνο: Τσάμπα δρόμος. Η γριά αλεπού είναι πιο έξυπνη από μας μαέστρο. Μαξ: Ζαρατούστρα, είσαι κάθαρμα. Ζαρατούστρα: Αυτά τα επίθετα δεν είναι πρέποντα, Μαξ. Μαξ: Θα σου σπάσω το κεφάλι. Ζαρατούστρα: Δον Μαξ, θυμήσου ότι είσαι ποιητής. Μαξ: Ξεδιάντροπε! (Ένας ψηλός, κοκαλιάρης, μαυρισμένος από τον ήλιο άνδρας μπαίνει στη σπηλιά. Είναι ντυμένος σαν τους παλιούς εθελοντές της Κούβας, φορά σχοινένια σανδάλια, ελαφρά για το ταξίδι, και στο κεφάλι του ένα εγγλέζικο κασκέτο. Είναι ο αλλόκοτος ΔΟΝ ΓΚΑΙ Ο ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ που συνέγραψε ένα χρονικό της νομαδικής του ζωής σε ζωντανά, αν και κάπως παλιομοδίτικα, καστιλιάνικα. Χωρίς να προχωρήσει μακρύτερα από την πόρτα χαιρετά τους παρευρισκομένους καλόκαρδα και επιφυλακτικά.) Δον Γκάι: Χαίρε Πλήθος! Ζαρατούστρα: Πως πάει το ταξίδι στον απέραντο κόσμο, Δον Γκάι; Δον Γκάι: Μάλλον όμορφα. Δον Λατίνο: Και που περίπου ήσουν τώρα; Δον Γκάι: Μόλις έφτασα απ’ το Λονδίνο. Μαξ: Και έρχεσαι από τόσο μακρινά μέρη μόνο και μόνο για να σε μαδήσει ο Ζαρατούστρα; Δον Γκάι: Ο Ζαρατούστρα είναι ένας καλός φίλος. Ζαρατούστρα: Μπόρεσες να κάνεις τη δουλειά που είχες κατά νου; Δον Γκάι: Απολύτως! Μέσα σε δυο μόλις μήνες στην Βασιλική Βιβλιοθήκη, ένδοξοι φίλοι μου, αντέγραψα το μοναδικό υπάρχον χειρόγραφο του Ιππότη Παλμέριν του Βυζαντίου. Μαξ: Μα ήσουν στ’ αλήθεια στο Λονδίνο; Δον Γκάι: Ήμουν εκεί δυο μήνες. Δον Λατίνο: Και πως πάει η Βασιλική Οικογένεια; Δον Γκάι: Δεν τους συνάντησα στην αποβάθρα. Μαέστρο, πρέπει να είσαι εξοικειωμένος με την Βαβέλ του Λονδίνου. Μαξ: Ναι είμαι, Δον Γκάι. (Ο ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ πάει κι έρχεται από το πίσω δωμάτιο με ένα αναμμένο κερί. Το λιγδιασμένο κηροπήγιο τρεμουλιάζει στο χέρι της μαριονέτας. Περπατά αθόρυβα, τα πόδια του τυλιγμένα σε παλιοκούρελα. Το χέρι του, όπου φορά ένα γάντι χωρίς δάκτυλα, μετακινεί το φως του κεριού πάνω στα ράφια. Το μισό του πρόσωπο φωτισμένο και το μισό στη σκιά. Φαίνεται λες και η μύτη του κλίνει προς το ένα του αυτί. Ο παπαγάλος έχει κρύψει το ράμφος του κάτω απ’ τη φτερούγα του. Μια μικρή αστυνομική διμοιρία περνάει μπροστά από το μαγαζί συνοδεύοντας έναν άνδρα δεμένο με χειροπέδες. Ταραχή που αυξάνεται στην συνοικία, βγαίνει ένα αγόρι με ξυρισμένο κεφάλι καβαλώντας ένα καλάμι σαν ξύλινο αλογάκι και κρατώντας μια σημαία.) Παιδί: Ζή-τω η Ι-σπα-νία! Σκύλος: Γαβ! Γαβ! Ζαρατούστρα: Όμορφη Ισπανία! (Μπροστά από τον πάγκο, οι τρεις επισκέπτες, αιωρούμενοι σαν τρία πουλιά στο κλαδί ενός δέντρου, οξυδερκείς και θλιμμένοι, ξεχνούν τα βάσανα, συνεχίζοντας την φιλολογική τους συζήτηση. Πλατειάζουν, αδιάφοροι για την αστυνομική διμοιρία, τις ζητωκραυγές που αρθρώνει το χαμίνι, το γάβγισμα του σκύλου, και την θρηνητική φλυαρία της μαριονέτας που τους εκμεταλλεύεται. Αυτοί είναι διανοούμενοι χωρίς μια δεκάρα.) Δον Γκάι: Πρέπει να το παραδεχτείτε. Καμία χώρα δεν μπορεί να συγκριθεί με την Αγγλία. Εκεί, το θρησκευτικό συναίσθημα εκφράζεται με τόση κοσμιότητα και με τέτοια αξιοπρέπεια ώστε αναμφίβολα οι πιο αξιοσέβαστες οικογένειες είναι και οι πιο θρησκευόμενες. Αν η Ισπανία μπορούσε να αποκτήσει μια υψηλότερη ιδέα της πίστης, θα σωζόταν. Μαξ: Ας πούμε μια επιμνημόσυνο δέηση για την Ισπανία! Εκεί, οι πουριτανοί στην συμπεριφορά είναι οι δημαγωγοί της άκρας αριστεράς. Νέο είδος Χριστιανών υποθέτω, μόνο που δεν το ξέρουν ακόμα. Δον Γκάι: Στην Αγγλία, καλοί μου φίλοι, προσηλυτίστηκα στο εικονοκλαστικό δόγμα… σε μια Χριστιανοσύνη προσευχών και ύμνων, εξαγνισμένη από τις «θαυματοποιές» εικόνες. Και είδα την ειδωλολατρία του λαού μας! Μαξ: Όταν πρόκειται για θρησκευτικά θέματα, η Ισπανία είναι μια φυλή από τα βάθη της Αφρικής. Δον Γκάι: Μαέστρο, πρέπει να ανανεώσουμε τις ιδέες μας για την θρησκεία σύμφωνα με το αρχέτυπο του Θεανθρώπου. Είναι δικό μας καθήκον να προκαλέσουμε την Χριστιανική Επανάσταση  με όλες της υπερβολές του Ευαγγελίου. Δον Λατίνο: Που είναι περισσότερες απ’ αυτές του συντρόφου Λένιν. Ζαρατούστρα: Χωρίς θρησκεία δεν μπορεί να υπάρξει καλή πίστη στις εμπορικές συναλλαγές. Δον Γκάι: Μαέστρο, πρέπει να ιδρύσουμε μια Ανεξάρτητη Ισπανική Εκκλησία. Μαξ: Με Έδρα της το Εσκόριαλ. Δον Γκάι: Εξαίσια Έδρα! Μαξ: Σκληρή σαν γρανίτης. Δον Λατίνο: Θα καταλήξετε να ακολουθείτε την Μεγάλη Σέκτα των Θεοσοφιστών, και να μυηθείτε στο ανυπέρβλητο δόγμα της. Μαξ: Λέω, ας αναστήσουμε τον Χριστό. Δον Γκάι: Ταξίδεψα στις τέσσερις άκρες της γης και έμαθα ότι οι σπουδαιότεροι λαοί, ποτέ δεν έφτασαν πουθενά χωρίς μια Εθνική Εκκλησία. Η πολιτική είναι ανεπαρκής αν της λείπει μια θρησκευτική συνείδηση με ηθική ανώτερη απ’ τους νόμους που γράφουν οι απλοί άνθρωποι. Μαξ: Σύμφωνοι, περίλαμπρε Δον Γκάι. Η εξαθλίωση του ισπανικού λαού, η τεράστια ηθική του κατάπτωση, κατοικοεδρεύει στην ανύπαρκτη αισθαντικότητα με την οποία αντιμετωπίζει τα αινίγματα της ζωής και του θανάτου. Για τους Ισπανούς η Ζωή είναι σαν πατάτες γιαχνί. Ο Θάνατος είναι μια άσχημη γριά γυναίκα τυλιγμένη σε κουρέλια, που δείχνει τα δόντια της. Η Κόλαση είναι μια μεγάλη χύτρα, μέσα της κοχλάζει το λάδι και εκεί οι αμαρτωλοί τηγανίζονται σαν μπακαλιαράκια. Ο Παράδεισος είναι σαν το φιλανθρωπικό παζάρι της εκκλησίας, όπου απουσιάζει  η ανηθικότητα και με την άδεια του ιερέα όλα τα τέκνα του Θεού μπορούν να παραβρεθούν. Αυτοί οι αξιολύπητοι άνθρωποι έχουν μεταλλάξει κάθε μεγάλη ιδέα σε ένα παραμύθι που διηγούνται μισαλλόδοξες από ευλάβεια παραδουλεύτρες. Η θρησκεία τους είναι φληναφήματα από εκείνες τις παλιόγριες που ψειρίζουν τις γάτες τους όταν αυτές πεθάνουν. Ζαρατούστρα: Και τι έχεις να μας πεις Δον Γκάι για αυτές τις μέγαιρες που τις λένε σουφραζέτες; Δον Γκάι: Ότι δεν είναι όλες τους ανδροπρεπείς. Εξαίρετοι φίλοι μου, ξέρετε πόσο κόστισε η διαμονή μου στο Λονδίνο; Τρεις πένες, που αντιστοιχούν σε περίπου σαράντα λεπτά. Και ήμουν σε ένα σπίτι καλύτερο απ’ αυτά που χρεώνουν τρεις πεσέτες. Δον Λατίνο: Μαξ, πάμε να πεθάνουμε στην Αγγλία. Μόνο δείξε μου τον δρόμο για το Grand Hotel, Δον Γκάι. Δον Γκάι: Στην Πλατεία Saint James. Το πιάσατε; Στο σπίτι της Βασίλισσας Ελισάβετ. Έξοχο! Όπως είπα, καλύτερα από ένα σπίτι που νοικιάζεις για τρεις πεσέτες. Για πρωινό τσάι με γάλα, ψωμί και αληθινό βούτυρο. Η ζάχαρη είναι κάπως σπάνια. Ύστερα, για δείπνο, βοδινό στιφάδο. Που και που καμιά ρέγκα. Τυρί, τσάι… συνήθιζα να ζητώ ένα ποτήρι μπύρα, που κόστιζε τρεις δεκάρες. Όλα πολύ καθαρά. Σαπούνι και ζεστό νερό για μπάνιο, χωρίς επιπλέον χρέωση. Ζαρατούστρα: Είναι αλήθεια ότι οι Εγγλέζοι πλένονται πολύ. Το έχω προσέξει. Μερικοί εμφανίζονται εδώ καμιά φορά και πάντα δείχνουν πολύ σενιαρισμένοι. Οι άνθρωποι από τις άλλες χώρες δεν νιώθουν το κρύο όπως εμείς, οι ιθαγενείς της Ισπανίας. Δον Λατίνο: Ακριβώς έτσι. Κι όσο για μένα, μετακομίζω στην Αγγλία. Αλλά πως έγινε κι εσύ δεν έμεινες σ’ αυτόν τον παράδεισο Δον Γκάι; Δον Γκάι: Υποφέρω από ρευματισμούς και χρειάζομαι τον σπανιόλικο ήλιο. Ζαρατούστρα: Τον ήλιο μας τον φθονούν όλοι οι ξένοι. Μαξ: Τι θα γινόταν αυτός ο στάβλος αν ήταν και συννεφιασμένος; Και πως θα ήμασταν εμείς οι Ισπανοί; Κάπως πιο θλιμμένοι, ίσως, αλλά όχι τόσο χολερικοί… Ίσως λίγο πιο ανόητοι… αν και αμφιβάλλω γι αυτό. (Το ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ της θυρωρού βγάζει το κεφάλι του από μια πόρτα. Στα μαλλιά πλεξούδα, κάλτσες που πέφτουν από τις γάμπες της, πεινασμένο προσωπάκι.) Κορίτσι: Βγήκε η συνέχεια του Γιου της Νεκρής Γυναίκας αυτή την εβδομάδα; Ζαρατούστρα: Τώρα μόλις διανέμεται. Κορίτσι: Μήπως ξέρεις αν ο Αλφρέντο παντρεύεται στο τέλος; Δον Γκάι: Γιατί θες να το μάθεις αυτό, μπουμπούκι μου; Κορίτσι: Εγώ; Δεκάρα δεν δίνω. Η Δόνα Λορέτα, η γυναίκα του συνταγματάρχη ρωτάει. Ζαρατούστρα: Κορίτσι μου, να πεις στην κυρία πως ό,τι κάνουν οι ήρωες στην ιστορία είναι μυστικό. Και πάνω απ’ όλα αν πρόκειται για θάνατο ή γάμο. Μαξ: Καλύτερα να προσέχεις Ζαρατούστρα, είναι οι κατά νόμον αρμόδιοι να κάνουν την ερώτηση Βασιλικό Διάταγμα. Ζαρατούστρα: Πλάκα θα είχε, ν’ αποκάλυπτα το μυστήριο. Γιατί δεν θα υπήρχε τότε μυθιστόρημα! (Το μικρό κορίτσι βγαίνει έξω τρέχοντας, πηδώντας πάνω από τις λιμνούλες που έχει κάνει το νερό της βροχής με τα καλαμένια ποδαράκια του. Ο ουτοπιστής ΔΟΝ ΓΚΑΙ συζητά κάτι με τον ΖΑΡΑΤΟΥΣΤΡΑ. Ο ΜΑΞΙΜΟ ΕΣΤΡΕΛΛΑ και ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ οδεύουν προς την ταβέρνα του Σαυροφάγου, οι δάφνες της οποίας υψώνονται πάνω από την οδό Μοντέρα.) Σκηνή Τρίτη (Η ταβέρνα του ΣΑΥΡΟΦΑΓΟΥ: Λάμπες ασετιλίνης, ένας πάγκος καλυμμένος με τσίγκο, ένας σκοτεινός προθάλαμος με τραπέζια και μικρά παγκάκια, χαρτοπαίκτες και συγκεχυμένους διαλόγους. Οι μορφές του ΜΑΞΙΜΟ ΕΣΤΡΕΛΛΑ και του ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ ΝΤΕ ΙΣΠΑΛΙΣ ανάμεσα στους ίσκιους, σε μια γωνιά, κάνουν προπόσεις ο ένας στον άλλον με ποτήρια του κόκκινου κρασιού.) Μπάρμαν: Δον Μαξ, σε έψαχνε η Μαρκησία του Ταγκό. Μεθύστακας: Σκατά! Μαξ: Δεν την γνωρίζω την κυρία. Μπάρμαν: Η Κουνιστή Εριέττα. Δον Λατίνο: Και από πότε αυτή η αναμαλλιάρα τριγυρνάει με τίτλο ευγενείας; Μπάρμαν: Απ’ όταν βρέθηκε στην κατοχή της το κτήμα του προσφάτως αποθνήσκοντος πατρός της, που δεν έχει πεθάνει ακόμα. Δον Λατίνο: Θανατηφόρο αστείο! Μαξ: Είπε αν θα γυρίσει; Μπάρμαν: Μπήκε μέσα, κοίταξε ένα γύρω, ρώτησε για σένα και έφυγε σειάμενη κουνάμενη φαλτσάροντας με την τσαμπούνα. Αλλά… κοίτα, εκεί είναι στην πόρτα. (Η ΚΟΥΝΙΣΤΗ ΕΡΙΕΤΤΑ, σχετικά νέα για γυναίκα του πεζοδρομίου, αλλήθωρη, εφημεριδοπώλισσα και λουλουδού, σηκώνει την μικρή πράσινη κουρτίνα πάνω από το κορακί κεφάλι της, το στολισμένο με γύφτικα χτένια.) Κουνιστή: Λαχεία, πάρτε λαχεία! Δον Μαξ, σου έχω μια υπενθύμιση από τη μάνα μου: είναι άρρωστη και χρειάζεται τα χρήματα για το τυχερό λαχείο που σε εμπιστεύτηκε ότι θα της πληρώσεις. Μαξ: Να της δώσεις πίσω το λαχείο και να της πεις να πάει στο Διάολο. Κουνιστή: Να ‘σαι καλά, μπορώ να σου κάνω κάποια άλλη χάρη; (Ο τυφλός άνδρας βγάζει ένα παλιό πορτοφόλι και πασπατεύοντας αδιάφορα τα χαρτιά, τραβάει έξω το λαχείο και το πετάει στο τραπέζι: εκείνο μένει εκεί πέρα εκτεθειμένο, ανάμεσα στα ποτήρια του κρασιού, φανερώνοντας τον αριθμό του κάτω από τη μπλε λάμψη της ασετιλίνης. Η ΚΟΥΝΙΣΤΗ βιάζεται να απλώσει τα χέρια της πάνω του.) Δον Λατίνο: Αυτός ο αριθμός πρόκειται να κληρωθεί! Κουνιστή: Ο Δον Μαξ περιφρονεί το χρήμα. Μπάρμαν: Μην την αφήσεις να σε κλέψει, Δον Μαξ. Μαξ: Αγόρι μου, θα κάνω όπως διάολο μ’ αρέσει. Τράβα ζήτα απ’ το αφεντικό σου το κουτί με τον καπνό. Μπάρμαν: Δον Μαξ, είναι τυχερός αριθμός. Συμμετρικά τα εφτάρια με τα πέντε. Κουνιστή: Θα κερδίσει σίγουρα, δεν μπορεί να χάσει. Αλλά πρέπει να πέσεις τα φράγκα κι αυτός ο τσορμπατζής να το βουλώσει. Κύριε, σας αποχαιρετώ, ταπεινή υπηρέτης σας. Αν θέλετε ένα άσπρο γαρίφαλο σας το δίνω τσάμπα. Μαξ: Μείνε εκεί που είσαι. Κουνιστή: Με περιμένει ένας χήρος τράγος. Μαξ: Άστον να ψηθεί. Αγόρι, πήγαινε να σκοτώσεις το πανωφόρι μου. Κουνιστή: Δεν παίρνεις ούτε καλημέρα γι’ αυτό το κουρέλι. Κάλιο να ζητήσεις να μεταλάβεις από τον Σαυροφάγο. Μπάρμαν: Με δυο γαλιφιές έχεις τα λεφτά στο χέρι. Λέει ότι είσαι ένας δεύτερος Κικέρωνας, σαν τον Καστελάρ. Μαξ: Δίπλωσε το πανωφόρι και πήγαινε. Μπάρμαν: Πόσα ζητάω; Μαξ: Πάρε ό,τι σου δώσουν. Κουνιστή: Ούτε που θα τ’ αγγίξουν! Δον Λατίνο: Σκάσε κατσικοπόδαρη! Μαξ: Αγόρι μου, κάνε γρήγορα. Μπάρμαν: Σαν πληγωμένο ελάφι, Δον Μαξ. Μαξ: Είσαι κλασσικός. Κουνιστή: Αν δεν κρατήσουν το πανωφόρι για εγγύηση, πες τους ότι ανήκει σε έναν ποιητή. Δον Λατίνο: Τον σπουδαιότερο της Ισπανίας. Μεθύστακας: Μυαλό φαινόμενο! Μαξ: Ποτέ μου δεν είχα ταλέντο. Έζησα πάντα μ’ έναν τρόπο παράλογο. Δον Λατίνο: Δεν είχες ποτέ το ταλέντο να μάθεις πώς να ζεις, Μαξ. Μαξ: Και έτσι πεθαίνω αύριο και η γυναίκα και η κόρη μου δεν θα κάνουν άλλο, παρά το σημάδι του σταυρού πάνω στα χείλια τους. (Ο ΜΑΞ βήχει υπόκωφα, η γενειάδα του τρέμει, και στα τυφλά μάτια του ένα θλιμμένο, γυάλινο βλέμμα, από το αλκοόλ και τον πυρετό.) Δον Λατίνο: Δεν έπρεπε να βάλεις ενέχυρο το πανωφόρι σου. Κουνιστή: Και αυτό το κοπρόσκυλο δεν γύρισε ακόμα. Τέλος πάντων, γιατί δεν μας κερνάς ένα ποτό Δον Μαξ; Μαξ: Παράγγειλε ό,τι θέλεις, Μαρκησία. Κουνιστή: Ένα λικέρ Rute. Δον Λατίνο: Αυτό είναι ένα ποτό της υψηλής τάξης. Κουνιστή: Εμ, Δον Λατίνο, τελικά δεν είμαι η γυναίκα του Βασιλιά της Πορτογαλίας για το τίποτα! Δον Μαξ, δεν μπορώ να περιμένω άλλο, ο σύζυγος μου μου κάνει νοήματα απ’ έξω. Μαξ: Πες του να έρθει μέσα. (Ένας ψηλόλιγνος και βρώμικος ζητιάνος, εφημεριδοπώλης, χαμογελάει καθώς πλησιάζει στην πόρτα και σαν σκύλος που ξεψειρίζεται, κουνάει ηλιθίως τους ώμους του, και στέλνει ένα βλογιοκομμένο χαμόγελο. Είναι ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑΣ, που κάνει κάθε είδους σκάρτη συμφωνία, με την ΚΟΥΝΙΣΤΗ ΕΡΙΕΤΤΑ, ΜΑΡΚΗΣΙΑ ΤΟΥ ΤΑΓΚΟ.) Κουνιστή: Έλα μέσα Μανόλο! Βασιλιάς της Πορτογαλίας: Όχι, εσύ να ‘ρθεις έξω. Κουνιστή: Τι τρέχει; Φοβάσαι μη χάσεις το στέμμα σου; Λοιπόν, μπες μέσα ινκόγκνιτο, μπουνταλά.   Βασιλιάς της Πορτογαλίας: Εριέττα, πρόσεχε μη σε ξεμαλλιάσω. Κουνιστή: Για κόπιασε! Βασιλιάς της Πορτογαλίας: Σκεφτείτε πως με φωνάζει Βασιλιά της Πορτογαλίας, για να πει πως δεν αξίζω μια δεκάρα. Τέτοιες δηλώσεις κάνει η καριόλα απ’ όταν πήγε στη δουλειά και έμαθε την αξία των χρημάτων. Κι όσο για μένα, είμαι ο μικρός Γρηγόρης, στις υπηρεσίες σας, και δεν είναι πολύ σωστό που η γυναίκα μου, μια κοινή θνητή, μου φορτώνει αυτό το παρατσούκλι. Κουνιστή: Βούλωσε το, κουφιοκέφαλε! Βασιλιάς της Πορτογαλίας: Θα κουνηθείς; Κουνιστή: Περίμενε να τελειώσω το Rute μου, κερνάει ο Δον Μαξ. Βασιλιάς της Πορτογαλίας: Και τι τρέχει με σένα και τον ποιητή; Κουνιστή: Συνεργαζόμαστε. Βασιλιάς της Πορτογαλίας: Λοιπόν, τελείωνε. Κουνιστή: Μόλις μου το στάξει ο Σαυροφάγος. Σαυροφάγος: Με λένε Βενάσιο. Κουνιστή: Έχεις όνομα από μυθιστόρημα! Έλα, βάλε μου ένα ποτήρι Pernod και δώσε στον άντρα μου ένα ποτήρι νερό. Έχει βγάλει τη μπέμπελη. Μαξ: Βενάσιο, ούτε να σκεφτείς να με συγκρίνεις με τον Καστελάρ. Ο Καστελάρ ήταν ηλίθιος! Πάμε άλλη μια γύρα! Δον Λατίνο: Εγκρίνω και τον δεύτερο γύρο και τους ρήτορες σαν τον Καστελάρ. Σαυροφάγος: Φίλοι μου, είστε πολύ δογματικοί. Ο Καστελάρ είναι εθνική δόξα για την Ισπανία. Σίγουρα δεν ξέρετε, ότι ο πατέρας μου τον βοήθησε να εκλεγεί. Κουνιστή: Και πώς έγινε αυτό; Σαυροφάγος: Ο πατέρας μου ήταν ο κουρέας του Δον Μανουέλ Κάμο. Εθνική δόξα του Άραγκον. Μεθύστακας: Μυαλό φαινόμενο! Σαυροφάγος: Βούλωσ’ το στόμα σου Ζάκαρι. Μεθύστακας: Προσβάλω κάποιον; Σαυροφάγος: Ίσως το κάνεις! Μεθύστακας: Ο δικός σας έχει σίγουρα καλή ανατροφή. Κουνιστή: Τότε είσαι γέννημα του Κολεγίου της Χριστιανικής Αδελφότητας. Ήσουν συμμαθητής του μπαμπά μου. Μεθύστακας: Ποιος είναι ο μπαμπάς σου; Κουνιστή: Μέλος του Κοινοβουλίου. Μεθύστακας: Σπούδασα στο εξωτερικό. Κουνιστή: Ταξιδεύεις ινκόγκνιτο; Μήπως τυχαίνει να είσαι ο πρίγκιψ Δον Τζέημ; Μεθύστακας: Με γνώρισες απ’ τη φωτογραφία. Κουνιστή: Σίγουρα πράγματα. Και τριγυρνάς χωρίς λουλούδι στο πέτο; Μεθύστακας: Έλα και βάλε μου εσύ ένα. Κουνιστή: Εγώ θα σου το βάλω και κράτα το σαν δώρο. Βασιλιάς της Πορτογαλίας: Καλύτερα να είσαι τζέντλεμαν Ζάκαρι! Κι ανάθεμα σε, καλύτερα να προσέξεις πριν απλώσεις χέρι πάνω της. Η Εριέττα είναι ιδιοκτησία μου. Κουνιστή: Βούλωσ’ το, φαφλατά. Βασιλιάς της Πορτογαλίας: Άκου να δεις τσουλί, μη με προκαλείς. Κουνιστή: Τότε μη χώνεις τη μύτη σου παντού, μπουνταλά. (Ο ΜΠΑΡΜΑΝ ξαφνικά μπουκάρει μέσα, ξέπνοος και ενθουσιασμένος, ένα μαντήλι δεμένο στο κούτελο του, λεκιασμένο από αίμα. Ένα έντονο συναισθηματικό ξέσπασμα σαρώνει τις φάτσες τους και κολλάει εκεί. Όλα τα πρόσωπα, μ’ όλη τη διαφορετικότητα τους, μοιάζουν ακριβώς ίδια.) Μπάρμαν: Γίνεται μάχη στους δρόμους. Βασιλιάς της Πορτογαλίας: Ζήτω η εργατική απεργία! Μεθύστακας: Κόλλα το! Την ψηφίσαμε χθες βράδυ στην Συγκέντρωση της Ένωσης. Κουνιστή: Κρίσπιν, τις έφαγες γερά! Μπάρμαν: Από μια αδερφάρα της Επιτροπής των Πολιτών. Σαυροφάγος: Μίλα με μεγαλύτερο σεβασμό αγόρι μου. Ακόμα και οι ρεπουμπλικάνοι αναγνωρίζουν ότι η ιδιοκτησία είναι ιερή. Η Επιτροπή αποτελείται από πάτρωνες κάθε αξιώματος. Αυτοί οι άνδρες είναι από αξιοπρεπείς οικογένειες. Καλύτερα να ξέρουμε γιατί μιλάμε, ε; (Ομάδες ανθρώπων τρέχουν φωνάζοντας στον δρόμο με υψωμένες σημαίες. Κάποιοι ρακένδυτοι εργάτες εφορμούν στην ταβέρνα –φόρμες εργασίας, κασκόλ και πάνινα σανδάλια- και μαζί τους ξαναμμένες γυναίκες με μαλλιά σαν σφουγγαρίστρες.) Βασιλιάς της Πορτογαλίας: Εριέττα, το αίμα μου βράζει! Αν δεν γουστάρεις τα πολιτικά, καλύτερα μείνε πίσω. Κουνιστή: Μπορώ να σε ακολουθήσω οπουδήποτε κεφάλα, είμαι Εθελόντρια Νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού! Σαυροφάγος: Αγόρι μου, χαμήλωσε τα παντζούρια. Όποιος γυρεύει μπελάδες να φύγει αμέσως. (Η λουλουδού και ο νταβατζής της φεύγουν σπρώχνοντας ο ένας τον άλλο, παλεύοντας με τους άλλους πελάτες. Ένας συρφετός από εργάτες τρέχει στους δρόμους. Ακούγεται το σπάσιμο από μεταλλικά παραθυρόφυλλα.) Μεθύστακας: Ζήτω στους Ήρωες της Δευτέρας Μαΐου! Δον Λατίνο: Αγόρι μου, πόσα πήρες για το πανωφόρι; Μπάρμαν: Εννιά πεσέτες! Μαξ: Πάρε τα χρωστούμενα Βενάσιο. Κι εσύ Μαρκησία, δώσε το λαχείο. Δον Λατίνο: Αυτή η κότα το ‘σκασε απ’ το κοτέτσι. Μαξ: Σκοτώνει το όνειρο για τα προικιά μου! Που μπορούμε να την πετύχουμε την πουτάνα; Σαυροφάγος: Αυτό το θηλυκό δεν θα μείνει μακριά απ’ τις ταραχές.   Μπάρμαν: Κάνει πιάτσα στο Καφέ των Μοντερνιστών. Μαξ: Δάνεισε μου τα μάτια σου, Λατίνο, και ας πάμε να γυρέψουμε την Μαρκησία του Ταγκό. Δον Λατίνο: Δώσε μου το χέρι σου, Μαξ. Μεθύστακας: Μυαλό φαινόμενο! Μια Φωνή: Θάνατος στις αδερφάρες της Επιτροπής Πολιτών. Κάτω οι κλέφτες! Σκηνή Τέταρτη (Νύχτα. Σε έναν απόκεντρο, χαλικόστρωτο δρόμο, ο ΜΑΞΙΜΟ ΕΣΤΡΕΛΛΑ και ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ ΝΤΕ ΙΣΠΑΛΙΣ τρεκλίζουν χέρι-χέρι. Οι λάμπες του δρόμου σπασμένες. Όλες οι πόρτες και τα παράθυρα κλειστά. Ένα αδιάκοπο, πράσινο, χλωμό τρεμόπαιγμα στη λάμψη των φώτων. Το φεγγάρι πάνω απ’ τις μαρκίζες, κόβει τον δρόμο στα δυο. Από καιρό σε καιρό η άσφαλτος αντιβουίζει. Ένας επικός τριποδισμός. Κάποιοι Ρωμαίοι στρατιώτες. Σκιές αστυνομικών. Η ηχώ της περιπόλου σβήνει. Ο Φούρνος των Μοντερνιστών μισανοίγει την πόρτα του, και μια ακτίνα φωτός κόβει το πεζοδρόμιο στα δυο. Ο ΜΑΞ και ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ, τρελάρες πότες, περιπατητικοί φιλόσοφοι, προχωρούν και τρεκλίζουν κάτω από μια δέσμη φωτός.) Μαξ: Που είμαστε; Δον Λατίνο: Ο δρόμος δε γράφει οδό. Μαξ: Πατάω συνέχεια πάνω σε σπασμένα γυαλιά. Δον Λατίνο: Οι ευγενείς μας δεν έκαναν και άσχημη δουλειά στο σπάσιμο. Μαξ: Ποια κατεύθυνση της πυξίδας ακολουθούμε; Δον Λατίνο: Απλά ακολούθα. Μαξ: Απλά πήγαινε με σπίτι. Δον Λατίνο: Α, κοίτα το Αρχηγείο των Μοντερνιστών είναι ανοιχτό. Μαξ: Είμαι πεθαμένος, απ’ το ποτό και τους κύκλους που κάνουμε. Δον Λατίνο: Ένας σκέτος καφές θα σε καρδαμώσει. Μαξ: Κάνει κρύο, Λατίνο. Δον Λατίνο: Ναι, είναι παγωμένο το αεράκι. Μαξ: Δάνεισε μου το αδιάβροχό σου. Δον Λατίνο: Το ποιητικό παραλήρημα ξαναχτυπά. Μαξ: Ξέμεινα χωρίς πανωφόρι, χωρίς λεφτά και χωρίς το λαχείο! Δον Λατίνο: Θα βρούμε την Κουνίστρα εδώ γύρω. (Η ΚΟΥΝΙΣΤΗ χωρίς τα φτιασιδώματα, απεριποίητη, μαραμένη, εμφανίζεται κάτω απ’ το φως μιας λάμπας του δρόμου με την τσιριχτή, πρόστυχη φωνή της.) Κουνιστή: 5775! Ο τυχερός αριθμός! Αύριο κληρώνει! Το πουλάω! Το πουλάω! 5775! Δον Λατίνο: Σίγουρα ξέρεις να κάνεις διαφήμιση. Κουνιστή: Και σε προσκαλώ για έναν καφέ σκέτο. Δον Λατίνο: Ευχαριστώ, ακριβή μου. Κουνιστή: Και για τον Δον Μαξ, ότι θέλει. Τι καλά που βρεθήκαμε όλοι μαζί, τρεις θλιμμένοι τρωγλοδύτες. Δον Μαξ, μόνο για σένα θα κάνω μια σέξι πόζα, και είναι τιμή μου. Μαξ: Δώσε μου το λαχείο και άντε στον διάολο. Κουνιστή: Δον Μαξ, πρώτα απ’ όλα πες μου έντιμα, αν τσέπωσες το χρήμα, και αν αυτή τη στιγμή το έχεις στο πορτοφόλι σου. Μαξ: Ακούγεσαι σαν την αδερφή του Ρομάνονες. Κουνιστή: Αχ, και να ‘χα τα εκατομμύρια αυτού του καρχαρία! Δον Λατίνο: Θα ήμουν χαρούμενος και με τον τόκο μιας μέρας. Μαξ: Η Επανάσταση είναι αναπόφευκτη εδώ, όπως και στη Ρωσία. Δον Λατίνο: Θα πεθάνουμε πριν τη δούμε. Μαξ: Τότε λοιπόν, ίσα που θα ζήσουμε. Κουνιστή: Πήγες στην Πλατεία Cibeles; Έγινε πραγματικός τσακωμός ανάμεσα στους διαδηλωτές και στην αξιότιμη φρουρά της Επιτροπής των Πολιτών. Έναν απ’ αυτούς τον κανονίσαμε καλά! Δον Λατίνο: Όλοι οι απεργοσπάστες πρέπει να γονατίσουν. Κουνιστή: Σωστά! Και μόλις μπορέσεις να κλέψεις ένα λεπτό απ’ τις υψηλές ασχολίες σου, εσύ κι εγώ θα ασχοληθούμε προσωπικά μ’ αυτό, Δον Λατίνο. Μαξ: Παράδωσε μου αυτόν τον συμμετρικό, τυχερό αριθμό Εριέττα. Κουνιστή: Ας πέσει το χρήμα πρώτα και θα πάρεις το τυχερούλι. Μαξ: Ο μποναμάς όταν πάρω το βραβείο. Κουνιστή: Η Μαρκησία του Ταγκό δεν το βλέπει έτσι! (Το λουκουματζίδικο μισανοίγει την πόρτα του και μέσα από το άντρο, που βρωμοκοπάει λάδι, εξέρχονται σαν Ινδιάνοι, ο ένας μετά τον άλλο, οι νικητές του Μοντέρνου Παρνασσού. Ο ΡΑΦΑΕΛ ΝΤΕ ΛΟΣ ΒΕΛΕΣ, ο ΝΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΚΑΝΤΕΞ, ο ΛΟΥΤΣΙΟ ΒΕΡΟ, ο ΜΙΝΓΚΟΥΕΖ, ο ΓΚΑΛΒΕΖ, ο ΚΛΑΡΙΝΙΤΟ και ο ΠΕΡΕΣ. Κάποιοι είναι αργοί, λεπτοί και θλιμμένοι, οι άλλοι είναι ακμαίοι, εύθυμοι και φουσκομάγουλοι. Ο ΝΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΚΑΝΤΕΞ, πρόσχαρος σαν καλικάντζαρος, ειρωνικός σαν παλιός Αθηναίος, ψευδός σαν γύφτος, σκηνοθετεί τον γκροτέσκο χαιρετισμό του, που έχει κάτι από την μεγαλοπρέπεια των Βερσαλλιών.) Ντόριο: Αγαστέ και Αδήριτε Μάγε, χαίρε! Μαξ: Χαιρετισμούς, Δον Ντόριο. Ντόριο: Μαέστρο, σε βλέπω να ριγείς μπροστά στην απελευθερώτρια κραυγή των τιμημένων μαζών. Μαξ: Ο επικός βρυχηθμός της θάλασσας. Νιώθω άνθρωπος του λαού! Ντόριο: Εγώ όχι! Μαξ: Γιατί εσύ είσαι μαλάκας. Ντόριο: Μαέστρο, ας μην αρχίσουμε με τέτοια αβροφροσύνη! Μαέστρο, δεν νιώθεις περισσότερο άνθρωπος του λαού απ’ όσο εγώ. Είσαι ένας ποιητής, και εμείς οι ποιητές είμαστε αριστοκρατία. Ο όχλος πάντα συναντά το βουνό στη βάση του, όπως είπε ο Ίψεν. Μαξ: Μην με κουράζεις με τον Ίψεν. Περές: Τώρα έγινες και κριτικός θεάτρου, Δον Μαξ; Ντόριο: Σκάσε Περές. Δον Λατίνο: Μόνο οι ιδιοφυΐες μιλούν εδώ. Μαξ: Νιώθω άνθρωπος του λαού. Γεννήθηκα για να υπερασπίζω τους Πληβείους, αλλά μπλέχτηκα με τ’ αποβράσματα και έγινα ένας κάλπης που κάνει μεταφράσεις και σκαρώνει στίχους. Ακόμα κι έτσι όμως, καλύτερους απ’ αυτούς που φτιάχνετε εσείς οι μοντερνιστές. Ντόριο: Γιατί δεν ζητάς μια θέση στην Ακαδημία; Μαξ: Μην αστειεύεσαι μ’ αυτό ηλίθιε. Τα διαπιστευτήρια μου είναι υπεραρκετά. Όμως αυτή η άθλια δημοσιογραφία με σαμποτάρει. Μισούν την απείθεια μου και απεχθάνονται το ταλέντο μου. Για να επιτύχεις πρέπει να τους ευχαριστήσεις όλους, με τον γνωστό τρόπο. Ο Μεγάλος Ταύρος έκοψε το κείμενο μου λες και ήμουν κανένας υπηρέτης! Η Ακαδημία με αγνοεί. Και είμαι ο πρώτος ποιητής της Ισπανίας! Ο πρώτος! Ο πρώτος! Και πάμπτωχος! Και δεν θα εξευτελιστώ ζητώντας ελεημοσύνη. Και ας μη με φτάνουν ούτε οι ακτίνες του ήλιου! Εγώ είμαι ο αληθινός αθάνατος και όχι αυτοί οι κερατάδες του Πτωχοκομείου της Ακαδημίας. Θάνατος στον Μαρά! Οι Μοντερνιστές: Θάνατος! Θάνατος! Θάνατος! Κλαρινίτο: Εμείς της νεότερης γενιάς, μαέστρο, θα προωθήσουμε την υποψηφιότητα σου, για μια θέση στην Ακαδημία. Ντόριο: Συμβαίνει αυτή τη στιγμή, η έδρα του Δον Μπενίτο του Ρεβυθά να είναι κενή. Μαξ: Πιθανότατα θα εκλέξουν τον αρχιφύλακα Μπασάλλο, για την ηρωική του αυτοβιογραφία. Ντόριο: Μαέστρο, γνωρίζεις τα Νέα Δίστιχα για το Νάνο στο Χάνι; Αριστούργημα! Το κελαηδήσαμε εχθές την αυγή στο Puerta del Sol. Η μεγάλη επιτυχία της σεζόν. Κλαρινίτο: Για να μην πούμε ότι ακόμα και η αστυνομία ήρθε να μας διαλύσει. Κουνιστή: Ούτε ο Ραφαέλ Ελ Γκάλο στην αρένα δεν ήταν σε καλύτερη φόρμα. Δον Λατίνο: Θα έπρεπε να προσφέρετε μια ακρόαση στον μαέστρο. Ντόριο: Δον Λατίνο, η ευχή σου προσταγή. Περές: Και θα τραγουδήσεις μαζί μας, Δον Λατίνο. Δον Λατίνο: Μπορώ να σκούξω σαν γουρούνι. Ντόριο: Είσαι κλασσικός. Δον Λατίνο: Και τι κάνει ένας κλασσικός ανάμεσα σ’ ένα κοπάδι αηδόνια; Ελάτε παιδιά, πάμε! (Ο ΝΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΚΑΝΤΕΞ, άσχημη καρικατούρα και καμπούρης, ανοίγει τα χέρια του, που στο φως του φεγγαριού, μοιάζουν με ξεπουπουλιασμένες φτερούγες.) Ντόριο: Ο Νάνος στο Χάνι. Οι Μοντερνιστές (εν χωρώ): Τι κάνει; Τι κάνει; Τι κάνει; Ντόριο: Είχε κάθε ακόλαστου το νταηλίκι. Οι Μοντερνιστές (εν χωρώ): Φρίκη! Φρίκη! Φρίκη! Ντόριο: Θέλει μεγάλη φάρα να ορίσει. Οι Μοντερνιστές (εν χωρώ): Θ’ αποχωρίσει! Θ’ αποχωρίσει! Θ’ αποχωρίσει! Ντόριο: Ένας αγύρτης σαν τον Ταρτούφο Μαλσίν Οι Μοντερνιστές (εν χωρώ): Προσβολήν! Προσβολήν! Προσβολήν! Ντόριο: Με την διάνοια ενός βλάκα. Οι Μοντερνιστές (εν χωρώ): Πλάκα! Πλάκα! Πλάκα! Ντόριο: Ένας κούφιος άσωτος. Οι Μοντερνιστές (εν χωρώ): Καφασωτός! Καφασωτός! Καφασωτός! Ντόριο: Μα ο κώλος του βρωμάει παπρίκα. Οι Μοντερνιστές (εν χωρώ): Ευρήκα! Ευρήκα! Ευρήκα! (Μεγάλη διακοπή. Το ιππικό καταφθάνει τριποδίζοντας και η περιπολία της Ρωμαϊκής φρουράς βγαίνει από έναν παράπλευρο δρόμο. Μοιάζουν να κουβαλούν το φεγγάρι στα κράνη και τα σπαθιά τους. Η σάλπιγγα βαράει προσοχή και αμέσως η πόρτα του λουκουματζίδικου κλείνει με έναν ξαφνικό κρότο. Ο ΠΙΠΙΤΟ, επικεφαλής του ιππικού του δήμου, σηκώνεται στους αναβολείς του.) Πιτίτο: Είναι απίστευτο που εσείς, οι διανοούμενοι κάνετε όλη αυτή τη φασαρία. Δεν αφήνεται τίποτα για τους αγράμματους. Μαξ: Ευρήκα! Ευρήκα! Ευρήκα! Χρυσό Ράμφος. Και στα ελληνικά, για μεγαλύτερη σαφήνεια, Χρυσόστομος. Κύριε Εκατόνταρχε, αναμφιβόλως θα μιλάτε ελληνικά και τις τέσσερις διαλέκτους! Πιτίτο: Πάρε τον μεθύστακα στην ψειρού. Μαξ: Και το χαίρεται! Κύριε Εκατόνταρχε, κι εγώ το ίδιο, μπορώ να καταλάβω τα καλιαρντά σου. Πιτίτο: Φύλαξξξξξ! Φύλαξξξξξ! Νυχτοφύλακας: Έρχομαι! … Πιτίτο: Ανέλαβε αυτόν τον μπεκρούλιακα! (Ο ΝΥΧΤΟΦΥΛΑΚΑΣ φθάνει, ρυθμικά ισορροπώντας το φανάρι και το μπαστούνι του. Λαχανιάζει και μυρίζει μπράντυ. Ο ΚΑΠΑΙΤΑΝ ΠΙΤΙΤΟ κάνει γύρους το άλογο του. Σπίθες ξεπετιούνται από τις οπλές του αλόγου. Η θορυβώδης περιπολία του ιππικού ακούγεται που ξεμακραίνει.) Πιτίτο: Νυχτοφύλακα, είσαι υπεύθυνος γι’ αυτόν τον άνδρα. Νυχτοφύλακας: Να του ρίξω μια μπούφλα; Πιτίτο: Καλύτερα ακόμα, μαστίγωσε τον. Νυχτοφύλακας: Εμπρός! Δον Λατίνο: Κέρνα τον ένα ποτό, Μαξ. Πρέπει να εξημερώσεις αυτό τον Αστουριανό τρωγλοδύτη. Μαξ: Είμαι πανί με πανί. Δον Λατίνο: Δεν έχεις τίποτα; Μαξ: Ούτε δεκάρα. Νυχτοφύλακας: Περπάτα. Μαξ: Είμαι τυφλός. Νυχτοφύλακας: Περιμένεις να σου επαναφέρω την όραση; Μαξ: Νομίζεις ότι είσαι η Αγία Λουτσία; Νυχτοφύλακας: Είμαι η Εξουσία. Μαξ: Δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Νυχτοφύλακας: Αλλά θα μπορούσε. Προχώρα. Μαξ: Σου είπα, είμαι τυφλός. Νυχτοφύλακας: Είσαι αναρχικός, και το ίδιο κι αυτοί οι μακρυμάλληδες. Φύγετε! Φύγετε! Φύγετε! Φύγετε όλοι! Δον Λατίνο: Τι θράσος! Νυχτοφύλακας: Κάντε πέρα! Οι Μοντερνιστές (εν χωρώ): Ας συνοδεύσουμε τον μαέστρο! Θα συνοδεύσουμε τον μαέστρο! Γείτονας: Πέπεεε! Πέπεεε! Νυχτοφύλακας: Κουνήσου! Εσείς μείνετε πίσω και μη μπείτε σε μπελάδες! (Χτυπάει την πόρτα του λουκουματζίδικου με το μπαστούνι του: ο ΨΩΜΑΣ, ένας χοντρός άντρας με λευκή ποδιά, σκύβει απ’ έξω. Ρωτά τι συμβαίνει και τραβιέται πίσω μουρμουρίζοντας κάτι. Σύντομα δυο ΑΣΤΥΦΥΛΑΚΕΣ βγαίνουν έξω, με νυσταγμένα μάτια, σφίγγοντας τις ζώνες τους.) Αστυφύλακας: Τι τρέχει; Νυχτοφύλακας: Αυτός ο τύπος πάει στο τμήμα. Β’ Αστυφύλακας: Κάνουμε αλλαγή βάρδιας. Θα τον αφήσουμε στο αρχηγείο Νυχτοφύλακας: Ό,τι να ‘ναι, ένα μέρος να περάσει το βράδυ. Γείτονας: Πέπεεε! Πέπεεε! Νυχτοφύλακας: Κι άλλος μπεκρής! Εντάξει! Σας τον παραδίδω. Αστυφύλακες: Κι εσείς κύριοι, κάντε πίσω. Ντόριο: Θα συνοδεύσουμε τον μαέστρο. Αστυφύλακας: Δεν με νοιάζει ούτε αν το όνομα του μπεκρή είναι Δον Μαριάνο ντε Κάβια, ο διάσημος δημοσιογράφος. Αυτός στ’ αλήθεια έχει ένα μυαλό… και όσο περισσότερο πίνει τόσο καλύτερα γράφει. Β’ Αστυφύλακας: Καμιά φορά γίνεται ακόμα και βαρετός. Δον Λατίνο: Και ξεδιάντροπος! Αστυφύλακας: Εσύ, ο τρόπος που μιλάς, τον ξέρεις; Δον Λατίνο: Είμαστε γνωστοί. Β’ Αστυφύλακας: Μήπως τυχαίνει να είστε δημοσιογράφοι; Ντόριο: Χτύπα ξύλο! Χτύπα ξύλο! Κουνιστή: Είναι όλοι τραπεζίτες. Αστυφύλακας: Αν θέλετε να συνοδεύσετε τον φίλο σας, δεν υπάρχει νόμος να το απαγορεύει και μέχρι που επιτρέπεται κιόλας. Αλλά πρέπει να είστε φρόνιμοι. Έχω μεγάλη εκτίμηση στο ταλέντο. Β’ Αστυφύλακας: Ας ξεκινήσουμε να περπατάμε. Μαξ: Λατίνο, δώσε μου το χέρι σου. Κύριοι αξιωματικοί: θα με συγχωρήσετε που είμαι τυφλός! Αστυφύλακας: Πολιτική ορθότης! Δον Λατίνο: Προς ποια κατεύθυνση πηγαίνουμε; Αστυφύλακας: Κατευθείαν στο Αρχηγείο της Αστυνομίας. Β’ Αστυφύλακας: Πάμε! Πάμε! Μαξ: Ο Μαρά στο ικρίωμα! Θάνατος στον μεγάλο Φαρισαίο. Οι Μοντερνιστές (εν χωρώ): Θάνατος! Θάνατος! Θάνατος! Μαξ: Θάνατος στον Εβραίο και στο βδελυρό του σόι. Αστυφύλακας: Αρκετά με τις φωνές! Και προσοχή με τον πιωμένο ποιητή! Πάει γυρεύοντας, γαμώτο! Β’ Αστυφύλακας: Θα τον γδάρουν ζωντανό. Και είναι κρίμα γιατί μοιάζει σοβαρός άνδρας. Σκηνή Πέμπτη (Προθάλαμος στο Αρχηγείο της Αστυνομίας. Σειρές από ράφια καλυμμένα με ντοσιέ. Πάγκοι κατά μήκος του τοίχου. Σε ένα τραπέζι μερικοί βρώμικοι χαρτοφύλακες. Ασφυκτική ατμόσφαιρα όπως σε μια σπηλιά και με τη μυρωδιά μπαγιάτικου καπνού. Νυσταγμένοι αστυνομικοί. Μυστικοί αστυνομικοί με πολιτικά. Καπελάκια του μπόουλινγκ, γκλομπς, γιακάδες από σελλουλόιντ, μεγάλα δαχτυλίδια, επιδεικτικά τριχωτές κρεατοελιές. Υπάρχει ένας ασουλούπωτος γέρος –με μια περούκα στο κεφάλι του και αστραφτερά μανικετόκουμπα- που γράφει, και ένας αθλητικός λιμοκοντόρος –με γυαλιστερό χτένισμα, που αναδίδει άρωμα- που βαδίζει πάνω κάτω και υπαγορεύει κάτι ενόσω μασάει Αμερικάνικο ταμπάκο. Όσοι βρίσκονται στις διαταγές του τον αποκαλούν ΔΟΝ ΣΕΡΑΦΙΝΟ, αλλά γενικά είναι γνωστός ως ΣΕΡΑΦΙΝΟ ο ΛΙΜΟΚΟΝΤΟΡΟΣ. Ελαφριά αναταραχή. Φωνάζοντας, με το κεφάλι του γυμνό, πνευματώδης και αλλόφρον, μπουκάρει ο ΜΑΞ ΕΣΤΡΕΛΛΑ. Ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ τον οδηγεί απ’ το μανίκι, παρακλητικός και αναστενάζων. Πίσω τους εμφανίζονται τα κράνη των αστυνομικών. Και μέσα στο διάδρομο, υπό το φως μιας λάμπας λαδιού συγκεντρώνονται οι πίπες, οι γραβάτες και οι πλούσιες χαίτες του μοντερνισμού.) Μαξ: Σας έφερα δυο αστυνομικούς. Μεθοκοπούσαν σε ένα καταγώγιο και τους έκανα να βγουν και να με συνοδεύσουν μέχρι εδώ. Σεραφίνο: Πρόσεχε τη συμπεριφορά σου, αγαπητέ Κύριε. Μαξ: Δεν μου λείπουν οι τρόποι Επίτροπε. Σεραφίνο: Επιθεωρητής Μαξ: Το ίδιο κάνει. Σεραφίνο: Πώς σε λένε; Μαξ: Το όνομα μου είναι Μάξιμο Εστρέλλα. Το ψευδώνυμο μου Άν-Αστρος. Έχω την τιμή να μην είμαι ακαδημαϊκός. Σεραφίνο: Το παρατραβάς. Όργανα, γιατί συνελήφθην; Αστυφύλακας: Για πρόκληση ταραχής σε δημόσιο χώρο και επειδή φώναζε διεθνιστικά συνθήματα. Είναι κομμάτι μεθυσμένος. Σεραφίνο: Επαγγέλλεσαι; Μαξ: Προσωρινά άνεργος. Σεραφίνο: Που έχεις δουλέψει; Μαξ: Πουθενά. Σεραφίνο: Μα δεν είπες μόλις, ότι τώρα είσαι άνεργος; Μαξ: Ένας ελεύθερος άνδρας, σαν ωδικό πτηνό, δεν εργάζεται. Και ύστερα, αυτή τη στιγμή με αμφισβητείτε, με εξευτελίζετε, με φυλακίζετε, με ψάχνετε και με ανακρίνετε! Σεραφίνο: Που μένεις; Μαξ: Γράφ’ το με κεφαλαία: Γωνιά Αγίου Κοσμά. Σ’ ένα παλάτι. Δικαστικός Κλητήρας: Πες καλύτερα λαϊκή πολυκατοικία. Η γυναίκα μου, πριν παντρευτούμε, έμενε στη σοφίτα του προαναφερθέντος οικήματος. Μαξ: Όπου κι αν ζω είναι παλάτι. Δικαστικός Κλητήρας: Δεν μπορώ να ξέρω. Μαξ: Γιατί εσείς, γραφειοκρατικά σκουλήκια, δεν ξέρετε τίποτα. Ούτε πώς να ονειρεύεστε. Σεραφίνο: Συλλαμβάνεσαι. Μαξ: Εντάξει! Λατίνο, υπάρχει ένα ένας πάγκος κάπου εδώ να πέσω να κοιμηθώ; Σεραφίνο: Δεν ήρθες εδώ για να κοιμηθείς. Μαξ: Μα νυστάζω πολύ. Σεραφίνο: Προσβάλεις την εξουσία μου! Ξέρεις ποιος είμαι; Μαξ: Ο Σεραφίνο ο Λιμοκοντόρος. Σεραφίνο: Επανάλαβε το αστείο άλλη μια φορά και θα σε ρίξω κάτω ξερό. Μαξ: Είμαι σίγουρος ότι θα ελέγξεις τον εαυτό σου! Είμαι, όπως και να το κάνουμε, ο πρώτος ποιητής της Ισπανίας! Έχω επιρροή σε όλες τις εφημερίδες! Και ξέρω τον Υπουργό των Εσωτερικών! Ήμασταν συμμαθητές. Σεραφίνο: Η Εξοχότητα του ο Υπουργός δεν είναι αλήτης. Μαξ: Είσαι άσχετος με την Μοντέρνα Ιστορία. Σεραφίνο: Παρουσία μου κανένας δεν προσβάλει τον Δον Πάκο. Αυτό δεν θα το ανεχτώ. Σε πληροφορώ ότι τον Δον Πάκο τον έχω σαν πατέρα μου! Μαξ: Αυτό δεν το πιστεύω. Επίτρεψε μου να το επιβεβαιώσω με ένα τηλεφώνημα. Σεραφίνο: Μπορείς να του τηλεφωνήσεις απ’ το μπουντρούμι. Δον Λατίνο: Κύριε Επιθεωρητά, παρακαλώ, να είστε λίγο πιο ευγενής. Αυτό το θέμα άπτεται της Εθνικής μας Δόξης! Του Βίκτορος Ουγκώ της Ισπανίας! Σεραφίνο: Κράτα τη γλώσσα σου! Δον Λατίνο: Συγχωρέστε την παρέμβαση μου. Σεραφίνο: Αν θες να του κάνεις παρέα, έχουμε κατάλυμα και για σένα. Δον Λατίνο: Ευχαριστώ, Επιθεωρητά. Σεραφίνο: Όργανα, πάρτε αυτό τον μεθύστακα στο δύο. Αστυφύλακας: Περπάτα. Μαξ: Δεν υποχωρώ! Σεραφίνο: Να τον σύρετε! Β’ Αστυφύλακας: Προχώρα, αλήτη. Μαξ: Με σκοτώνουν! Με σκοτώνουν! Ένας Μοντερνιστής: Βάρβαροι! Δον Λατίνο: Και σκέψου ότι είναι μια Εθνική Δόξα. Σεραφίνο: Δεν επιτρέπω διαμαρτυρίες εδώ πέρα! Καλύτερα να πηγαίνετε. Άλλος Μοντερνιστής: Ζήτω η Ιερά Εξέταση! Σεραφίνο: Ησυχία! Ή θα συλληφθείτε όλοι. Μαξ: Με σκοτώνουν! Με σκοτώνουν! Αστυφύλακες: Μπεκρούλιακα! Αλήτη! Οι Μοντερνιστές (εν χωρώ): Πρέπει να πάμε στα γραφεία της εφημερίδας! (Ολόκληρη η ομάδα πετάγεται έξω. Γραβάτες πετούν από ‘δω κι από ‘κει, σβησμένες πίπες, ρομαντικές τούφες μαλλιά. Μπορεί κανείς ν’ ακούσει τους αναστεναγμούς και τις κραυγές πίσω από τις πόρτες των κελιών.) Σεραφίνο: Αυτοί οι ψευτοκουλτουριάρηδες νεοφερμένοι μάλλον θα νομίζουν ότι μοιράζουμε γλυκό εδώ πέρα! Σκηνή Έκτη (Το μπουντρούμι. Ένα κελάρι, κακοφωτισμένο από μια μικρή λάμπα λαδιού. Η μορφή ενός άντρα αναδεύεται στις σκιές. Μπλούζα, κασκόλ και σκοινένια πέδιλα. Βηματίζει στο πάτωμα μιλώντας μόνος. Ξαφνικά η πόρτα ανοίγει με πάταγο. Ο ΜΑΞ ΕΣΤΡΕΛΛΑ σπρώχνοντας και σκουντουφλώντας, κυλάει στο βάθος του κελιού. Η πόρτα κλείνει με βρόντο.) Μαξ: Αποβράσματα! Πραιτοριανοί! Δειλοί! Φωνή απ’ έξω: Πας γυρεύοντας! Συνέχισε έτσι! Μαξ: Λακέ! (Η φιγούρα του ένοικου του κελιού αναδύεται από την σκοτεινιά. Κάτω απ’ το φως, φαίνεται, σιδηροδέσμιος, με το πρόσωπο του αιματοβαμμένο.) Φυλακισμένος: Καλησπέρα! Μαξ: Δεν είμαι μόνος λοιπόν; Φυλακισμένος: Όχι, απ’ όσο φαίνεται. Μαξ: Ποιος είσαι φίλε; Φυλακισμένος: Ένας παρίας. Μαξ: Από την Καταλονία λοιπόν; Φυλακισμένος: Από παντού. Μαξ: Παρίας! Μόνο οι καταλάνοι εργάτες βαφτίζουν την απείθεια τους μ’ αυτό το υποτιμητικό επίθετο. «Παρίας», αυτή η λέξη όταν βγαίνει από στόματα σαν το δικό σου είναι σαν σπιρούνισμα. Η ώρα θα σημάνει σύντομα για όλους σας. Φυλακισμένος: Έχεις μάτια που λίγοι άνθρωποι διαθέτουν. Η Μπαρσελόνα τρέφει την φλόγα του μίσους: Είμαι ένας εργάτης από την Μπαρσελόνα και είμαι περήφανος για αυτό. Μαξ: Είσαι αναρχικός; Φυλακισμένος: Είμαι αυτό που με έκανε ο νόμος. Μαξ: Ανήκουμε στην ίδια εκκλησία. Φυλακισμένος: Αλλά εσύ φοράς το φουλάρι του καλλιτέχνη. Μαξ: Την θηλιά της πιο απεχθούς δουλικότητας. Θα το βγάλω για να μπορέσουμε να μιλήσουμε. Φυλακισμένος: Δεν είσαι προλετάριος. Μαξ: Είμαι ο πόνος ενός κακού ονείρου. Φυλακισμένος: Μοιάζεις φωτισμένος άνθρωπος. Μιλάς σαν τις παλιές καλές μέρες. Μαξ: Είμαι ένας τυφλός ποιητής. Φυλακισμένος: Αυτή δεν είναι μικρή συμφορά. Στην Ισπανία, η εργατιά και η διανόηση πάντα περιφρονούνται. Όλα τα ορίζει το χρήμα εδώ. Μαξ: Πρέπει να τοποθετήσουμε μια ηλεκτρική γκιλοτίνα στο Πουέρτα ντελ Σολ. Φυλακισμένος: Δεν είναι αρκετό. Ο επαναστατικός στόχος πρέπει να είναι η καταστροφή του πλούτου, όπως στη Ρωσία. Το να αποκεφαλίσουμε τους πλούσιους δεν αρκεί. Πάντα θα εμφανιστεί κάποιος επίδοξος κληρονόμος, ακόμα κι αν καταργήσεις την κληρονομιά δεν θα σταματήσεις όλους εκδιωγμένους από το να δολοπλοκούν για να την πάρουν πίσω. Δεν πρέπει ποτέ να επιτρέψουμε την επιστροφή της παλιάς άρχουσας τάξης, και μπορείς να το πετύχεις αυτό μόνο με το να καταστρέψεις όλο τον πλούτο. Η Βιομηχανική Μπαρσελόνα πρέπει να καταρρεύσει, για να γεννηθεί απ’ τα ερείπια της, με μια νέα άποψη για την ιδιοκτησία και τη μισθωτή εργασία. Στην Ευρώπη δεν υπάρχει εργοδότης με πιο μαύρη καρδιά από το Καταλάνο αφεντικό, και αναφέρομαι μόνο στην Ευρώπη, γιατί υπάρχουν ακόμα οι Ισπανικές αποικίες στην Αμερική. Η Μπαρσελόνα δεν μπορεί να σωθεί αν δεν ερειπωθεί πρώτα. Μαξ: Όμως, η Μπαρσελόνα είναι μέσα στην καρδιά μου. Φυλακισμένος: Είμαι πάντα κομμάτι της. Μαξ: Της χρωστάω τις μοναδικές χαρές που ένιωσα στην διάρκεια της σκοτεινιάς των τυφλών μου ωρών. Κάθε μέρα ένα νεκρό αφεντικό, καμιά φορά δυο… Αυτό είναι παρηγορητικό. Φυλακισμένος: Αλλά δεν λες τίποτα για τους εργάτες που συνεχίζουν να πέφτουν. Μαξ: Οι εργάτες πολλαπλασιάζονται σαν τις μύγες. Απ’ την άλλη μεριά, τα αφεντικά είναι σαν τους ελέφαντες, και όπως κάθε παντοδύναμο και προϊστορικό πλάσμα αναπαράγονται αργά. Σαούλ, πρέπει να διαδώσουμε τη νέα μας θρησκεία σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Φυλακισμένος: Το όνομα μου είναι Ματθαίος. Μαξ: Αλλά σε βαφτίζω Σαούλ. Είμαι ποιητής και έχω πνευματικά δικαιώματα πάνω στ’ αλφάβητο. Άκου και θυμήσου, Σαούλ, για όταν θα είσαι πάλι ελεύθερος. Με ένα καλό κυνηγητό, η τιμή για τα κρανία των Καταλάνων αφεντικών μπορεί ν’ ανέβει πάνω απ’ το ελεφαντόδοντο της Καλκούτας. Φυλακισμένος: Γι’ αυτό δουλεύουμε. Μαξ: Και από την άλλη μεριά, σαν τελευταία παρηγοριά σκέψου ότι με το να καταργήσουμε το προλεταριάτο ξεφορτωνόμαστε και τους εργοδότες μαζί. Φυλακισμένος: Αν καταστρέψουμε την πόλη, θα εξολοθρεύσουμε τους Φαρισαίους της Μπαρσελόνας. Μαξ: Δεν θα το αρνηθώ. Ας αφήσουμε την Φαρισαϊκή Μπαρσελόνα να καταστραφεί, όπως η Καρχηδόνα και η Ιερουσαλίμ. Ο κύβος ερρίφθη. Δώσε μου το χέρι σου. Φυλακισμένος: Είμαι δεμένος. Μαξ: Είσαι νέος; Δεν μπορώ να σε δω. Φυλακισμένος: Είμαι νέος. Τριάντα χρονών. Μαξ: Για τί κατηγορείσαι; Φυλακισμένος: Είναι μεγάλη ιστορία. Έχω κατηγορηθεί για ανταρσία… αρνήθηκα να αφήσω την δουλειά μου και να πάω στον πόλεμο, ξεκίνησα και μια εξέγερση στο εργοστάσιο. Το αφεντικό μου έκανε μήνυση, έπρεπε να εκτίσω την ποινή μου, γύρισα όλη την περιοχή ψάχνοντας να βρω δουλειά. Τρέχω ακόμα από δικαστήριο σε δικαστήριο, πάντα με κλητεύει ο ένας δικαστής ή ο άλλος. Αλλά ξέρω τη μοίρα που με περιμένει: Τέσσερις σφαίρες, για απόπειρα απόδρασης. Μια και καλή… μόνο αυτό και τίποτα άλλο… Μαξ: Γιατί, τί φοβάσαι; Φυλακισμένος: Ότι μπορεί να διασκεδάσουν με το να με βασανίσουν. Μαξ: Βάρβαροι! Φυλακισμένος: Πρέπει να τους ξέρεις. Μαξ: Απατεώνες! Και είναι αυτοί που διαμαρτύρονται με αγανάκτηση για τον «Μαύρο Θρύλο». Φυλακισμένος: Για μερικές άθλιες πεσέτες, σε κάποια απόκεντρη γωνιά της πόλης, θα περνάω και θα με τελειώσουν… και πληρώνονται για να προστατεύσουν τις ανθρώπινες ζωές! Και αυτό τα πλούσια καθάρματα το αποκαλούν δικαιοσύνη. Μαξ: Πλούσιοι και φτωχοί το ίδιο. Η Ιβηρική βαναυσότητα είναι κοινή σε όλους. Φυλακισμένος: Όλους τους. Μαξ: Όλους τους! Ματθαίε, που είναι η βόμβα που θα κατακρεουργήσει την καταραμένη γη της Ισπανίας; Φυλακισμένος: Κύριε ποιητή, που τόσα προβλέπεις, δεν έχεις προσέξει ένα σηκωμένο χέρι; (Η πόρτα του κελιού ανοίγει και ένας ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΛΗΤΗΡΑΣ, με την αλαζονεία ενός παλικαρά, κάνει σήμα στον αλυσοδεμένο κρατούμενο να τον ακολουθήσει.) Δεσμοφύλακας: Εσύ εκεί, Καταλανέ, ετοιμάσου. Φυλακισμένος: Είμαι έτοιμος. Δεσμοφύλακας: Πάμε λοιπόν. Θα κάνεις μερικές ωραίες διακοπές, ρουφιάνε. (Με καρτερική σταθερότητα, ο φυλακισμένος πλησιάζει τον τυφλό άνδρα και του αγγίζει τον ώμο με το πηγούνι του. Προφέρει το αντίο του με χαμηλή φωνή.) Φυλακισμένος: Η σειρά μου ήρθε… Δεν νομίζω ότι θα ξαναϊδωθούμε… Μαξ: Αυτό είναι φρικτό! Φυλακισμένος: Απλά θα με σκοτώσουν. Και τι θα γράψουν τα καθάρματα στις εφημερίδες αύριο; Μαξ: Ό,τι τους πουν να τυπώσουν. Φυλακισμένος: Κλαις; Μαξ: Από αδυναμία και οργή. Ας αγκαλιαστούμε, αδερφέ. (Αγκαλιάζονται. Ο ΚΛΗΤΗΡΑΣ και ο αλυσοδεμένος άνδρας φεύγουν. Η πόρτα ξανακλείνει. Ο ΜΑΞ ΕΣΤΡΕΛΛΑ βρίσκει τον τοίχο ψηλαφιστά και κάθεται κάτω στηριζόμενος πάνω του, με τα πόδια σταυρωμένα σαν σε θρησκευτική στάση Ανατολίτικου διαλογισμού. Η μορφή του τυφλού ποιητή δείχνει μια επώδυνη και σιωπηλή θλίψη. Απ’ έξω έρχεται μια βοή και φωνές και ο ήχος απ’ τον καλπασμό των αλόγων.) Σκηνή Έβδομη (Τα Δημοσιογραφικά Γραφεία της Εφημερίδας των Λαών. Μια χαμηλή είσοδος με πλακόστρωτο δάπεδο. Στη μέση ένα μεγάλο, μαύρο τραπέζι, περικυκλωμένο από άδειες καρέκλες που σημαδεύουν τις θέσεις, μπροστά από ξεθωριασμένα ντοσιέ στοίβες χαρτιά των οποίων η λευκότητα προβάλλεται στον φωτεινό και πρασινωπό κύκλο μιας λάμπας με πτυχωτό «καπέλο». Σε μια άκρη, ένας φαλακρός άντρας καπνίζει και γράφει, εδώ και χρόνια αρχισυντάκτης, μια θλιβερή παρουσία με πλεχτό πανωφόρι, γαμψά δάχτυλα και νύχια λερωμένα με μελάνι. Αυτός ο λογικός αλλά και μυθικός άντρας, ξανανάβει την γόπα του τσιγάρου του. Το παραπέτασμα τραβιέται και ο διαπεραστικός ήχος ενός ηλεκτρικού κουδουνιού σπάει την παγερή σιωπή. Ο ΘΥΡΩΡΟΣ εμφανίζεται ξαφνικά, ένας μικρόσωμος βρώμικος γέρος, μουστακαλής, κοιλαράς, ακριβώς σαν εκείνους στους ανδρείους συνταγματάρχες που πέφτουν από τα άλογα τους στην διάρκεια μιας επίσημης πομπής. Μια εντυπωσιακή ομοιότης που φαντάζει απίστευτη.) Θυρωρός: Ο Δον Λατίνο ντε Ισπάλις είναι εδώ, με μερικούς ακόμα καπιταλιστές του ίδιου φυράματος. Ζητούν να δουν τον ίδιο το Διευθυντή. Τους είπα ότι μόνο εσείς βρίσκεστε εδώ. Θα τους δείτε Δον Φίλμπερτ; Δον Φίλμπερτ: Ας περάσουν. (Συνεχίζει να γράφει. Ο ΘΥΡΩΡΟΣ βγαίνει έξω και η μικρή πράσινη πόρτα του παραπετάσματος μένει να αιωρείται, φέρνοντας στο νου παλιές γκαρσονιέρες που χρησιμοποιούνται σαν παράνομες χαρτοπαικτικές λέσχες. Τότε μπαίνει το λεφούσι των μοντερνιστών, μακριά μαλλιά, πίπες στο στόμα, ξεφτισμένα πανωφόρια, μια μπέρτα εδώ κι εκεί. Ο φαλακρός εφημεριδάς σπρώχνει τα γυαλιά στο κούτελο του, εξετάζει το τσιγάρο του και φορά έναν αέρα σπουδαιότητας.) Δον Φίλμπερτ: Κύριοι και καλοί άνθρωποι, περάστε μέσα! Πείτε μου, παρακαλώ, τι μπορούμε να κάνουμε εγώ και η Εφημερίδα για σας! Δον Λατίνο: Είμεθα εδώ όπως διαμαρτυρηθούμε ενάντια σε ένα άθλιο αίσχος εκ μέρους της Αστυνομίας! Ο Μαξ Εστρέλλα, ο σπουδαίος ποιητής –ακόμα και αν υπάρχουν κάποιοι που αρνούνται την σπουδαιότητα του- μόλις συνελήφθη και κακοποιείται βάναυσα στα υπόγεια του Υπουργείου Κακοδιοίκησης! Ντόριο: Η Ισπανία είναι πάντοτε το βασίλειο του Καρόλου του Δεύτερου. Δον Φίλμπερτ: Μα την Αγία Πατάτα! Είναι δυνατόν ο μεγάλος μας ποιητής να είναι μέθυσος; Δον Λατίνο: Ένα ποτηράκι παραπάνω δεν δικαιολογεί αυτή την εξοργιστική παραβίαση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων! Δον Φίλμπερτ: Ο Μαξ Εστρέλλα συμβαίνει να είναι και δικός μας φίλος. Μα την Αγία Πατάτα! Αν ο Διευθυντής δεν έχει έρθει μέχρι τώρα δεν πρόκειται να έρθει καθόλου. Ξέρετε πως βγαίνει μια εφημερίδα. Ο Διευθυντής είναι πάντα τύραννος! Χωρίς να τον συμβουλευτώ δεν μπορώ να πάρω την απόφαση να τυπώσω τη διαμαρτυρία σας στις στήλες μας. Και δεν ξέρω ποια είναι η πολιτική της εφημερίδας σε σχέση με την Αστυνομική Διεύθυνση. Και όσο για την δική σας ιστορία, για να είμαι ειλικρινής ακούγεται κομμάτι τραβηγμένη. Ντόριο: Αυτό είναι αποτρόπαιο, Δον Φίλμπερτ. Κλαρινίτο: Δειλία, πέρα για πέρα! Περές: Ντροπή διάολε! Δον Λατίνο: Έγκλημα! Ντόριο: Η Ισπανία είναι πάντοτε το βασίλειο του Φιλίππου του Δεύτερου. Δον Λατίνο: Ντόριο, αγόρι μου, μας ντροπιάζεις. Δον Φίλμπερτ: Νιάτα! Ευγενές πάθος! «Θείος Θησαυρός», έτσι τα αποκαλεί ο Ρουμπέν, ο βάρδος απ’ τη Νικαράγουα! «Νιάτα, Θείος Θησαυρός! Φεύγετε χωρίς επιστροφή». Διαβάζω κιόλας ξέρετε, και καμιά φορά εκτιμώ ακόμα και τους ευφυείς του μοντερνισμού. Ο Διευθυντής με κοροϊδεύει κιόλας ότι έχω μολυνθεί απ’ την ασθένεια! Διάβασε κανείς την ιστορία που δημοσίευσα στο Κόσμος; Κλαρινίτο: Εγώ Δον Φίλμπερτ! Την διάβασα και την εκτίμησα. Δον Φίλμπερτ: Κι εσύ, Ντόριο, φίλε μου; Ντόριο: Ποτέ δεν διαβάζω τους συγχρόνους μου, Δον Φίλμπερτ. Δον Φίλμπερτ:  Ντόριο, φίλε μου, δεν θέλω να σου απαντήσω ότι το ίδιο αγνοείς και τους κλασσικούς. Ντόριο: Το μυαλό σου και το δικό μου, Δον Φίλμπερτ, αναβλύζουν ευφυΐα. Μπορείς να το δεις στους λεκέδες στο γιακά του πουκαμίσου μας. Δον Φίλμπερτ: Με τέτοια ευγενική μνεία στην αισθητική των ενδυμάτων μου, αποκαλύφθηκε ότι είσαι ένας νεαρός εστέτ! Ντόριο: Είσαι όντως καυστικός, Δον Φίλμπερτ! Δον Φίλμπερτ: Εσύ έλυσες τη γλώσσα μου! Ντόριο: Δεν είχα τέτοια πρόθεση! Κλαρινίτο: Ντόριο, κόψε τα παιδιάστικα αστεία. Δον Φίλμπερτ: Ντόριο, φίλε μου, είμαι μαθημένος και σε κατηγορίες και σε μπηχτές. Αυτά είναι τα κονταροχτυπήματα της δημοσιογραφίας. Και δεν εννοώ της σημερινής δημοσιογραφίας. Διασταύρωσα το ξίφος μου με τον πολιτικό Σιλβέλα σε ένα επίσημο δείπνο, και κέρδισα το βραβείο στα Φλοράλια της όμορφης Μάλαγα. Ο Ναρκίσο Ντιάζ για την ακρίβεια αναφέρει αυτό το κονταροχτύπημα λίγο αργότερα στο ρεπορτάζ του για τον Κήρυκα. Απολαυστικότατη αφήγηση, όπως τα περισσότερα κομμάτια του, και όπως σημείωσε, εγώ δεν ήμουν καθόλου κακός στο ρόλο μου. Παρέθεσε τον ορισμό μου για τη δημοσιογραφία. Τον γνωρίζετε; Δεν έχει σημασία, θα τον επαναλάβω για σας. Ο εφημεριδάς είναι το γρανάζι του κοινοβουλίου. Το Κογκρέσο είναι ένα μεγάλο γραφείο σύνταξης, και κάθε γραφείο σύνταξης είναι ένα μικρό Κογκρέσο. Η δημοσιογραφία είναι κατεργαριά και παρωδία, ακριβώς όπως η πολιτική. Είναι στον ίδιο κύκλο, μοναχά σε διαφορετικές σφαίρες. Θα μπορούσα να τα εξηγήσω όλα αυτά θεοσοφιστικά αν είχατε μυσταγωγηθεί στα ευγενή διδάγματα του Κάρμα. Ντόριο: Εμείς ποτέ δεν υπήρξαμε μυσταγωγημένοι, εκείνος που παρασύρεται λιγάκι είναι ο Δον Λατίνο. Δον Λατίνο: Περισσότερο από λιγάκι, αγόρι μου, πολύ περισσότερο από λιγάκι. Αν δεν το ξέρεις, το λογοτεχνικό μου ψευδώνυμο έχει μια Καβαλιστική χροιά: Το νερό του βαπτίσματος με έκανε Λατίνο. Είμαι Λατίνος γιατί γεννήθηκα στα Βετικά Όρη, στην Ανδαλουσιανή Ισπανία. Και είμαι Λατίνος γιατί έσκουζα στο Λατινικό Κουαρτέτο στο Παρίσι. Στην Καβαλιστική γλώσσα το Λατίνο μετατρέπεται σε μια από τις μαγικές λέξεις: Ονιτάλ. Κι εσείς Δον Φίλμπερτ, φαίνεται να παίζεται λίγο με τη Μαγεία και την Καβάλα. Δον Φίλμπερτ: Ας μην περιπλέκουμε τα πράγματα. Αυτό είναι πολύ σοβαρό, Δον Λατίνο, πραγματικά είμαι θεοσοφιστής! Δον Λατίνο: Δεν ξέρω τι είμαι εγώ! Δον Φίλμπερτ: Αυτό μπορώ να το πιστέψω. Ντόριο: Ένας αλήτης από τη Μαδρίτη. Δον Λατίνο: Ντόριο, μην σπαταλάς το πνεύμα σου για πράγματα που είναι εξαντλήσιμα. Μεταξύ φίλων είναι καλύτερα να προσφέρεις ένα τσιγάρο. Έλα λοιπόν, δώσε μου μια τζούρα. Ντόριο: Δεν καπνίζω. Δον Φίλμπερτ: Πρέπει να έχεις κάποια αδυναμία! Ντόριο: Βιάζω τις παρακόρες. Δον Φίλμπερτ: Είναι διασκεδαστικό; Ντόριο: Έχει την γοητεία του, Δον Φίλμπερτ. Δον Φίλμπερτ: Πρέπει να έχεις γίνει πατέρας πολλές φορές μέχρι τώρα. Ντόριο: Τις βάζω να το ρίξουν. Δον Φίλμπερτ: Άθλιε βρεφοκτόνε! Περές: Βρώμικα κόλπα! Ντόριο: Μην παρεμβαίνεις Περές! Δον Φίλμπερτ, ο ταπεινός υπηρέτης σας είναι Νέο-Μαλθουσιανός. Δον Φίλμπερτ: Το γράφεις αυτό στα μπιλιέτα σου; Ντόριο: Έχω μια φωτεινή ρεκλάμα στο σπίτι μου. Δον Λατίνο: Έτσι τελειώνει πάντα. Καθώς μοιραζόμαστε ένα άδειο πιάτο, εμείς οι Ισπανοί παρηγορούμε τους εαυτούς μας για την πείνα και την κακή διοίκηση. Ντόριο: Και για τους κακούς ηθοποιούς, και για τα κακά έργα, και για το αργό τραμ, και την πλακόστρωση στους δρόμους. Περές: Είσαι εικονοκλάστης! Ντόριο: Άκου ευλαβικά, Περές, και μείνε σιωπηλός. Δον Φίλμπερτ: Η Ισπανία! Μπορεί να της λείπει το ψωμί, αλλά ποτέ δεν ξεμένει από πνεύμα και καλό χιούμορ. Ντόριο: Μπορείτε εσείς, Δον Φίλμπερτ, να μαντέψετε ποιος είναι ο νούμερο ένα πλακατζής; Δον Φίλμπερτ: Εσείς, καταραμένοι εικονοκλάστες, θα ισχυριστείτε προφανώς ότι είναι ο Δον Μιγκέλ ντε Ουνάμουνο. Ντόριο: Όχι κύριε! Ο νούμερο ένα πλακατζής είναι ο Βασιλιάς μας, Δον Αλφόνσο ο Όγδοος. Δον Φίλμπερτ: Έχει τη ζωηράδα των Βουρβόνων και αυτή των ιθαγενών της Μαδρίτης. Ντόριο: Ο νούμερο ένα πλακατζής, Δον Φίλμπερτ. Ο νούμερο ένα! Ο Βασιλιάς μας Αλφόνσο, μόλις έσπασε κάθε ρεκόρ κάνοντας τον Γκαρσία Πριέτο Πρωθυπουργό! Δον Φίλμπερτ: Εδώ, νέε μου, δεν επιτρέπεται να εκστομίζεις βλασφημίες. Τυγχάνει η εφημερίδα μας να έχει τον Δον Μάνουελ Γκαρσία Πριέτο για έμπνευση. Ξέρω ότι δεν είναι ο ποιο ευφυής άνθρωπος και δεν είναι πραγματικός ρήτορας, αλλά είναι ένας σοβαρός πολιτικός. Και εν τέλει, ας επιστρέψουμε στην υπόθεση του φίλου μας του Μαξ Άν-αστρου. Θα μπορούσα να τηλεφωνήσω στο ιδιαίτερο γραφείο του Υπουργού. Ξέρω κάποιον εκεί που στο παρελθόν κάλυπτε τις αστυνομικές περιπολίες για μας. Θα του ζητήσω να το κανονίσει. Μα την Αγία Πατάτα! Ο Μαξ Άν-αστρος είναι ένας από τους μαέστρους και του αξίζει μια αναγνώριση. Τι κάνουν αυτοί οι κύριοι για τους νταβατζήδες και τους τραμπούκους; Την πλεμπάγια με τα μαχαίρια; Ο Άν-αστρος ήταν όπως πάντα; Δον Λατίνο: Φωτοβόλος. Δον Φίλμπερτ: Πόσο οικτρό! Δον Λατίνο: Δεν υπερέβη τα εσκαμμένα. Ήμουν μαζί του. Φαντάσου! Φίλοι από τις μέρες εκείνες στο Παρίσι! Γνωρίζετε το Παρίσι; Πήγα στο Παρίσι με την Βασίλισσα Ισαμπέλα. Έγραψα τότε, υπερασπιζόμενος την σπουδαία κυρία. Μετέφρασα ακόμα μερικά βιβλία για τον εκδοτικό οίκο Garnier. Ήμουν οικονομικός συντάκτης της Ισπανο-Αμερικανικής Σάλπιγγας. Σπουδαίο φύλλο! Και πάντα με το ψευδώνυμο μου Λατίνο ντε Ισπάλις. (Ένα τηλέφωνο ακούγεται να χτυπάει. Ο ΔΟΝ ΦΙΛΜΠΕΡΤ ο καταρροϊκός και φαλακρός δημοσιογράφος, ο λογικός αλλά και μυθικός άντρας που μπορεί να βρει κανείς στο προσωπικό κάθε εφημερίδας, ζητά γραμμή για τα ιδιαίτερα γραφεία του Υπουργείου. Σιωπή. Ύστερα ψίθυροι, ένα ελαφρό γέλιο, κάποια αστεία σε χαμηλό τόνο. Ο ΝΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΚΑΝΤΕΞ κάθεται στην καρέκλα του διευθυντή, σηκώνει τις κουρελιασμένες μπότες του στο τραπέζι και αφήνει ένα δυνατό αναστεναγμό.) Ντόριο: Θα συνθέσω το κύριο άρθρο παραφράζοντας τον λόγο του αρχηγού μας: «Οι ζωτικές δυνάμεις της χώρας μας είναι νεκρές!». Αυτό ανέκραζε ο φίλος μας ο επιφανής Δούκας την Αλουτσέμα, εχθές ακόμη, σε ένα θαυμάσιο ρητορικό ξέσπασμα. Και η Αίθουσα, εντελώς συνεπαρμένη χειροκροτούσε αυτή τη βαθυστόχαστη σύλληψη, τόσο βαθυστόχαστη όσο και η άλλη επισήμανση: «Οι απειλητικοί ύφαλοι υποχωρούν αργά καθώς το πλοίο μπαίνει στο λιμάνι». Και όλα μαζί συνήθως συνοψίζονται στη μια και υπέρτατη κραυγή: «Σαντιάγκο και ανοιχτή Ισπανία, για την ελευθερία και την πρόοδο». (Ο ΔΟΝ ΦΙΛΜΠΕΡΤ αφήνει το ακουστικό του τηλεφώνου και μπαίνει στο δωμάτιο, καλύπτοντας το φαλακρό του κεφάλι με τα κιτρινωπά, λερωμένα με μελάνι χέρια του. Τα χέρια ενός σκελετωμένου υπομνηματογράφου την Ημέρα της Κρίσης!) Δον Φίλμπερτ: Δεν θα ανεχτώ τέτοια αστεία! Βάλε τα πόδια σου κάτω! Πού την είδες τέτοια ξεδιαντροπιά; Ντόριο: Στην Γερουσία των Γιάνκηδων. Δον Φίλμπερτ: Γέμισες το ντοσιέ μου σκόνη! Ντόριο: Είναι ένα φιλοσοφικό μάθημα. Χους ει και εις χουν απελεύσει! Δον Φίλμπερτ: Δεν μπορούσες ούτε να το πεις στα Λατινικά! Είστε ένα μάτσο θρασύτατα βρωμόπαιδα! Κλαρινίτο: Οι υπόλοιποι δεν δείξαμε κανενός είδους έλλειψη σεβασμού, Δον Φίλμπερτ. Δον Φίλμπερτ: Απολαύσατε όμως τ’ αστείο, και το γέλιο σ’ αυτή την περίπτωση είναι αναίδεια. Να γελάτε με κάτι που είναι τόσο ανώτερο σας! Δεν υπάρχει τίποτα αξιοσέβαστο σε σας. Ο Μαρά είναι μόνο ένας τσαρλατάνος! Ντόριο: Ο Βασιλιάς της Πάρλας! Δον Φίλμπερτ: Ο Μπενλιούρε, φτηνός άγιος, un santi boni barati. Ντόριο: Αυτά λένε στη Βαλένθια. Δον Φίλμπερτ: Ο Καβεστάνι, ο μεγάλος ποιητής, τίποτα παραπάνω από ένα φτηνό στιχοπλόκο. Ντόριο: Δίνει μαθήματα κιθάρας με διαγράμματα. Δον Φίλμπερτ: Και δεν θα με εξέπληττε αν το αφεντικό μου, αυτός ο διαπρεπής άνθρωπος σας φαίνεται ένας γελοίος τιποτένιος. Ντόριο: Ένας ακόμη γαμπρός. Δον Φίλμπερτ: Για σένα δεν υπάρχει τίποτα σπουδαίο στη χώρα μας, τίποτα που να του αξίζει σεβασμός. Σε οικτίρω! Είστε πράγματι ανόητοι λεχρίτες. Δεν νιώθετε κανέναν πατριωτισμό! Ντόριο: Είναι μια πολυτέλεια που δεν σηκώνει το βαλάντιο μας. Περίμενε μέχρι να πάρουμε ένα αυτοκίνητο, Δον Φίλμπερτ. Δον Φίλμπερτ: Δεν μπορείς να μιλήσεις σοβαρά ούτε για μια στιγμή. Και υπάρχει κάποιος δικός σας, τον οποίο όλοι αποκαλείτε δάσκαλο, που τολμά να φωνάξει: «Ζήτω στην ασημαντότητα». Και σκέψου, όχι στο Café, όχι μεταξύ φίλων, αλλά σε μια συνάντηση του Οίκου της Γνώσης! Και αυτό απλά δεν μπορεί να συνεχιστεί κύριοι! Δεν πιστεύετε σε τίποτα: είστε μηδενιστές και κυνικοί. Για καλή μας τύχη υπάρχει μια άλλη νεολαία που δεν είναι καθόλου σαν εσάς, μια αφοσιωμένη νεολαία, μια νεολαία γεμάτη πολιτικό πνεύμα. Δον Λατίνο: Αν αναφέρεσαι σ’ αυτούς τους λεχρίτες στην Επιτροπή Πολιτών, ενίσταμαι! Τουλάχιστον αυτοί εδώ οι μοντερνιστές, πες τους διαπρεπείς αλήτες αν το θες, δεν έπεσαν ποτέ τόσο χαμηλά όσο να γίνουν αξιότιμοι πολισμάνοι. Ο καθένας με την αξία του. Και παρεμπιπτόντως, είναι αλήθεια ότι κάποιος απ’ αυτούς τους νεολαίους με τ’ αδιάβροχα δολοφονήθηκε ετούτο το απόγευμα; Έχεις ακούσει κανένα νέο; Δον Φίλμπερτ: Ήταν ένας νεαρός… σχετικά μιλώντας. Εξήντα χρονών. Δον Λατίνο: Λοιπόν, θάψτε τον. Ένα πτώμα περισσότερο ή λιγότερο, μόνο ο εργολάβος κηδειών νοιάζεται! (Το τηλέφωνο χτυπά ξαφνικά. Ο ΔΟΝ ΦΙΛΜΠΕΡΤ σηκώνει το ακουστικό και ξεκινά μια παντομίμα κινήσεων, χειρονομιών και ξεφωνητών. Όσο ακούει με το λαιμό του στραβωμένο και το ακουστικό στο αυτί, ανιχνεύει όλο το δωμάτιο παρατηρώντας προσεχτικά τους νεαρούς μοντερνιστές. Όταν κλείνει το τηλέφωνο έχει την ντόμπρα έκφραση μιας ήσυχης συνείδησης. Από το ατάραχο χαμόγελο του, το φίλντισι στο φρύδι του… την ευρεία σφαιρικότητα της φαλάκρας του, αναδύεται ο θεοσοφιστής.) Δον Φίλμπερτ: Δόθηκε ήδη η διαταγή να αφεθεί ο φίλος μας ο Μαξ Εστρέλλα ελεύθερος. Συμβουλέψτε τον να μην πίνει τόσο πολύ. Έχει αληθινό ταλέντο. Μπορεί οπωσδήποτε να κάνει πολύ περισσότερα απ’ αυτά που κάνει. Και τώρα παρακαλώ φύγετε κι αφήστε με να δουλέψω. Πρέπει να βγάλω ολόκληρο το φύλλο μόνος μου. Σκηνή Όγδοη (Η προσωπική Γραμματεία της Εξοχότητάς του. Μυρωδιά από καπνό Αβάνας, άσχημοι πίνακες ζωγραφικής, μια επίφαση πολυτέλειας, στο βάθος όμως επαρχιώτικη. Το δωμάτιο θυμίζει κατά ένα μέρος γραφείο και κατά ένα μέρος χαρτοπαικτική λέσχη. Ξαφνικά το χτύπημα του τηλεφώνου τρυπώνει μέσα στην γραφειοκρατική αγκαλιά. Ο ΝΤΙΕΓΚΙΤΟ ΓΚΑΡΣΙΑ –αποκαλούμενος ΔΟΝ ΝΤΙΕΓΚΟ ΝΤΕΛ ΚΟΡΡΑΛ στις Αίθουσες των Δικαστηρίων και στην Εφημερίδα των Πταισματοδικών– κάνει τρεις πήδους και χώνει το ακουστικό στο αυτί του.) Ντιεγκίτο: Ποιος είναι; … Έχω ήδη δώσει διαταγή να αφεθεί ελεύθερος. … Καθόλου! Καθόλου! … Ένας αλκοολικός! … Ναι, ξέρω το έργο του. Ένα θλιβερό ατύχημα! … Δεν είναι δυνατό. Δεν έχουμε δεκάρα τσακιστή εδώ πέρα. … Θα του το πω. Θα κάνω ένα υπόμνημα τώρα. … Καθόλου! Καθόλου! (Ο ΜΑΞ ΕΣΤΡΕΛΛΑ γλιστράει από την πόρτα, χλομός, γρατσουνισμένος, η γραβάτα του στραβή, η έκφραση του προσώπου του υπεροπτική, μοιάζει κάπως ανισόρροπος. Πίσω του, παίζοντας με το κλείστρο του όπλου του εμφανίζεται ο ΚΛΗΤΗΡΑΣ.) Κλητήρας: Αλτ, κύριε! Μαξ: Μην ακουμπάς τα βρωμόχερά σου πάνω μου. Κλητήρας: Φύγετε από δω πριν προκαλέσετε μπελάδες στον εαυτό σας. Μαξ: Να με αναγγείλεις στον Υπουργό. Κλητήρας: Δεν μπορεί να σας δει. Μαξ: Α! Είσαι λογικός άνθρωπος, πράγματι. Αλλά ίσως μπορεί να μ’ ακούσει. Κλητήρας: Αποσυρθείτε κύριε. Δεν είναι η ώρα που δέχεται το κοινό αυτή. Μαξ: Να με αναγγείλεις. Κλητήρας: Έχω εντολές κύριε… και δεν θα σας βοηθήσει σε τίποτα να γίνεστε κουραστικός . Ντιεγκίτο: Φερνάντεζ, άσε τον κύριο να περάσει. Μαξ: Ώστε βρίσκω επιτέλους έναν πολιτισμένο ιθαγενή! Ντιεγκίτο: Φίλε μου Εστρέλλα, Άν-αστρε, να με συγχωρείς αλλά μπορώ να μείνω μαζί σου λίγα μόνο λεπτά. Μου τηλεφώνησαν απ’ την Εφημερίδα για την υπόθεση σου. Πραγματικά σε συμπαθούν εκεί πέρα. Φυσικά σε συμπαθούν και σε σέβονται παντού. Είμαι στις υπηρεσίες σου τώρα ή οποιαδήποτε στιγμή. Μην με ξεχνάς… Ποιος ξέρει; Νιώθω νοσταλγία για τη δημοσιογραφία… Κάποια μέρα σκοπεύω να δημιουργήσω κάτι… Εδώ και κάποιο καιρό σκαρώνω αυτή την ιδέα για ένα εικονογραφημένο φυλλάδιο, μια ελαφρά επιθεώρηση, χαρούμενη, πνευματώδη… σαν φυσαλίδες σαμπάνιας, εφήμερο σπινθηροβόλημα. Βασίζομαι πάνω σου. Και τώρα αντίο, μαέστρο. Πραγματικά λυπάμαι που αφορμή για τη συνάντηση μας στάθηκε μια τόσο απεχθής κατάσταση. Μαξ: Είμαι εδώ για να διαμαρτυρηθώ ακριβώς γι’ αυτό. Έχετε στρατολογήσει για αστυνομία τον πιο γλοιώδη βούρκο όλης της Ισπανίας! Ντιεγκίτο: Υπάρχει κάτι απ’ όλα παντού, μαέστρο. Μαξ: Δεν υπάρχει τίποτα να συζητήσουμε. Θέλω να με ακούσει ο Υπουργός αυτοπροσώπως, και επί τι ευκαιρία να τον ευχαριστήσω προσωπικά για την απελευθέρωση μου. Ντιεγκίτο: Η Εξοχότητα του, ο Υπουργός, δεν ξέρει τίποτα γι’ αυτό. Μαξ: Θα το μάθει από μένα. Ντιεγκίτο: Η Εξοχότητα του, ο Υπουργός, δουλεύει σκληρά αυτή τη στιγμή. Θα πάω όμως και θα τον δω. Μαξ: Κι εγώ θα έρθω μαζί σου. Ντιεγκίτο: Αδύνατο! Μαξ: Θα κάνω σκηνή! Ντιεγκίτο: Είσαι τρελός! Μαξ: Ναι, τρελός με το να με αγνοούν και να με σνομπάρουν. Ο Υπουργός είναι φίλος μου, ένας φίλος από τις ηρωικές εποχές. Θέλω να τον ακούσω να λέει ότι δεν με ξέρει! Πάκο! Πάκο! Ντιεγκίτο: Θα σε αναγγείλω. Μαξ: Μπορώ να το κάνω μόνος μου. Πάκο! Είμαι ένα φάντασμα από το παρελθόν! (Η Εξοχότητα του ανοίγει την πόρτα του γραφείου και κοιτά έξω με τα μανίκια του πουκαμίσου του σηκωμένα, το φερμουάρ του παντελονιού του κατεβασμένο, τα γιλέκο του λυτό και τα ματογυάλια του να κρέμονται από την άκρη ενός κορδονιού, σαν δυο βλακώδης βολβούς ματιών που χορεύουν πάνω στη μπάκα του.) Υπουργός: Τι είναι όλος αυτός ο σαματάς, Ντιεγκίτο; Ντιεγκίτο: Εξοχότατε, δεν μπορούσα να τον σταματήσω. Υπουργός:  Και ποιος είναι αυτός ο άντρας; Μαξ: Ένας φίλος από τα επικά χρόνια. Δεν με αναγνωρίζεις καν, Πάκο. Η ζωή με άλλαξε τόσο πολύ! Ώστε δεν μ’ αναγνωρίζεις! Είμαι ο Μάξιμο Εστρέλλα! Υπουργός: Μα φυσικά! Φυσικά! Φυσικά! Φυσικά! Όμως… είσαι τυφλός; Μαξ: Τυφλός σαν τον Όμηρο και σαν τον Βελισάριο. Υπουργός: Τυφλός από ατύχημα υποθέτω… Μαξ: Σίγουρα και ανεπανόρθωτα. Είναι το δώρο της Αφροδίτης. Υπουργός: Για το Θεό! Και γιατί δεν σκέφτηκες να έρθεις να με δεις νωρίτερα; Σπάνια βλέπω και την υπογραφή σου στις εφημερίδες πια. Μαξ: Υπάρχω, ένας άντρας ξεχασμένος! Εσύ ήσουν πιο διορατικός, να εγκαταλείψεις την τέχνη και να μας κάνεις ευτυχισμένους κυβερνώντας. Πάκο, δεν βγάζεις αρκετά ούτε για να φας απ’ τη λογοτεχνία. Η τέχνη σφύζει από λαμπερά χρώματα, κουρελαρία και πείνα! Υπουργός: Οπωσδήποτε η τέχνη δεν κερδίζει την αναγνώριση που της αξίζει. Αλλά είναι ακόμα κι έτσι εμπορεύσιμο αγαθό. Φίλε Μαξ, πρέπει να επιστρέψω στη δουλειά μου. Άσε μου ένα σημείωμα στον φίλο μου εδώ και πες μου τι χρειάζεσαι… Ήρθες λίγο αργά. Μαξ: Ήρθα με τους δικούς μου ρυθμούς. Δεν είμαι εδώ για να ικετέψω. Ήρθα για να απαιτήσω ικανοποίηση και τιμωρία. Είμαι τυφλός, είναι αλήθεια. Με αποκαλούν ποιητή, κερδίζω το ψωμί μου συνθέτοντας ποίηση και ζω μέσα στην αθλιότητα. Ίσως νομίζεις ότι είμαι αλκοολικός. Ευτυχώς! Αν δεν ήμουν μπεκρής θα είχα τινάξει τα μυαλά μου εδώ και πολύ καιρό. Πάκο, οι πληρωμένοι φονιάδες σου δεν έχουν το δικαίωμα να με χαστουκίζουν και να φτύνουν στα μούτρα μου και ήρθα να απαιτήσω την παραδειγματική τιμωρία του άθλιου όχλου σου και κάποια ικανοποίηση για την προσβολή στο πρόσωπο της Θείας Δίκης! Υπουργός: Φίλε μου Μαξ, δεν ξέρω τι είν’ αυτά που μου λες. Τι συνέβη Ντιεγκίτο; Ντιεγκίτο: Λοιπόν, υπήρξαν ένα σωρό έκτροπα στους δρόμους, και γι’ αυτό δεν επιτρέπεται η συνάθροιση μεγάλων ομάδων και ο μαέστρο μας από ‘δω ήταν κάπως ταραγμένος… Μαξ: Με συνέλαβαν χωρίς κανένα λόγο και με βασάνισαν σαν στην Ιερά Εξέταση της Ισπανίας. Να τα σημάδια στους καρπούς μου. Υπουργός: Τι λέει η αναφορά της αστυνομίας, Ντιεγκίτο; Ντιεγκίτο: Ειλικρινά, τίποτα παραπάνω απ’ όσα συνόψισα τώρα δα για την Εξοχότητα σας. Μαξ: Αυτό είναι ψέμα! Με συνέλαβε αυθαίρετα κάποιος λεγεωνάριος τον οποίο ρώτησα, άδολα πιστεύω, αν γνώριζε τις τέσσερις ελληνικές διαλέκτους. Υπουργός: Ας αφήσουμε την πλάκα κατά μέρος, η ερώτηση σου μοιάζει αυθαίρετη σε μένα Μαξ. Να περιμένεις τέτοια κλασσική ευρυμάθεια από έναν αστυνομικό; Μαξ: Ήταν υποδιοικητής. Υπουργός: Δε με νοιάζει ακόμα κι αν ήταν Στρατηγός! Δεν είσαι καθόλου άμεπτος Μαξ! Είσαι πάντα ο ίδιος παλιός χωρατατζής. Τα χρόνια μοιάζουν να σε προσπερνούν! Αχ, πώς ζηλεύω όμως την ανεξάντλητη αίσθηση του χιούμορ σου. Μαξ: Για μένα είναι αιώνιο σκοτάδι. Είμαι τυφλός εδώ κι ένα χρόνο. Εγώ υπαγορεύω, η γυναίκα μου γράφει αλλά δεν γίνεται δουλειά έτσι. Υπουργός: Η γυναίκα σου, δεν είναι Γαλλίδα; Μαξ: Ένας άγγελος απ’ τους ουρανούς που συλλαβίζει τη γλώσσα μας με την ορθογραφία της κολάσεως. Πρέπει να της υπαγορεύσω γράμμα-γράμμα. Χάνω συνέχεια τον ειρμό μου. Είναι μαρτύριο! Αν υπήρχε ψωμί στο σπίτι μου, ανάθεμα με αν θα ήταν τόσο επώδυνη η τυφλότητα μου. Για την ακρίβεια, ένας τυφλός άνδρας ξέρει περισσότερα για τους τρόπους του κόσμου, γιατί τα μάτια είναι μοναχά αισιόδοξοι απατεώνες. Αντίο Πάκο! Ήθελα απλά να ξέρεις ότι δεν ήρθα να ζητήσω χάρες. Ο Μαξ Εστρέλλα δεν είναι ακόμα ένας ενοχλητικός φουκαράς. Υπουργός: Περίμενε, Μάξιμο, μην φεύγεις. Αφού ήρθες, ας μιλήσουμε λίγο. Ανασταίνεις μια ολόκληρη εποχή, ίσως την καλύτερη της ζωής μου. Πόσο μακριά μοιάζουν όλα! Μελετούσαμε μαζί. Έμενες στην Οδό της Μνήμης. Είχες μια αδερφή. Ήμουν ερωτευμένος με την αδερφή σου! Έγραφα στίχους για ‘κείνη! Μαξ: Οδός της Μνήμης, Της Ελένης το παραθύρι, Εικόνα μαύρης κόμης, Και σε είδα εκεί, Οδός της Μνήμης, Καντάδα στο δρόμο, Σκάλα για το φεγγάρι, Και ανέβηκα σε σένα. Υπουργός: Τι μνήμη που έχεις! Μένω έκπληκτος! Τι απόγινε η αδερφή σου; Μαξ: Μπήκε σε μοναστήρι. Υπουργός: Και ο αδερφός σου ο Άλεξ; Μαξ: Πέθανε! Υπουργός: Και οι άλλοι; Ήσασταν μεγάλο σόι! Μαξ: Νομίζω είναι όλοι νεκροί! Υπουργός: Δεν έχεις αλλάξει στο ελάχιστο! Μαξ, δεν θέλω να πληγώσω την περηφάνια σου, αλλά όσο βρίσκομαι σ’ αυτή τη θέση θα μπορούσα να κανονίσω κάποιου είδους σύνταξη. Μαξ: Ευχαριστώ! Υπουργός: Το δέχεσαι λοιπόν; Μαξ: Δεν έχω άλλη λύση. Υπουργός: Γράψε ένα υπόμνημα Ντιεγκίτο. Που μένεις, Μαξ; Μαξ: Ετοιμάσου για πολύ γράψιμο νεαρέ. Μπαγασάκου 23α, Εσωτερικό Κλιμακοστάσιο, Δεύτερη Σοφίτα. Σημείωση: Αν μέσα στον λαβύρινθο χρειάζεστε ένα νήμα να σας οδηγήσει, μην ρωτήσετε τη θυρωρό, δαγκώνει. Υπουργός: Πόσο ζηλεύω το χιούμορ σου! Μαξ: Ο κόσμος είναι δικός μου, όλα μου χαμογελούν, είμαι οπωσδήποτε ένας άντρας χωρίς έγνοιες. Υπουργός: Πραγματικά σε ζηλεύω! Μαξ: Πάκο, μην είσαι μαλάκας. Υπουργός: Μαξ, κάθε μήνα θα σου παραδίδουν τα χρήματα στο σπίτι σου. Και τώρα αντίο! Αγκάλιασε με! Μαξ: Ορίστε, σφίξε μου το χέρι και μη γίνεσαι τόσο συναισθηματικός. Υπουργός: Αντίο, Διάνοια και Αναρχία! Μαξ: Να ξέρεις ότι ήρθα για να αξιώσω ικανοποίηση για την αξιοπρέπεια μου και τιμωρία γι’ αυτό το συρφετό. Να ξέρεις ότι δεν πέτυχα σε καμιά από τις επιδιώξεις μου, και πως μου δίνεις λεφτά, και πως τα αποδέχομαι γιατί κι εγώ ο ίδιος είμαι μέρος του συρφετού. Δεν επιτρέπεται ν’ αφήσω αυτό τον κόσμο χωρίς τουλάχιστον μια φορά να έχω πιάσει πάτο. Πράγματι μου αξίζει το αγκάλιασμα της Εξοχότητας σου! (Ο ΜΑΞΙΜΟ ΕΣΤΡΕΛΛΑ με τα χέρια του ανοιχτά σε σταυρό, το κεφάλι του σηκωμένο, τα μάτια του καρφωμένα επίμονα, τραγικά στην τυφλή τους γαλήνη, κινείται μπροστά σαν φάντασμα. Η Εξοχότητα του, ο κοιλαράς, παραφορτωμένος, παχύσαρκος, ανταποκρίνεται με την ξαφνική χειρονομία ενός μεγάλου ηθοποιού αξιώσεων στο παλιό καλό Γαλλικό μελόδραμα. Οι δυό τους αγκαλιάζονται. Όταν χωρίζονται, ένα δάκρυ τρεμοπαίζει στα ματόκλαδα της Εξοχότητας του. Σφίγγει το χέρι του γέρου μποέμ και του δίνει διακριτικά μερικές επιταγές.) Υπουργός: Αντίο! Αντίο! Να ξέρεις ότι δεν θα ξεχάσω αυτή τη μέρα. Μαξ: Αντίο, Πάκο! Σε ευχαριστώ εκ μέρους δυο αξιοθρήνητων γυναικών! (Η Εξοχότητα του πατά ένα κουμπί. Ο ΚΛΗΤΗΡΑΣ έρχεται νυσταγμένος. Ο ΜΑΞΙΜΟ ΕΣΤΡΕΛΛΑ, πασπατεύοντας με το μπαστούνι του, πάει κατευθείαν σε μια άκρη του δωματίου, κοντά σε ένα μπαλκόνι.) Υπουργός: Φερνάντεζ, συνόδεψε τον κύριο και βάλ’ τον σ’ ένα ταξί. Μαξ: Ο σκύλος μου πρέπει να με περιμένει στην είσοδο. Κλητήρας: Αυτός που σας περιμένει είναι ένας παλιός φίλος στον προθάλαμο. Μαξ: Ο Δον Λατίνο ντε Ισπάλις: Ο σκύλος μου. (Ο ΚΛΗΤΗΡΑΣ παίρνει τον γέρο μποέμ από το μανίκι. Με αργό βηματισμό τον οδηγεί έξω απ’ το γραφείο και λοξά κρυφοκοιτάζει την χειρονομία της Εξοχότητας του. Αυτή την καταπονημένη χειρονομία ενός μεγάλου ηθοποιού αξιώσεων που παίζει τον πατέρα στη μεγάλη σκηνή της αναγνώρισης.) Υπουργός: Αγαπητέ μου Ντιεγκίτο, έχεις εδώ έναν άντρα που υστερεί μόνο σε δύναμη θέλησης! Είχε τα πάντα: διαγωγή, ευφράδεια, πνεύμα. Η καθημερινή του ομιλία αστραποβολούσε με λαμπερά χρώματα, σαν τις φλεγόμενες σπίθες από το καμινέτο ενός οξυγονοκολλητή. Ντιεγκίτο: Θεσπέσια εικόνα! Υπουργός: Δεν χωρά αμφιβολία. Άξιζε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο της γενιάς μου. Ντιεγκίτο: Δείτε όμως τον τώρα, βαθιά μέσα στο βούρκο, να ζέχνει οινόπνευμα και να χαιρετά κάθε γαλλίδα τσατσά με τ’ όνομα της. Υπουργός: Είκοσι χρόνια! Μια ολόκληρη ζωή! Και εκεί που δεν το περιμένεις εμφανίζεται αυτό το μποέμικο φάντασμα! Σώθηκα απ’ την καταστροφή εγκαταλείποντας την ευχαρίστηση του να γράφω ποίηση. Ντιεγκίτο, δεν ξέρεις τίποτα γι’ αυτή τη ζωή, γιατί δεν γεννήθηκες ποιητής. Ντιεγκίτο: Χτύπα ξύλο! Υπουργός: Αχ, Ντιεγκίτο, ποτέ δεν θα καταλάβεις τι σημαίνει να είσαι μέρος της Μποέμικης Αλητείας! Γεννήθηκες γραφειοκράτης, δεν είσαι αποστάτης του κόσμου των ονείρων. Αλλά εγώ είμαι! Ντιεγκίτο: Και το μετανιώνετε τώρα, Δον Φρανσίσκο; Υπουργός: Ναι, πιστεύω ότι το μετανιώνω. Ντιεγκίτο: Γιατί θα ήθελε η Εξοχότης του, ο Υπουργός Εσωτερικών, να ανταλλάξει τη θέση του με τον κακορίζικο ποιητή Μαξ; Υπουργός: Κοιτάχτε τον πτυχιούχο νομικής, Δον Ντιέγκο ντελ Κορράλ, που ήδη παρελαύνει με τη δικαστική τήβεννο. Εντιμότατε, σας παρακαλώ να διακόψετε την ανάκριση για ένα λεπτό, και να σκεφτείτε ένα τρόπο για να δικαιολογήσουμε τις πεσέτες που θα δώσουμε στον ποιητή μας, Μαξ Εστρέλλα. Ντιεγκίτο: Θα τις πάρουμε απ’ τα μυστικά κονδύλια της Αστυνομίας. Υπουργός: Ειρωνεία! (Η Εξοχότητα του βυθίζεται σε μια πολυθρόνα μπροστά από το τζάκι ρίχνει ένα τρεμάμενο φως στο χαλί. Ανάβει ένα πούρο και ζητά την Εφημερίδα. Φορά τα γυαλιά του, ρίχνει μια βιαστική ματιά στη φυλλάδα, την βάζει πάνω στο κεφάλι του και το ρίχνει στον ύπνο.) Σκηνή Ένατη (Ένα café. Ο χώρος του δωματίου αυξάνεται από τους γύρω θαμπούς καθρέπτες. Μαρμάρινα τραπέζια. Κόκκινα τραπέζια. Κόκκινοι καναπέδες. Στο πίσω μέρος το μπαρ, και πίσω του, από το στήθος και πάνω φαίνεται ένας μικρόσωμος γέρος άνδρας που στέκεται πάνω από την ετερόκλητη διάταξη των μπουκαλιών. Είναι ένα café με πιάνο και βιολί. Η σκιά της μουσικής αιωρείται ανάμεσα στους καπνούς και το κοκκινωπό τρεμούλιασμα της ηλεκτρικής λάμπας. Στους πολλαπλασιαστικούς καθρέπτες βρίσκονται κολλημένες φτηνές μελοδραματικές ιστορίες. Στο βάθος, με μια παράδοξη γεωμετρία, το café πάει λοξά. Ο αισθησιακός χτύπος της μουσική, το φως στα βάθη των καθρεπτών, η άχλη του καπνού που διακόπτεται από το τρέμουλο που ρίχνουν οι βολταϊκές λάμπες, αναμειγνύουν την διαφορετικότητα τους σε μια και μοναδική εικόνα. Μπαίνει ο ΑΝ-ΑΣΤΡΟΣ και ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ, ξένοι, αλλά μεταμορφώνονται μέσα σ’ αυτό τον τριπλό ρυθμό.) Μαξ: Που πάμε; Δον Λατίνο: Είμαστε στο café Κολόμπους. Μαξ: Δες αν είναι εδώ ο Ρουμπέν. Συνήθως κάθεται μπροστά απ’ τους μουσικούς. Δον Λατίνο: Εκεί είναι, σαν βρεμένη γάτα. Μαξ: Ας πάμε σ’ αυτόν Λατίνο. Όταν πεθάνω, τα σκήπτρα της ποίησης θα περάσουν σ’ αυτό τον αράπη. Δον Λατίνο: Μην μου ζητήσεις να γίνω εκτελεστής της διαθήκης σου. Μαξ: Είναι σπουδαίος ποιητής! Δον Λατίνο: Δεν τον καταλαβαίνω! Μαξ: Δεν σου αξίζει να είσαι ούτε ο μπαρμπέρης του Μαρά! (Ανάμεσα στις καρέκλες και τα μαρμάρινα τραπέζια, φτάνουν στη γωνιά όπου σιωπηλός κάθεται ο ΡΟΥΜΠΕΝ ΝΤΑΡΙΟ. Αντιλαμβανόμενος αυτή την εμφάνιση, ο ποιητής νιώθει την πίκρα της ζωής και, με την εγωιστική χειρονομία ενός θυμωμένου παιδιού, κλείνει τα μάτια και καταπίνει μια γουλιά από το ποτήρι με το αψέντι. Τελικά, η μάσκα του ειδώλου ζωντανεύει με ένα χαμόγελο βαρύ απ’ το ποτό. Ο τυφλός άνδρας σταματάει μπροστά απ’ το τραπέζι του και σηκώνει το χέρι του, μια μεγαλοπρεπής χειρονομία, ανάλογη ενός αγάλματος του Καίσαρα.) Μαξ: Χαίρε, αδερφέ, αν και νεότερος στα χρόνια, μεγαλύτερος στην αξία. Ρουμπέν: Έκτακτα! Πόσος καιρός πάει από την τελευταία φορά που ειδωθήκαμε, Μαξ! Τι κάνεις; Μαξ: Τίποτα! Ρουμπέν: Έκτακτα! Δεν έρχεσαι ποτέ από ‘δω; Μαξ: Το café είναι πολύ ακριβή πολυτέλεια, καθώς ο θάνατος με πλησιάζει, αφιερώνω τον εαυτό μου στην ταβέρνα. Ρουμπέν: Μαξ, ας αγαπήσουμε τη ζωή, κι όσο μπορούμε, ας ξεχάσουμε την Μαύρη Δέσποινα. Μαξ: Γιατί; Ρουμπέν: Ας μη μιλάμε γι’ Αυτήν! Μαξ: Εσύ Την φοβάσαι, κι εγώ ερωτοτροπώ μαζί Της! Ρουμπέν, θα μεταφέρω ό,τι μήνυμα θέλεις να μου δώσεις για την άλλη όχθη της Στύγας. Ήρθα να σφίξω το χέρι σου για τελευταία φορά, καθοδηγημένος από την ένδοξη καμήλα μου, τον Δον Λατίνο ντε Ισπάλις. Έναν άντρα που απεχθάνεται την ποίηση σου λες και είναι Ακαδημαϊκός! Δον Λατίνο: Αγαπητέ Μαξ, μην υπερβάλλεις. Ρουμπέν: Κύριε, είστε ο Δον Λατίνο ντε Ισπάλις; Δον Λατίνο: Γνωριζόμαστε χρόνια μαέστρο! Πόσος καιρός πέρασε! Ήμασταν μαζί δημοσιογράφοι στην Ισπανο-Αμερικανική Σάλπιγγα. Ρουμπέν: Δεν έχω καλή μνήμη Δον Λατίνο. Δον Λατίνο: Ήμουν οικονομικός συντάκτης. Στο Παρίσι είχαμε φιλικές σχέσεις Ρουμπέν. Ρουμπέν: Το είχα ξεχάσει. Μαξ: Μα δεν έχεις πάει ποτέ στο Παρίσι! Δον Λατίνο: Αγαπητέ Μαξ, σου το λέω για άλλη μια φορά, μην υπερβάλλεις. Κάθισε κάτω και προσκάλεσε μας σε δείπνο. Ρουμπέν, σήμερα αυτός ο σπουδαίος ποιητής, ο φίλος μας, ονομάζεται Ολόλαμπρο Αστέρι! Ρουμπέν: Έκτακτα! Μαξ, πρέπει να δραπετεύσουμε απ’ την Αλητεία. Δον Λατίνο: Κοίτα τον, κοκκίνισε! Έχει ένα μάτσο παράδες, παρμένους απ’ το τομάρι των φορολογούμενων. Μαξ: Αυτό τ’ απόγευμα έβαλα ενέχυρο το παλτό μου και απόψε σας προσκαλώ σε δείπνο. Δείπνο με ξανθή σαμπάνια, Ρουμπέν! Ρουμπέν: Έκτακτα! Σαν τον Άγιο Μαρτίνο της Τουρ, μοιράζεσαι το μανδύα σου μαζί μου, μεταμορφωμένο σε δείπνο. Έκτακτα! Δον Λατίνο: Σερβιτόρε, το μενού! Μου φαίνεται κάπως υπερβολικό να παραγγείλουμε γαλλικά κρασιά. Κύριοι, πρέπει κανείς να σκέφτεται και το αύριο. Μαξ: Ας μην το σκεφτούμε. Δον Λατίνο: Θα υποστήριζα την άποψη σου, αν μαζί με τον καφέ, το ποτό και το τσιγάρο παίρναμε και δηλητήριο. Μαξ: Άθλιοι αστοί! Δον Λατίνο: Αγαπητέ μου Μαξ, ας κάνουμε μια συμφωνία. Θα πιω μετριοπαθώς, μια μικρή μπύρα, κι εσύ θα μου παραδώσεις σε ζεστό χρήμα ό,τι θα σου είχε αλλιώς στοιχίσει η απληστία μου. Ρουμπέν: Μην ξεχνάς τους καλούς σου τρόπους, Δον Λατίνο. Δον Λατίνο: Ο ταπεινός σας υπηρέτης δεν είναι ποιητής. Κερδίζω το ψωμί μου με πιο επίπονη εργασία απ’ το να γράφω ποίηση. Ρουμπέν: Είμαι κι εγώ μαθητής της επουράνιας λογιστικής. Δον Λατίνο: Σ’ αυτή την περίπτωση να με συγχωρείς! Γιατί πράγματι, κύριε, ακόμη κι αν βλέπω τον εαυτό μου περιορισμένο στη θλιβερή εσχατιά του να πραγματεύομαι απλός την εξόφληση χρεολυσίων, είμαι ένας ειδήμων την Γνώσης και της Μαγείας. Ρουμπέν: Το ίδιο κι εγώ! Δον Λατίνο: Αναθυμούμαι τώρα ότι είχες αποκτήσει κάποιες γνώσεις σ’ αυτόν τον τομέα. Ρουμπέν: Έχω αντιληφθεί ότι τα Στοιχεία είναι Συνειδήσεις. Δον Λατίνο: Αναμφιβόλως! Αναμφιβόλως! Αναμφιβόλως! Συνείδηση, Θέληση και Δύναμη! Ρουμπέν: Θάλασσα και Γη, Φωτιά και Άνεμος, θεία τέρατα. Πιθανότατα είναι θεία γιατί είναι Αιώνια. Μαξ: Μόνο το Τίποτα είναι Αιώνιο. Δον Λατίνο: Και ο καρπός του Τίποτα: τα τέσσερα Στοιχεία συμβολίζονται στα τέσσερα Ευαγγέλια. Η Δημιουργία, που πλειοψηφεί, έχει την αρχή της στην Τετραδικότητα. Αλλά από την Τριαδική-Ενότητα πηγάζουν οι Αριθμοί. Γι’ αυτό οι Αριθμοί είναι Ιεροί. Μαξ: Πάψε Πυθαγόρα! Όλα αυτά είναι πράγματα που έμαθες τα βράδια που κοιμόσουν με τη γρια Μαντάμ Μπλαβάτσκι. Δον Λατίνο: Μαξ, αυτά τα αστεία είναι ανυπόφορα! Είσαι ένας άθρησκος οπαδός του Βολτέρου μέχρι το μεδούλι! Η Μαντάμ Μπλαβάτσκι ήταν μια καταπληκτική γυναίκα και δεν έχεις δικαίωμα να βεβηλώνεις την μνήμη της με χυδαία ευφυολογήματα. Μπορεί να στείλει την τιμωρία σου με κάποιο πονηρό δαιμόνιο από το κάρμα της. Και δεν θα ήταν η πρώτη φορά που συμβαίνει! Ρουμπέν: Ακατανόητα τα θαύματα! Ευτυχώς, εμείς ούτε τα βλέπουμε ούτε τα καταλαβαίνουμε. Χωρίς αυτή την άγνοια, η ζωή θα ήταν μόνο φόβος για τα μελλούμενα. Μαξ: Είσαι πιστός, Ρουμπέν; Ρουμπέν: Πιστεύω! Μαξ: Στον Θεό; Ρουμπέν: Και στον Χριστό! Μαξ: Και στις φλόγες της κολάσεως; Ρουμπέν: Και ακόμα περισσότερο στην αρμονία του Παραδείσου! Μαξ: Ρουμπέν, είσαι σκέτη απάτη. Ρουμπέν: Ίσως αφελής. Μαξ: Δεν μπλοφάρεις; Ρουμπέν: Όχι! Μαξ: Για μένα δεν υπάρχει τίποτα μετά τον επιθανάτιο ρόγχο. Αν υπάρχει κάτι θα επιστρέψω και θα σου πω. Ρουμπέν: Ήσυχα, Μαξ, ας μην διαρρήξουμε τις σφραγίδες της ανθρώπινης φύσης μας. Μαξ: Ρουμπέν, να θυμάσαι αυτό το δείπνο. Και τώρα ας αναμείξουμε το κρασί με τα ρόδα των στίχων σου. Ακούμε. (Ο ΡΟΥΜΠΕΝ ανακτά την αυτοκυριαρχία του με ένα ρίγος, οι κινήσεις του αυτές ενός ειδώλου, ξυπνά στη μνήμη τρόμους και μυστήρια. Ο ΜΑΞ ΕΣΤΡΕΛΛΑ, κάπως εμφατικά απλώνει το χέρι του σε εκείνον. Ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ γεμίζει τα ποτήρια τους. Ο ΡΟΥΜΠΕΝ αναδύεται από την περισυλλογή του με την τεράστια και αχανή θλίψη που είναι σκαλισμένη στα είδωλα των Αζδέκων.) Ρουμπέν: Για να δούμε, αν μπορώ να θυμηθώ το «Προσκύνημα στην Κομποστέλλα»… Αυτό είναι το τελευταίο μου ποίημα. Μαξ: Το έχεις δημοσιεύσει; Αν έχει δημοσιευτεί θα μου το έχουν διαβάσει, αλλά από το στόμα σου θα ακουστεί καινούριο. Ρουμπέν: Είναι πιθανό να μην το θυμάμαι. (Ένας νεαρός άντρας, που γράφει στο διπλανό τραπέζι, και προφανώς μεταφράζει, αφού έχει μπροστά στα μάτια του ένα ανοιχτό βιβλίο και μια στοίβα χαρτιά, στρέφεται ντροπαλά προς τον ΡΟΥΜΠΕΝ ΝΤΑΡΙΟ.) Νεαρός: Μαέστρο, για όποιο σημείο δεν θυμάσαι, μπορώ να σε βοηθήσω εγώ. Ρουμπέν: Έκτακτα! Μαξ: Που δημοσιεύτηκε; Νεαρός: Το διάβασα σε χειρόγραφο. Επρόκειτο να δημοσιευθεί σε ένα περιοδικό που πέθανε πριν καλά-καλά γεννηθεί. Μαξ: Μήπως ήταν το περιοδικό του Πάκο Βιλλεσπέσα; Νεαρός: Ήμουν γραμματέας του. Δον Λατίνο: Καλό πόστο. Μαξ: Δεν έχεις να ζηλέψεις τίποτα, Λατίνο. Νεαρός: Θυμάσαι, μαέστρο; (Ο ΡΟΥΜΠΕΝ συγκατανεύει με μια ιερατική χειρονομία, και αφού βρέχει τα χείλια του στο ποτήρι του, απαγγέλλει με αργό ρυθμό, σαν κοιμισμένος, και δίνει έμφαση στην προσπάθεια του να ξεχωρίσει τα –ς από τα –τ.) Ρουμπέν: Ο δρόμος έφτανε στο τέλος του, και στην σκοτεινή γωνία του μεντεσέ μιας πόρτας, μοιραζόμαστε ένα μπαγιάτικο καρβέλι με τον Μαρκήσιο του Μπράντομιν. Νεαρός: Αυτό είναι το τέλος μαέστρο. Ρουμπέν: Είναι η αφορμή να πιούμε για τον αστρικό μας φίλο. Μαξ: Εκείνος εξέλειπε απ’ αυτό τον κόσμο. Ρουμπέν: Προετοιμάζει το θάνατο στο χωριό του, και το αποχαιρετιστήριο γράμμα του έγινε η αφορμή γι’ αυτούς τους στίχους. Ας πιούμε στην υγειά ενός εξαίσιου αμαρτωλού! Μαξ: Ας πιούμε! (Σηκώνει το ποτήρι του, και ενώ γεύεται το άρωμα του αψέντι, αναστενάζει και ατενίζει τον μακρινό ουρανό των Παρισίων. Το πιάνο και το βιολί ξεκινούν το κύριο μουσικό μέρος μιας οπερέτας και η πελατεία του café κρατά το τέμπο χτυπώντας τα ποτήρια τους με τα κουτάλια. Αφού πίνουν, οι φωνές των τριών εξόριστων ακούγονται να μιλούν στα Γαλλικά. Αναπολούν και προβάλουν τα φώτα της θείας και θνητής γιορτής. Παρίσι! Καμπαρέ! Ονειροφαντασία! Με τον ρυθμό των λέξεων και τα στραβά του πόδια, παρελαύνει ο ΠΑΠΑ ΒΕΡΛΕΝ.) Σκηνή Δέκατη (Ένα μονοπάτι ανάμεσα σε παρτέρια λουλουδιών σε ένα πάρκο. Ο ουρανός καθαρός κι απόμακρος. Το φεγγάρι σεληνιασμένο. Περιπολίες του ιππικού. Ένα αυτοκίνητο περνάει ήσυχα και φωτεινά. Ρακένδυτες νεαρές γυναίκες, και δύσμορφες γριές, μπογιατισμένες σαν μάσκες έχουν βγει παγανιά, γυρεύοντας πελάτες στις λαθραίες σκιές των φυλλωμάτων. Κάποιες κοιμισμένες μορφές είναι σκορπισμένες εδώ κι εκεί στα παγκάκια του πάρκου. Ο ΜΑΞ ΕΣΤΡΕΛΛΑ και ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ περπατούν στις σκιές του δρόμου. Το ανοιξιάτικο άρωμα από τις πασχαλιές εισβάλει στην υγρασία της νύχτας.) Παλιόγρια: Έι, μελαχρινέ κούκλε! Πσστ! Κούκλε! Θέλεις να έρθεις λιγάκι εδώ; Δον Λατίνο: Όταν βάλεις μερικά δόντια. Παλιόγρια: Σου περισσεύει τουλάχιστον κανένα τσιγάρο; Δον Λατίνο: Θα σου δώσω καλύτερα τον Αγγελιαφόρο, μπας και μορφωθείς. Έχει ένα γράμμα του Μαρά μέσα. Παλιόγρια: Να του μπει ένα παλούκι! Δον Λατίνο: Ο Ιουδαϊκός Νόμος δεν το επιτρέπει. Παλιόγρια: Μα τι χαριτωμένος! Κάτσε ένα λεπτό, θα φωνάξω μια φίλη. Ομορφονιά! Ομορφονιά! (Έρχεται η ΟΜΟΡΦΟΝΙΑ, μια νεαρή πόρνη ντυμένη με κουρέλια, άσπρους κοθόρνους, μπροστέλα, και παλιό σάλι. Σταματά στη σκιά του μικρού κήπου και γελά ξεδιάντροπα.) Ομορφονιά: Μπα, μπα, τι κομψά παγώνια! Θα με σώσετε απ’ τους δρόμους απόψε. Παλιόγρια: Θα επιπλώσουν το σπίτι μας. Ομορφονιά: Λίγα ψιλά σε μένα, μια πεσέτα για το κρεβάτι κι έγινε η δουλειά. Παλιόγρια: Καρμίρηδες, ούτε μια τζούρα. Μαξ: Ορίστε, πάρε ένα πούρο. Παλιόγρια: Πειραχτήρι! Ομορφονιά: Τσάκωσ’ το, ηλίθια! Παλιόγρια: Εντάξει, θα το βουτήξω! Έχει πάνω και χρυσή ταινία! Ομορφονιά: Θα μου δώσεις μια τζούρα, δεν θα μου δώσεις; Παλιόγρια: Θα το φυλάξω αυτό. Ομορφονιά: Για τον Βασιλιά της Πορτογαλίας. Παλιόγρια: Κουτή! Για τον Επιθεωρητή Υγείας. Ομορφονιά: Κι εσείς, αστεροπαρμένοι, έχετε όρεξη για κάτι επικίνδυνο; (Διακριτικά και μυστικά, οι δυο πόρνες έχουν ξετυλιχτεί από τις σκιές του μονοπατιού. Η ΠΑΛΙΟΓΡΙΑ στέκεται δίπλα στον ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ ΝΤΕ ΙΣΠΑΛΙΣ και η ΟΜΟΡΦΟΝΙΑ στο πλάι του ΑΝ-ΑΣΤΡΟΥ.) Ομορφονιά: Βλέπεις τι καθαρό που είναι το μεσοφόρι μου; Μαξ: Είμαι τυφλός. Ομορφονιά: Πρέπει να βλέπεις κάτι! Μαξ: Τίποτα. Ομορφονιά: Πιάσε με. Είμαι πολύ σφιχτή. Μαξ: Σαν μάρμαρο. (Η νεαρή πόρνη, με έκφυλο γέλιο, παίρνει το χέρι του ποιητή, το γλιστρά απ’ τους ώμους της και το πιέζει δυνατά στο στήθος της. Η ΠΑΛΙΟΓΡΙΑ δείχνει τα ξεδοντιασμένα ούλα της κάτω απ’ το ασβεστωμένο πρόσωπο της και με πανουργία δελεάζει τον ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ.) Παλιόγρια: Κούκλε, έλα μαζί μου. Ο φίλος σου τα βολεύει μια χαρά με την Ομορφονιά. Μην είσαι ντροπαλός! Έλα μαζί μου. Άμα έρθει κανένας μπάτσος θα τον ξεφορτωθούμε μ’ αυτό το πούρο Αβάνας! (Τον παίρνει μαζί της χαμογελώντας, άσπρη σαν στοιχειωμένη, ψιθυρίζοντας. Χάνονται ανάμεσα στα δέντρα του κήπου. Μια γκροτέσκα παρωδία του «Κήπου της Αρμίδας». Ο ΜΑΞ ΑΝ-ΑΣΤΡΟΣ και η άλλη πόρνη μένουν απομονωμένοι στην άκρη της δημοσιάς.) Ομορφονιά: Πιάσε το στήθος μου… έλα… μην είσαι ντροπιάρης… εσύ είσαι ποιητής! Μαξ: Πώς το ξέρεις; Ομορφονιά: Από την περούκα του Ναζωραίου. Κάνω λάθος; Μαξ: Όχι, δεν κάνεις λάθος. Ομορφονιά: Αν έμπαινα στον κόπο να σου πω τα όσα έχω ζήσει θα είχες μια πρώτης τάξεως ιστορία. Πες μου: Πώς με βρίσκεις; Μαξ: Μια νύμφη! Ομορφονιά: Έχεις πολύ μορφωμένο λεξιλόγιο! Ο φίλος σου έχει ήδη γνωριστεί με την Κουτσομπόλα. Έλα. Δώσε μου το χέρι σου. Ας βρούμε ένα πιο σκοτεινό μέρος. Να δεις πώς θα σου σηκωθεί. Μαξ: Πήγαινέ με σ’ ένα παγκάκι να περιμένω αυτό το Ισπαλικό γουρούνι. Ομορφονιά: Δεν σε πιάνω. Μαξ: Ισπάλις, είναι η Σεβίλλη. Ομορφονιά: Ίσως σαν γύφτικο κουσέλι. Είμαι από την φτηνή πλευρά της πόλης. Μαξ: Πόσο χρονών είσαι; Ομορφονιά: Δεν ξέρω πόσο χρονών είμαι. Μαξ: Και αυτή είναι πάντα η πιάτσα σου; Ομορφονιά: Τις περισσότερες φορές. Μαξ: Τουλάχιστον κερδίζεις το ψωμί σου τίμια. Ομορφονιά: Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο σκληρά δουλεύω. Και προσέχω πολύ τι κάνω. Η Κουτσομπόλα ήθελε να με πάρει στο σπίτι της. Πολύ σικ μπορντέλο! Αρνήθηκα να πάω… Δεν μου πάει η ξάπλα… πάντα κρατάω το καλύτερο κομμάτι για εκείνον που ξέρει να μου γλυκομιλήσει. Γιατί δεν προσπαθείς; Μαξ: Δεν έχω χρόνο. Ομορφονιά: Προσπάθησε, απλά να δεις τι μπορείς να κάνεις. Σου λέω ότι μου αρέσεις όλο και περισσότερο. Μαξ: Κι εγώ σου λέω ότι είμαι ένας άφραγκος ποιητής. Ομορφονιά: Μήπως από τύχη είσαι ο τύπος που έγραψε το τραγούδι για τον ταυρομάχο Χοσελίτο; Μαξ: Εγώ είμαι! Ομορφονιά: Αλήθεια; Μαξ: Αλήθεια. Ομορφονιά: Πες το… Μαξ: Δεν το θυμάμαι. Ομορφονιά: Γιατί δεν το έβγαλες εσύ απ’ το καπέλο σου! Πέρα απ’ την πλάκα, τι είναι δικό σου; Μαξ: Οι στίχοι για τον Εσπαρτέρο Ομορφονιά: Τους θυμάσαι; Μαξ: Τους τραγουδώ φλαμένκο. Ομορφονιά: Πάω στοίχημα ότι δεν μπορείς! Μαξ: Αν είχα μια κιθάρα! Ομορφονιά: Την κουμαντάρεις; Μαξ: Δεν είμαι τυφλός για το τίποτα. Ομορφονιά: Πραγματικά αρχίζεις να μ’ αρέσεις! Μαξ: Δεν έχω λεφτά. Ομορφονιά: Πλήρωσε μόνο για το κρεβάτι, κι αυτό είναι. Αν μείνεις ικανοποιημένος μαζί μου, και θέλεις να με κεράσεις έναν καφέ με λουκουμάδες, δε θα σου αρνηθώ. (Ο ΜΑΞΙΜΟ ΕΣΤΡΕΛΛΑ, με την χαρακτηριστική κίνηση ενός τυφλού άνδρα κινεί το χέρι του γύρω απ’ το στρογγυλό της πρόσωπο, το λαιμό και τους ώμους της. Η μικρή πόρνη γελά με μια ανεμελιά γαργαλιστικής ηδυπάθειας. Βγάζει ένα τσιγγάνικο χτένι από τον κότσο της, και όσο χτενίζει τα μαλλιά της το γέλιο της λαχανιάζει μέχρι που μαραζώνει τελείως.) Ομορφονιά: Θέλεις να ξέρεις πόσο χρονών είμαι; Είμαι πολύ μαυριδερή και πολύ άσχημη! Μαξ: Δεν φαίνεται να είσαι. Πρέπει να είσαι δεκαπέντε χρονών. Ομορφονιά: Αυτή ακριβώς είναι η ηλικία μου. Πάνε τρία μόλις χρόνια απ’ όταν με επισκέφτηκε ο αρχάγγελος. Σταμάτα να το σκέφτεσαι και πάμε. Υπάρχει ένα πολύ αξιοπρεπές σπίτι εδώ δίπλα. Μαξ: Και θα κρατήσεις το λόγο σου; Ομορφονιά: Ποιόν απ’ όλους; Να σου δώσω το καλύτερο κομμάτι; Δεν δείχνεις αρκετά φλαμέγκο για μένα. Αλλά τι χέρια που έχεις. Σταμάτα να αγγίζεις το πρόσωπο μου. Άγγιξε το σώμα μου. Μαξ: Είναι τα μαλλιά σου μαύρα; Ομορφονιά: Είναι! Μαξ: Μυρίζεις άνθη πορτοκαλιάς. Ομορφονιά: Γιατί τα πουλούσα. Μαξ: Τι χρώμα μάτια έχεις; Ομορφονιά: Μπορείς να μαντέψεις; Μαξ: Πράσινα; Ομορφονιά: Σαν της Παστόρα Ιμπέριο, της χορεύτριας. Κάθε σπιθαμή μου είναι τσιγγάνικη. (Η κεχριμπαρένια καύτρα ενός τσιγάρου και ο ασθματικός βήχας του ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ εμφανίζεται απ’ το σκοτάδι. Ο τριποδισμός από την έφιππη φρουρά αντηχεί ευκρινώς στην άσφαλτο. Τα φώτα ενός αυτοκινήτου, το φανάρι ενός νυχτοφύλακα. Οι μεντεσέδες μιας σιδερένιας πύλης. Μια λαθραία σκιά. Το ασπρισμένο πρόσωπο μιας άλλης, περιπατητικής γριάς πόρνης. Διάφορες σκιερές μορφές.) Σκηνή Ενδέκατη (Ένας δρόμος στην Αυστριακή συνοικία της Μαδρίτης. Οι τοίχοι του κήπου ενός γυναικείου μοναστηριού. Η κατοικία ενός αριστοκράτη. Τα φώτα μιας ταβέρνας. Στο πεζοδρόμιο μια ομάδα τεθλιμμένων γυναικών της περιοχής. Μια γυναίκα με το στήθος της γυμνό και την φωνή της βραχνιασμένη, κρατά στα χέρια της ένα νεκρό παιδί, στον κρόταφο του ανοιγμένη μια τρύπα από σφαίρα. Ο ΜΑΞ ΕΣΤΡΕΛΛΑ και ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ σταματούν απότομα.) Μαξ: Κι εδώ πατάμε σε σπασμένα γυαλιά. Δον Λατίνο: Πρέπει να έγινε μεγάλη συμπλοκή. Μαξ: Αποβράσματα! Όλοι τους! … Εμείς οι ποιητές πιο πολύ απ’ όλους. Δον Λατίνο: Ζει κανείς και με θαύματα! Μητέρα: Πούστηδες, δειλοί! Μακάρι η φωτιά της κόλασης να καίει τα μαύρα τα σωθικά σας! Πούστηδες, δειλοί! Μαξ: Τι συμβαίνει Λατίνο; Ποιος κλαίει; Ποιος φωνάζει με τέτοιο λυσσαλέο πάθος; Δον Λατίνο: Μια μανάβισσα που κρατάει ένα νεκρό παιδί στα χέρια της. Μαξ: Αυτή η τραγική φωνή με συγκλόνισε. Μητέρα: Πληρωμένοι δολοφόνοι! Δολοφόνοι παιδιών! Ενεχυροδανειστής: Είναι λίγο ταραγμένη και δεν ξέρει τι λέει. Αστυφύλακας: Οι αρχές τα λαμβάνουν όλα υπόψην. Ταβερνιάρης: Αυτά είναι ατυχή επακόλουθα στην προσπάθεια να αποκατασταθεί ο νόμος και η τάξη. Ενεχυροδανειστής: Αυτοί οι καταραμένοι, αναρχικοί ληστοσυμμορίτες κατέστρεψαν τη βιτρίνα μου. Πορτιέρισσα: Πώς και δεν κατέβασες τα ρολά γρηγορότερα; Ενεχυροδανειστής: Δεν ήμουν εκεί όταν άρχισε η συμπλοκή. Υποθέτω, θα συμφωνήσουν να πληρώσουν για τις ζημιές σε προσωπική ιδιοκτησία. Ταβερνιάρης: Άνθρωποι που λεηλατούν δημόσια ιδρύματα, που υπάρχουν για να εξυπηρετούν τον κόσμο, είναι άνθρωποι χωρίς πατριωτικά αισθήματα. Μητέρα: Σφαγείς του μονάκριβου σπλάχνου μου. Οικοδόμος: Ο λαός είναι πεινασμένος. Ενεχυροδανειστής: Και πολύ υπερόπτης. Μητέρα: Πούστηδες, δειλοί! Γριά: Φρόνημα Ρομουάλντα! Μητέρα: Ας με σκοτώσουν όπως σκότωσαν το μικρό μου μαγιάτικο ρόδο! Κουρελιάρα: Αθώο σαν αρνί! Πρέπει να το συνυπολογίσουμε! Ταβερνιάρης: Υποθέτω, τώρα θα ισχυριστείτε ότι δεν σήμανε συναγερμός. Συνταξιούχος: Εγώ ο ίδιος άκουσα τις σειρήνες. Μητέρα: Ψέματα! Συνταξιούχος: Ο λόγος μου είναι ιερός! Ενεχυροδανειστής: Η θλίψη σε τρέλανε τελείως, Ρομουάλντα. Μητέρα: Δολοφόνοι! Σας κοιτάω και βλέπω το δήμιο! Συνταξιούχος: Η αρχή της Εξουσίας είναι αμείλικτη. Οικοδόμος: Ενάντια στους φτωχούς. Σκοτωνόμαστε για να προστατέψουμε τους μεγαλεμπόρους που μας ρουφάνε το αίμα. Ταβερνιάρης: Και που συμβαίνει να πληρώνουν τους φόρους τους. Να ληφθεί κι αυτό υπόψην. Ενεχυροδανειστής: Οι τίμιοι έμποροι δεν ρουφάνε το αίμα κανενός. Πορτιέρισσα: Προφανώς δεν έχουμε λόγο να παραπονιόμαστε! Οικοδόμος: Η ζωή ενός εργάτη δεν είναι τίποτα για την κυβέρνηση. Μαξ: Λατίνο, πάρε με απ’ αυτό τον κύκλο του Διαβόλου. (Ακούγεται κροτάλισμα από σφαίρες. Η ομάδα μετακινείται επιφυλακτικά, μπερδεμένη και φοβισμένη. Οι βραχνές φωνές της μητέρας γίνονται δυνατότερες, καθώς, ακούγοντας τους πυροβολισμούς, σφίγγει το νεκρό παιδί της στο στήθος της.) Μητέρα: Ελάτε μαύροι στρατιώτες, σκοτώστε κι εμένα με τις μολυβένιες σφαίρες σας. Μαξ: Αυτή η φωνή με σκίζει σαν μαχαίρι. Μητέρα: Πόσο παγωμένο είσαι, λουλούδι μου. Μαξ: Ποτέ δεν άκουσα φωνή με τόση τραγική μανία. Δον Λατίνο: Πρέπει να παραδεχτώ ότι είναι καλή παράσταση. Μαξ: Ανόητε! (Κατεβαίνοντας το πεζοδρόμιο, συνοδευόμενος από τον τριποδισμό των ξύλινων παπουτσιών, εμφανίζεται το φανάρι του νυχτοφύλακα, το μπαστούνι και η μυτερή του κουκούλα.) Ενεχυροδανειστής: Τί έγινε νυχτοφύλακα; Νυχτοφύλακας: Ένας φυλακισμένος προσπάθησε να αποδράσει. Ένας Καταλάνος ήταν. Μαξ: Λατίνο, δεν μπορώ πια ούτε να ουρλιάξω… βράζω από οργή! Μασάω τα νύχια μου. Αυτός ο νεκρός άνδρας ήξερε την μοίρα του… Ούτε ο θάνατος δεν τον τρόμαζε, αλλά φοβόταν το μαρτύριο… Σ’ αυτούς τους διαλυμένους καιρούς, ο «Μαύρος Θρύλος» είναι η μόνη ιστορία στην Ισπανία. Η ζωή μας είναι η κόλαση του Δάντη. Πεθαίνω πεινασμένος αλλά ευχαριστημένος που δεν κατέθεσα κανένα ανάθημα σ’ αυτό το τραγικό τσίρκο. Άκουσες τα σχόλια αυτών των ανθρώπων εδώ πέρα, παλιομαλάκα; Είσαι ακριβώς σαν αυτούς. Χειρότερος απ΄ αυτούς, γιατί δεν έχεις μια δεκάρα κι όμως δημοσιεύεις και πουλάς στη γύρα άθλια λογοτεχνία με δόσεις. Λατίνο, άθλιε θεληματάρη της ανιαρής περιπέτειας, πάρε με στο Βιαντούκτο. Σε προσκαλώ να αναγεννηθείς με μια θεαματική κατάδυση. Δον Λατίνο: Μην εξάπτεσαι, Μαξ! Σκηνή Δωδέκατη (Γωνιά ενός απότομου, επικλινούς δρόμου με μια μπαρόκ εκκλησία για φόντο. Καθαρό φεγγάρι πάνω από τους σκοτεινούς λόφους. Ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ και ο ΜΑΞ ΕΣΤΡΕΛΛΑ φιλοσοφούν, καθισμένοι στα σκαλιά μιας εξώθυρας. Κατά την διάρκεια της συζήτησης τους, ο ουρανός γίνεται πιο φωτεινός. Στην κορυφή της εκκλησίας, μερικά πουλιά κελαηδούν. Μακρινές λάμψεις της αυγής. Οι νυχτοφύλακες έχουν ήδη φύγει, αλλά οι πόρτες είναι ακόμα κλειστές. Οι πορτιέρηδες αρχίζουν να ξυπνούν. Μαξ: Η αυγή πρέπει να προβάλει. Δον Λατίνο: Μόλις που αρχίζει να χαράζει. Μαξ: Και πόσο κρύο κάνει! Δον Λατίνο: Ας περπατήσουμε λίγο. Μαξ: Δεν μπορώ να σηκωθώ, είμαι στ’ αλήθεια μουδιασμένος. Δον Λατίνο: Αυτά παθαίνεις για να βάζεις το πανωφόρι σου ενέχυρο! Μαξ: Δάνεισε μου το παλτό σου, Λατίνο. Δον Λατίνο: Μαξ, είσαι απίστευτα αλλόκοτος. Μαξ: Βοήθησε με να σταθώ στα πόδια μου. Δον Λατίνο: Όπα-λα, κάλπικε αντιδραστικέ! Μαξ: Δεν μπορώ να λυγίσω τα πόδια μου. Δον Λατίνο: Πόσο καλά προσποιείσαι. Μαξ: Ηλίθιε! Δον Λατίνο: Ομολογώ ότι το πρόσωπο σου έχει μάλλον παράξενη όψη. Μαξ: Δον Λατίνο ντε Ισπάλις, γκροτέσκα φιγούρα, θα σε κάνω αθάνατο σ’ ένα μυθιστόρημα. Δον Λατίνο: Σε μια τραγωδία, Μαξ. Μαξ: Η τραγωδία μας δεν είναι πια τραγωδία. Δον Λατίνο: Αλλά πρέπει να είναι κάτι. Μαξ: Εσπερπέντο. Δον Λατίνο: Μην στραβώνεις το στόμα σου, Μαξ. Μαξ: Κρυώνω μέχρι θανάτου! Δον Λατίνο: Έλα, σήκω. Ας περπατήσουμε. Μαξ: Δεν μπορώ, σου λέω. Δον Λατίνο: Σταμάτα αυτή τη φάρσα. Ας πάμε μια βόλτα. Μαξ: Ζέστανε με, με την ανάσα σου. Που πήγες, Λατίνο; Δον Λατίνο: Είμαι δίπλα σου. Μαξ: Απ’ όταν μεταμορφώθηκες σε Βόδι δεν μπορώ να σε αναγνωρίσω. Ζέστανέ με Ένδοξο Βόδι από το στάβλο της Βηθλεέμ. Μούγκρισε, Λατίνο! Είσαι βόδι με κουδούνια, κι αν μουγκρίσεις δυνατά, θα εμφανιστεί ο Μεγάλος Ιερός Ταύρος. Θα παίξουμε μαζί του ταυρομαχίες. Δον Λατίνο: Έχεις αρχίσει να με τρομάζεις. Σταμάτα αυτό τ’ αστείο. Μαξ: Οι αβάντ-γκαρντ είναι αλήτες. Ο Γκόγια εφηύρε το Γκροτέσκο. Οι κλασσικοί ήρωες έχουν πάει βόλτα στην αλέα της Γάτας. Δον Λατίνο: Είσαι τελείως ανόητος. Μαξ: Κλασσικοί ήρωες που αντανακλώνται σε κοίλους καθρέφτες, δημιουργούν το Γκροτέσκο. Η τραγική γεύση της Ισπανικής ζωής μπορεί να αναδειχθεί μόνο μέσα από μια αισθητική που είναι συστηματικά παραμορφωμένη. Δον Λατίνο: Σκατά! Τώρα θα κολλήσεις κι εσύ αυτή την αρρώστια! Μαξ: Η Ισπανία είναι μια γκροτέσκα παραμόρφωση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Δον Λατίνο: Ίσως! Εγώ κρατιέμαι έξω απ’ αυτά! Μαξ: Σε έναν κοίλο καθρέφτη, ακόμα και οι πιο ωραίες εικόνες είναι παράδοξες. Δον Λατίνο: Συμφωνώ. Αλλά εμένα μ’ αρέσει να κοιτάω τον εαυτό μου στους καθρέφτες στην αλέα της Γάτας. Μαξ: Η παραμόρφωση παύει να είναι παραμόρφωση όταν υποτάσσεται στα τέλεια μαθηματικά. Η παρούσα μου αισθητική προσέγγιση είναι να μετασχηματίσω όλες τις κλασσικές νόρμες με τα μαθηματικά ενός κοίλου καθρέφτη. Δον Λατίνο: Και που θα βρεις αυτό τον καθρέφτη; Μαξ: Στον πάτο του ποτηριού. Δον Λατίνο: Είσαι σαΐνι! Σου βγάζω το καπέλο! Μαξ: Λατίνο, ας παραμορφώσουμε το στυλ στον ίδιο καθρέφτη που διαστρεβλώνει τα πρόσωπα μας και διαστρέφει ολόκληρη την μίζερη ζωή στην Ισπανία. Δον Λατίνο: Πρέπει να εγκατασταθούμε στην αλέα της Γάτας. Μαξ: Πάμε να δούμε τι παλάτι μπορούμε να νοικιάσουμε. Έλα, στήριξε με στον τοίχο. Τίναξε με. Δον Λατίνο: Μην στραβώνεις το στόμα σου. Μαξ: Είναι νευρικός σπασμός. Δεν καταλαβαίνω καν ότι το κάνω. Δον Λατίνο: Είναι άσχημο τ’ αστείο που ‘χεις σκαρώσει. Μαξ: Δάνεισε μου το παλτό σου. Δον Λατίνο: Και κοίτα πώς έμεινα να ξυλιάζω μέσα στο κρύο. Μαξ: Δεν νιώθω πια τα χέρια μου και τ’ ακροδάκτυλα μου πονάνε. Είμαι πολύ άρρωστος. Δον Λατίνο: Προσπαθείς απλά να με κοροϊδέψεις για να πάρεις το παλτό μου.   Μαξ: Ηλίθιε, πήγαινε με στην πόρτα του σπιτιού μου και άσε με να πεθάνω στην ησυχία μου. Δον Λατίνο: Ξέρεις καλά ότι οι άνθρωποι δεν ξυπνούν νωρίς σ’ αυτά τα μέρη. Μαξ: Φώναξε. (Ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ ΝΤΕ ΙΣΠΑΛΙΣ, γυρνώντας την πλάτη του στον ΜΑΞ αρχίζει να κλωτσάει και να κοπανάει την πόρτα. Ο θόρυβος από τα χτυπήματα αντηχεί στον τρομακτικό περίβολο του απότομου, επικλινούς δρόμου, και σαν απάντηση σε κάποιου είδους πρόκληση, το ρολόι της εκκλησία χτυπά πέντε φορές κάτω απ’ τον ανεμοδείκτη.) Μαξ: Λατίνο! Δον Λατίνο: Τι καπρίτσιο πάλι; Σταμάτα να κάνεις γκριμάτσες. Μαξ: Αν ήταν η Κολλέτ ξύπνια! Βοήθησε με να σταθώ στα πόδια μου για να την φωνάξω. Δον Λατίνο: Η φωνή σου δεν πρόκειται να φτάσει εκεί πάνω, στον έβδομο ουρανό που ζεις.   Μαξ: Κολλέτ! Έπληξα αφόρητα! Δον Λατίνο: Μην ξεχνάς τον καλό σου φίλο στο πλευρό σου. Μαξ: Λατίνο, νομίζω ότι ξαναβρίσκω το φως μου. Αλλά πως ήρθαμε εμείς σ’ αυτή την κηδεία; Τέτοια αποθέωση ταιριάζει μόνο στο Παρίσι! Α, κατάλαβα, είμαστε στην κηδεία του Βίκτορος Ουγκώ! Άκου Λατίνο… αλλά, πως έγινε να πρωτοστατούμε εμείς σ’ αυτό το νταραβέρι; Δον Λατίνο: Διώξε τις παραισθήσεις, Μαξ. Μαξ: Γιατί, είναι απίστευτο πόσο καλά βλέπω. Δον Λατίνο: Ξέρεις ότι δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπεις αυτό το όραμα Μαξ: Ποιόν θάβουμε, Λατίνο; Δον Λατίνο: Είναι ένα μυστικό που πρέπει να κρατήσουμε μεταξύ μας. Μαξ: Πόσο λαμπερά αστράφτει ο ήλιος στη νεκροφόρα! Δον Λατίνο: Μαξ, αν αυτά που φλυαρείς δεν ήταν ένα μεγάλο αστείο, θα είχαν θεοσοφιστική σημασία… Σε μια κηδεία όπου πρωτοστατώ, πρέπει να είμαι ο νεκρός. Αλλά όλα αυτά τα στεφάνια με κάνουν να υποψιάζομαι ότι ο νεκρός είσαι εσύ. Μαξ: Θα σου κάνω την τιμή. Απλά για να σε ηρεμίσω λίγο απ’ τον τρόμο που σου έδωσε το προμήνυμα μου, ορίστε κείτομαι εδώ εις αναμονή. Πραγματικά, εγώ είμαι ο νεκρός. Και τι θα γράψουν τα καθάρματα στις εφημερίδες αύριο; Αυτό αναρωτιόταν ο Καταλάνος παρίας. (Ο ΜΑΞΙΜΟ ΕΣΤΡΕΛΛΑ πλαγιάζει στο κατώφλι της πόρτας. Ένα αδέσποτο σκυλί τρέχοντας σε ζικ-ζακ διασχίζει τον επικλινή δρόμο. Σταματώντας ακριβώς στη μέση, σηκώνει το πίσω πόδι του και κατουράει. Τα ομιχλώδη μάτια του, σαν κάποιου ποιητή, υψώνονται στο τελευταίο αστέρι του ουρανού.) Μαξ: Λατίνο, τραγούδα το Dies Irae. Δον Λατίνο: Αν συνεχίσεις μ’ αυτό το μακάβριο αστείο, έφυγα. Μαξ: Εγώ είμαι αυτός που φεύγει για πάντα. Δον Λατίνο: Σήκω πάνω, Μαξ. Πάμε. Μαξ: Είμαι νεκρός. Δον Λατίνο: Αρχίζεις να με τρομάζεις! Μαξ, ας προχωρήσουμε. Σήκω και μην στραβώνεις το στόμα σου, γαμώτο! Μαξ, Μαξ! Καταραμένο ερείπιο! Απάντησε μου! Μαξ: Οι πεθαμένοι δεν μιλούν. Δον Λατίνο: Σε παρατάω για τα καλά. Μαξ: Καληνύχτα. (Ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ ΝΤΕ ΙΣΠΑΛΙΣ, χουχουλιάζει τα ξυλιασμένα δάχτυλα του και κάνει μερικά βήματα, ισιώνοντας την πλάτη του, κάτω απ’ την κουρελιασμένη ζακέτα του, που είναι πιτσιλισμένη με λεκέδες από ξεραμένη λάσπη. Με ένα κατσούφικο βήξιμο, επιστρέφει στο πλευρό του ΜΑΞ ΕΣΤΡΕΛΛΑ. Προσπαθεί να τον ανασηκώσει λίγο, μιλώντας στ’ αυτί του όλη την ώρα.) Δον Λατίνο: Μαξ, είσαι νεκρός απ’ το μεθύσι και θα ήταν έγκλημα ν’ αφήσω αυτό το πορτοφόλι πάνω σου και να δώσω σε κάποιον στην ευκαιρία να σε ληστέψει. Μαξ, θα κρατήσω το πορτοφόλι σου μέχρι αύριο. (Τελικά πίσω από την πόρτα ακούγεται η απότομη φωνή μιας γειτόνισσας. Ο ήχος απ’ τα βήματα της αντιλαλεί στον διάδρομο. Ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ χάνεται σ’ ένα μικρό δρομάκι.) Φωνή της Γειτόνισσας: Σενιόρα Φλόρα! Σενιόρα Φλόρα! Σε πλάκωσε το πάπλωμα; Φωνή της Πορτιέρισσας: Ποιος είναι; Περίμενε να πάρω τα σπίρτα. Γειτόνισσα: Σενιόρα Φλόρα! Πορτιέρισσα: Έρχομαι, τώρα. Ποιος είναι; Γειτόνισσα: Τι τεμπέλα που είσαι… ποιος να ‘ναι; Η Κούκα είμαι, πάω για μπουγάδα. Πορτιέρισσα: Α! Καταραμένα σπίρτα! Είναι κιόλας ώρα; Γειτόνισσα: Είναι ήδη ώρα και έχει περάσει κιόλας! (Ακούγονται τα κουρασμένα βήματα μιας γυναίκας με παντόφλες. Τα ακολουθεί ένα μουρμουρητό. Η κλειδαριά τρίζει, και δυο γυναίκες εμφανίζονται, στο βαθούλωμα της πόρτας: η μια, ασπρομάλλα, ζωηρή και κοκαλιάρα σαν κυνηγάρικο σκυλί, με έναν μπόγο ρούχα στηριγμένο στον γοφό της. Η άλλη στρουμπουλή και μεσήλικη, με τριμμένη κόκκινη φούστα, κουρελιασμένο σάλι γύρω απ’ τους ώμους της, ανακατεμένα μαλλιά και παντόφλες. Το σώμα του ποιητή γλιστράει μέσα και παραμένει ακίνητο στο κατώφλι καθώς ανοίγει η πόρτα.) Γειτόνισσα: Ιησού Χριστέ! Ένας πεθαμένος! Πορτιέρισσα: Είναι ο Δον Μάξιμο ο ποιητής, κάποιος τον παράτησε εδώ πιωμένο. Γειτόνισσα: Είναι σαν κερί! Πορτιέρισσα: Άκου, Κούκα, για όνομα του Θεού, πρόσεχε λίγο εδώ πέρα, ένα λεπτό. Θ’ ανέβω να το πω στη Μαντάμ Κολλέτ. (Η ΠΟΡΤΙΕΡΙΣΣΑ ανεβαίνει τα σκαλιά του δρόμου με τις παντόφλες της να χτυπάνε. Την ακούει κανείς να καταριέται. Η Κούκα, που έχει μείνει μόνη της, κάπως φοβισμένη, αγγίζει τα χέρια του ποιητή και σκύβει να εξετάσει τα μισάνοιχτα μάτια του, κάτω απ’ το χλωμό του μέτωπο.) Γειτόνισσα: Θεέ και Κύριε! Αυτό δεν έγινε απ’ το ποτό! Είναι αληθινός θάνατος και ολοφάνερος! Σενιόρα Φλόρα! Σενιόρα Φλόρα! Δεν μπορώ να κάτσω άλλο εδώ. Έχω ήδη χάσει τη μισή μέρα! Ας το φροντίσουν οι αρχές. Και ν’ αφήνουν τέτοια φρίκη σε δημόσια θέα! Σενιόρα Φλόρα! Αυτό είναι ο ίδιος ο Θάνατος! Σκηνή Δέκατη Τρίτη (Μια νεκρώσιμος σύναξη σε μια σοφίτα. Η ΜΑΝΤΑΜ ΚΟΛΛΕΤ και η ΚΛΑΟΥΝΤΙΝΙΤΑ ξεχτένιστες και ωχρές, θρηνούν για το μακαρίτη που είναι ήδη ξαπλωμένος στο στενό του φέρετρο, σαβανωμένος, ανάμεσα σε τέσσερα κεριά. Σχίζοντας μια σανίδα, η αστραφτερή κορυφή ενός καρφιού σημαδεύει τον άψυχο κρόταφο του νεκρού. Το φέρετρο είναι απ’ έξω καλυμμένο με μαύρο σαν να πενθεί, ενώ οι άγριες, άβαφες σανίδες πευκόξυλου, από μέσα, καλύπτονται από μια άθλια κιτρινωπή ψάθα. Το φέρετρο είναι τοποθετημένο στο πλακόστρωτο πάτωμα, ενώ οι δυο γυναίκες που θρηνούν δέχονται τις αντανακλάσεις των κεριών στα σταυρωμένα χέρια τους. Ο ΝΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΚΑΝΤΕΞ, ο ΚΛΑΡΙΝΙΤΟ και ο ΠΕΡΕΣ, στηριζόμενοι στον τοίχο, είναι τρεις νεκρικές μαριονέτες, στοιχισμένες η μια μετά την άλλη. Ξαφνικά, ο θρήνος διακόπτεται από τον κελαριστό ήχο του κουδουνιού της πόρτας.) Ντόριο: Ο εργολάβος κηδειών θα έρθει στις τέσσερις. Κλαρινίτο: Δεν μπορεί να έφτασε η ώρα κιόλας. Ντόριο: Μήπως έχεις ένα ρολόι, Μαντάμ Κολλέτ; Μαντάμ Κολλέτ: Μην τους αφήσετε να μου τον πάρουν ακόμα! Μην τους αφήσετε να τον πεθάνουν! Περές: Δεν μπορεί να είναι ο νεκροθάφτης. Ντόριο: Κανείς δεν έχει ρολόι! Δεν χωρά αμφιβολία: Είμαστε μια έξοχη παρέα ευγενών. (Η ΚΛΑΟΥΝΤΙΝΙΤΑ, με αργό, κουρασμένο βήμα, παραπατώντας λιγάκι, έχει βγει για να ανοίξει την πόρτα. Ακούγεται μια βοή ψιθύρων και ο βήχας του ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ ΝΤΕ ΙΣΠΑΛΙΣ. Ο κλασσικός βήχας από ταμπάκο και μπράντυ.) Δον Λατίνο: Η Ιδιοφυΐα είναι νεκρή! Μην κλαις, καλό μου παιδί! Πέθανε και δεν πέθανε! …Η Ιδιοφυΐα είναι αθάνατη! …Παρηγόρα τον εαυτό σου Κλαουντινίτα, γιατί έχεις την τύχη να είσαι η κόρη του πρώτου ποιητή της Ισπανίας! Θα έπρεπε να παρηγορείσαι, ξέροντας ότι είσαι η κόρη του Βίκτορος Ουγκώ! Περικλεές ορφανό! Άσε με να σε αγκαλιάσω! Κλαουντινίτα: Είσαι πιωμένος! Δον Λατίνο: Έτσι φαίνεται μόνο. Αναμφίβολα μοιάζω πιωμένος. Είναι η οδύνη! Κλαουντινίτα: Η ανάσα σου βρωμάει μπράντυ! Δον Λατίνο: Είναι η οδύνη! Το αποτέλεσμα της βαθιάς θλίψης, ένα φαινόμενο επιστημονικά αποδεδειγμένο από τους Γερμανούς. (Ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ τρεκλίζει προς την πόρτα κουβαλώντας ένα σακίδιο γεμάτο περιοδικά κρεμασμένο απ’ την πλάτη του, και με το μικρό, κολοβό και χωρίς αυτιά σκυλί του ανάμεσα στα κοκαλιάρικα πόδια του. Έχει τα γυαλιά του σηκωμένα στο μέτωπο του και σφουγγίζει τα τσιμπλιάρικα μάτια του με ένα βρώμικο μαντίλι.) Κλαουντινίτα: Αν του ρίξεις σπίρτο θ’ ανάψει! Ντόριο: Όλα για την κηδεία. Πάντα σωστός. Δον Λατίνο: Μαξ, αδερφέ μου, αν και μικρότερος στα χρόνια… Ντόριο: Μεγαλύτερος σε αξία. Μαντέψαμε ο ένας τον άλλο. Δον Λατίνο: Ακριβώς. Το είπες, αλητήριε. Ντόριο: Ο μαέστρο το είπε πριν από σένα. Δον Λατίνο: Μαντάμ Κολλέτ, είσαι μια περικλεής χήρα και μέσα στον βαθύ σου πόνο πρέπει να νιώθεις περήφανη που υπήρξες η σύντροφος του πρώτου ποιητή της Ισπανίας! Πέθανε φτωχός, όπως οφείλει να πεθάνει μια ιδιοφυΐα! Μαξ, δεν λες πια λέξη στο φτωχό σου σκύλο! Μαξ, αδερφέ μου, αν και μικρότερος στα χρόνια, μεγαλύτερος σε… Ντόριο: …αξία! Δον Λατίνο: Μπορούσες τουλάχιστον να με αφήσεις να τελειώσω, βλάκα! Νέοι Μοντερνιστές, ο μαέστρο είναι νεκρός, και απευθύνεστε ο ένας στον άλλο με οικειότητα στον Ισπανο-Αμερικανικό Παρνασσό! Έβαλα ένα στοίχημα μ’ αυτό το κρύο πτώμα για το ποιος από τους δυο μας θα ξεκινούσε πρώτος για το τελευταίο ταξίδι, και κέρδισε το στοίχημα όπως πάντα! Πόσες φορές δεν βάλαμε το ίδιο στοίχημα! Θυμάσαι αδερφέ μου; Πέθανες από πείνα, όπως θα πεθάνω κι εγώ, ακριβώς όπως όλοι εμείς οι άξιοι Ισπανοί θα πεθάνουμε από πείνα. Βρόντηξαν όλες τις πόρτες στα μούτρα σου και εσύ πήρες την εκδίκηση σου πεθαίνοντας της πείνας. Ωραία! Αυτή η ντροπή να πέσει πάνω στα κεφάλια των κερατάδων της Ακαδημίας! Στην Ισπανία το ταλέντο είναι έγκλημα. (Ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ σκύβει και φιλάει το μέτωπο του νεκρού άνδρα. Στα πόδια της κάσας ανάμεσα στο νευρικό τρεμόπαιγμα των κεριών, το μικρό σκυλί κουνάει την κοντή του ουρά. Η ΜΑΝΤΑΜ ΚΟΛΛΕΤ σηκώνει το κεφάλι της με μια οδυνηρή χειρονομία, απευθυνόμενη στις τρεις μαριονέτες που είναι στημένες στη σειρά.) Μαντάμ Κολλέτ: Για όνομα του Θεού, πάρτε τον στο διάδρομο. Ντόριο: Πρέπει να του φέρουμε αμμωνία. Έχει στ’ αλήθεια ξεφαντώσει! Κλαουντινίτα: Ας κοιμηθεί να συνέλθει! Τον σιχαίνομαι. Δον Λατίνο: Κλαουντινίτα, με κατηγορείς άδικα. Έχεις συγχυστεί απ’ την πολύ θλίψη! Κλαουντινίτα: Αλήτη! Πάντα ανακατεύεσαι εκεί που δε σε σπέρνουν! Δον Λατίνο: Το ξέρω ότι στ’ αλήθεια μ’ αγαπάς! Ντόριο: Ας περπατήσουμε στο διάδρομο, Δον Λατίνο. Δον Λατίνο: Πάμε! Αυτή η σκηνή είναι απλά πολύ οδυνηρή! Ντόριο: Ας μην την παρατείνουμε λοιπόν. (Ο ΝΤΟΡΙΟ ΝΤΕ ΚΑΝΤΕΞ σπρώχνει τον ελαφρά μεθυσμένο φίλο, και τον οδηγεί αργά προς την πόρτα. Το μικρό σκυλί πηδά πάνω απ’ το φέρετρο και τους ακολουθεί, ρίχνοντας κάτω ένα από τα κεριά. Στην σειρά με τις κολλημένες στον τοίχο μαριονέτες μένει μια άδεια θέση γεμάτη υπαινιγμούς.) Δον Λατίνο: Θα σε κεράσω μερικά ποτήρια κοκκινέλι. Τί λες; Ντόριο: Ξέρεις καλά ότι είμαι καλόβολος άνθρωπος, Δον Λατίνο. (Εξαφανίζονται στο κοκκινωπό ημίφως του μακρόστενου και θλιμμένου διαδρόμου, με τη γάτα στο πόδι της στάμνας και την πορτοκαλί αντανάκλαση στα πλακάκια. Η ΚΛΑΟΥΝΤΙΝΙΤΑ τους βλέπει να φεύγουν, τα μάτια της καίνε από θυμό. Τότε, υστερικά ξεσπάει σε λυγμούς και δαγκώνει το μαντίλι που στρίβει στα δάχτυλά της.) Κλαουντινίτα: Με κάνει κι ανατριχιάζω! Δεν αντέχω ούτε να τον κοιτάω. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο δολοφόνος του πατέρα! Μαντάμ Κολλέτ: Για όνομα του Θεού, παιδί μου, μην λες παλαβομάρες. Κλαουντινίτα: Ο μόνος δολοφόνος. Τον μισώ! Μαντάμ Κολλέτ: Το μοιραίο θα ερχόταν. Ήταν αναπόφευκτο και ξέρεις ότι το περιμέναμε… η θλίψη, το να είναι αβοήθητος και τυφλός, αυτό τον σκότωσε… Δεν μπορούσε να δουλέψει, και τώρα αναπαύεται. Κλαρινίτο: Θα δείτε πως τώρα όλοι θα αναγνωρίσουν το ταλέντο του. Περές: Δεν ρίχνει πια σκιά. Μαντάμ Κολλέτ: Χωρίς την επιδοκιμασία από εσάς τους νέους, που κι εσείς αγωνίζεστε μέσα σε τόση δυστυχία, θα ήταν μόνος τις τελευταίες του μέρες στη γη. Κλαουντινίτα: Πιο μόνος από πριν! Περές: Ο μαέστρο ήταν επαναστάτης, σαν εμάς. Μαντάμ Κολλέτ: Μαξ, φτωχέ μου σύντροφε, εσύ μόνος σου σκότωσες τον εαυτό σου. Το έκανες μόνος σου, χωρίς να θυμηθείς αυτές τις δυο φτωχές γυναίκες! Σ’ όλη τη ζωή σου δούλεψες σκληρά για να ξεκάνεις τον εαυτό σου! Κλαουντινίτα: Ο μπαμπάς ήταν τόσο καλός! Μαντάμ Κολλέτ: Ήταν κακός μόνο για τον εαυτό του! (Εμφανίζεται στην πόρτα ένας ψηλός άντρας, επιφυλακτικός, αυστηρός, με τη μακριά, κόκκινη γενειάδα ενός ραβινικού αναρχικού και με τα φθονερά μάτια ενός πεισματάρη βούβαλου. Είναι ένας τρισάθλιος Γερμανός δημοσιογράφος, καταγεγραμμένος στα κατάστιχα της αστυνομίας σαν Ρώσος αναρχικός, και γνωστός με το ψεύτικο όνομα ΜΠΑΖΙΛΙΟ ΣΟΥΛΙΝΑΚΕ.) Μπαζίλιο: Ειρήνη υμήν! Μαντάμ Κολλέτ: Συμπάθα μας Μπαζίλιο! Δεν έχουμε ούτε καρέκλα να σου προσφέρουμε! Μπαζίλιο: Ω! Μην ασχολείστε με το άτομο μου. Με κανένα τρόπο. Δεν θα το δεχόμουν αυτό, Μαντάμ Κολλέτ. Και πρέπει σε παρακαλώ να με συγχωρήσεις αν έφτασα με κάποια καθυστέρηση, όπως το Βαλωνικό Ιππικό, όπως λέτε συνήθως εσείς οι Ισπανοί. Στην ταβέρνα ήταν κάποιοι από μας, Σλάβοι μετανάστες και τρώγαμε, μόλις έμαθα την ανακοίνωση ότι ο αγαπητός μου φίλος Μάξιμο Εστρέλλα πέθανε. Μου έδωσαν την εφημερίδα στο μπαρ του Σαυροφάγου. Ο θάνατος του ήρθε απρόσμενα; Μαντάμ Κολλέτ: Αιφνίδια κατάρρευση! Δεν πρόσεξε τον εαυτό του! Μπαζίλιο: Ποιος επιβεβαίωσε τον θάνατο; Οι γιατροί είναι πολύ καλοί στην Ισπανία, τόσο καλοί όσο οι καλύτεροι σε άλλες χώρες. Μολαταύτα, οι Ισπανοί στερούνται μιας διεθνώς αναγνωρισμένης αρχής. Αυτό δε συμβαίνει στη Γερμανία. Σπούδασα ιατρική δέκα χρόνια και δεν είμαι γιατρός. Τώρα η πρώτη μου εντύπωση όταν μπήκα μέσα ήταν ότι υπάρχει εδώ ένας άνδρας κοιμισμένος, καθόλου ένας άνδρας νεκρός. Και γι’ αυτή την πρώτη εντύπωση είμαι πολύ πείσμων, όπως λένε οι Ισπανοί. Μαντάμ Κολλέτ, έχεις μεγάλη ευθύνη. Ο φίλος μου ο Μαξ Εστρέλλα δεν είναι νεκρός! Παρουσιάζει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ενδιαφέρουσας περίπτωσης καταληψίας. (Η ΜΑΝΤΑΜ ΚΟΛΛΕΤ και η ΚΛΑΟΥΝΤΙΝΙΤΑ αγκαλιάζονται με μια δυνατή στριγκλιά, τα μάτια τους ξαφνικά ζωηρά, τα χέρια τους δεμένα και τα σγουρά τους μαλλιά να φτερουγίζουν στο μέτωπο τους. Η ΣΕΝΙΟΡΑ ΦΛΟΡΑ, η πορτιέρισσα, φτάνει λαχανιασμένη. Την αναγγέλλουν τα αγκομαχητά και οι παλιές της παντόφλες.) Πορτιέρισσα: Ήρθε ο οδηγός της νεκροφόρας! Είστε αρκετοί για να κουβαλήσετε τη σωρό του μακαρίτη; Αν όχι θα ανέβει ο άντρας μου. Κλαουντινίτα: Ευχαριστούμε, μπορούμε να το κανονίσουμε. Μπαζίλιο: Αγαπητή μου πορτιέρισσα, παρακαλώ ενημερώστε τον οδηγό της νεκροφόρας η ταφή αναβάλλεται. Κι ας έχει καλόν αέρα. Έτσι δεν το λέτε εσείς οι Ισπανοί; Μαντάμ Κολλέτ: Πες του να περιμένει! …Μπορεί να κάνεις λάθος Μπαζίλιο. Πορτιέρισσα: Κάτω είναι πλατιά καπέλα, ακόμα και ρεντιγκότες, και εκτός κι αν κάνω λάθος μια στολισμένη νεκροφόρα! Τι αστείος κόσμος: Θα έλεγε κανείς ότι είναι η κηδεία ενός Βουλευτή! Ποτέ δεν κατάλαβα ότι ο μακαρίτης ήταν τόσο σημαντικός! Μαντάμ Κολλέτ, τι εξήγηση να δώσω στον οδηγό; Γιατί αυτός ο τύπος δεν θα περιμένει! Λέει ότι έχει να κάνει άλλη μια γύρα στην οδό Κάρλος Ρούμπιο. Μαντάμ Κολλέτ: Θεέ μου, δώσ’ μου φώτιση! Δεν μπορώ να αποφασίσω τι… Πορτιέρισσα: Τα Τέσσερα Καμίνια! Μόνο σκέψου το γρήγορα, είναι χιλιόμετρα μακριά και το απόγευμα σχεδόν τελείωσε! Κλαουντινίτα: Ας φύγει! Δεν τον θέλουμε πίσω! Μαντάμ Κολλέτ: Αν δεν μπορεί να περιμένει… αναμφίβολα δεν μπορούμε… Πορτιέρισσα: Θα σας κοστίσει διπλά, κι αυτό μόνο για να κρατήσεις το πτώμα στο σπίτι για λίγες ακόμα ώρες! Μαντάμ Κολλέτ, άσ’ τους να τον πάρουν! Μαντάμ Κολλέτ: Κι αν δεν είναι νεκρός; Πορτιέρισσα: Να μην είναι νεκρός; Δεν έχετε βγει απ’ το δωμάτιο, γι’ αυτό δεν προσέξατε τη μπόχα εδώ μέσα! Μπαζίλιο: Θα είχατε την ευγενή καλοσύνη να μου πείτε κυρία, αν σπουδάσατε ιατρική σε κάποιο Πανεπιστήμιο; Αν το έχετε πράξει, θα κρατήσω το στόμα μου κλειστό και δεν θα μιλήσω άλλο. Αλλά αν όχι, θα μου επιτρέψετε να μην μπω σε αντιδικία μαζί σας, όταν σας λέω ότι δεν είναι νεκρός αλλά μόνο καταληπτικός. Πορτιέρισσα: Δεν είναι νεκρός; Και νεκρός είναι και βρωμάει! Μπαζίλιο: Εσείς κυρία, χωρίς να έχετε σπουδάσει σε Πανεπιστήμιο, δεν μπορείτε να με αμφισβητείτε πάνω σε τέτοια θέματα. Η Δημοκρατία δεν αποκλείει την εργατική τάξη, αυτό τουλάχιστον το γνωρίζετε, κυρία θυρωρέ. Πορτιέρισσα: Κοίτα τι λέει! Λες ότι δεν είναι νεκρός, έτσι; Θα έπρεπε να είσαι σαν αυτόν! Μαντάμ Κολλέτ, έχεις έναν καθρέφτη; Βάλ’ τον μπροστά απ’ το στόμα του και θα δεις ότι δεν αναπνέει! Μπαζίλιο: Ενίσταμαι. Μια τέτοια απόδειξη δεν είναι επιστημονική! Όπως πάντα λέτε εσείς οι Ισπανοί, είναι ένα «Χαίρομαι που σε βλέπω». Έτσι δεν το θέτετε; Πορτιέρισσα: Ήρθες εδώ πέρα για να κάνεις συζητήσεις και να αναστατώσεις αυτές τις δυο φτωχές γυναίκες με μια φάρσα! Έχουν ήδη αρκετά να τις ταλαιπωρούν με το πένθος και τα χρέη. Μπαζίλιο: Μπορείτε να συνεχίσετε να μιλάτε κυρία θυρωρέ. Όπως βλέπετε δεν σας διακόπτω. (Ο ΟΔΗΓΟΣ της νεκροφόρας εμφανίζεται την κάσας της πόρτας: Μύτη μεθύστακα, παλιό μεταξωτό καπέλο με διακοσμητικό, φθαρμένο πένθιμο κοστούμι, φουσκωτή περούκα και μαύρη περισκελίδα.) Οδηγός Νεκροφόρας: Είναι ήδη τέσσερις και έχω κι άλλο πελάτη στην οδό Ρούμπιο! Μπαζίλιο: Μαντάμ Κολλέτ, αναλαμβάνω την ευθύνη, γιατί έχω δει κι έχω μελετήσει περιπτώσεις καταληψίας σε Γερμανικά νοσοκομεία. Ο σύζυγος σου, ο φίλος και σύντροφος μου Μαξ Εστρέλλα, δεν είναι νεκρός! Πορτιέρισσα: Μπορείς να προσπαθήσεις να μην δημιουργήσεις επεισόδιο, καλέ μου κύριε; Μαντάμ Κολλέτ, που έχεις τον καθρέφτη; Μπαζίλιο: Είναι ένα αντιεπιστημονικό πείραμα! Οδηγός Νεκροφόρας: Βάλε ένα αναμμένο σπίρτο στον αντίχειρά του. Αν καεί μέχρι το τέλος, το πτώμα είναι νεκρό σαν τον παππού μου. Και συγχωρέστε με αν είμαι αδιάκριτος! (Ο ΟΔΗΓΟΣ στηρίζει το καμουτσίκι του στον τοίχο και ανάβει ένα σπίρτο. Σκύβοντας μπροστά απ’ το φέρετρο, ξεσφίγγει τα χέρια του νεκρού και γυρνά μια απ’ της κιτρινωπές του παλάμες. Στα ακροδάχτυλα του βάζει το αναμμένο σπίρτο, που συνεχίζει να καίει και πολύ αργά σβήνει. Η ΚΛΑΟΥΝΤΙΝΙΤΑ αφήνει μια τσιριχτή κραυγή, γυρνάει τα μάτια της και αρχίζει να χτυπάει το κεφάλι της στο πάτωμα.) Κλαουντινίτα: Ο πατέρας μου! Ο πατέρας μου! Ο αγαπημένος μου πατέρας! Σκηνή Δέκατη Τέταρτη (Ένα απομακρυσμένο σημείο του νεκροταφείου της Ανατολικής Μαδρίτης. Το βραδάκι είναι ψυχρό. Ο αέρας τσουχτερός. Το φως του απογεύματος απλώνει μια επιθετική ξεραΐλα στις σειρές με τις ταφόπλακες. Δυο νεκροθάφτες ρίχνουν χώμα μέσα σε έναν τάφο. Σταματούν τη δουλειά για ένα λεπτό. Ανάβουν φωτιά με τα τσακμάκια τους, για το τσιγάρο που κρατάει ο καθένας τους πίσω απ’ τ’ αυτί του. Κάθονται στην άκρη του τάφου και καπνίζουν.) Πρώτος Νεκροθάφτης: Ο τύπος ήταν άνθρωπος των γραμμάτων. Δεύτερος Νεκροθάφτης:  Φτωχή κηδεία του κάνανε! Πρώτος Νεκροθάφτης: Οι εφημερίδες τον γράφουν σαν άνθρωπο μεγάλης αξίας. Δεύτερος Νεκροθάφτης: Στην Ισπανία, η αξία ποτέ δεν ανταμείβεται. Αυτό που ανταμείβεται είναι η διαφθορά και η κατεργαριά. Όλα τα κακά ανταμείβονται στην Ισπανία. Πρώτος Νεκροθάφτης: Μην τα βάφεις όλα μαύρα! Δεύτερος Νεκροθάφτης: Λοιπόν, πάρε για παράδειγμα τον Αλέκτορα, εκεί πέρα! Πρώτος Νεκροθάφτης: Κι αυτός τι κέρδισε; Δεύτερος Νεκροθάφτης: Ζει σαν βασιλιάς κι ας είναι ένα γλοιώδες ερπετό. Κοίτα τον πως το γλεντάει με τη χήρα του Δημοτικού Συμβούλου. Πρώτος Νεκροθάφτης: Εννοείς του Δημοτικού Λωποδύτη. Δεύτερος Νεκροθάφτης: Συ είπας. Θα πίστευες ποτέ ότι μια γυναίκα με τη δική της θέση θα ερωτοχτυπιόταν ποτέ μ’ έναν τέτοιο τύπο; Πρώτος Νεκροθάφτης: Στραβωμάρα! Σαν κάθε θηλυκό! Δεύτερος Νεκροθάφτης: Έτσι θριαμβεύει η αρετή! Και το ίδιο πάει παντού. Πρώτος Νεκροθάφτης: Την ξέρεις την πουλάδα; Είναι στ’ αλήθεια μανούλι; Δεύτερος Νεκροθάφτης: Ζουμερό κομμάτι. Όταν περπατάει τα κωλομέρια της λικνίζονται. Πρώτο πράμα! Πρώτος Νεκροθάφτης: Τι διαολεμένη τύχη που έχει αυτός ο μπαγάσας! (Από ένα μονοπάτι ανάμεσα στις ταφόπλακες και τους σταυρούς, εμφανίζονται οι σκιές δυο αργοπορημένων ανθρώπων, που περπατούν αργά και συζητούν: Δυο φίλοι απ’ την επικήδεια πομπή του ΜΑΞ ΕΣΤΡΕΛΛΑ. Μιλούν με χαμηλή φωνή και περπατούν σιγά-σιγά, δίνοντας την εντύπωση δυο ψυχών εμποτισμένων με έναν θρησκευτικό σεβασμό για το θάνατο. Η μια απ’ αυτές, ένας αριστοκρατικός ηλικιωμένος με χιονάτη γενειάδα και μια Ισπανική μπέρτα γύρω απ’ τους ώμους του, είναι ο κέλτης ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ ΤΟΥ ΜΠΡΑΝΤΟΜΙΝ. Η άλλη είναι ο περισπούδαστος, με τη μορφή Αζδέκου, ΡΟΥΜΠΕΝ ΝΤΑΡΙΟ.) Ρουμπέν: Είναι τρομακτικής σπουδαιότητας, ότι ύστερα από τόσα χρόνια, εσύ κι εγώ συναντιόμαστε σ’ ένα νεκροταφείο. Μαρκήσιος: Σε Καθαγιασμένο Έδαφος. Αν το αποκαλέσεις έτσι, αγαπητέ μου Ρουμπέν, η συνάντηση μας αποκτά διαφορετική σπουδαιότητα. Ρουμπέν: Αυτό είναι αλήθεια. Ούτε νεκροταφείο, ούτε νεκρόπολις. Αυτά είναι ονόματα που δηλώνουν μια θλιβερή και τρομερή παγωνιά –σαν να μελετά κανείς γραμματική. Μαρκήσιε, τί σημαίνει η νεκρόπολις για σένα; Μαρκήσιος: Ακαδημαϊκή σχολαστικότητα. Ρουμπέν: Η νεκρόπολις είναι για μένα το τέλος όλων, εννοώ το ανεπανόρθωτο και φρικιαστικό… να χάνεσαι χωρίς ελπίδα στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου. Καθαγιασμένο Έδαφος; Το Καθαγιασμένο Έδαφος κρατάει ένα φως. Μαρκήσιος: Έχει έναν χρυσό τρούλο. Και κάτω απ’ αυτόν, καλέ μου Ρουμπέν, αντηχεί ευλαβικά η έκτακτη και τρομερή σάλπιγγα. Ρουμπέν: Μαρκήσιε, ο θάνατος θα μπορούσε να είναι κι αξιέραστος αν δεν υπήρχε ο φόβος για το άγνωστο. Εγώ θα ήμουν πανευτυχής πριν τρεις χιλιάδες χρόνια στην Αθήνα. Μαρκήσιος: Δεν θα άλλαζα το Χριστιανικό μου βάπτισμα για το μειδίαμα ενός Έλληνα κυνικού. Περιμένω να περάσω στην αιωνιότητα για τις αμαρτίες μου. Ρουμπέν: Έκτακτα! Μαρκήσιος: Ίσως η ζωή στην Ελλάδα να ήταν πιο γαλήνια απ’ την δική μας… Ρουμπέν: Αυτοί ήταν οι μόνοι άνθρωποι που γνώριζαν πώς να εξαγνίσουν τη ζωή. Μαρκήσιος: Εμείς εξαγνίζουμε το θάνατο. Η ζωή δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια στιγμή. Ο θάνατος είναι η μόνη αλήθεια. Και απ’ όλους τους θανάτους προτιμώ τον Χριστιανικό θάνατο. Ρουμπέν: Έκτακτη φιλοσοφία από έναν Ισπανό ευγενή! Έκτακτα! (Σταματούν να μιλούν και περπατούν σιωπηλά. ΟΙ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ έχουν τελειώσει με το γέμισμα του λάκκου και πίνουν λαίμαργα, εκ περιτροπής, από το ίδιο φλασκί. Απέναντι από τη σειρά με τις λευκές ταφόπλακες προβάλουν οι μαύρες σιλουέτες τους.  Ο ΡΟΥΜΠΕΝ ΝΤΑΡΙΟ και ο ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ ΤΟΥ ΜΠΡΑΝΤΟΜΙΝ σταματούν μπροστά από τον σκοτεινό λόφο του φρεσκοσκαμμένου τάφου.) Ρουμπέν: Μαρκήσιε, πώς έγινε να είσαι φίλος με τον Μάξιμο Εστρέλλα; Μαρκήσιος: Ο Μαξ ήταν ο γιος ενός Καρλίστα λοχαγού, που πέθανε πολεμώντας στο πλευρό μου, στον πόλεμο. Γιατί, εκείνος σου είχε πει κάτι διαφορετικό; Ρουμπέν: Μου είπε ότι οι δυο σας είχατε πολεμήσει σε μια επανάσταση, πέρα στο Μεξικό. Μαρκήσιος: Τι φαντασία! Ο Μαξ γεννήθηκε τριάντα χρόνια μετά το ταξίδι μου στο Μεξικό. Ξέρεις σε τι ηλικία έχω φτάσει; Λιγάκι ακόμα και θα κουβαλάω έναν ολόκληρο αιώνα στην πλάτη μου. Για φαντάσου, αγαπητέ μου ποιητή, σε λίγο θα λογοδοτήσω στον Κύριο. Ρουμπέν: Είσαι ανέσπερος, Μαρκήσιε; Μαρκήσιος: Πολύ φοβάμαι πως ναι… αλλά υπομονή! (Οι μαύρες σκιές από τους ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ –τα γυαλιστερά τους φτυαριά στους ώμους τους- πλησιάζουν μέσα από ένα μονοπάτι από τάφους. Συνεχίζουν να πλησιάζουν.) Μαρκήσιος: Λες να είναι φιλόσοφοι, όπως αυτοί στον τάφο της Οφηλίας; Ρουμπέν: Μαρκήσιε, έχεις ποτέ γνωρίσει μια Οφηλία; Μαρκήσιος: Στην «εποχή του παγωνιού» όλες οι κόρες είναι Οφηλίες. Αυτό το πλάσμα ήταν μάλλον μια «πουλάδα», αγαπητέ μου Ρουμπέν. Και ο πρίγκιπας, όπως όλοι οι πρίγκιπες, ένας βλάκας. Ρουμπέν: Δεν σου αρέσει ο θεϊκός Γουίλιαμ; Μαρκήσιος: Στην περίοδο της λογοτεχνικής μου επιπολαιότητας, διάλεξα τον Γουίλιαμ για δάσκαλο μου. Είναι έξοχος. Με έναν άτολμο φιλόσοφο και έναν ανόητο κορίτσι με όλη την αφέλεια του, κατάφερε να δημιουργήσει την πιο όμορφη τραγωδία. Στο Ισπανικό μας θέατρο, αγαπητέ μου Ρουμπέν, ο Άμλετ και η Οφηλία θα γίνονταν δυο εξαιρετικά διασκεδαστικοί χαρακτήρες: ένας άτολμος νέος και ένα ανόητο κορίτσι! Σκέψου τι θα είχαν κάνει μαζί τους οι θεσπέσιοι Αδερφοί Κουίντερο! Ρουμπέν: Όλοι έχουμε κάτι απ’ τον Άμλετ μέσα μας. Μαρκήσιος: Ίσως εσύ, που ακόμα κορτάρεις γυναίκες. Όσο για μένα, φορτωμένος με τα χρόνια μου, βρίσκομαι πιο κοντά στο να είμαι το κρανίο του Γιόρικ. Πρώτος Νεκροθάφτης: Αν ψάχνετε την έξοδο, κύριοι, απλά ακολουθήστε μας. Το μέρος κλείνει. Μαρκήσιος: Ρουμπέν, πως θα σου φαινόταν να μέναμε μέσα; Ρουμπέν: Φρικαλέο! Μαρκήσιος: Τότε, ας ακολουθήσουμε αυτούς τους δυο. Ρουμπέν: Μαρκήσιε, θα θέλατε να έρθουμε πάλι εδώ αύριο για ν’ αφήσουμε έναν εσταυρωμένο στο μνήμα του φίλου μας; Μαρκήσιος: Αύριο! Μέχρι αύριο κι εσύ κι εγώ θα έχουμε ξεχάσει αυτή τη χριστιανική πρόθεση. Ρουμπέν: Πιθανόν! (Σιωπηλά και αργοπορώντας κάπως, ακολουθούν πίσω από τους ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ που, στρίβοντας στη γωνία της γραμμής των τάφων σταματούν για να τους περιμένουν.) Μαρκήσιος: Τα χρόνια μου δεν μου επιτρέπουν να περπατήσω γρηγορότερα. Πρώτος Νεκροθάφτης: Δεν χρειάζεται ν’ απολογείστε, κύριε. Μαρκήσιος: Θέλω λίγα ακόμα χρόνια για να συμπληρώσω έναν αιώνα. Δεύτερος Νεκροθάφτης: Πρέπει στ’ αλήθεια να έχετε δει τη μια κηδεία μετά την άλλη! Μαρκήσιος: Εκτός κι αν είσαι σ’ αυτή τη δουλειά πολύ καιρό, πιθανώς περισσότερες από σένα. Και, πες μου, πεθαίνουν πολλοί άνθρωποι αυτή την εποχή; Πρώτος Νεκροθάφτης: Δεν παραπονιόμαστε. Και νέοι και γέροι. Δεύτερος Νεκροθάφτης: Η πτώση του φύλλου φέρνει τη σοδειά του φθινοπώρου. Μαρκήσιος: Σας πληρώνουν λοιπόν με την κηδεία; Πρώτος Νεκροθάφτης: Μας δίνουν ένα ημερομίσθιο, τρεις πεσέτες, και ότι προκύψει. Με το κόστος ζωής σήμερα, δεν είναι αρκετό για να φας, ούτε φτωχικά. Μαζεύουμε κάτι από ‘δω, κάτι από ‘κει. Εν ολίγοις, φτώχεια. Δεύτερος Νεκροθάφτης: Όλα εξαρτώνται από την τύχη. Αυτό είναι το βασικό. Πρώτος Νεκροθάφτης: Κάποιες οικογένειες, όταν χάσουν κάποιο μέλος τους, μας πληρώνουν μια ή δυο πεσέτες, ή μισή, για να φροντίσουμε τον τάφο. Υπάρχουν πάντα αυτοί που υπόσχονται και δεν πληρώνουν. Οι περισσότερες οικογένειες πληρώνουν για τους πρώτους μήνες. Αλλά για ολόκληρο το χρόνο, από τις εκατό, ίσως μια. Η θλίψη δεν κρατάει πολύ. Μαρκήσιος: Δεν γνωρίσατε ποτέ, ούτε μια απαρηγόρητη χήρα; Πρώτος Νεκροθάφτης: Ούτε μια! Ίσως όμως και να υπάρχει κάποια. Μαρκήσιος: Δεν ακούσατε ποτέ για την Αρτεμισία και τον Μαύσωλο; Πρώτος Νεκροθάφτης: Απ’ όσο ξέρω, τίποτα απολύτως! Δεύτερος Νεκροθάφτης: Είναι τόσο πολλές οι γυναίκες συγγενείς που έρχονται σ’ αυτό το μέρος, που είναι δύσκολο να τις ξέρουμε όλες. (Περπατούν αργά. Ο ΡΟΥΜΠΕΝ στοχαστικός γράφει βιαστικά κάτι πάνω σε έναν φάκελο. Φτάνουν στην πόρτα και η μαύρη σιδερένια πύλη τρίζει. Ο ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ φιλανθρωπικά βγάζει το φιλντισένιο χέρι του κάτω απ’ τη μπέρτα του και μοιράζει μερικά λεφτά στους ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΕΣ.) Μαρκήσιος: Δεν ξέρετε μυθολογία, αλλά είστε δυο στωικοί φιλόσοφοι. Είθε να αντικρίσετε πολλές κηδείες ακόμα! Πρώτος Νεκροθάφτης: Στις υπηρεσίες σας! Ευχαριστούμε πολύ! Δεύτερος Νεκροθάφτης: Παρομοίως. Δούλοι σας κύριε! (Βγάζοντας τους σκούφους τους, χαιρετούν και φεύγουν. Ο ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ ΤΟΥ ΜΠΡΑΝΤΟΜΙΝ με ένα χαμόγελο τυλίγει τον εαυτό του στη μπέρτα του. Ο ΡΟΥΜΠΕΝ ΝΤΑΡΙΟ ακόμα κρατά στα χέρια του τον φάκελο στον οποίο έχει σκαρώσει μερικές γραμμές. Και εγκαταλείποντας το καταφύγιο του στις φυλλωσιές ο οδηγός του ηλικιωμένου ΜΑΡΚΗΣΙΟΥ πλησιάζει την πόρτα του νεκροταφείου.) Μαρκήσιος: Είναι ποίημα αυτό, Ρουμπέν; Θέλεις να μου το διαβάσεις; Ρουμπέν: Όταν το σουλουπώσω. Είναι ακόμα ένα τερατούργημα. Μαρκήσιος: Αγαπητέ μου Ρουμπέν, τα ποιήματα θα έπρεπε να δημοσιεύονται σε όλα τους τα στάδια, από αυτό που εσύ αποκαλείς τερατούργημα μέχρι την οριστική τους μορφή. Μ’ αυτό τον τρόπο θα αποκτούσαν την ίδια αξία με τα τυπογραφικά δοκίμια. Αλλά είσαι σίγουρος ότι δεν θέλεις να μου το διαβάσεις; Ρουμπέν: Αύριο, Μαρκήσιε. Μαρκήσιος: Ενώπιον ενός ανδρός της ηλικίας μου, και μπροστά από την πόρτα ενός νεκροταφείου, η λέξη «αύριο» δεν θα έπρεπε να εκστομίζεται. Τέλος πάντων, ας ανεβούμε στην άμαξα, έχω ακόμη να επισκεφτώ έναν ληστοσυμμορίτη. Θέλω να με βοηθήσεις να πουλήσω το χειρόγραφο των «Απομνημονευμάτων» μου σε έναν εκδότη. Χρειάζομαι τα χρήματα, καταστράφηκα εντελώς απ’ όταν μου ήρθε η ατυχής ιδέα να αποσυρθώ στο Κάστρο των Μπράντομιν. Οι γυναίκες δεν με κατέστρεψαν, παρ’ ότι τις αγάπησα τόσο πολύ. Αυτό που με κατέστρεψε είναι η γεωργία! Ρουμπέν: Έκτακτα! Μαρκήσιος: Τα απομνημονεύματα μου θα δημοσιευτούν μετά το θάνατο μου. Θα τα πουλήσω σαν να πούλαγα τον σκελετό μου. Ας αλληλοβοηθηθούμε. Σκηνή Δέκατη Πέμπτη (Η ταβέρνα του ΣΑΥΡΟΦΑΓΟΥ. Σκοτάδι, τρεμοπαίζει το φως από μια λάμπα ασετιλίνης. Ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ ΝΤΕ ΙΣΠΑΛΙΣ στέκεται μπροστά από τον πάγκο, επιμένοντας και τραυλίζοντας καθώς προσκαλεί έναν ΔΑΝΔΗ, τον ΦΑΝ-ΦΑΝ, να πιει. Παραπατάει, γλιστράει και γίνεται ενοχλητικός.) Δον Λατίνο: Πιες, φίλε μου! Δεν μπορείς να φανταστείς την θλίψη που πλημμυρίζει την καρδία μου. Πιες! Στην υγειά της μούργας! Δανδής: Κι αυτό επειδή δεν είσαι καλοαναθρεμμένος πότης! Δον Λατίνο: Σήμερα θάψαμε τον πρώτο ποιητή της Ισπανίας! Μόνο τέσσερις φίλοι στο νεκροταφείο! Αυτό ήταν όλο! Ούτε ένας αλήτης εκ μέρους του Λόγιου Κατεστημένου. Τι πιστεύεις γι’ αυτό, Βενάσιο; Σαυροφάγος: Ό,τι πεις, Δον Λατί. Δον Λατίνο: Η ιδιοφυΐα λάμπει με το δικό της φως! Έτσι δεν είναι φίλε; Δανδής: Πράγματι έτσι είναι, Δον Λατίνο. Δον Λατίνο: Έχω αναλάβει το σπουδαίο έργο της δημοσίευσης των γραπτών του. Περικλεές καθήκον! Είμαι ο εκτελεστής της λογοτεχνικής του διαθήκης. Μας έχει κληροδοτήσει ένα κοινωνικό μυθιστόρημα του αναστήματος των Αθλίων του Ουγκώ. Είμαι ο θεματοφύλακας. Και κάθε δεκάρα από τα χρήματα από την πώληση των έργων του θα πάνε στην οικογένεια. Και δεν με νοιάζει αν καταστραφώ για να τα δημοσιεύσω! Αυτό είναι το καθήκον κάθε φίλου! Σαν τον νυχτερινό προσκυνητή, η αθάνατη ελπίδα μου δεν είναι εγκόσμια! Κύριοι, κανείς εκπρόσωπος του Λόγιου Κατεστημένου! Όμως τουλάχιστον αυτό: τέσσερις αληθινοί φίλοι, τέσσερις αληθινές προσωπικότητες! Ο Υπουργός Εσωτερικών, ο Μπράντομιν, ο ποιητής Ρουμπέν και ο ταπεινός σας υπηρέτης. Δεν είναι αυτό αλήθεια φίλε μου; Δανδής: Σε ό,τι με αφορά μπορείς να πεις ότι ακόμα κι ίδια η κόρη του Ισπανού μονάρχη ήταν εκεί. Σαυροφάγος: Νομίζω ότι το παρακάνεις αν ισχυρίζεσαι ότι η Κυβέρνηση εκπροσωπήθηκε στην κηδεία του Δον Μαξ. Και αν τ’ αφήσεις αυτό να διαδοθεί θα βρεθείς γρήγορα σε μπελάδες. Δον Λατίνο: Δεν λέω ψέματα! Ο Υπουργός Εσωτερικών αυτοπροσώπως ήταν στο νεκροταφείο! Ανταλλάξαμε χαιρετισμούς! Μπάρμαν: Πρέπει να ήταν ο Φαντομάς. Δον Λατίνο: Πάψε βουτυρόπαιδο, ο ίδιος ο Πρόεδρος Μαρά δεν εξέφρασε τα συλλυπητήρια του για την οικογένεια του Γκάλλο, του ταυρομάχου; Δανδής: Ο Χοσέ Γκομέζ, ο Γκαλλίτο, ήταν ένα αστέρι, και πέθανε στην αρένα μαχόμενος λαμπρά ενάντια στον ταύρο γιατί ήταν ο βασιλιάς των ταυρομάχων. Σαυροφάγος: Και ο ταυρομάχος «σεισμός»; Εννοώ τον Χουάν Μπελμόντε. Δανδής: Ένας διανοούμενος. Δον Λατίνο: Αγόρι, άλλο ένα γύρο. Αυτή είναι η πιο θλιβερή μέρα της ζωής μου. Έχασα έναν αδερφικό φίλο και το μαέστρο μου. Βενάσιο, γι’ αυτό πίνω. Σαυροφάγος: Ο λογαριασμός σου εκτοξεύεται στα ύψη, Δον Λατί! Ψάξε στις τσέπες σου να δεις αν έχεις καθόλου λεφτά. Για κάθε περίπτωση. Δον Λατίνο: Έχω αρκετά λεφτά για να αγοράσω κι εσένα και το Σταυρό του Μαρτυρίου. (Τραβάει μια χούφτα χαρτονομίσματα από τις τσέπες του παλτού του και τα πετάει στον πάγκο, κάτω από το εξεταστικό βλέμμα του νεαρού δανδή και το αποβλακωμένο ύφος του Βενάσιο. Ο ΜΠΑΡΜΑΝ σκύβει για να μαζέψει ένα χαρτονόμισμα πού έχει πέσει στα λασπωμένα πόδια του γερο-μεθύστακα. Η νεαρή ΚΟΥΝΙΣΤΗ ΕΡΙΕΤΤΑ, μέχρι τώρα κατηφής σε μια γωνιά στο καταγώγιο, βγάζει το μαντήλι από το μέτωπο της και, αναθαρρεύοντας λιγάκι, καρφώνει τα μάτια της στον πάγκο.) Μπάρμαν: Απέκτησες περιουσία, Δον Λατί; Δον Λατίνο: Κάποιος μου χρωστούσε μερικές πεσέτες και τελικά μου τις έδωσε. Σαυροφάγος: Δεν είναι τόσο λίγες! Κουνιστή: Δέκα χιλιάδες καπέλα! Δον Λατίνο: Σου χρωστάω κάτι; Κουνιστή: Φυσικά! Κέρδισες το λαχείο που σου πούλησα! Δον Λατίνο: Δεν είναι αλήθεια. Κουνιστή: Νούμερο 5775. Μπάρμαν: Αυτό είναι ακριβώς το νούμερο που είχε ο Δον Μαξ! Κουνιστή: Στο τέλος δεν το ήθελε και το αγόρασε ο Δον Λατί. Και ο παλιοτσιγκούνης δεν ήρθε να μου παραδώσει το μερίδιο μου. Δον Λατίνο: Ούτε καν το σκέφτηκα! Κουνιστή: Έχεις κακή μνήμη. Δον Λατίνο: Θα σου δώσω το μερίδιο σου. Κουνιστή: Ξέρεις ποιο είναι το σωστό. Δον Λατίνο: Μπορείς να βασίζεσαι στην άπειρη γενναιοδωρία μου. (Ο ΜΠΑΡΜΑΝ γλιστράει πίσω απ’ το αφεντικό του και στα κρυφά, παριστάνοντας ότι κάνει κάτι άλλο, τον τραβάει απ’ την ποδιά. Ο ΣΑΥΡΟΦΑΓΟΣ κλειδώνει την ταμειακή μηχανή και ακολουθεί τον νεαρό σε ένα σκοτεινό σημείο όπου είναι συσσωρευμένα τα ασκιά του κρασιού. Ψιθυρίζουν και χειρονομούν, κρατώντας όλη την ώρα τα μάτια και τ’ αυτιά τους στο ταμείο. Η ΚΟΥΝΙΣΤΗ ΕΡΙΕΤΤΑ κλείνει το μάτι στον ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ.) Κουνιστή: Δον Λατί, θα μπορούσες να φτιάξεις μια καλή προίκα για μένα μ’ αυτό το πλιάτσικο. Δον Λατίνο: Θα σου επιπλώσω ένα διαμέρισμα. Κουνιστή: Ζήτω στους άντρες! Δον Λατίνο: Κρίσπιν, αγόρι μου, ένα λικέρ για την κυρία. Μπάρμαν: Έρχεται, Δον Λατί! Δον Λατίνο: Πηγαίνεις στην εξομολόγηση; Κουνιστή: Δον Λατί, είσαι μεγάλος μακαντάσης! Πολύ καυτός τύπος! Έι, έλα τώρα, σταμάτα να με τσιμπάς! Δανδής: Πρόσεχε Δον Λατίνο, όλοι ζαχαρώνουν τα λεφτά σου. Κουνιστή: Είχαμε μοιράσει το τυχερό λαχείο πενήντα-πενήντα! Δον Λατί, πλήρωσες μιάμιση πεσέτα και έγινες συνεταίρος! Δον Λατίνο: Αυτό είναι ληστεία Εριέττα! Κουνιστή: Άσε τις κρυάδες για τους ταυρομάχους! Δεν με κλέβεις ξανά! Ορκίζομαι ότι είσαι ένας γερο σάτυρος. Δανδής: Αυτό το θηλυκό δεν κάνει για σένα. Κουνιστή: Θα τον έχωνα στον τάφο μέσα σε μια βδομάδα. Δον Λατίνο: Θα το δούμε αυτό. Δανδής: Αυτό που χρειάζεσαι είναι μια γυναίκα που ο ενθουσιασμός της να έχει καμφθεί. Κουνιστή: Η μάνα μου θα σου ταίριαζε καλύτερα. Αλλά η μαμά είναι μια τίμια χήρα, για να κερδίσεις κάτι από κείνη θα πρέπει να την πας στο Ληξιαρχείο. Δον Λατίνο: Είμαι κήρυκας του ελευθέρου έρωτα. Κουνιστή: Έλα να ζήσεις με μένα και τη μαμά μου και θα είσαι τόσο ευυπόληπτος νοικάρης που θα σε διαφημίζουν στις εφημερίδες. Για την ακρίβεια, τώρα δα ένας ενοικιαστής μας βαρέθηκε να τα ψειρίζει και εγκατέλειψε έναν ξενώνα που θα σου ταίριαζε τέλεια. Για πού το ‘βαλες, Δον Λατί; Δον Λατίνο: Να δω έναν άνθρωπο για ένα άλογο. Επιστρέφω αμέσως. Μην ανησυχείς γλυκιά μου. Περίμενε με εδώ. Κουνιστή: Δον Λατί, είμαι μια πολύ ζηλιάρα γυναίκα, έρχομαι μαζί σου. (Ο ΣΑΥΡΟΦΑΓΟΣ σταματάει την μυστική σύνοδο με τον νεαρό και με δυο μεγάλους διασκελισμούς φτάνει στην ταμειακή μηχανή. Βουτώντας τον μεθύστακα από το πανωφόρι, τον σταματάει στην πόρτα. Ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ ανοιγοκλείνει τα μάτια, στραβώνει το στόμα, και κρεμάει τα χέρια σαν μαριονέτα.) Δον Λατίνο: Μην είσαι τόσο ζώο! Σαυροφάγος: Εσύ κι εγώ έχουμε να συζητήσουμε κάτι. Ο νεκρός άφησε ένα χρέος εδώ, μερικά κατοστάρικα. Μπορείς να ελέγξεις τους λογαριασμούς αργότερα, αλλά προτείνω να φροντίσεις το χρέος τώρα. Δον Λατίνο: Για ποιο λόγο; Σαυροφάγος: Γιατί είσαι ένας παλιομπαμπέσης και το ξέρουμε κι οι δύο. (Ο ΔΑΝΔΗΣ, ΦΑΝ-ΦΑΝ, τους πλησιάζει ελαφρώς ταλαντευόμενος. Σκόπιμα αφήνει τους άλλους να δουν ότι κρύβει ένα μαχαίρι στο χέρι του. Βήχει και ξύνει το κεφάλι του, κάνοντας τον σκούφο του να στραβώσει. Η ΕΡΙΕΤΤΑ τυλίγει γύρω της ένα σάλι και ανοίγει κρυφά ένα μικρό σουγιά.) Δανδής: Εδώ είμαστε, όλοι ανοιχτομάτηδες, και έχουμε προτεραιότητα να ρίξουμε μια ματιά σ’ αυτό το μάτσο με τους παράδες. Κουνιστή: Ο Δον Λατί φεύγει από δω μέσα ακουμπισμένος πάνω μου. Δανδής: Ντελίριο! Σαυροφάγος: Έι, εσύ άνθρωπε, κράτα το μαραφέτι κάτω και μην πας γυρεύοντας για μπελάδες. Δανδής: Δον Λατί, κατάφερες μια δουλειά με την τράπεζα! Δον Λατίνο: Φυσικά. Κουνιστή: Τράβα να δεις αν έρχομαι, βλάκα. Ο Δον Λατί κέρδισε το τζακ ποτ με το λαχείο του, το 5775. Του το πούλησα εγώ η ίδια! Σαυροφάγος: Εγώ και τ’ αγόρι ήμασταν μάρτυρες, έτσι δεν είναι παιδί μου; Μπάρμαν: Έτσι ακριβώς! Δανδής: Κουραφέξαλα! (Η ΠΑΚΟΝΑ μια γριά ρουφιάνα και επίσης εφημεριδοπώλισσα, μπαίνει στην ταβέρνα κρατώντας ένα μικρό πακέτο χαρτιά και αφήνει ένα αντίτυπο του Κήρυκα στον πάγκο. Βγαίνει όπως μπήκε, σιωπηλή και περίεργη. Μοναχά στην πόρτα, κοιτώντας τ’ αστέρια, αρθρώνει την κραυγή της ξανά.) Εφημεριδοπώλισσα: Ο Κήρυκας της Μαδρίτης! Ο Κήρυκας! Μυστήριος θάνατος δύο γυναικών στην οδό Μπαγασάκου. Διαβάστε τα όλα στον Κήρυκα! (Ο ΔΟΝ ΛΑΤΙΝΟ ξεκόβει από την παρέα και πλησιάζει τον πάγκο, καχύποπτος και αινιγματικός. Στο φωτεινό σημείο κάτω απ’ τη λάμπα, κρατάει την ανοιχτή εφημερίδα με τα δυο του χέρια, ψελλίζει τους τίτλους με τους οποίους ο ρεπόρτερ αναγγέλλει τα γεγονότα στην οδό Μπαγασάκου. Οι άλλοι τον κοιτάνε με μια ειρωνική έκπληξη, σαν να ήταν ένα γέρος βλάκας μεθύστακας.) Δον Λατίνο: «Αναθυμιάσεις άνθρακα. Δυό γυναίκες νεκρές από ασφυξία. Τα πτώματα βρέθηκαν από το γείτονα. Η Δόνα Βιντσέντα δηλώνει άγνοια. Έγκλημα ή αυτοκτονία Μυστήριο!» Μπάρμαν: Δες αν η εφημερίδα κατονομάζει τα θηλυκά, Δον Λατί. Δον Λατίνο: Άσε με να δω. Δανδής: Μη σπας το κεφάλι σου γερο-ξεκούτη. Κουνιστή: Πάμε, Δον Λατί. Μπάρμαν: Πάω στοίχημα ότι οι νεκρές είναι η γυναίκα και η κόρη του Δον Μάξιμο! Δον Λατίνο: Αυτό είναι παράλογο! Γιατί να αυτοκτονήσουν; Σαυροφάγος: Είχαν δύσκολους καιρούς μπροστά τους! Δον Λατίνο: Ήταν μαθημένες. Μόνο μια εξήγηση υπάρχει. Η οδύνη για το χαμό του λαμπρού τους άστρου! Σαυροφάγος: Και μόλις τώρα που θα μπορούσες να τις βοηθήσεις. Δον Λατίνο: Φυσικά! Και έχω μια καρδιά από χρυσάφι, Βενάσιο! Σαυροφάγος: Ο κόσμος είναι κουλουβάχατα! Δον Λατίνο: Μια χαζομάρα! Μεθύστακας: Μυαλό φαινόμενο! ΕΠΙΛΟΓΟΣ Η μετάφραση ενός θεατρικού έργου είναι σημαντικά δυσκολότερη από τη μετάφραση πρόζας –ίσως εξίσου δύσκολη με τη μετάφραση ποίησης. Η ελληνική μετάφραση έγινε από ένα κείμενο ήδη μεταφρασμένο, και όχι από τη γλώσσα στην οποία αρχικά γράφτηκε το έργο. Παρ’ όλ’ αυτά δεν πιστεύω ότι το γλωσσικό εμπόδιο ήταν καθοριστικό, ως προς την απόδοση του κειμένου στα ελληνικά. Βασικός πόρος υπήρξε η αγγλική γλώσσα, όμως σε πολλά σημεία το μεταφρασμένο κείμενο ακολουθεί τη σύνταξη του ισπανικού, επανέρχεται δηλαδή αυτόματα σχεδόν στην αρχική του μορφή, φανερώνοντας με ενδιαφέροντα τρόπο μια συγγένεια ανάμεσα στις δυο γλώσσες. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς με τη μεταφορά από τα αγγλικά προς τα ελληνικά αναδύονται συντακτικές και δομικές ομοιότητες με το ισπανικό πρωτότυπο. Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα οφείλεται στη σπιρτάδα και τη ζωντάνια του έργου, με τα συνεχή λογοπαίγνια που είναι δύσκολο να μεταφερθούν στα ελληνικά, όπως για παράδειγμα το λογοπαίγνιο που γίνεται συχνά και με νόημα, με το όνομα του ποιητή. Πρωταρχική μου μέριμνα στάθηκε το να μεταφερθεί το κείμενο σε μια γλώσσα ρέουσα και θεατρική, έτσι ώστε να είναι δυνητικά εφικτή η μεταφορά του στην θεατρική σκηνή. [1] Ramón del Valle-Inclán, Luces de Bohemia – Bohemian Lights, Εκδόσεις Edinburg, 1976, μετάφραση από τα ισπανικά του Anthony Zahareas [2] Αντώνης Ζαχαρέας, Ο Συγγραφέας και ο Ήρωας, άρθρο στην εφημερίδα Καθημερινή, 25/12/2005 [3] http://en.wikipedia.org/wiki/Ram%C3%B3n_del_Valle-Incl%C3%A1n [4] http://en.wikipedia.org/wiki/Generation_of_98 [5] Ramón del Valle-Inclán, Luces de Bohemia – Bohemian Lights, Εκδόσεις Edinburg, 1976, μετάφραση από τα ισπανικά του Anthony Zahareas, σ. 264 [6] Αυτόθι, σσ. 222, 254 [7] Αυτόθι, σ. 222 [8] Αυτόθι, σ. 223 [9] Αυτόθι, σ. 262 About these ads Ετικέτες:Θέατρο, Ισπανία, Μετάφραση Comments RSS feed RAMÓN GÓMEZ DE LA SERNA (1888-1963) Διπλή επιλογή από τις GREGUERÍAS* Στα ελληνικά: Ποίηση είναι να πιστεύουμε πως θα μας πάρει τηλέφωνο αυτή που είδαμε χτες σ’ ένα συνοικιακό σινεμά. Καλό πιάνο είναι αυτό που αργεί ένα τέταρτο της ώρας να χάσει την αντήχηση της τελευταίας του νότας. Στον κύκνο ενώνονται ο άγγελος και το ερπετό. Όταν η γυναίκα ζητάει φρουτοσαλάτα για δύο, βελτιώνει το προπατορικό αμάρτημα. Οι γλάροι είναι το υστερόγραφο του πλοίου. Είχε ένα τουφέκι τόσο τέλειο στη θήκη του, που έμοιαζε βιολί κυνηγίου. Υπάρχουν στεναγμοί που φέρνουν σ’ επικοινωνία τη ζωή με το θάνατο. Ο σαλίγκαρος κάνει γιαπωνέζικο χτένισμα. Ερείπια: μεσημεριανός ύπνος από κολόνες και κιονόκρανα. Η ζέβρα είναι ένα καπρίτσιο του Δημιουργού. Τις νύχτες χωρίς φεγγάρι όλα τα πρόβατα είναι μαύρα. Μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης. Από το βιβλίο: Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα, «Greguerias”, Εκδόσεις Σμίλη, Αθήνα 1995. ΠΕΝΤΕ ΓΡΕΓΕΡΙΕΣ RAMÓN GÓMEZ DE LA SERNA ΠΕΝΤΕ ΓΡΕΓΕΡΙΕΣ Ο γάιδαρος όλα τα ζυγίζει στη ζυγαριά των αφτιών του. ************ Ο ροδώνας περιμένει πάντα τον ποιητή, αλλά ο ποιητής δεν πάει. ************ Ο τοπιογράφος δεν έπρεπε να υπογράψει τα τοπία του, αφού ούτε ο Θεός τα υπέγραψε. ************ Πρέπει να προσθέσουμε στις Μούσες άλλη μία, τη Ραδιόνα, τη Μούσα των κυμάτων. ************ Το νερό δεν έχει μνήμη: γι' αυτό είναι τόσο καθαρό. Μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης. Από το βιβλίο: Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα, "Greguerias", Μετάφραση Βασίλης Λαλιώτης, Εκδόσεις Σμίλη, Αθήνα 1995, σελ. 45, 46, 47, 66. Ρ.Γ.ΔΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ RAMÓN GÓMEZ DE LA SERNA - GREGUERÍAS Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008 17:17 Vicky Rouska   1 2 3 4 5   O Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα γεννήθηκε το 1888 στη Μαδρίτη και πέθανε το 1963 στο Μπουένος Άιρες. Συνέγραψε πάνω από 100 βιβλία: μυθιστορήματα, δοκίμια, βιογραφίες και θεατρικά. Όμως τον θυμόμαστε πρώτα απ’ όλα ως εφευρέτη του λογοτεχνικού είδους της γκρεγκερίας: μιας ευφάνταστης μείξης χιούμορ και μεταφοράς με την οποία ασχολήθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, και όχι μόνο εκείνος. Δε θεωρούσε ότι αυτές οι σύντομες φράσεις αποτελούν αποφθέγματα, ωστόσο –κατά γενική ομολογία– ανήκουν στο χώρο της φιλοσοφίας. Στα ελληνικά κυκλοφορεί ένα βιβλίο με γκρεγκερίες του ντε λα Σέρνα [Greguerías (επιλογή και μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης), Σμίλη, Αθήνα, 1995]. Εδώ έχω μια επιλογή από τις αγαπημένες μου γκρεγκερίες σε δική μου μετάφραση. Το δοξάρι του βιολιού ράβει σαν βελόνα με κλωστή νότες και ψυχές, ψυχές και νότες. Η κότα είναι η μόνη μαγείρισσα που ξέρει να φτιάξει με λίγο καλαμπόκι χωρίς αυγό, ένα αυγό χωρίς καλαμπόκι. Τα χαϊκού είναι ποιητικά τηλεγραφήματα. Οι φωτογραφικές μηχανές θα 'θελαν να 'ταν ακορντεόν, και τα ακορντεόν, φωτογραφικές μηχανές. Οι λίμνες είναι οι νερολακκούβες που απέμειναν από τον Κατακλυσμό. Τα παγκάκια είναι τα πενταγράμματα των αρχικών του Έρωτα. Όταν ο μάγειρας κάνει πολύ αφρό στο χτύπημα, το μεγαλώνει ο σκούφος. Η όπερα είναι η αλήθεια του ψέματος, και το σινεμά είναι το ψέμα της αλήθειας. Υπάρχει μια στιγμή όπου ο αστρονόμος κάτω από το μεγάλο τηλεσκόπιο μετατρέπεται σε μικρόβιο του μικροσκοπίου της σελήνης, που πλησιάζει να τον παρατηρήσει. Οι γλάροι γεννήθηκαν απ' τα μαντήλια που λένε αντίο στα λιμάνια. Οι ζυγαριές δείχνουν δώδεκα ακριβώς. Το πιο όμορφο στο γυαλί είναι όταν σπάει σε μορφή ιστού αράχνης. Δεν πρέπει να καταφεύγουμε στην αυτοκτονία, γιατί αξίζει να ζούμε κι ας μην είναι παρά για να βλέπουμε να φτερουγίζουν οι μύγες. Οι αναμνήσεις μαζεύουν όπως τα πουκάμισα. Ο εγκέφαλος είναι ένα πακέτο με κουβαριασμένες ιδέες που κουβαλάμε στο κεφάλι. Οι γυναίκες είναι δυο φορές Ιούδες όταν είναι προδότριες μεταξύ τους, γιατί δίνουν ένα φιλί σε κάθε μάγουλο στο θύμα . Η μέρα που το ουράνιο τόξο ντυθεί πένθιμα θα είναι η μέρα της Κρίσης. Το τηλέφωνο είναι το ξυπνητήρι των ξύπνιων. Τα σύννεφα του απογεύματος καταφεύγουν στη δύση για να σφουγγίσουν το αίμα της και να πέσουν σαν χρησιμοποιημένα μπαμπάκια στον κουβά του άλλου ημισφαιρίου. Ο πιανίστας ζεσταίνει τα πόδια του στα πετάλια. Στο πιάνο με ουρά η μουσική υψώνει τη μαύρη και νυχτερινή φτερούγα της ως έκπτωτος άγγελος θέλοντας ν' ανέβει ξανά στον ουρανό. Στο Γαλαξία συνωστίζεται η λαμπερή σκόνη που σήκωσαν στο δρόμο τους οι αστρικές άμαξες των μεγάλων μύθων. Τα δάκρυα που χύνονται στους αποχαιρετισμούς πλοίων είναι πιο αλμυρά από τ' άλλα. Η αιωνιότητα ζηλεύει το θνητό. Ο αναγνώστης –όπως κι η γυναίκα– αγαπά περισσότερο αυτόν που την εξαπάτησε περισσότερο. -Τα ψάρια κλαίνε; -Τα ψάρια δε χρειάζεται να κλάψουν, γιατί η θάλασσα είναι μονάχα αλμυρό δάκρυ. Η έρημος χτενίζεται με χτένι από άνεμο, η παραλία με χτένι από νερό. Τα χελιδόνια βάζουν εισαγωγικά στον ουρανό. Το τζάκι ήταν το εξομολογητήριο της καρδιάς των γυναικών, όμως τώρα, με τα καλοριφέρ, δεν εξομολογούνται ποτέ.   PIO BAROJA MEDITATIONS-PROGIDIS PUBL. http://www.ppozidis.gr/Pio-Baroja6.6.pdf PIO BAROJA...MEDITATIONS . Στοχασμοί γιά την Φύση και το Σύμπαν. Στοχασμοί γιά την Κοινωνία και τον Άνθρωπο. Στοχασμοί γιά τον Έρωτα και τον Γάμο. Στοχασμοί γιά την Ζωή. Στοχασμοί γιά την Επιστήμη και το Πανεπιστήμιο.Στοχασμοί γιά την Γνώση και την Επίγνωση. Στοχασμοί γιά τον Νόμο και το Δίκαιο. Στοχασμοί γιά την ισπανική πραγματικότητα. Στοχασμοί γιά τους Πιστούς και την Θρησκεία. Στοχασμοί γιά την Αλήθεια και την Διάνοια. Όπου κρίθηκε αναγκαίο, προστέθηκαν από τον μεταγλωττιστή διευκρινιστικές υποσημειώσεις ανάλογο χωρίο να είναι απολύτως κατανοητό στον Έλληνα αναγνώστη αποτέλεσμα επαφίεται στην καλοπροαίρετη κριτική διάθεση τού αναγνωστικού κοινού Α΄ Στοχασμοί γιά την Φύση και το Σύμπαν Ανάμεσα στην δύναμη τής ζωής και στο σύμπαν υπάρχει ένα άπειρο σύνολο διαφορετικών λειτουργιών πάντα οποίες να μην εκφράζονται μαθηματικά : προσθέσεις, αφαιρέσεις, πολλαπλασιασμοί, τα, και – επιπλέον – είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν και άλλες λειτουργίες, οι. * Η Φύση είναι αυτή που κατέχει . Όταν επιχειρεί να σκάσει κάποιον, τον σκάει ενσυνείδητα πάντα είναι καταστροφή . Η δικαιοσύνη είναι μιά ανθρώπινη αυταπάτη. Κατά βάθος, τα, τα πάντα είναι δημιουργία. Κυνήγι,πόλεμος, πέψη, αναπνοή είναι μορφές ταυτόχρονης δημιουργίας και καταστροφής . * Η Φύση έχει πόρους που εμείς δεν γνωρίζουμε . * Το Σύμπαν δεν έχει χώρο υπάρχει , πιά, αρχή μέσα στον χρόνο ούτε όρια μέσα στον. Όλα είναι υποταγμένα στην αλληλοσύνδεση αιτιών και αποτελεσμάτων. Δεν, πιά, πρώτη αιτία. Η ιδέα τής πρώτης αιτίας, όπως έχει πει ο Σοπενχάουερ, είναι η ιδέα ενός ξύλινου κομματιού που έχει κατασκευαστεί από σίδερο . * Ο Ιτούρριος 1 είχε δίκιο: η Φύση όχι μόνον κατασκεύαζε τον δούλο, αλλά τού έδινε και το πνεύμα τής δουλείας . * Όπως έλεγε ο Ιτούρριος δούλο και τού δίνει το πνεύμα τής δουλείας πνεύμα τής πορνείας , η Φύση είναι πολύ σοφή. Κατασκευάζει τον, κατασκευάζει την πόρνη και τής δίνει το. * Φίλε διαχωρισμό των ανθρώπων σε ευτυχισμένους και κακορίζικους φτωχούς το πνεύμα τής εξαθλίωσης , η Φύση είναι πολύ σοφή. Δεν ικανοποιείται μόνον με τον, σε πλούσιους και, αλλά επιπλέον δίνει στον πλούσιο το πνεύμα τού πλούτου και στον φτωχό. Εσύ ξέρεις πώς γίνονται οι μέλισσες-εργάτριες: 1 βασκικό Πρόκειται γιά έναν από τους συνομιλητές τού Ανδρέα. Το επώνυμο αυτό είναι. 24grammata.com 7 κλείνονται οι προνύμφες σ ’ ένα μικρό κελί κυψέλης και τους παρέχεται λειψή τροφή. Αυτή η προνύμφη εξελίσσεται μ προλετάρια και μεταξύ των ανθρώπων πλούσιου και τού φτωχού ’ έναν τρόπο ατελή, είναι μιά εργάτρια, μιά, που διαθέτει το πνεύμα τής εργασίας και τής υποταγής. Έτσι συμβαίνει, μεταξύ τού εργάτη και τού στρατιωτικού, μεταξύ τού. * Κάθε ανατρεπτικό ένστικτο – και το φυσικό είναι πάντοτε ανατρεπτικό – βάλουν μέσα οι άνθρωποι τα πόδια τους και να μην την λερώσουν τους έχει δίπλα του τον χωροφύλακά του. Δεν υπάρχει καθαρή πηγή, στην οποία να μην. Είναι στην φύση. 24grammata.com 8 Β΄ Στοχασμοί γιά την Κοινωνία και τον Άνθρωπο Όλοι οι λαοί κανόνες γιά την ζωή περιβάλλον πραγματισμό αποστολή του εφόσον αφήνει ελεύθερο δρόμο στην πραγματικότητα , χωρίς αμφιβολία, διαθέτουν μία σειρά από πρακτικούς, την συνέχιση τής φυλής, την Ιστορία, το φυσικό και το ηθικό. Αυτοί οι κανόνες, αυτή η ιδιαίτερη οπτική, αποτελούν έναν χρήσιμο, που απλοποιεί, που συνθέτει. Ο εθνικός πραγματισμός εκπληρώνει την. Αν, όμως, κλείσει αυτός ο δρόμος διαταράσσεται , τότε η κανονικότητα ενός λαού αλλοιώνεται, η ατμόσφαιρα, οι ιδέες και οι πράξεις αποκτούν εσφαλμένες προοπτικές. * Τον κατείχε ένας φρενήρης εγωισμός και θεωρούσε τον εαυτό του ως το κέντρο ισορροπίας τού κόσμου . * Σύμφωνα με την πρακτική εφαρμογή τής θεωρίας του γιά το χρήμα , που ήταν το αντίστοιχο τής λέξης συνώνυμος τού όρου «αξία», ο όρος «αποκληρωμένος» έπρεπε να ήταν«άθλιος». * Η μουσική περιπλάνηση κάνει τους φθονερούς και τους παλιανθρώπους – που ακούν τις μελωδίες τού Μότσαρτ ή τις αρμονίες τού Βάγκνερ – να ξεκουράζονται απολαυστικά από την εσωτερική δραστηριότητά τους προκαλεί τα κακά συναισθήματά τους , η οποία τους. * Είναι ένα κακόβουλο συναίσθημα αντίθεσης το να αισθάνεσαι υγιής και δυνατός κοντά στον ανάπηρο και στον αδύναμο ; * Αναζητούσε φίλους λιγότερο έξυπνους από τον ίδιο εκμεταλλεύεται και αν ήταν εκείνη , γιά να τους. Εκεί, όπου έβλεπε μιά οποιαδήποτε ανωτερότητα, όποιας μορφής, αυτός αποσυρόταν. * Φρόντιζε το μαλλί περνιέται γιά όμορφος δεν μπορούσε ν , το μουστάκι, τα νύχια του και τού άρεζε να. Κατά βάθος, η μεγάλη επιθυμία του ήταν να κυριαρχεί, αλλά’ασκήσει την κυριαρχία του σε μιά ευρεία ζώνη, ούτε να χαράξει ένα 24grammata.com 9 σχέδιο πράγματα μικρά , και όλη η επιθυμία του γιά δύναμη και όλη η ικανότητά του διοχετεύονταν σε. * Παρατηρούσε τ ’ αγαθά τής γης με τα μάτια Εβραίου ενεχυροδανειστή. Όταν αντιλαμβανόταν ότι έναντι τριάντα λεπτών είχε αγοράσει ένα πράγμα που κόστιζε είκοσι , αισθανόταν μιά αληθινή απογοήτευση. * Ο κόσμος τού φαινόταν μία μείξη τρελοκομείου και νοσοκομείου να είναι κάποιος έξυπνος αποτελούσε μιά κακοτυχία προέλθει μόνον μέσα από την ασυνειδησία και την παραφροσύνη . Το, και η ευτυχία μπορούσε να. * Είναι τόσο λογικό , τόσο φυσικό στον άνθρωπο ν’ αποφεύγει τον πόνο, την αρρώστια , την θλίψη! * Μπορούμε να πούμε ότι η ανθρώπινη ψυχολογία δεν είναι κάτι άλλο , παρά μιά σύνθεση από ψυχολογίες ζώων όλες οι μορφές τής εκμετάλλευσης και τής πάλης εντόμου . Έτσι, μέσα στον άνθρωπο ανευρίσκονται: εκείνη τού μικροβίου, εκείνη τού, εκείνη τού θηρίου. * Ο Ανδρέας κατάφερε να συμπεράνει ότι η αισιοδοξία και η απαισιοδοξία είναι οργανικά αποτελέσματα , όπως η καλή και η κακή πέψη. * Γιά ποιόν λόγο να προκαλέσει στον ίδιο τον εαυτό του ένα άχρηστο βάσανο ; Αυτό το θέμα το συλλογίστηκε μόνος του γιά ώρες. * Το ένστικτο αυτοσυντήρησης τού κοινωνικού σώματος είναι αρκετά ισχυρό γιά ν ’ απορρίψει καθετί που δεν μπορεί να χωνέψει. * Μήπως νομίζεις ότι ο εγωισμός πρόκειται να εξαφανισθεί εξαφανιζόταν η Ανθρωπότητα ; Θα. * 24grammata.com 10 Στην γυναίκα και στο κοινωνικό σύνολο πρέπει να υπόσχεσαι τον παράδεισο . * Γιά να φτάσεις να δώσεις στους ανθρώπους έναν κοινό κανόνα πειθαρχία είναι ένα ψέμα που βγήκε από εμάς τους ίδιους ήρθε απ , μιά, μιά οργάνωση, απαιτείται μιά πίστη, ένα όραμα, κάτι που – ακόμη και αν– να φαίνεται σαν μιά αλήθεια που’ έξω. * Όποιος αγαπά την αντιλογία και την πολυλογία είναι ανίκανος να μάθει οτιδήποτε σοβαρό . * Ο Ανδρέας δεν ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που θεωρούσαν το διάβασμα ως ένα υποκατάστατο τής ζωής μπορούσε να ζήσει . Αυτός διάβαζε ακριβώς επειδή δεν. * Πίστεψε τα συνδυασμούς γιά εγκλήματα κακίες που μπορεί να μας παράσχει η Ιστορία , όπως ο Σοπενχάουερ, ότι εκείνος, που διαβάζει προσεκτικά«Εννέα Βιβλία2» τού Ηροδότου, έχει στην διάθεσή του όλους τους δυνατούς, ανατροπές, ηρωισμούς και αδικίες, καλοσύνες και. * Η πνευματική του κατάσταση ήταν ισχυρότερη ενόσω ο ίδιος ήταν ο μοναδικός μάρτυρας τής νίκης του . * Στην Αγγλία άνθρωπος , στην Γαλλία, στην Γερμανία; Σε όλα τα μέρη, ο, στην φυσική του κατάσταση, είναι ένα γουρούνι. Ηλίθιος και εγωιστής. * Ο άνθρωπος τής αλήθειας αναζητά πρώτ ’ απ’ όλα την ελευθερία του. Πρέπει κανείς να είναι φτωχοδιάβολος ή να έχει ψυχή σκύλου γιά να του φαίνεται κακιά η ελευθερία . * Τι πιό αξιοπρεπές απ ’ το να ζεις από την εργασία σου! 2 έφερε το όνομα μίας από τις εννέα Μούσες Πρόκειται γιά τα εννέα βιβλία τής Ιστορίας τού Ηροδότου, καθένα από τα οποία. 24grammata.com 11 * « αυταπάτη γαλήνιος Πιστεύεις στην γαλήνη τού άγριου;», ρώτησε ο Ιτούρριος. «Τι! Και αυτό είναι μιά δική μας εφεύρεση. Ο άγριος ποτέ δεν υπήρξε». * Δεδομένης τής πρακτικής τάσης του αντίδρασή του στο να είναι προστατευόμενος , ήταν λίγο παράδοξη αυτή η. * Είχε έναν αέρα αναισθησίας και λήθαργου κατακλυσμός εξαθλιώσεων μπορεί να δώσει σ , που μόνον ένας’ ένα ανθρώπινο ον. * Ήταν εξαθλιωμένοι και γουρούνια μέσα από το κατάντημά τους , που ποτέ δεν θα ανορθώνονταν, εξαιτίας τής αμέλειας και τής αυτοεγκατάλειψής τους. * Γιά να είναι κανείς εγωιστής διαμαρτύρεται περισσότερα στον εγωισμό ουτοπίες σιδηρόδρομο , πρέπει να γνωρίζει, γιά να, πρέπει να συλλογίζεται. Εγώ πιστεύω ότι ο πολιτισμός οφείλει, παρά σε όλες τις θρησκείες και τις φιλανθρωπικές. Ο εγωισμός κατασκεύασε το μονοπάτι, τον δρόμο, την οδό, τον, το πλοίο, τα πάντα. * Το μίσος εναντίον τού λαϊκού πνεύματος τον στήριζε κατά την μυστική πάλη του χαρίσουν την γαλήνη σ . Ήταν ένα από εκείνα τα βαθιά μίση, που φτάνουν στο σημείο να’ όποιον τα αισθάνεται, μιά υποτίμηση επική και υπεροπτική. Γι απάθειάς του ’ αυτόν δεν υπήρχαν χλευασμοί. Όλοι γλιστρούσαν πάνω από την πανοπλία τής. * Οι χιλιοτραγουδισμένες αγροτικές εργασίες τους ποιητές αν βρισκόταν έξω από κάθε ιδέα περί παραδοσιακής ομορφιάς ενός ηλεκτρικού κινητήρα κακοπληρωμένη εργασία , κίνητρο έμπνευσης γιά, τού φαίνονταν βλακώδεις και κτηνώδεις. Πόσο πιό όμορφη, ακόμη και, ήταν η λειτουργία, παρά αυτή η χειρωνακτική, χοντροκομμένη, βάρβαρη και! * 24grammata.com 12 Η γονιμότητα δεν μπορεί να είναι ένα κοινωνικό ιδεώδες χρειάζεται ποσότητα τραγουδούν το γόνιμο κτήνος . Δεν, αλλά ποιότητα. Ακόμη και αν οι πατριώτες ή οι επαναστάτες, γιά μένα αυτό θα είναι πάντοτε ένα μισητό ζώο. * « συμμορίας γαμψές μύτες τους ζωή Πώς φαίνεται η πρακτική αντίληψη αυτής τής σημιτικής!», είπε ο Ιτούρριος. «Πώς μυρίστηκαν εκείνοι οι καλοί Εβραίοι, με τις, ότι η συνειδησιακή κατάσταση μπορούσε να περιπλέξει την!». * Οι Έλληνες και οι Σημίτες διέθεταν το ισχυρό ένστικτο τής ζωής , εφεύρισκαν θεούς γιά τους εαυτούς τους , έναν Παράδεισο αποκλειστικά δικό τους. Εγώ πιστεύω ότι , κατά βάθος, δεν καταλάβαιναν τίποτε από την Φύση. 24grammata.com 13 Γ΄ Στοχασμοί γιά τον Έρωτα και τον Γάμο Στα μυθιστορήματα θεωρούνταν ανωμαλία ένας νέος άνδρας χωρίς έναν μεγάλο έρωτα ερωτευμένο . Στην ζωή, η ανωμαλία ήταν να συναντούσες έναν άνδρα αληθινά. * Αυτό το δίλημμα παρουσιαζόταν ενώπιόν του με μιά γυναίκα πράγμα τής ζωής ολόκληρη την πνευματική ελευθερία του εκπλήρωση υποχρεώσεων και κοινωνικών καθηκόντων του προς έναν πεθερό τρομοκρατούσε . Αν ήθελε να ζήσει μαζί, όφειλε να νυμφευτεί, να υποταχθεί. Δηλαδή, να δώσει γιά ένα, να υποκύψει στην,να εκδηλώνει τον σεβασμό, προς μία πεθερά, προς έναν γυναικάδελφο, πράγμα που τον. * Λοιπόν συνύπαρξη τού ενστίκτου τής ειδωλοφιλίας , ο έρωτας – και θα σας φανώ ένας δοκησίσοφος – είναι η3 και τού ενστίκτου τής συνουσίας. * Είστε ένας άνθρωπος εγωιστής στον προσωπικό πόνο και αδιάφορος προς τα ξένα παθήματα , λίγο ωμός, δυνατός, υγιής, ανθεκτικός; Ναι; Ε, λοιπόν, νυμφευτείτε , κάντε παιδιά. Θα είστε ένας καλός πατέρας τής οικογένειας… Αν, όμως, είστε ένας άνθρωπος ευσυγκίνητος μην νυμφεύεστε και , νευρικός, που αισθάνεται πολύ τον πόνο, τότε, αν νυμφευτείτε, μην κάνετε παιδιά. * Εύκολο δεν είναι , αλλά μόνον ο κίνδυνος, μόνον η πιθανότητα ν’ αναπαράγεις αρρωστημένους απογόνους επιχειρούσε ο άνθρωπος έγκλημα , θα έπρεπε να ήταν αρκετή ώστε μην το. Η διαιώνιση τού πόνου μέσα στον κόσμο μού φαίνεται. * Η πρωταρχική ιδέα τής γυναίκας είναι το παιδί γυναίκα θέλει πρώτ την επιθυμία με μιά άλλη μορφή τα ψέματα . Ενστικτωδώς η’ απ’ όλα ένα παιδί, αλλά η Φύση έχει την ανάγκη να ντύσει αυτή, πιό ποιητική, πιό υποβλητική, και δημιουργεί αυτά, αυτά τα παραπετάσματα που συναποτελούν τον έρωτα. 3 οποίος συνήθως μεταγλωττίζεται ως των δύο εννοιών Με τον όρο «ειδωλοφιλία» μεταγλωττίστηκε ο όρος «fetichismo» («φετιχισμός»), ο«ειδωλολατρία»,προκαλώντας σύγχυση μεταξύ, οι οποίες ούτε είναι ούτε πρέπει να εκλαμβάνονται ως συνώνυμες. 24grammata.com 14 * Όχι μέσα στον πόνο , δεν πρέπει να είναι δίκαιο ν’ αναπαράγεις όντα που θα ζήσουν. * Στις χώρες λαγνείας τόσο μικροπρεπής και τόσο φτωχή ζωή βρίσκονταν παντού , όπου η ζωή είναι έντονα ερωτική, δεν υπάρχουν κίνητρα. Αντίθετα, σ’ εκείνα τα χωριά, σαν την Αλκολέα4,όπου η ερωτική ζωή ήταν, οι ερωτοκεντρικοί υπαινιγμοί γιά την ερωτική. * Στο Λονδίνο ηθών , ενώ αυξανόταν η ερωτική ζωή λόγω τής ελευθερίας των, ελαττωνόταν η πορνογραφία. Στην Αλκολέα, ενώ ελαττωνόταν η ερωτική ζωή, αυξανόταν η πορνογραφία . 4 Όνομα ισπανικού χωριού (Alcolea). 24grammata.com 15 Δ΄ Στοχασμοί γιά την Ζωή Η συνακόλουθη σκέψη τής ζωής δεν υπάρχουν αποχή και η αδιάφορη ενατένιση των πάντων ή η περιορισμένη εντός ενός μικρού κύκλου δράση εναντίον μιάς ανωμαλίας γενικού κανόνα , προς την οποία εγώ βάδιζα, ήταν ότι ενώπιον, παρά δύο πρακτικές λύσεις γιά τον γαλήνιο άνθρωπο: η ή.Δηλαδή, το ότι μπορείς να διακατέχεσαι από έναν δονκιχωτισμό, αλλά είναι παράλογο να τον διαθέτεις εναντίον ενός. * Εάν η ζωή ήταν τόσο ισχυρή τής σκέψης θα ήταν ένα θαύμα οδοιπόρου κάτω από την σκιά ενός δέντρου ειρήνης , ώστε να μας παράσερνε, η διαδικασία, κάτι σαν το σταμάτημα και το κάθισμα ενός, κάτι σαν την είσοδο σε μιά όαση. Αλλά η ζωή είναι ανόητη, χωρίς συναισθήματα, χωρίς συμβάντα, τουλάχιστον εδώ και – πιστεύω – σε κάθε μέρος, ενώ η σκέψη γεμίζει από τρόμους, ως ανταμοιβή γιά την συναισθηματική στειρότητα τής ύπαρξης . * Πολλές φορές φανταζόταν ότι στην ζωή του υπήρχε ένα παράθυρο ανοιχτό προς μία άβυσσο καταλάμβαναν την ψυχή του . Κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, ο ίλιγγος και ο τρόμος. * Η ζωή έχει γίνει πεντακάθαρη αστική νοοτροπία εξαπλώνεται μέσω τής δημοκρατίας ποιητικές γωνιές στο βάθος ενός στριφογυριστού παραδείσου . Η αξία τού χρήματος αυξάνεται. Η. Ήδη είναι αδύνατο να βρεις. Δεν υπάρχουν, πιά, εκπλήξεις . * Η ζωή είναι μία συνεχής πάλη ένας καταβροχθίζει τον άλλον , ένα σκληρό κυνήγι, μέσα στο οποίο ο: τα φυτά, τα μικρόβια, τα ζώα. * Η επιθυμία στον άνθρωπο κατανοεί την πραγματικότητα στα τέλη μιάς εξέλιξης ανάγκη είναι η γνώση πεθάνει , ο πόθος γιά ζωή, είναι τόσο ισχυρά στο ζώο, όσο είναι και. Στον άνθρωπο μεγαλύτερη είναι η κατανόηση.Όσο περισσότερο, τόσο λιγότερο ποθεί. Αυτό είναι λογικό, και – επιπλέον – επαληθεύεται από. Η όρεξη γιά γνώση αφυπνίζεται στα άτομα που εμφανίζονται, όταν ατονεί το ένστικτο γιά ζωή. Ο άνθρωπος, τού οποίου η, είναι σαν την πεταλούδα που σπάζει την χρυσαλίδα γιά να. Το υγιές, ζωντανό, δυνατό άτομο δεν βλέπει τα πράγματα όπως είναι, επειδή 24grammata.com 16 δεν το συμφέρει Θερβάντες κατάφασης προς την ζωή άτομα που τον περιτριγυρίζουν άλλους αρχαίοι θεοί όταν εμφανίζονταν στους θνητούς φαντασία γιά να επιβεβαιωθεί ένστικτο τής επαλήθευσης είναι απαραίτητη γιά την ζωή . Βρίσκεται μέσα σε μιά παραίσθηση. Ο Δον Κιχώτης, στον οποίον ο5 θέλησε να προσδώσει έναν αρνητικό χαρακτήρα, αποτελεί ένα σύμβολο. Ο Δον Κιχώτης ζει περισσότερο από όλα τα γνωστικά, ζει περισσότερο και με περισσότερη ένταση από τους. Το άτομο ή ο λαός, που θέλει να ζήσει, τυλίγεται στα σύννεφα όπως οι. Το ένστικτο τής ζωής χρειάζεται την. Η επιστήμη, τότε, το ένστικτο τής κριτικής, το, οφείλει να βρει μιά αλήθεια: την ποσότητα ψεύδους που. Γελάτε; 5 αριστουργήματος Μιγκέλ δε Θερβάντες (Miguel de Cervantes): ο συγγραφέας τού ισπανικού«Δον Κιχώτης». 24grammata.com 17 Ε΄ Στοχασμοί γιά την Επιστήμη και το Πανεπιστήμιο Ο μεγάλος αριθμός των φοιτητών και η ανυπομονησία , που έδειχναν, προκειμένου να μπουν στην αίθουσα πρώτη μέρα των μαθημάτων και η έναρξη τής σχολικής χρονιάς , γινόταν εύκολα κατανοητά, αφού εκείνη ήταν η. * Μεταξύ των φοιτητών τής Ιατρικής υπήρχε μία τάση να θεωρούνται ξεχωριστή τάξη έναν συγκεκριμένο ενθουσιασμό γιά την κτηνωδία τής χειρουργικής και σε μιά μεγάλη περιφρόνηση γιά την αισθηματικότητα , και αυτό φαινόταν στην κοινή τους αδιαφορία γιά τον θάνατο, σε. * Ποτέ δεν συζητούσε τις γνώμες των καθηγητών και πολύ των καθηγητών . Δεν τον ενδιέφεραν. Γιά τον ίδιο δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτός άλλος διαχωρισμός μεταξύ, εκτός από εκείνον που διαχώριζε τους καλοπροαίρετους καθηγητές, που αγαπούσαν τον προβιβασμό των φοιτητών έκοβαν μόνο και μόνο γιά να παριστάνουν τους σοφούς και γιά ν , και τους κακοπροαίρετους, που’ ακούγονται. * Οι καθηγητές δεν εξυπηρετούν σε τίποτε άλλο μεθοδική αποβλάκωση τής σπουδάζουσας νεολαίας , παρά μόνον στην. * Οι καθηγητές δεν έχουν άλλον σκοπό τους και μετά να βρουν κανένα πανδοχείο γιά να περάσουν το καλοκαίρι τους , από το να εισπράξουν τον μισθό. * Πρέπει να γελά κανείς όταν τού λένε ότι η επιστήμη ναυαγεί . Βλακεία. Εκείνο , που ναυαγεί, είναι το ψέμα. Η επιστήμη προχωρά μπροστά, συμπαρασύροντας τα πάντα . * Έξω από την επικράτεια των μαθηματικών και των εμπειρικών επιστημών υπάρχει σήμερα ένα τεράστιο πεδίο όπου ακόμη δεν φτάνουν οι υποδείξεις τής επιστήμης . * 24grammata.com 18 Κάποια στιγμή πρέπει να πάψουμε να είμαστε παιδιά πρέπει να δούμε τον περίγυρό μας με ηρεμία πάνω μας η επιστημονική ανάλυση τής νύχτας . Κάποια στιγμή. Πόσους φόβους δεν έχει διώξει από! Δεν υπάρχουν, πιά, τέρατα μέσα στους κόλπους.Κανείς, πιά, δεν μας κατασκοπεύει. Με τις δυνάμεις μας γινόμαστε σιγά- σιγά κυρίαρχοι τού κόσμου . * Ο γιατρός πλούσιος ενδιαφερόταν γιά τίποτε άλλο νομισμάτων , τον οποίον έπρεπε να αντικαταστήσει, ήταν ένας άνθρωπος, χήρος, αφιερωμένος στην Νομισματική. Λίγα ήξερε από Ιατρική και δεν, πέρα από την Ιστορία και τα ζητήματα των. * Η αλληλουχία αιτιών και αποτελεσμάτων είναι η επιστήμη υπήρχε αυτή η αλληλουχία μπορούσαν να ήταν αλήθεια . Εάν δεν, τότε δεν θα υπήρχε καμμία σταθερή βάση. Τα πάντα θα. * Η επιστήμη αξιολογεί τα δεδομένα τής παρατήρησης διάφορες επί μέρους επιστήμης μέσα στον ωκεανό τού αγνώστου άλλη γεφύρια δεν μπορούν να είναι κάτι άλλο τής αλήθειας , συσχετίζει τις, οι οποίες μοιάζουν με ιδέες που ανακαλύφθηκαν, σηκώνει γεφύρια γιά να συνδέσει την μία με την, ώστε στο σύνολό τους να έχουν μιά συγκεκριμένη ενότητα. Βέβαια, αυτά τα, πέρα από υποθέσεις,θεωρίες, προσεγγίσεις. * Η επιστήμη είναι η μόνη ισχυρή κατασκευή τής Ανθρωπότητας σ Έλληνες όλες αυτές οι μικρές απάτες τού πραγματισμού και των ιδεών . Πάνω’ αυτή την επιστημονική μάζα τής αιτιοκρατίας, σταθεροποιημένης ήδη από τους, πόσα κύματα δεν έχουν σκάσει; Θρησκείες, ηθικές, ουτοπίες. Υπάρχουν-δυνάμεων, αλλά – παρά ταύτα συμπαρασύρει αυτά τα εμπόδια – η μάζα παραμένει αμετακίνητη και η επιστήμη όχι μόνον, αλλά και τα εκμεταλλεύεται γιά να βελτιωθεί. * Το υποδεκάμετρο τριακόσιες εξήντα μοίρες τού κύκλου είναι επίσης ένα αυθαίρετο μέτρο συσχετισμοί , αυτό καθ’ αυτό, είναι ένα αυθαίρετο μέτρο. Οι. Οι, όμως, που προκύπτουν από το υποδεκάμετρο ή από το μοιρογνωμόνιο, είναι ακριβείς . * Δεν υπάρχει μισαλλοδοξία στα μαθηματικά ή στις φυσικές επιστήμες . Ποιός ή στην ηθική όποιος υπερασπίζεται οποιοδήποτε άλλο πολιτικό ή θρησκευτικό σύστημα , όμως, μπορεί να υπερηφανευτεί ότι υπερασπίζεται την αλήθεια στην πολιτική; Όποιος υπερηφανεύεται γι’αυτό, είναι τόσο μισαλλόδοξος, όσο και. Η 24grammata.com 19 επιστήμη δεν έχει καμμία σχέση με αυτά επαναστατική ούτε αντιδραστική . Δεν είναι ούτε χριστιανική ούτε άθεη ούτε. 24grammata.com 20 ΣΤ΄ Στοχασμοί γιά την Γνώση και την Επίγνωση Ο Πεπινίτος τίποτε 6 ήταν ένας κενόδοξος άνθρωπος. Χωρίς να γνωρίζει, διέθετε την δοκησισοφία ενός πανεπιστημιακού.Όταν εξηγούσε κάτι, χαμήλωνε τα βλέφαρα με τέτοια αυταρέσκεια στραγγαλίσει , που τού Ανδρέα τού ερχόταν να τον. * Η σκέψη ότι αυτός ο άνθρωπος και πολλοί σαν αυτόν ζουν μέσα σε τούτο το ψέμα επιτηδευμένης αμετροέπειας , δηλητηριασμένοι από τα κατάλοιπα μιάς λογοτεχνίας και μιάς, είναι αληθινά κάτι ξεχωριστό! * Γιά εκείνον βάθος εκθέσουν με ευκρίνεια τις ιδέες τους χαριτωμένη φράση , τα επαληθευμένα στοιχεία δεν σήμαιναν τίποτε. Κατά, πίστευε ότι μερικοί έγραφαν γιά να επιδείξουν την ευφυΐα τους, όχι γιά να, και ότι η έρευνα ενός σοφού κατέρρεε με μία. * Είναι ένας άνθρωπος χωρίς καμμία βαθυστόχαστη ιδέα του δεν έχει παρά λέξεις και φράσεις φαίνονται ασυνήθιστες . Στο κεφάλι. Τώρα, επειδή εσείς δεν τις καταλαβαίνετε, σας. * Ξέρουμε ότι η γνώση μας είναι μία ατελής σχέση μεταξύ των εξωτερικών πραγμάτων και τού εγώ μας . Καθώς, όμως, αυτή η σχέση είναι σταθερή – μέσα στην τόση ατέλειά της υπάρχει μεταξύ ενός πράγματος και ενός άλλου – καθόλου δεν αφαιρεί την αξία από την σχέση που. 6 Πρόκειται γιά ένα από τα δευτερεύοντα πρόσωπα τού μυθιστορήματος (Pepinito). 24grammata.com 21 Ζ΄ Στοχασμοί γιά τον Νόμο και το Δίκαιο Ανάλογα με το πόσο ανέρχεται ο άνθρωπος τα μέσα που διαθέτει γιά να ξεγελά τους κοινούς νόμους , τόσο μεγαλύτερα γίνονται. * Ο νόμος είναι πάντα πιό σκληρός με τον αδύναμο πάνω στον εξαθλιωμένο νόμο . Βαραίνει αυτόματα. Είναι λογικό ο εξαθλιωμένος να μισεί από ένστικτο τον. * Σκεφτόταν ότι στην ζωή ούτε υπήρχε ούτε μπορούσε να υπάρξει δικαιοσύνη παρουσίαζαν μία τραγωδία που δεν κατανοούσαν σε κάποιο επίπεδο διανόησης ευλαβική . Η ζωή ήταν ένα ταραγμένο και ασυνείδητο ρεύμα, όπου οι ηθοποιοί, και οι άνθρωποι, έχοντας φτάσει,ατένιζαν την σκηνή με μιά ματιά συμπονετική και. * Καθετί χώρο η διαδικασία ενδιάμεσων εμποδίων , που ζει, διαθέτει μία διαδικασία γιά να κυριαρχήσει μέσα στον, να καταλάβει μία θέση. Έπειτα, γιά να αυξηθεί και να πολλαπλασιαστεί. Αυτή, τής ενεργοποίησης ενός ζωντανού οργανισμού εναντίον των, είναι εκείνη που ονομάζουμε πάλη. Ως προς την δικαιοσύνη, εγώ πιστεύω ότι το δίκαιο συμφέρει , κατά βάθος, είναι εκείνο το πράγμα, το οποίο μας. * Βέβαια ανθρώπινη ιδέα που πλησιάζει περισσότερο προς μιά τέτοιου είδους σχέση , ονομάζουμε πάλη όλες τις συμπλοκές, επειδή αυτή είναι η, η οποία – γιά εμάς τού μυαλού μας αυτή την σύλληψη καθαρίζει τα οστά ενός πτώματος περισσότερο ή λιγότερο απ νερό και τα άλατα – αποδίδει έναν νικητή και έναν νικημένο. Εάν δεν είχαμε μέσα στα βάθη, δεν θα μιλούσαμε γιά πάλη. Η ύαινα, που, η αράχνη, που ρουφά μιά μύγα, δεν κάνουν κάτι’ ότι ένα καλοσυνάτο δέντρο που τραβά από την γη το, απαραίτητα γιά την ζωή του. Ο αδιάφορος θεατής, όπως εγώ, βλέπει την ύαινα άνθρωπος τής δικαιοσύνης ρίχνει μιά σφαίρα στην ύαινα την αράχνη και κάθεται στην σκιά τού δέντρου και πιστεύει ότι έχει κάνει το καλό , την αράχνη και το δέντρο και τα εξηγεί στον εαυτό του. Ο, λειώνει με το υπόδημά του. 24grammata.com 22 Η΄ Στοχασμοί γιά την ισπανική πραγματικότητα Περνούσε τ και προκαλώντας νύστα στους παππούδες τής πατρίδας ’ απογεύματά του στην Γερουσία7, συζητώντας βλακείες. * Στην Ισπανία ανθρώπων τύπο τις ισχυρές και πολεμικές αρετές τής φυλής αρπακτικές τάσεις , από την σκοπιά τής ηθικής, υπάρχουν δύο τύποι: ο ιβηρικός8 τύπος και ο σημιτικός9 τύπος. Ο γιατρός απέδιδε στον ιβηρικό. Στον σημιτικό τύπο απέδιδε τις, τής δολοπλοκίας και τού εμπορίου. * Στην Ισπανία , γενικά, δεν πληρώνεται η εργασία, αλλά η υποταγή. Εγώ θα ήθελα να ζω από την εργασία μου , όχι από χάρες. * Ένας γενναίος άνδρας χριστιανικό πνεύμα , καθαρός από καθετί σημιτικό, δηλαδή από το, θα μου φαινόταν ένας πλήρης τύπος ανθρώπου. * Το χωριό δεν είχε την παραμικρή συναίσθηση κοινωνικότητας οικογένειες κλείνονταν στις αγροικίες τους όπως οι τρωγλοδύτες στην σπηλιά τους . Οι. Δεν υπήρχε αλληλεγγύη δύναμης τής συλλογικότητας φορές στην λέσχη πάνε στην λειτουργία καταστραφεί . Κανείς δεν γνώριζε και δεν μπορούσε να κάνει χρήση τής. Οι άντρες πήγαιναν στην δουλειά τους και μερικές. Οι γυναίκες δεν έβγαιναν έξω, παρά μόνον τις Κυριακές, γιά να. Λόγω τής έλλειψης συλλογικού ενστίκτου, το χωριό είχε. * Οι μέρες περνούσαν ακολουθώντας άλλες μέρες την ίδια απελπισία τού ότι νοιώθεις και εμπνέεις αντιπάθεια νοημοσύνης , και κάθε μία έφερνε, την βεβαιότητα τού ότι δεν ξέρεις τι να κάνεις, την βεβαιότητα, κατά βάθος χωρίς λόγο, εξαιτίας μιάς κακής. * 7 Ένα από τα δύο νομοθετικά σώματα τού ισπανικού κοινοβουλίου. 8 Οι Ίβηρες αποτελούν μία από τις αυτόχθονες φυλές τής Ισπανίας. 9 κατά τον Μεσαίωνα Οι Σημίτες – και συγκεκριμένα οι Εβραίοι – πρωτοεγκαταστάθηκαν στην Ισπανία. 24grammata.com 23 Είμαστε μιά γενιά μισαλλόδοξων είναι από τις πιό δυνατές απονεκρώνουν , και η μισαλλοδοξία σε θέματα τιμής. Έχουμε κατασκευάσει είδωλα που τώρα μας. * Αυτό είναι όλο κι όλο εκείνο που έχει απομείνει στον Ισπανό από το μαυριτανικό 10 και το ιουδαϊκό στοιχείο: το να θεωρεί την γυναίκα σαν μία αρπαγή, σαν την τάση προς την απάτη διαβολής φύραμα μας , προς το ψέμα... Είναι η συνέπεια τής σημιτικής. Έχουμε σημιτική θρησκεία, έχουμε σημιτικό αίμα. Από αυτό το νοσηρό, που αναμειγνύεται με την φτώχεια μας, την άγνοιά μας και την ματαιοδοξία, προέρχονται όλα τα κακά. * Εξαιτίας εκείνης τής επιλογής κατ κατέληγαν να είναι ’ αντιστροφή, οι πιό κατάλληλοι, εδώ, οι πιό ακατάλληλοι. * Εκείνοι οι συμμορίτες μεταξύ τους την λεία 11 ήταν τα στηρίγματα τής κοινωνίας. Μοίραζαν. 10 αποσύρθηκαν μετά από περίπου οχτώ αιώνες Οι Μαυριτανοί εισέβαλαν στην Ισπανία κατά τις αρχές τού 8ου μ.Χ. αιώνα και. 11 οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα Υπονοούνται τα μέλη των παράνομα οργανωμένων ομάδων που εξυπηρετούσαν. 24grammata.com 24 Θ΄ Στοχασμοί γιά τους Πιστούς και την Θρησκεία Ένας παράδεισος κανέναν πιστό τής απόκτησής της , που αποκτήθηκε χωρίς προσπάθεια, δεν ενθουσιάζει. Το μισό, τουλάχιστον, τής αξίας τής δόξας βρίσκεται στην δυσκολία. * Αν και δεν γνωρίζουμε κατά πόσο αυτό είναι επιστημονικά εγγυημένο , υπάρχει στον ουρανό των καθολικών άγιος πάντοτε λέει δίνει περισσότερη περισσότερη 12 – σύμφωνα με όσα λέει ο κόσμος – ένας, ο άγιος Πασχάλης ο Χορευτής13, που χορεύει εμπρός από τον Ύψιστο και που: «περισσότερη, περισσότερη, περισσότερη». Αν κάποιος έχει τύχη, τού, περισσότερη,περισσότερη. Αν έχει κακοτυχία, επίσης τού δίνει, περισσότερη, περισσότερη. * Η θρησκευτική πίστη αλήθεια χρήσιμη , γιά έναν καθολικό, εκτός από το ότι είναι η, είναι και κάτι χρήσιμο. Γιά έναν άθρησκο μπορεί να είναι εσφαλμένη και. Γιά έναν άλλον άθρησκο μπορεί να είναι εσφαλμένη και άχρηστη. * Α στον κόσμο στους άνδρες έναν θεό των μαχών γιά θρήνους σημιτικής κυριαρχίας παρουσιάζεται σαν μιά χλωμή αυγή μέσα από τους τρόμους τής νύχτας , βέβαια! Ο σημιτισμός, με τους τρεις αγύρτες του, κυριάρχησε πάνω. Είχε την ευκαιρία και την δύναμη.Μέσα σε μία εποχή πολέμων, έδωσε, στις γυναίκες και στους αδύναμους ένα κίνητρο, γιά παράπονα και γιά συναισθηματισμούς. Σήμερα, μετά από αιώνες, ο κόσμος επιστρέφει στην πνευματική υγεία, ενώ η αλήθεια. * Υπάρχει κάτι άλλο σημιτικό χαρακτήρα Μαυριτανούς είχε εβραϊκή καταγωγή , πιό ενδιαφέρον από την Ιερά Εξέταση, με τόσο, προορισμένη να καθαρίσει τον κόσμο από Εβραίους και;Υπάρχει πιό παράξενη περίπτωση από εκείνη τού Τορκεμάδα14, που; 12 Των μελών (πιστών) τής Ρωμαιοκαθολικής (Παπικής) εκκλησίας. 13 San Pascual Bailón. 14 Ιεροεξεταστής τής Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας τής μεσαιωνικής Ισπανίας Εβραίος στην καταγωγή ιδεολογία και στην βάρβαρη δράση του συμβατική Ιστορία δολοφονία Ο περίφημος θεολόγος Χουάν δε Τορκεμάδα (Juan de Torquemada) υπήρξε Μέγας. Ήταν, αλλά Ρωμαιοκαθολικός στο θρήσκευμα. Στην μισάνθρωπη, οι οποίες επιμελώς αποκρύπτονται από την,οφείλεται – μεταξύ πολλών άλλων εγκλημάτων – και η, επάνω στην πυρά, ενός πλήθους προοδευτικών,φιλελεύθερων και 24grammata.com 25 * Στοχασμοί γιά την Αλήθεια και την Διάνοια Ναι εκείνο που ονομάζουμε αλήθεια . Η συμφωνία όλων των διανοιών σε ένα και το αυτό πράγμα είναι. Πέρα από τα λογικά και τα μαθηματικά αξιώματα, στα οποία δεν μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν υπάρχει ομόνοια οι αλήθειες έχουν ως προϋπόθεση την ομόνοια , στα υπόλοιπα, όλες. * Η διάνοια τής αιτίας έννοιες και τίποτε άλλο από το να επισημαίνει τον ίδιο τον μηχανισμό της – ως έμφυτες σ’ αυτήν αναγκαιότητες – φέρει τις έννοιες, τού χώρου και τού χρόνου, όπως ένα σώμα έχει τρεις διαστάσεις. Αυτές οι– τής αιτίας, τού χώρου και τού χρόνου – είναι αδιαχώριστες από την διάνοια,όταν αυτή δηλώνει τις εκ των προτέρων αλήθειες και τα αξιώματά της, δεν κάνει. * Ποιά αμφιβολία χωρά στο ότι ο κόσμος αποτέλεσμα τής αντανάκλασης τού κοσμικού τμήματος τού αισθητού ορίζοντα στον νου μας , που γνωρίζουμε, είναι το; * Γιά μένα αποτελεί μιά παρηγοριά να σκέφτομαι ότι αμφιβληστροειδής μας παράγει τα χρώματα τού χρόνου ο κόσμος υφίσταται , όπως ο, έτσι και το μυαλό μας παράγει τις ιδέες, τού χώρου και τής αιτιότητας. Μόλις εκλείψει το μυαλό μας, εκλείπει και. Δεν συνεχίζεται, πιά, ο χρόνος, δεν συνεχίζεται, πιά, ο χώρος, δεν, πιά, αλληλοσύνδεση αιτιών. Τελείωσε η κωμωδία, και μάλιστα οριστικά. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι κάποιος χρόνος και κάποιος χώρος συνεχίζουν να υπάρχουν γιά τους υπόλοιπους. Αλλά, τι σημασία έχει αυτό, εάν δεν είναι τα δIKO MOY  PIO BAROJA MEDITATIONS-PROGIDIS PUBL. http://www.ppozidis.gr/Pio-Baroja6.6.pdf πποιΠοίηση ποιππποιηση είναι να πιστεύουμε πως θα μας πάρει τηλέφωνο αυτή που είδαμε χτες σ’ ένα συνοικιακό σινεμά. ΓΡΕΓΟΥΕΡΙΑΣ ΡΑΜΟΝ ΓΟΜΕΖ ΔΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ... Καλό πιάνο είναι αυτό που αργεί ένα τέταρτο της ώρας να χάσει την αντήχηση της τελευταίας του νότας. Στον κύκνο ενώνονται ο άγγελος και το ερπετό. Όταν η γυναίκα ζητάει φρουτοσαλάτα για δύο, βελτιώνει το προπατορικό αμάρτημα. Οι γλάροι είναι το υστερόγραφο του πλοίου. Είχε ένα τουφέκι τόσο τέλειο στη θήκη του, που έμοιαζε βιολί κυνηγίου. Υπάρχουν στεναγμοί που φέρνουν σ’ επικοινωνία τη ζωή με το θάνατο. Ο σαλίγκαρος κάνει γιαπωνέζικο χτένισμα. Ερείπια: μεσημεριανός ύπνος από κολόνες και κιονόκρανα. Η ζέβρα είναι ένα καπρίτσιο του Δημιουργού. Τις νύχτες χωρίς φεγγάρι όλα ΤΑ προβατα ιδια. Ο γάιδαρος όλα τα ζυγίζει στη ζυγαριά των αφτιών του. ************ Ο ροδώνας περιμένει πάντα τον ποιητή, αλλά ο ποιητής δεν πάει. ************ Ο τοπιογράφος δεν έπρεπε να υπογράψει τα τοπία του, αφού ούτε ο Θεός τα υπέγραψε. ************ Πρέπει να προσθέσουμε στις Μούσες άλλη μία, τη Ραδιόνα, τη Μούσα των κυμάτων. ************ Το νε  Albéniz: Suite española No. 1, Frühbeck de Burgos (1967) アルベニス スペイン組曲第1番 フリューベック・デ・ブルゴス Albéniz: Suite española No. 1, Frühbeck de Burgos (1967) アルベニス スペイン組曲第1番... ΤΡΙΤΗ 14 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2023  Hemingway and Bullfighting: A Lifetime Aficionado – Madrid Bullfighting HEMINGWAY AND BULLFIGHTING: A LIFETIME AFICIONADO – MADRID BULLFIGHTING The last matador THE LAST MATADOR GQ finds out how one man become an icon for the Spanish fighting spirit ΠΕΜΠΤΗ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ 2023 Τα καταστήματα Public, το Ινστιτούτο Θερβάντες, το φεστιβάλ Λογοτεχνία εν Αθήναις (ΛΕΑ) και οι Εκδόσεις Μεταίχμιο μας προσκαλούν σε γνωριμία με την Ισπανίδα συγγραφέα Μόνικα Γκουτιέρες [Mónica Gutiérrez], με αφορμή το νέο της μυθιστόρημα «Η σκηνή των μεγάλων ονείρων» (μτφρ. Κάλλια Ταβουλάρη, εκδ. Μεταίχμιο). Επιμέλεια: Book Press Η Μόνικα Γκουτιέρες θα συνομιλήσει με τη δημοσιογράφο και lifestyle blogger Τόνια Βάθη. Θα προλογίσει η Πιλάρ Τένα, διευθύντρια του Ινστιτούτου Θερβάντες, και θα ακολουθήσει υπογραφή αντιτύπων από τη συγγραφέα. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στα ισπανικά με διαδοχική διερμηνεία. Δυο λόγια για το βιβλίο Ο Μαξ Μπόρχες, θεατρικός σκηνοθέτης στη Βαρκελώνη, διευθύνει έναν μικρό, εκκεντρικό θίασο. Την ημέρα της πρεμιέρας του Μάκβεθ, ο Μαξ βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Όλα φαίνεται να πηγαίνουν στραβά, ενώ κανονικά αυτή θα έπρεπε να είναι η μέρα του θριάμβου του: οι μάγισσες παραείναι όμορφες, το στέμμα του βασιλιά έχει σπάσει και ο Μάκβεθ αναδίδει μια ύποπτη μυρωδιά ουίσκι. Όπως όμως του θυμίζει συχνά η πανέξυπνη βοηθός του, η Έλσα Σολέρ, η παράσταση πρέπει πάντα να συνεχίζεται... Δυο λόγια για τη συγγραφέα Η Μόνικα Γκουτιέρες γεννήθηκε στη Βαρκελώνη. Έχει σπουδάσει δημοσιογραφία και ιστορία. Ασχολείται με τη συγγραφή και έχει διακριθεί για τα διηγήματα και τα ποιήματά της. Το μυθιστόρημά της Το βιβλιοπωλείο των μικρών θαυμάτων (μτφρ. Κάλλια Ταβουλάρη, εκδ. Μεταίχμιο) έγινε διεθνές μπεστ σέλερ.     Boletín digital 03 Marzo 2023 | Read English Version | Ο Ισπανός Μανουέλ Βίλας στην Ελλάδα για το νέο του μυθιστόρημα: «Τα φιλιά» Ο ΙΣΠΑΝΟΣ ΜΑΝΟΥΕΛ ΒΙΛΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΤΟΥ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ: «ΤΑ ΦΙΛΙΑ» Ο ισπανός συγγραφέας Manuel Vilas έρχεται τον Μάιο στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το νέο του μυθιστόρημα «Τα φιλ «Τα φιλιά» του Μανουέλ Βίλας (κριτική) – Ένας ύμνος στην ποιητικότητα της φύσης Το τραγικό: Ένα πρόβλημα του ισπανικού θεάτρου ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ: ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ANTONIO BUERO VALLEJO ΕΥΓΕΝΙΚΑ με καλούν να σχολιάσω ένα θέμα ακανθώδες: το θέμα του σύγχρονου ισπανικού θε... «ΤΑ ΦΙΛΙΑ» ΤΟΥ ΜΑΝΟΥΕΛ ΒΙΛΑΣ (ΚΡΙΤΙΚΗ) – ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗ... Για το μυθιστόρημα του Μανουέλ Βίλας [Manuel Vilas] «Τα φιλιά» (μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, εκδ. Ίκαρος). Κεντρική... ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2023  Πέθανε ο πολυβραβευμένος συγγραφέας Αλέξις Ραβέλο – Μεγάλη απώλεια για την ισπανική λογοτεχνία ΠΕΘΑΝΕ Ο ΠΟΛΥΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΛΕΞΙΣ ΡΑΒΕΛΟ – ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΩΛΕΙΑ ΓΙΑ Τ... Πέθανε το πρωί της Δευτέρας 30 Ιανουαρίου 2023 από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 51 ετών ο Ισπανός πολυβραβευμένος...

  
  

  
  

  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2022

  ..Τι βλέπει ο Γκαρσία Λόρκα; - Ομάρ Γκαλιάνι Ατομική έκθεση - Από Παρασκευή 12 Αυγούστου 2022 έως Τετάρτη 12 Οκτωβρίου 2022 Lugi Amadei Art Gallery | Città di Castello (PG) Στο πλαίσιο του 55ου Φεστιβάλ των Εθνών στο Città di Castello (PG), το οποίο το 2022 αποτίει φόρο τιμής στην Ισπανία, ο Omar Galliani παρουσιάζει, από τις 12 Αυγούστου έως τις 12 Οκτωβρίου 2022, στην Πινακοθήκη Luigi Amadei (μέσω Albizzini, 21 / a) , την έκθεση «… Τι βλέπει ο Γκαρθία Λόρκα;», με έργα αφιερωμένα στον μεγάλο Ανδαλουσιανό ποιητή. Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 12 Αυγούστου στις 18.30, παρουσία του καλλιτέχνη. «Τι βλέπει το τραγούδι του ποιητή όταν τα μάτια είναι κλειστά και ο κόσμος χρωματίζεται από σκιά; - ρωτάει ο Ομάρ Γκαλιάνι. Τι νιώθουν οι Ποιητές όταν οι γεωγραφίες των ήχων μένουν σιωπηλές; Τι γνωρίζουν οι Ποιητές για τους Ζωγράφους, Γλύπτες, Μουσικούς που διαβάζουν τα λόγια τους σήμερα; Τι γνωρίζουν οι Ποιητές για τη μαγεία μιας μουσικής νότας ή ενός φωτεινού χρωματικού τόνου στη συγκίνηση μιας λέξης τους; Τι ξέρουν οι Ποιητές για ένα φως αναμμένο τη νύχτα σε ένα λευκό σεντόνι κρεμασμένο στις ανδαλουσιανές ρίμες τους που φιλούσε τον κόσμο όταν ο κόσμος έκλεινε μπροστά στα μάτια Του ... όταν ο δικός μας ήταν απόμακρος και απών». Η έκθεση γεννιέται από την ανάγνωση μερικών ποιημάτων του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα και από μια επιλογή έργων του Ομάρ Γκαλιάνι που φυλάσσονται πολύτιμα σε ένα συρτάρι, στα οποία έχουν προστεθεί νέοι: αδημοσίευτοι πίνακες που διαγράφουν μια ιδανική γειτνίαση μεταξύ λέξης και σημείου με το «Έργο του σημαντικότερου Ισπανού ποιητή του 900». «Το έργο του Λόρκα - λέει ο Galliani - είναι μια αποκάλυψη της λέξης και της στιγμής που αγγίζει κανείς τη γη αναζητώντας τον ουρανό. Καλοκαιρινά απογεύματα που είναι χρωματισμένα με φως και σκοτάδι όπως στα σχέδιά μου, όπου η σκιά αφήνει χώρο για το φως ανάμεσα στο μαύρο του μολυβιού και τη λευκή λεύκα. Στον Γκαρθία Λόρκα σταμάτησαν την καρδιά και αφαίρεσαν το φως από τα μάτια όταν τα λόγια του αναζητούσαν μόνο... ΦΩΣ». Το δρομολόγιο της έκθεσης περιλαμβάνει μια ντουζίνα έργα φτιαγμένα με μαύρο μολύβι και παστέλ σε ξύλο, μαζί με ένα έργο σε φύλλα χρυσού και μερικά μολύβια και μελάνια σε χαρτί. Έργα μεγάλου σχήματος εναλλάσσονται με μικρά. Όλα τα έργα που εκτίθενται, μερικά από αυτά δημιουργήθηκαν ειδικά για το «… Τι βλέπει ο Γκαρθία Λόρκα;», Ανήκουν στη δεκαετία του 2000. Η έκθεση, που διοργανώθηκε με την αιγίδα του Δήμου Città di Castello, Φεστιβάλ Εθνών, Fondazione Cassa di Risparmio Città di Castello, Μικρό Μουσείο Ποίησης της Piacenza, Fondazione Centro Studi Villa Montesca, Petruzzi Editore, Fidapa Alta Valle del Tevere, Rot Το Città di Castello, Inner Wheel Club του Città di Castello, θα είναι ανοιχτό καθημερινά 10.30-13.00 και 16.30-19.30. Δωρεάν είσοδος. Για πληροφορίες: T. +39 0758558918, M. +39 337 639963, info@galleriadellearti.net , www.galleriadellearti.net . Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το έργο του Omar Galliani: www.omargalliani.com .----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------O LORCA,O [επίσης ομοφυλόφιλος]BENAVENTE ΚΑΙ O CASONA AΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΙΑ ΤΡΙΑΔΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΥΓΡΑΦΕΩΝ [ΝΕΟΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΜΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΥΦΟΥΣ] ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΥΘΕΝΤΙΕΣ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΑΦΗΣΑΝ ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΝΑ ΑΝΑΚΑΤΕΥΤΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥΣ..Ο ΛΟΡΚΑ,Ο ΠΙΚΑΣΣΟ Ο ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ ΗΣΑΝ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ.

   ΠεθαίΠέθανε ο συγγραφέας Χαβιέρ Μαρίας | ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ

  
  

  ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΧΑΒΙΕΡ ΜΑΡΙΑΣ | ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ...

  νει ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα: Δεν τον σκότωσαν Φαλαγγίτες, ούτε είχε σχέση με τον κομουνισμό

  
  

  ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ: ΔΕΝ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΦΑΛΑΓΓΙΤΕΣ, ΟΥΤΕ ΕΙ... Radiotileoptiki S.A (OPEN Digital Group) Οι φανατικοί δεν αγαπούν τα ποιήματα και σκοτώνουν τους ποιητές! Έτσι και ο Λόρκα πλήρωσε τα επίχειρα της ευαισθ...

  19 Αυγούστου 1936 – Η δολοφονία του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

  
  

  19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1936 – Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ Ο τάφος του Λόρκα δεν βρέθηκε ποτέ και αποτελεί ένα μυστήριο μέχρι σήμερα.

  
  

  
  

   Antología de la Zarzuela - Parte 1 de 2

  Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983)
  

  
  

  REPORTAJE SOBRE VIDA Y OBRA DE LUIS BUÑUEL (1983)

  
  
  
  

  Ο "ξερόλας" Pico della Mirandola
  

  
  

  Ο "ΞΕΡΟΛΑΣ" PICO DELLA MIRANDOLA Ξερόλα τον χαρακτηρίζουν ο Blaise Pascal και ο Voltaire . Είναι πράγματι ο Giovanni Pico della Mirandol...

  ΣΑΒΒΑΤΟ 24 ΙΟΥΛΙΟΥ 2021

   Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) - G.P.DE LA MIRANDOLA

  ΚΑΜΠΑΛΑ (ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ) - ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

  ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΜΑΪΟΥ 2021   ΠΕΜΠΤΗ 18 ΙΟΥΝΙΟΥ 2020 ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΜΠΕΓΕΡ,ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣΤΩΝ ΙΡΙΑΡΤΕ ΚΑΙ ΜΟΡΑΝΤΙΝ,ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΥΒΕΛΕΣ ΤΟΥ ΑΖΟΡΙΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΟΡΙΓΙΑ,ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΛΑΡΑ, ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΜΠΡΟΤΕΡΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΙΚΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΡΩΜΑΝΤΙΣΜΟΥ. ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΜΑΪΟΥ 2014 Η ΓΟΡΓΟΝΑ Κύριος Συγγραφέας: ΜΠΑΖΑΝ ΜΠΑΡΝΤΟ ΕΜΙΛΙΑ () BAZAN PARDO EMILIA Εκδοτικός Οίκος: ΠΑΠΥΡΟΣ Έτος έκδοσης: 2010 Σελίδες: - ISBN: 9789604860135 Σύντομη Περιγραφή: Μια παλιά κατάρα βαραίνει τον οίκο των Απόντε στη Γαλικία. Ποτέ καμιά γενιά δεν απέκτησε πάνω από έναν απόγονο ούτε και κανείς αρσενικός Απόντε κατάφερε ν αντισταθεί στο κάλεσμα της θάλασσας και της Γοργόνας, στο κάλεσμα του πόθου, της σαγήνης αλλά και του θανάτου μαζί. Η νουβέλα ``Η γοργόνα``, γραμμένη το 1921 από την Εμίλια Πάρδο Μπαθάν (1851-1921) και βασισμένη σ έναν αρχαίο γαλικιανό θρύλο, είναι ένα κομψοτέχνημα της ισπανικής λογοτεχνίας. Συνδυάζοντας στοιχεία ύστερου ρομαντισμού και νατουραλισμού, το έργο συνιστά ένα έξοχο δείγμα της πρόζας της συγγραφέως, με τις γλαφυρές περιγραφές και το υποδόριο χιούμορ του. Η Εμίλια Πάρδο Μπαθάν μαζί με τον Γκαλδός και τον Κλαρίν θεωρείται μία από τις σημαντικότερες εκπροσώπους των ισπανικών γραμμάτων του 19ου αιώνα. Ασχολήθηκε με όλα τα λογοτεχνικά είδη, αλλά γνώρισε μεγαλύτερη επιτυχία με τα πεζογραφήματά της, ενώ υπήρξε πρωτοπόρος στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων της γυναίκας και η πρώτη καθηγήτρια πανεπιστημίου της χώρας της. Αυτό είναι το πρώτο έργο της που μεταφράζεται στα ελληνικά. Η μετάφραση της νουβέλας είναι προϊόν του μαθήματος λογοτεχνικής μετάφρασης της ισπανικής κατεύθυνσης, το οποίο δίδαξε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στο πλαίσιο του Διαπανεπιστημιακού Διατμηματικού Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών «Μετάφραση-Μεταφρασεολογία» του Πανεπιστημίου Αθηνών κατά το ακαδημαϊκό έτος 2007-8  on twitter Διαθεσιμότητα στα βιβλιοπωλεία μας Αθήνα: Άμεσα διαθέσιμο Θεσσαλονίκη: Άμεσα διαθέσιμο Πάτρα: Άμεσα διαθέσιμο [?] Βοήθεια για την διαθεσιμότητα ΣΑΒΒΑΤΟ, 22 ΜΑΡΤΙΟΥ 2014 benavente Το χρήμα δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους, όμως είναι το μόνο που μπορεί να μας αποζημιώσει αν δεν είμαστε. * Η ειρωνεία είναι μια θλίψη που δεν μπορεί να κλάψει, και γι' αυτό χαμογελάει. * Ο εχθρός αρχίζει να γίνεται επικίνδυνος όταν αρχίζει να έχει δίκιο. * Όταν δεν σκέφτεται κανείς τι λέει, λέει αυτό που σκέφτεται. * Η ζωή μάς έχει μάθει πως, καμιά φορά, για να είσαι καλός, θα πρέπει να σταματήσεις να είσαι τίμιος. * Η πειθαρχία είναι όταν ένας ηλίθιος αναγκάζει να τον υπακούν άνθρωποι που είναι πιο έξυπνοι. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΚΑΙ ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ «Μήτε φασιστής μήτε μπολσεβίκος… Είμαι μόνος.»                               Ο Ουναμούνο στον Καζαντζάκη  Φανταστείτε ότι βρίσκεστε στην εποχή του μεσοπολέμου -στα 1930, ας πούμε. Αφού περάσατε λίγους μποέμικους μήνες στο Παρίσι, παρέα με τους σουρεαλιστές στα στενά της Μονμάρτης, και ήπιατε μερικά ποτά με τον Τζόις, το Στραβίνσκι και τον Πικάσο, αποφασίζετε να ακολουθήσετε τον καλύτερο σας φίλο, τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ, στην Ισπανία. Ο Έρνεστ στη διαδρομή σας μιλάει για το «νέο μυθιστόρημα». Δωρικό, χωρίς επίθετα και καλλωπιστικά στοιχεία, στιβαρό κι απέριττο. Εσείς του λέτε ότι προτιμάτε την οργιώδη γραφή του Χένρι Μίλλερ, αλλά ο Γιάνκης φίλος σας στραβώνει τα μούτρα. «Αυτό δεν είναι γραφή, είναι παραλήρημα», λέει περιφρονητικά. Στη Μαδρίτη παρακολουθείτε με φρίκη μια ταυρομαχία. Ο Έρνεστ είναι ενθουσιασμένος με τους ταυρομάχους, αλλά εσείς δεν αντέχετε τις άνισες και άσκοπες μάχες. Τον αποχαιρετάτε, του λέτε ότι δε θα πάτε μαζί του στο Κιλιμάντζαρο, για σαφάρι, και περιπλανιέστε στην ενδοχώρα της Ιβηρικής χερσονήσου. Κάποια μέρα βρίσκεστε στη Σαλαμάνκα και κάθεστε να πιείτε λίγο αψέντι σε ένα καφέ. Βγάζετε από το σακίδιο σας τα Προσωκρατικά Θραύσματα, για να διαβάσετε κάτι από το «σκοτεινό» Ηράκλειτο. Πριν το ανοίξετε βλέπετε να σας πλησιάζουν ένας ξερακιανός και ευθυτενής γέροντας, με φροϋδικό μουσάκι, μαζί με έναν σαραντάρη, που με το φαρδύ του μέτωπο και το μουστάκι του σας θυμίζει αναμφίβολα τον Νίτσε. Ο γέροντας αρχίζει να μιλάει αρχαία ελληνικά και κάθεται δίπλα σας. Καταλαβαίνετε ότι ξέρει απ’ έξω όλα τα θραύσματα του Ηράκλειτου. Σας συστήνεται. Λέγεται Μιγκέλ ντε Ουναμούνο. Επάγγελμα; Ουμανιστής. Και γελάει. Ο άλλος είναι Έλληνας. Λέγεται Νίκος Καζαντζάκης και είναι συγγραφέας. «Ίσως έχετε διαβάσει κάποιο γραπτό μου με τα ψευδώνυμα μου: Κάρμας Νιρβαμής ή Πέτρος Ψηλορείτης», σας λέει. Υποκρίνεστε ότι τον έχετε ακουστά για να μην τον πικράνετε. Μετά τον Τζόις και το Χέμινγουεϊ, σας φαίνεται πολύ αστείος αυτός ο Έλληνας που θέλει να παριστάνει το συγγραφέα. Ο Ουναμούνο σας μιλάει αρκετή ώρα για τον Ηράκλειτο. Κάποια στιγμή σηκώνεται για να πάει στην τουαλέτα. «Μόλις γύρισε από την εξορία», σας λέει ο Καζαντζάκης. «Εξορία; Για ποιο λόγο;» ρωτάτε. «Έκανε δηλώσεις ενάντια στον Πρίμο ντε Ριβέρα.» Ο συγγραφέας σας εξηγεί ότι ο Ριβέρα ήταν δικτάτορας της Ισπανίας μέχρι πρότινος. Και σας μιλάει για την επιστροφή του εξόριστου. Ο Ουναμούνο ήταν καθηγητής της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και πρύτανης για δεκατρία χρόνια στο πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας. Οι αντιχουντικές δηλώσεις του χάρισαν έξι χρόνια εξορίας άνευ αποδοχών. Τη μέρα που γύρισε οι εναπομείναντες καθηγητές και οι φοιτητές που ζούσαν με το θρύλο του αδάμαστου φιλόσοφου, καθηγητή και συγγραφέα είχαν οργανώσει μια διόλου σεμνή γιορτή. Περίμεναν να ακούσουν έναν από τους φλογερούς του λόγους, κάτι σαν την επιστολή που τον έστειλε στον Ατλαντικό. Εκείνος ανέβηκε στην εξέδρα και περίμενε υπομονετικά να σταματήσουν τα χειροκροτήματα, οι ζητωκραυγές και τα αντιφασιστικά συνθήματα. Μόλις έγινε ησυχία ήπιε λίγο νερό και ξεκίνησε λέγοντας: «Ντεθίαμος αγέρ…» (Λέγαμε χθες…) Και ξεκίνησε να μιλάει για τον Πλάτωνα και την αθανασία της ψυχής. Σαν να μην είχε περάσει μια μέρα από την τελευταία του παράδοση. Σαν να μην είχε περάσει έξι χρόνια στην εξορία. Ο Ουναμούνο γυρνάει από την τουαλέτα εκστασιασμένος. «Το είδα πάλι», λέει πριν καν να κάτσει. «Ο Κιχώτης και ο Πάντσα, είναι παντού.» Και σας διηγείται μια κωμική σκηνή που διαδραματίστηκε έξω από τις τουαλέτες, με δύο Ισπανούς που έμοιαζαν να είναι μετεμψύχωση των ηρώων του Θερβάντες. Ο Καζαντζάκης σας αναφέρει ότι το βιβλίο του Ουναμούνο, «Η ζωή του Δον Κιχώτη και του Σάντσο Πάντσα, κατά το Μιγκέλ Θερβάντες», θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της Ισπανικής σκέψης. Συνεχίζετε τη συζήτηση ώσπου κάποια στιγμή ο Ουναμούνο λέει, χωρίς να αστειεύεται: «Μην ανησυχείτε, εγώ θα υπάρχω για πάντα.» «Εννοείτε το έργο σας;» τον ρωτάτε. «Όχι. Εγώ. Ο Μιγκέλ ντε Ουναμούνο, ο Βάσκος γεννηθείς εν Μπιλμπάο, ο άνθρωπος με σάρκα και οστά.» Από τη συζήτηση έχετε καταλάβει ότι ο Ουναμούνο δεν είναι φανατικός χριστιανός ούτε και βουδιστής. Πως θα υπάρχει για πάντα αν δεν πιστεύει στο θεό; Τον ρωτάτε. «Θα υπάρχω επειδή το θέλω», σας απαντάει. «Η βούληση μου είναι ισχυρότερη από το θάνατο.» Ο Ουναμούνο είναι σίγουρος γι’ αυτό που λέει. Ο Καζαντζάκης τον κοιτάζει με θαυμασμό. Εσείς βρίσκετε μια πρόφαση για να αποχωρήσετε. Λίγα χρόνια μετά βρίσκεστε στην Αθήνα. Είναι τα χρόνια της Κατοχής. Την προηγούμενη μέρα ήταν η κηδεία του Παλαμά. Κλάψατε όταν μαζί με χιλιάδες άλλους Έλληνες τραγουδήσατε τον Εθνικό Ύμνο πάνω από τον τάφο, ενώ σας σημάδευαν τα σαστισμένα πολυβόλα των ναζήδων. Μοιράζεστε ένα πιάτο φαΐ με το Σικελιανό όταν σας αναφέρει τον Καζαντζάκη . Βρίσκεται στην Αίγινα και παλεύει με τον Όμηρο. «Δεν ήρθε ούτε στην κηδεία του Ποιητή», σας λέει με πίκρα ο Σικελιανός. Αποφασίζετε να πάτε στην Αίγινα για να τον συναντήσετε. Εκείνος σας υποδέχεται ψυχρά. Τον διακόπτετε από το έργο του και δεν κρύβει τη δυσαρέσκεια του. Παρ’ όλ’ αυτά ζητάει από τη γυναίκα του, την Ελένη, να φτιάξει δυο καφέδες. Κάποια στιγμή τον ρωτάτε για τον Ουναμούνο. Ο Καζαντζάκης ανάβει την πίπα του και ο καπνός σκοτεινιάζει για λίγο τα μάτια του. Στις αρχές του Ισπανικού Εμφυλίου ο Ουναμούνο ήταν πάλι πρύτανης στο πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκας. Οι φαλαγγίτες του Φράνκο είχαν καταλάβει την πόλη και σύντομα θα καταστρέφανε όλη τη χώρα. Ο εθνικιστής στρατηγός Millan Astray είχε αναγκάσει τους καθηγητές και τους φοιτητές να παρευρεθούν σε μια ομιλία του στο πανεπιστήμιο. Αγαπημένο σύνθημα του στρατηγού ήταν το «Viva la muerte» (Ζήτω ο θάνατος). Όταν τέλειωσε την ομιλία του οι φαλαγγίτες άρχισαν να φωνάζουν το προαναφερθέν σύνθημα, αλλά προς μεγάλη τους έκπληξη είδαν τον Ουναμούνο να παίρνει τη θέση του στο βάθρο για να μιλήσει. «Μόλις τώρα άκουσα», ξεκίνησε να λέει ο γερο-πρύτανης, «μια νεκρόφιλη και δίχως νόημα κραυγή. Ας το πούμε απερίφραστα: Ο στρατηγός είναι ανάπηρος πολέμου. Το ίδιο ήταν και ο Θερβάντες… Δυστυχώς σήμερα στην Ισπανία υπάρχουν πολλοί ανάπηροι. Και σύντομα θα υπάρξουν περισσότεροι… Ένας ανάπηρος, χωρίς την πνευματική μεγαλοσύνη του Θερβάντες, είναι σίγουρο πως θα προσπαθήσει να βρει κακόβουλη ανακούφιση, προκαλώντας παντού γύρω του την παραμόρφωση.» Τότε ο στρατηγός και οι φαλαγγίτες άρχισαν να φωνάζουν: “Abajo la inteligencia” (Κάτω η διανόηση). Ο Ουναμούνο συνέχισε απτόητος: «Εδώ είναι ναός του πνεύματος κι εγώ είμαι αρχιερέας του. Εσείς είσαστε αυτοί που βεβηλώνουν τον ιερό τόπο… Θα κερδίσετε, γιατί έχετε μεγάλη και απάνθρωπη δύναμη. Δε θα πείσετε όμως. Γιατί για να πείσετε χρειάζεστε πειθώ. Και για να έχετε πειθώ πρέπει να έχετε και κάτι άλλο, που σας λείπει: Λογική και δίκιο… Είναι ανώφελο να σας παρακαλέσω να σκεφτείτε την Ισπανία… Τελείωσα.» Ο Ουναμούνο κατέβηκε από το βάθρο ευθυτενής, όπως ήταν πάντα. Ο στρατηγός ούρλιαζε και οι φαλαγγίτες συνέλαβαν τον πρύτανη. Καθώς περνούσε ανάμεσα από τους καθηγητές και τους μαθητές του εκείνοι έκλαιγαν και έσκυβαν το κεφάλι προς ένδειξη σεβασμού. Τα χείλη τους ψιθύριζαν: «Άξιος» και «Δάσκαλε!». Ο Ουναμούνο καταδικάστηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό. Λίγους μήνες μετά έσβησε… «Πέθανε;» λέτε τότε εσείς στον Καζαντζάκη που σας διηγήθηκε την ιστορία. «Δεν πεθαίνει το δίκιο», σας απαντάει αυτός και σας διώχνει για να συνεχίσει το δικό του αγώνα, να γράψει για κάποιον άλλο χορευτή της αθανασίας. (Διαβάστε: Τα έργα του Ουναμούνο, δίνοντας προτεραιότητα στο «Τραγικό αίσθημα της ζωής». Το «Ταξιδεύοντας: Ισπανία», του Καζαντζάκη όπου θα ανταμώσετε με τον Γκρέκο και τον Ουναμούνο. Το «Η ανατομία της ανθρώπινης καταστροφικότητας», του Έριχ Φρομ, απ’ όπου ο Γελωτοποιός αντέγραψε την τελευταία ομιλία του Ουναμούνο.) --- ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΜΑΪΟΥ 2014 valle inclan [[ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΦΟΙΗΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΔΡΕΑΔΗ Ο Alejandro Sawa Martínez ΗΤΑΝ  ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ ΤΟΝ ΙΝΚΛΑΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΕΞΠΡΕΣΙΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΠΕΝΤΟΝ[[ΤΑΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]]  (15 Μαρτίου 1862 - 3 Μαρτίου 1909) ήταν Ισπανός μποέμ μυθιστοριογράφος, ποιητής και δημοσιογράφος. Γεννημένος στη Σεβίλλη , O Sawa ήταν ελληνικής καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν εισαγωγέας κρασιού και λιανικών ειδών . Μετά από ένα σύντομο φλερτ με την ιεροσύνη και μια θητεία στο σχολείο της Μάλαγα , υπέστη μια ξαφνική μετατροπή σε έντονο αντικλερικισμό και στη συνέχεια σπούδασε νομικά στη Γρανάδα . Έφτασε στη Μαδρίτη το 1885, "παράλογος, λαμπρός και πειναλέος" ( Valle-Inclán , Bohemian Lights ). Εκεί εβίωσε μια φτωχή, περιθωριακή ύπαρξη. Οι πρώτες μέρες μου στη Μαδρίτη ήταν εξαιρετικά χυδαίες - γιατί να μην το πούμε; - και ευγενοφροσυνείς επίσης. Την ίδια χειμερινή ημέρα που ο Pi y Margall με χρησιμοποίησε  ώσ/το ευγενικό δεξιό του χέρι, αρχισε ταυτόχρονα να χειρωτερεύει η θέση καί η καταστασή μου στην πνευματική ιεραρχία, έπρεπε να κοιμηθώ σε ένα κλιμακοστάσιο λόγω του ότι δεν βρήκα καθόλου πιο άνετο μέρος από αυτό για να καταφύγω. ΤΟΣΑ-ΛΙΓΑ ΗΣΑΝ ΤΑ ΛΕΠΤΑ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΑ Ξέρω πολλά πράγματα για τη γη και την κατάσταση που ονομάζεται Φτώχεια. Αλλά δεν είμαι απόλυτα ξένος στα άπειρα όνειρα  που βρίσκονται πέρα απο αυτήν. Το 1889,ΠΗΓΕ ΣΤΟ  ΠΑΡΙΣΙ.Δελεάστηκε στο Παρίσι από την καλλιτεχνική του σκηνή. Για ένα διάστημα δούλεψε στο προσωπικό του εκδοτικού οίκου Garnier, επιμελούμενος λόγω των γνωσεών του στη γαλλική γλωσσα ένα εγκυκλοπαιδικό λεξικό και είχε πολλές ευκαιρίες να βρει φιλίες με πολλά από τα πνέύματα  της Παρνασίακης σχοληςκαι κινηματος που ίδρυσαν οι ΓΚΩΤΙΕ,ΛΙΛ,ΕΡΕΝΤΙΑ ΚΑΙ ΜΩΡΕΑΣ και της συμβολικής λογοτεχνίας ΤΩΝ ΒΕΡΛΕΝ,ΜΑΛΑΡΜΕ,ΜΑΝΤΕΣ,ΡΕΜΠΩ,ΚΟΡΜΠΙΕΡ, αν και ο ίδιος προτίμησε τον Ρομαντισμό του Βίκτωρα Ούγκώ . Μετέφρασε τα έργα των αδελφών Goncourt και απολάμβανε αυτό που αργότερα θα θεωρούσε ως «χρυσά χρόνια» του. Παντρεύτηκε μια Βουργουνδίανή, την Jeanne Poirier και απέκτησε ένα κορίτσι, την Έλενα. Κατά την επιστροφή του στη Μαδρίτη το 1896, βγήκε πρώτος στη δημοσιογραφία, υπηρετώντας ως συντάκτης των El Motín , El Globo και La Correspondencia de España , και ως συνεργάτης της ABC , της Madrid Cómico , της España και της Alma Española , μεταξύ άλλων. Τα τελευταία του χρόνια σημαδεύτηκαν από το οδήγημα του σε συφιλή, τύφλωση και ψυχική ασθένεια. Κατά ειρωνικό τρόπο, ήταν αυτή η περίοδος που απέδωσε τη μοναδική καλλιτεχνική επιτυχία του, μια σκηνική προσαρμογή των Alphonse Daudeτ.το[[Kings in Exile]], το χειμώνα του 1899. Τα δικά του γραπτά, τα οποία ήταν σε μεγάλο βαθμό δημοσιογραφικά, συνέχισαν να εμφανίζονται στις πιο διάσημες ισπανικές εφημερίδες, ακόμη και όταν το σώμα και το μυαλό του χειροτερεύουν σταδιακά. Έγραψε: "Δεν θα ήθελα να γεννηθώ, αλλά το βρίσκω ανυπόφορο να πεθάνω." Το ΕΓΡΑΨΕ ΑΥΤΟ στις 3 Μαρτίου 1909, τυφλός και τρελός, στο μικρό σπίτι του στην οδό Conde Duque de Madrid. Λίγο πριν το θάνατό του, ο μεγάλος αυτός μποέμης  είχε δηλώσει: Θάνατος, θάνατος! Τώρα είναι ό, τι ονειρεύομαι. Ο θάνατος και η μετάβαση σε οπουδήποτε άλλο εκτως απο αυτό που τώρα βιώνω  δεν είναι το κυρίαρχο ιδανικό, όπου οι επιβεβαιώσεις και οι αρνήσεις  του φέρνουν τουλάχιστον τη φιλοσοφική αίσθηση που τους αποδίδουν λεξικά, όπου η τιμή ξεκινά από την ψυχή αντί για τα χείλη. Πεθαίνοντας, βγαίνοντας από εδώ, για χάρη της αξιοπρέπειας, για χάρη της τέχνης, για χάρη της αυτοσυντήρησης! Ακόμα αισθάνομαι σαν ΥΓΙΗΣ ΕΝ  μέσω μίας αποικίας λεπρών! Η προσωπικότητα του Sawa αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους μυθιστοριογράφους της Γενιάς του '98 , ιδίως γιά τον Pío Baroja στο δέντρο της γνώσης και τον Valle-Inclán στα [[Μποέμικα φώτα ]]. Ο Max Estrella, ο πρωταγωνιστής του τελευταίου, εμπνεύστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον Sawa, ο οποίος, αν και εξωτερικά[εμφανισιακά]ακαλλιέργητος, είχε μια ισχυρή προσωπικότητα και ένα στιλ αποχρώσεων των Hugo και Verlaine , άνδρες που θα ισχυριζόταν πως είναι  προσωπικοί του φίλοι, μαζί με τον Alphonse Daudet , τον Rubén Νταρίο και Μανουέλ Ματσάντο . (Ο τελευταίος θα ΓΡΆΨΕΙ έναν ΥΜΝΟ  προς τιμήν του.) Μετά το θάνατο του Sawa, ο Valle-Inclán έγραψε στον Rubén Darío: Έχω θρηνήσει για αυτόν, για μένα, για όλους τους φτωχούς ποιητές. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, ούτε εσείς, αλλά αν αρκετοί από εμάς μπορούσαμε να ενώΘουμε μαζί θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι. Ο Alejandro άφησε ένα βιβλίο σχεδών ανεπεξεργαστο. Το καλύτερο που έχει γράψει ποτέ. Ένα ημερολόγιο ελπίδων ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ και δεινών. Η αποτυχία κάθε προσπάθειας που έκανε για να τό δημοσιεύσει, καθώς και η λήψη μίας επιστολής από τον διευθυντη-εκδότη του El Liberal που ακύρωσε μια συνεργασία αξίας εβδομήντα πεσέτών ήταν αυτό που τον έκανε τρελό στις τελευταίες του ημέρες. Μια απελπισμένη τρέλα. Ήταν στα πρόθυρα του  να αυτοκτονήσει. Πέθανε σαν βασιλιάς σε μια τραγωδία: τρελός, τυφλός και εξοργισμένος. Μετά το θάνατο που δημοσιεύθηκε το 1910 με πρόλογο από τον Rubén Darío, ο Iluminaciones en la sombra σηματοδότησε μια νεωτεριστική αποχώρηση από το νατουραλιστικό στυλ στο οποίο είχε γράψει τα προηγούμενα μυθιστορήματά του: La mujer de todo el mundo (1885), Crimen legal[νόμιμο έγκλημα] (1886), Declaración de un vencido [η δήλωση ενός ητημένου](1887), Noche (1889), Criadero de curas[Σχολή κληρικών] (1888) και La sima de Igusquiza (1888). ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ GOOGLE

  Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

  ΕΚΑΝΕ ΛΟΥΤΡΑ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΝΕΑ.ΤΟ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΕ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ Η ΠΑΛΟΜΑ ΠΙΚΑΣΣΟ

  Μια επιβλητική κόμισσα του 16ου αιώνα περνά τις μέρες της κλεισμένη στο απομακρυσμένο κάστρο της παρέα με τις πιστές της υπηρέτριες, στο βόρειο άκρο της Ουγγαρίας, στο νοητό σύνορο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Θα μπορούσε να είναι μια τυπική γοτθική ιστορία, μόνο που η κόμισσα έχει μια ιδιαιτερότητα: το μοναδικό πράγμα που την ευχαριστεί στ' αλήθεια είναι να ενορχηστρώνει σαδιστικά την κακοποίηση, τον βασανισμό και τη θανάτωση νεαρών κοριτσιών... Η Αργεντινή ποιήτρια Αλεχάντρα Πισαρνίκ διασκευάζει γοητευτικά τον διαβόητο μύθο της αιματοβαμμένης κόμισσας Μπάθορι και η -κατακόκκινη, λευκή και μαύρη- εικονογράφηση του εικαστικού Σαντιάγκο Καρούζο αναψηλαφίζει τον ίλιγγο, την καταδικασμένη ηδονή και τη φρίκη της αληθινής της ιστορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

  
  

  
  

  φορμαλιστής=ο ληστης της φόρμας

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  ΟΙ ΤΡΕΛΟΙ ΤΗΣ ΒΑΛΕΝΘΙΑΤΟΥ Λ.ΝΤΕ ΒΕΓΚΑ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑϊΚΗ ΣΚΗΝΗ ΚΑΛΒΟΥ ΚΑΛΑΜΠΟΚΗ

  Η κλασική φάρσα της Ισπανικής Αναγέννησης, όπου οι ήρωες παριστάνουν τους τρελούς και μπλέκονται στα πλοκάμια του έρωτα, από την πρώτη ματιά μέχρι τη ζήλια και την κρεβατομουρμούρα, παρουσιάζεται με τρία διαφορετικά φινάλε. Μέσα στο διάσημο τρελοκομείο της Βαλένθια συναντιούνται και ερωτεύονται ο Φλοριάνο, που προσποιείται τον τρελό για να γλιτώσει την σύλληψη για τη δολοφονία του πρίγκιπα Ρεϊνέρο, και η όμορφη Εριφίλα, που αφού τη λήστεψε και την εγκατέλειψε γυμνή ο υπηρέτης της, την πέρασαν για τρελή και την έκλεισαν μέσα. Οι δυο τους παριστάνουν τον Άμλετ και την Οφηλία για να τους πιστέψουν. Εμπόδιο στη σχέση τους βάζουν ο ψευτοδιανοούμενος διευθυντής του τρελοκομείου Πιζάνο, ο τρελός με τα καθήκοντά του αστυνομικός Λιμπέρτο, ο έμπιστος φίλος του Φλοριάνο, Βαλέριο, η ανιψιά του Πιζάνο, Φαίδρα και πολλοί ακόμα.

  Αγαπάω πολύ όλα τα ζώα εκτως από εκείνα που διοργανώνουν ταυρομαχιες

  ΚΑΠΟΤΕ Η ΟΛΓΑ ΚΟΚΛΟΒΑ ΕΙΠΕ ΣΤΟΝ ΠΑΜΠΛΟ ΠΙΚΑΣΣΟ ΠΩΣ=[[Ο ΓΙΟΣ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΥΑΛΑ ΜΕ ΣΕΝΑ.ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΙ ΤΟ ΠΟΤΟ]] ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΑΥΤΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΚΥΝΙΚΑ=[[ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΙΝΩ]]

  Ο άντρας επιθυμεί τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα επιθυμεί την επιθυμία του άντρα.

  Ραφέλ Γκαγιέγο Μαδρίτη, 1974 Δημοσιογράφος και δραματουργός. Ως θεατρικός συγγραφέας, έχει δει στη σκηνή τα έργα του: Θλιμμένη πέφτει η βροχή (2022) Fake, (2021- Βραβείο καλύτερου έργου της Ένωσης Δημοσίων Θεάτρων των Βαλεαρίδων Νήσων), Λύκος, Kelly, μια παραγωγή του Teatre Principal της Πάλμα σε σκηνοθεσία Σέρτζι Μπελμπέλ, που κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Παράστασης της Ένωσης Δημοσίων Θεάτρων των Βαλεαρίδων Νήσων. Το δίπτυχο Els que recorden (Εκείνοι που θυμούνται), που το έγραψε μαζί με τον Τζαόμα Μιρό · Πικρό, με θέμα τον θάνατο του Φεδερίκο Gαρθία Λόρκα· Όσα δεν σου είπα, Pickford (μια μουσική κωμωδία χωρίς λόγια) και Ανταρκτική, με την οποία συμμετείχε στην προκήρυξη με τίτλο “Μυθοπλασίες” του Teatre Principal. Είναι επίσης συνεργαζόμενος συγγραφέας στη διασκευή του μυθιστορήματος La Malcontenta του Sebastià Alzamora. Η διασκευή αυτή τιμήθηκε με το Βραβείο Καλύτερης Δραματουργίας της Ένωσης Δημοσίων Θεάτρων των Βαλεαρίδων Νήσων. Έχει γράψει επίσης 15 μικρής διάρκειας θεατρικά έργα πολλά από τα οποία έχουν κοινωνικό περιεχόμενο. Το 2019-2020 ήταν φιλοξενούμενος συγγραφέας του Teatre Principal της Πάλμα. Συμμετείχε επίσης στη Residència Faber Llull /στην Αβινιόν με το Taller Mediterrani, που συντόνιζαν ο Αλμπέρτ Τόλα και ο Ροντρίγκο Γκαρσία (2022-2023) Εκτός από τα ήδη αναφερθέντα, έχει κερδίσει τα εξής βραβεία: Θεατρικό Βραβείο Jaume Roca (Andratx) 2023 για το έργο του Taula italiana (Ιταλικό τραπέζι)· Θεατρικό Βραβείο Premi del Teatre de Barra για την καλύτερη παράσταση και το καλύτερο έργο για το Cavalls sota l’arena (Άλογα κάτω απ‘ την άμμο)· Θεατρικό Βραβείο Premi del Teatre de Barra για την καλύτερη παράσταση 1. για το Quan Charlot va trobar Mary Pickford (Όταν η Σάρλοτ συνάντησε τη Μαίρη Πίκφορντ) 2 για την παράσταση La Partida (Το ματς) και 3. για την παράσταση Dijous de passió (Πέμπτη του πάθους).

  Μάρτα Μπαρσελό (Μαγιόρκα, Βαλεαρίδες Νήσοι, Ισπανία, 1973) Θεατρική συγγραφέας που δεν μπορεί εύκολα να καταταγεί σε κάποια κατηγορία λόγω των σπουδών της, η Μάρτα Μπαρσελό είναι απόφοιτος του Institut del Teatre της Βαρκελώνης (με ειδίκευση στο σωματικό θέατρο) και πτυχιούχος της Σχολής The Circus Space (Λονδίνο -BTEC National Diploma in Performing Arts (circus)) . Η πορεία της είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την πορεία της εταιρείας παραγωγής της Res de Res i En Blanc, με την οποία έχει εργαστεί ως δημιουργός, ηθοποιός, σκηνοθέτις και συγγραφέας των έργων της επί 20 χρόνια, ταξιδεύοντας στις 4 ηπείρους με θεάματα δικής της δημιουργίας στον τομέα του σωματικού θεάτρου και του τσίρκου. Παράλληλα, από το 2005, εργάζεται ως σεναριογράφος για διάφορες εταιρείες παραγωγής των Βαλεαρίδων Νήσων σε σειρές στο κανάλι IB3, της αυτόνομης τηλεόρασης. «Vallterra» (2005-2006), «Ματωμένα δάκρυα», (2009-2011), «Το δαχτυλίδι» (2013), «Μεσημέρι» (2013-2014), «Hotel bellavista» (2015) «Treufoc» (2017) είναι μερικές από τις σειρές στις οποίες έχει συνεργαστεί. Ως θεατρική συγγραφέας γράφει έργα αρχικά σε συνεργασία με τον Biel Jordà («Το κουτί του μου», «Κλεμμένα λόγια»), και αργότερα μόνη της (Μαμά® ,«Μαρία;», «Πριν έρθει ο Γερμανός»). Έχει επίσης γράψει το παιδικό μυθιστόρημα “Λούνια” και μικρής διάρκειας έργα («Ποντίκια», «Αδελφές εξ αίματος», «Μαύρος κώδικας», «Αχμέτ» κ.ά.). Είναι συνδιευθύντρια του C.IN.E. (Κέντρο Σκηνικής Έρευνας του Sineu), ενός παλιού κινηματογράφου που έχει μετατραπεί σε κέντρο καλλιτεχνικής δημιουργίας χάρη στην προσπάθεια της εταιρείας παραγωγής της Res de Res i En Blanc. Ως δραματουργός έχει κερδίσει τα εξής βραβεία: II Τουρνουά Δραματουργίας Βαλεαρίδων Νήσων (2016) για το έργο «Πριν έρθει ο Γερμανός» VI Τουρνουά Δραματουργίας στην Temporada Alta της Τζιρόνα (2016), για το έργο «Tocar mare»(Μαμά ®) V Τουρνουά Διατλαντικής Δραματουργίας του Μπουένος Άιρες (2017), για το έργο «Tocar mare»(Μαμά ®) Βραβείο CIUTAT D’ALZIRA PALANCA I ROCA 2020 για το έργο της Anar a Saturn i tornar (Αλερετούρ στον Κρόνο) Διακρίσεις Φιναλίστ στα Βραβεία Escènica (2010) στην κατηγορία καλύτερο έργο, με το έργο “Μαρία;”

  MAMA DE MARTA BARCELO Η ιστορία της Αμπάρ (το όνομά της σημαίνει «καταφύγιο») και της Εσπεράνσα (το όνομά της σημαίνει «ελπίδα») δεν παρουσιάζει εκ πρώτης όψεως μια τυπική σχέση μεταξύ κόρης και μητέρας. Με μια πλοκή σχεδόν κινηματογραφική, το έργο της Καταλανής συγγραφέως Μάρτα Μπαρσελό διερευνά τις αντοχές της παραδοσιακής μορφής οικογένειας και θέτει το ερώτημα: Τι θα γινόταν αν μπορούσαμε να διαλέγουμε τους γονείς και τα παιδιά μας; Το βραβευμένο έργο της Μπαρσελό (πρωτότυπος τίτλος: «Tocar mare»), που κέρδισε το 6ο Τουρνουά Δραματουργίας του Καταλανικού Θεάτρου και το 5ο Τουρνουά Διατλαντικής Δραματουργίας το 2017 στο Μπουένος Άιρες, θέτει πολλαπλά ερωτήματα για τις οικογενειακές και κατ’ επέκταση τις σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις και αποτελεί έναν ύμνο στην αγάπη, πέρα από τα κοινωνικά στερεότυπα.

  
  

  
  

  Www.alabatabula.blogspot.com

  
  Www.ganaze.blogspot.com

  
  

  
  

  ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΑΖΕΥΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΔΩΣΟΥΝ ΟΛΑ ΜΑΖΕΜΕΝΑ ΣΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΟΥΝ

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  η λέξη μπάρμπας προέρχεται απο το ΜΠΑΡΜΠ[γένι]

  
  

  
  

  
  

  
  

  Dali and scientists Salonica 2024

  
  Jesus Lizano(Poeta Espanol)

  
  

  
  

  
  

  
  

  TO IΔΙΟ ΛΕΕΙ Ο Λ.ΒΕΓΚΑ ΣΤΗΝ [[ΠΡΩΒΑΤΟΠΗΓΗ]] ΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΩΝ ΚΑΤΑΔΙΚΩΝ

  
  

  
  

  
  

  
  

  2/6/24 NO MAS CORRIDAS EN COLOMBIA

  
  VIVA LUIS BOLIVAR

  κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις ΟΔΥΣΣΕΑΣ [2020]

  
  Ο ΠΙΚΑΣΣΟ ΛΑΤΡΕΥΕ ΤΟ ΤΣΙΡΚΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΑΥΡΟΜΑΧΙΕΣ.ΤΟ ΤΣΙΡΚΟ -ΠΟΥ ΕΓΩ ΕΧΩ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΑ Ζώα[ΓΙΑΤΙ ΘΕΩΡΗΘΗΚΑΝΕ ΩΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ]-ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΓΩ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ-ΑΦΟΥ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΒΑΣΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ[ΟΠΩΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΒΑΣΑΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΟΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΤΟΥΝ ΨΙΧΟΥΛΑ-ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΗΤΟΠΑΘΕΙΑΣ ΤΟ ΝΑ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΑΝΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΠΛΟΥΤΟΥ.[ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΠΡΟΔΟΣΑΝ ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΦΟΥ ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝΕ ΝΑ ΔΟΥΝΕ ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΜΑΣ

  Viva espana sin estado

  
  

  
  

  ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΡΘΙΟΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΖΕΙΣ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ

  
  ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΧΗΡΑ ΕΝΟΣ ΗΡΩΑ ΠΑΡΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΝΟΣ ΔΕΙΛΟΥ

  ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑΣ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

  
  Η Ντολόρες Ιμπάρουρι η φλογερή αγωνίστρια του Ισπανικού λαού, το λουλούδι του πάθους όπως τη βάφτισαν οι συμπατριώτες της, αποτελεί μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες του ευρωπαϊκού αλλά και του διεθνούς φεμινιστικού κινήματος. Μια γυναίκα που έσπασε κάθε είδους φραγμό, που έλαμψε μέσα από τους αγώνες του ισπανικού λαού ενάντια στην καταπίεση, ενάντια στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, μια γυναίκα που ήρθε αντιμέτωπη με το φασισμό σε όλη της τη ζωή και βγήκε κερδισμένη στα σημεία. Η Ντολόρες γεννημένη στη Γκαγιάρτα, στη γη της Βισκάγιας το 1895, μεγαλωμένη από οικογένεια μεταλλωρύχων ζει στο πετσί της, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Η ίδια, αν και η μοίρα κάθε γυναίκας στην κοινωνία ήταν προδιαγεγραμμένη με αποκλειστικό σκοπό την παντρειά και την δημιουργία οικογένειας, στα 21 της σπάει τη φούσκα της πατριαρχίας και αναλαμβάνει δράση, ορκισμένη να συγκρουστεί με το σύστημα για να τ’αλλάξει. Έκτοτε αγωνίστηκε και καθιερώθηκε ως μαχητική συνδικαλίστρια – φυλακίστηκε αρκετές φορές γι’ αυτή της τη δράση και για τις ιδέες της – υπήρξε συντάκτρια στη Mundo Obrero, η πρώτη Ισπανίδα βουλεύτρια με το ΚΚ Ισπανίας, μια απ’τους εμπνευστές και εισηγήτρια των Λαϊκών μετώπων ενάντια στο φασισμό και η πρώτη γυναίκα Γ.Γ. του ΚΚ Ισπανίας. Η Ντολόρες στην αυτοβιογραφία της ξεκινά με μια ανασκόπηση της οικονομίας της περιοχής της χώρας των Βάσκων αναφερόμενη στη διαχρονική σημασία της και στις πλουτοπαραγωγικές συνθήκες της περιοχής αλλά και στην Ισπανία ευρύτερα. Στη συνέχεια παρουσιάζει με τρομερά γλαφυρό αλλά σύντομο τρόπο την περίοδο της παιδικής της ηλικίας παραθέτοντας σημαντικές πληροφορίες για τις συνθήκες διαβίωσης και τις ταξικές συγκρούσεις της περιόδου. Εν συνεχεία παραθέτει τις προσωπικές οικογενειακές τις πληροφορίες σκιαγραφώντας το οδοιπορικό μέχρι την εμπλοκή της στην οργανωμένη πάλη και την σύνταξη της και συνταύτιση της με τα ιδεώδη του κομμουνισμού. Ακολούθως αναφέρεται στη δράση της ως συνδικαλίστρια και στις διάφορες εμπειρίες που τη σημάδεψαν όπως φυλακίσεις, εργατικά ατυχήματα, απεργίες. Παρουσιάζει εκτενέστερα τις συνθήκες και τα γεγονότα στην προεμφυλιακή Ισπανία και προσπαθεί να διαλευκάνει παραθέτοντας τις εμπειρίες της, τα γεγονότα και τα αίτια που οδήγησαν στον εμφύλιο, δακτυλοδείχοντας χωρίς αναστροφές τους θύτες. Παραθέτει επίσης τις προσπάθειες δημιουργίας λαϊκού μετώπου απέναντι στους φασίστες του Φράνκο και εμφανίζει και την ιδιαίτερη αρωγή στο Μέτωπο τόσο της Κομμουνιστικής Διεθνούς όσο και του ΓΓ της Γ’ Διεθνούς Γκεόργκι Δημητρώφ. Καταπιάνεται σε μεγάλο μέρος του βιβλίου στα γεγονότα του εμφυλίου παρουσιάζοντας με διάθεση αυτοκριτικής, αλλά και με τρομερή πικρία τις συνθήκες και τις αντιπαραθέσεις που οδήγησαν στην μεγάλη ήττα των Ισπανών δημοκρατικών καταθέτοντας την δική της άποψη. Ιδιαίτερη μνεία αποτίει στις Διεθνείς Ταξιαρχίες όπου συνέδραμαν στην προσπάθεια υπεράσπισης της Ισπανικής Δημοκρατίας οι οποίες αποτελούνταν από χιλιάδες εθελοντές δημοκράτες και κομμουνιστές που πολέμησαν και πολλοί άφησαν την τελευταία τους πνοή στα Ισπανικά εδάφη. Η Ντολόρες Ιμπάρουρι αποτελεί μέχρι σήμερα σύμβολο αντίστασης των λαών της Ευρώπης ενάντια στον φασισμό, ενώ συνάμα αποτελεί διεθνή παρακαταθήκη ως προσωπικότητα και φυσιογνωμία του ευρωπαϊκού φεμινιστικού κινήματος. Με την La pasionaria ταυτίστηκαν εκατομμύρια γυναίκες σ’όλο τον κόσμο αποσπώντας στοιχεία της προσωπικότητας και των αντιλήψεων της ενώ παράλληλα συνέδεσαν το όραμα της με τα δικά τους οράματα. Το θρυλικό «¡NO PASARÁN! που η ίδια πρωτοείπε συνταράσσει και συνάμα παρακινεί σε αγώνα το παγκόσμιο αντιφασιστικό κίνημα μέχρι σήμερα.

  Εχει γράψει και ενα βαθυστόχαστο βιβλίο για τον ΜΑΡΞ

  
  

  Υπέροχο έργο του Μιρό.

  
  Μοντιλιάνι είπε στον Πικάσσο ότι τα πάντα μοιάζουν μεταξύ Ιταλίας και Ισπανίας εκτως από τα φαγητά που είναι τελείως διαφορετικά και βαρειά.

  
  

  BASILIS SIMOS UN AFICINADO GRIEGO

  
  PINTOR AND AMADOR DE LA CORIDA

  
  

  o RAMON GOMEZ DE LA SERNA ΕΙΝΑΙ Ο ΙΣΠΑΝΟΣ ΑΡΚΑΣ

  
  ΟΠΩΣ Ο ΟΥΓΚΩ,Ο ΠΟΥΣΚΙΝ,Ο ΒΕΡΛΕΝ Η Ο ΖΑΡΥ Η Ο ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΕΤΣΙ ΚΑΙ Ο ΛΟΡΚΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΚΑΚΙΣΤΟΣ ΣΚΙΤΣΟΓΡΑΦΟΣ [ΠΟΥ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΥΣΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΑ ΕΡΓΑ].ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ,ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ,ΜΟΥΣΙΚΟΣ,ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ [ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΓΚΡΙΜ]ΑΦΟΥ ΓΥΡΙΖΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΑΡΧΙΕΣ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ ΣΥΛΕΓΟΝΤΑΣ ΛΑϊΚΑ ΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΗΜΑΤΑ[ΡΟΜΑΝΘΕΡΟ ΧΙΤΑΝΟ κ.τ.λ]

  
  

  FOREIGNCARTOONISTSINGREECE.BLOGSPOT.COM

  
  GREEKCARTOONISTAS.BLOGSPOT.COM

  
  

  
  

  
  ΕΝΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ ΦΡΑΝΚΙΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΟΤΩΣ

  lorca canciones antiguas

  
  

  
  

  
  

  
  

  Calembour ΕΤΣΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΛΟΓΟΠΑΙΓΝΙΟ ΣΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ. ΚΑΙ ΣΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΑ PETRUECANO

  ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟΦΥΕΣ [ΣΧΕΔΟΝ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΟ]-{{θεικά Λόγια}} ΤΟΥ ΡΑΜΟΝ ΝΤΕΛ ΒΑΓΙΕ ΙΓΚΛΑΝ [ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ] ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΑΣ ΙΑΤΡΙΔΗ[ΠΟΥ ΠΙΟΠΟΛΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΡΑ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΦΥϊΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΙΓΚΛΑΝ [ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΟΣΚΑΡ ΟΥΑϊΛΔ].Ο ΓΙΑΓΚΟΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ[ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ [[ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ}} [ΚΟΜΑΤΙ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΣΤΗΝ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΑΥΤΗ] ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΙΣΠΑΝΟΣ ΣΥΓΡΑΦΕΑΣ [ΠΡΑΓΜΑ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΑΝ ΑΝΑΛΟΓΙΣΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ,ΚΑΛΔΕΡΟΝ,ΛΟΠΕ ΝΤΕ ΒΕΓΚΑ,ΛΟΡΚΑ,ΚΛΑΡΙΝ[ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΦΕΡΘΩ ΚΑΙ ΣΕ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ]

  Ο ΣΟΥΤΣΟΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΟΝ ΑΙΣΩΠΟ ΚΑΙ Ο ΔΟΥΜΑΣ ΤΟΝ ΧΟΦΜΑΝ

  ΛΟΓΟΚΛΟΠΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΟΥ.Ο ΤΟΥΑΙΗΝ ΕΚΛΕΨΕ ΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΩΝ ΚΙΧΩΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΒΑΛΕ ΣΤΟΝ ΧΩΚ ΦΙΝ ΚΑΙ Ο ΖΟΛΑ ΕΚΛΕΨΕ ΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΑΠΟ ΤΟ[[Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΣΑΝΤΣΕΖ ΜΟΥΝΙΟΖ ΝΤΕ ΧΙΝΟΧΟΖΑ]]{του Ουασιγκτον Ιρβινγ} ΚΑΙ ΤΟ ΕΒΑΛΕ ΣΤΟ ΕΡΓΟ [[Η ΠΤΩΣΗ]].ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΠΟΥ ΕΝΑΣ ΓΑΛΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΕΝΑΝ ΓΕΡΜΑΝΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΙΔΕ ΟΤΙ ΤΟ ΘΥΜΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΠΑΛΙΟΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΤΑΧΤΗΚΕ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ[ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΠΡΩΣΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ]

  ΤΙ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΤΙ ΕΚΤΩΡ ΣΕΡΒΑΝΤΑΚ!

  
  www.hororist.blogspot.com

  BUNIUEL

  
  

  GIBSON,KENNEDY,B.CONRAD,HEMINGWAY

  
  

  
  

  ΑΝΤΟΝΙΟ ΒΑΡΓΚΑΣ ΧΕΡΕΝΤΙΑ [ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΣΑΡΑΣ ΜΟΝΤΕΛ]

  
  

  Θυμίζει Γκαλντός και ολίγον Ντικενς

  
  

  Www.alabatabula.blogspot.com

  
  Www.kasssis.blogspot.com

  GLINKA,KENNEDY,HEMINGWAY,BARNABY CONRAND,COUTARELLI WAS FOREIGNERS WHO LOVED BULLFIGHT

  
  

  
  

  Διαθέσιμο στο youtube

  
  

  
  WWW.HORORIST.BLOGSPOT.COM

  
  

  One of the best books I never reed

  
  

  LA GAZADOR Y LA TORERO

  
  

  
  

  
  

  
  

  Www.koutarelli.blogspot.com

  
  

  Perez Reverte linea de fuego

  
  

  
  

  WWW.TSIAKAS.BLOGSPOT.COM

  
  

  
  

  
  

  
  ΩΡΑΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΡΟΖΑ ΤΟΥ Γ.ΑΝΤΟΛΦΟ ΜΠΕΓΚΕΡ={{ Εκεί, στις σκοτεινές γωνιές του νου μου, γυμνά και μαζεμένα, κοιμούνται τα παράξενα παιδιά της φαντασίας μου, περιμένοντας σιωπηλά την Τέχνη να τα ντύσει με τον λόγο, για να μπορέσουν να εμφανιστούν με αξιοπρέπεια στην σκηνή του κόσμου. Γόνιμη, όπως η ερωτική κλίνη της Φτώχειας και ίδια με έκείνους τους γονείς που κάνουν περισσότερα παιδιά απ' όσα μπορούν να θρέψουν, η Μούσα μου συλλαμβάνει και γεννά στο ιερό του κεφαλιού μου, γεμίζοντάς το με αμέτρητα πλάσματα που, ούτε η δουλειά μου, ούτε τα χρόνια ζωής που μου απομένουν, θα ήταν αρκετά για να τους δώσουν μορφή. Κι εδώ μέσα, γυμνά και ασχημάτιστα, μπλεγμένα και ανακατεμένα σε απερίγραπτη σύγχυση, τα νιώθω κάποιες φορές να ταράζονται και να ζουν μια ζωή σκοτεινή και παράξενη, όμοια με εκείνη των μυριάδων σπόρων που βράζουν και δονούνται σε μια αιώνια επώαση στα σπλάχνα της γης, χωρίς να βρίσκουν αρκετές δυνάμεις για να βγουν στην επιφάνεια και να γίνουν, με το φίλημα του ήλιου, λουλούδια και καρποί}}...................................................................................................................ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΕΖΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΚΑΙ ΜΥΘΟΥΣ [[LA RAZON DE LA SINRAZON ]]ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΕΡΝΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΓΚΑΛΝΤΟΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΑΜΕΣΩΣ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΣΗΣ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ [[Ο ΜΑΓΕΜΕΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ]] -[ΠΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗ ΓΛΩΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΚΔΟΘΗΚΕ TO 2002 ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΣΤΡΙΑΣ ΙΟΥΛΙΑΣ ΙΑΤΡΙΔΗ. Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στην "Ursaria", [ σημ. 1 ] μια φανταστική και ονειρική πόλη στο "Farsalia Nova", που κατοικείται από δαίμονες ("Arimán, Nadir and Zafronio") και μάγισσες ("Celeste and Rebeca") ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΚΑΙ [[καλή]] ηρωΪδα ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑθηναΪδα.ΜΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ αποφασισμένη να αποκαταστήσει το χάος που επικρατεί εκεί..αφου εκεί βασιλεύει ο θρίαμβος του παράλογου και του ψεύδους. Ηρωίδα της πλοκής θα είναι η «Αθηναΐδα», μια δασκάλα του τοπικού σχολείου (Γαλδοσιανή σύνθεση γαλήνης, προόδου και δικαιοσύνης) μαζί με την Cintia-Pascuala και ο κακός {ΤΗΣ} αντίπαλος είναι ο «Dioscoro», υποκριτικός πολιτικός, πονηρή γριά αλεπού και πατέρας τριών κοριτσιών. (Protasia, Calixta και Teófila). ο χαρακτήρας που θα εξαργυρώσει αυτή τη φορά θα είναι ο Αλεχάντρο, Μαρκήσιος της Ρόδου, απογοητευμένος γαιοκτήμονας και πολιτικός.Valleinclanescos ", ένας santero ("El Santo Pajón"), ένας buñolero ("Malacarado") και ο ιερέας του χωριού (Don Hilario) και η ερωμένη του (Dominga). Ολοκληρώνουν την αστική ομάδα που θά επιβάλει τάξη στήν πόλη.Μαζί τους συμαχούν και χωρικοί, μουλάδες , υπηρέτες, τσιγγάνοι και οι άξιοι-ηθικοι πολιτικοί που ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΣΑΝ alter ego ΤΟΥ ΝΤΙΟΣΚΟΡΟ{Διοσκουρος} και σχηματίζουν μια δίκαιη και έντιμη πολιτική φρουρά .

  
  

  
  

  Www.cartooningfestival.blogspot.com

  
  

  
  

  
  

  
  

  www.alabatabula.blogspot.com

  
  www.ellinesgeloiografoi.blogspot.com

  
  

  
  

  Έργο του Μανόλο που παρουσιάζει άλογο αλλά θυμίζει μπαμπουίνο

  
  

  Www.kassis.blogspot.com

  
  Www.alabatabula.blogspot.com

  
  

  
  

  
  

  
  

  Μatos:((0 άνθρωπος που ήθελε να σώσει τη λογοτεχνία))

  
  

  ΜΠΕΝΑΒΕΝΤΕ ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΕΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  Valladolid

  
  Όνομα που βγαίνει από το πολύτιμος.

  
  

  
  

  
  

  
  WWW.POYTSOI.BLOGSPOT.COM

  WWW.TUTUNGI.BLOGSPOT.COM

  
  WWW.ELLINESGELOIOGRAFOI.BLOGSPOT.COM

  LORCA-LAVART

  
  “Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα των αγαλμάτινων ματιών σου και τη μελωδία που μου αποθέτει τη νύχτα στο μάγουλο το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου. Πονώ που είμαι σε τούτη την όχθη κορμός δίχως κλαδιά μα πιότερο λυπάμαι που δεν έχω τον ανθό, πόλφο ή πηλό για το σκουλήκι του μαρτυρίου μου. Αν είσαι εσύ ο κρυμμένος μου θησαυρός αν είσαι εσύ ο σταυρός και ο υγρός μου πόνος, αν είμαι το σκυλί της αρχοντιάς σου μη με αφήσεις να χάσω ό,τι έχω κερδίσει και στόλισε τα νερά του ποταμού σου με φύλλα από το φρενοκρουσμένο μου φθινόπωρο.” “Σονέτο του γλυκού παραπόνου” Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (5 Ιουνίου 1898-19 Αυγούστου 1936)

  Καλύτερα Σόφη τρέλα η χαζή λογική?Όλοι οι τυποποιημένοι επιστημονίσκοι διαθέτουν το δεύτερο..

  
  WWW.COUTARELLI.BLOGSPOT.COM

  Κανένας γονιός δεν θεωρεί άσχημο το παιδί του.Το ίδιο κάνουν οι ποιητές με τα έργα τους

  
  www.bratislavacoutarelli.blogspot.com

  Ωραίος τυπάς.Μπράβο και πάλι μπράβο.

  
  ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΦΥΛΑΚΙΣΕΙ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ-ΟΤΙ ΚΙ/ΑΝ ΕΧΕΙ [ΑΥΤΟΣ] ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ

  MALLORCA,LORCA,ANOMALLORCA

  
  Τα γεγονότα είναι οχτροί της αλήθειας.......Να σιωπά αυτός που δίνει να μιλά αυτός που παίρνει.

  BUNIOUEL FILM BY SAURA

  
  Το να κάνεις καλό σε αχάριστους είναι σα να ρίχνεις νερό στη θάλασσα..Και ιδίως σε αυτούς που τους χάρισες την ελευθερία τους εμποδίζοντας τους δικούς τους να τους πάνε σε ένα μέρος που οι ίδιοι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να πάνε.................Αυτοί που ευγνωμονούν τους τυράννους(που ηδονιζονται να τους δίνουν διαταγές και τους σκλαβώνουν επί χρήμασι)είναι δίποδα ζώα.

  Mexico festival Cervantino.

  
  

  
  

  lrene Sola

  
  

  
  

  
  Όπως οι χαρακτήρες που υπάρχουν μέσα στον Δων Κιχώτη ξεπερνούν τους 500 έτσι και και οι παροιμίες και τα λαϊκά ρητά που εμπεριέχονται μέσα σε αυτό το σατιρικό έπος ξεπερνούν τα 500 και άνετα θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα βιβλίο μόνο με αυτές..Πρόκειται για λαϊκές παροιμίες που συνέλεγε ο Θερβάντες.

  
  

  
  

  Αντιδικτατορικό λιβελογραφημα.Σατιρα για τον Πρίμο ντε Ριμπερα.

  
  Γραμμένο από τον συγγραφέα των ((Θεϊκών λόγων))

  
  Www.kasssis.blogspot.com

  2022 Sideris publisher

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  WWW.TSIAKAS.BLOGSPOT.COM

  
  IGNAZIO DEL MORAL

  Μπορεί να είναι έξυπνη η ιδέα του Γκόγκολ το να περιγράψει την ιστορία κάποιου που έχασε την μύτη του.Ομως το να το μιμηθεί ο Γκαλντος παρουσιάζοντας την υπόθεση κάποιου που έχασε το κεφάλι του είναι παράλογο.Πως να περιγράψει η να μιλήσει η να σκεφτεί κάποιος που έχασε το κεφάλι του

  
  ΙΓΚΛΑΝ

  
  

  ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

  
  

  ΠΑΡΑΦΡΑΣΗ ΛΑΜΠΑΤΟΥΤ

  
  ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΓΕΡΜΑΝΟΙ[ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ] ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΤΟΥ 2023.ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟ [ΠΟΥ ΦΕΤΩΣ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΡΙΟ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΗΠΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ] ΧΩΡΙΣ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ [ΑΦΟΥ Η ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΗ ΡΩΣΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΕΡΗΣΕ ΤΑ ΚΑΥΣΙΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΟΥΝ].ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟ [ΟΠΩΣ ΚΑΝΑΝΕ ΑΥΤΟΙ ΣΕ ΕΜΑΣ ΠΡΟ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ].ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΘΕΛΗΣΑΝ ΝΑ ΜΕΤΑΒΑΛΟΥΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΤΟΠΟ ΚΡΑΝΙΟΥ [ΑΥΤΟΚΤΟΝΩΝΤΑΣ ΑΝΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ] ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΣΥΜΑΧΟΙ ΝΑ ΒΡΟΥΝΕ ΤΙΠΟΤΑ ΟΤΑΝ ΜΠΟΥΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΝΙΚΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟΥΧΟΙ]-ΚΑΘΩΣ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΞΑΦΑΝΗΣΗ ΤΟΥΣ ΘΑ ΜΕΤΡΙΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΤΕΚΔΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΦΡΙΚΗ ΠΟΥ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΝ

  
  Www.poytsoi.blogspot.com

  
  

  
  

  
  

  
  

  Το παραμύθι της ΧΑΛΜΑ η η Αχάριστα των ανθρώπων.

  
  ΧΑΛΜΑ σημαίνει ψυχή.H κατά Μπουνιουέλ Βιριντιάννα.

  https://galdosistas.org/

  
  ENERGY CRISIS 2022

  
  

  FONDACION J.O.GASSET-FONDACION G.MARANON

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  ΦΟΡΑΔΑ=ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΜΕ ΦΟΡΑ

  
  

  revista DON QUIJOTE

  
  

  ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΑΡΑΜΠΟΥΡΟΥ=[[ΠΑΤΡΙΔΑ]]

  
  

  ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΝΑ

  
  

  ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΙΝΣΤ.ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΔΕΧΤΗΚΕ ΝΑ ΦΙΛΟΞΕΝΗΣΕΙ ΕΝΑ ΔΙΕΘΝΕΣ [[QUERR FILM FESTIVAL]] THN ΩΡΑ ΠOY ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΑΡΕϋ ΜΠΟΥΧΤΣΙΝ [[ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ}}?

  Ο τίτλος Πρώτο Τσιγγάνικο Τραγουδιστάρι, για να χρησιμοποιήσω τη λέξη του Τσιρόπουλου, θα ήταν εις τα καθ' ημάς Πρώτη συλλογή Δημοτικών Τσιγγάνικων Τραγουδιών. Ο Λόρκα ψάχνει στους τσιγγάνους αυτό που ο Πικάσο έψαχνε όταν έβαζε τις αφρικανικές μάσκες στις Δεσποινίδες της Αβινιόν. Κάθε σοβαρός μεταφραστής πια που μεταφράζει Λόρκα στην Ελλάδα είναι υποχρεωμένος να κάνει μεταφραστικά μιαν απολαϊκοποίηση των κειμένων. Οι ανάγκες της αρχικής πρόσληψης έχουν κοινωνιολογικά τερματιστεί, ώστε ο Λόρκα να δείξει λεκτικά πως είναι ένας καθαρός λόγιος ποιητής, με τρομακτική δύναμη αφομοίωσης της περιρρέουσας. Στο Romancero Gitano, δεν διαθέτει τη λέξη επικολυρικός που έχουμε εμείς, αλλά η στόχευση είναι αυτή, να συνδέσει επικά και λυρικά στοιχεία. Η λύση κατά περίεργο τρόπο είναι κινηματογραφική. Συμπαράθεση με τον τρόπο που το κάνει το μοντάζ αφηγηματικών μερών με λυρικά ας το πούμε έτσι γκρο πλαν. Μόνο που μια μετάφραση τώρα αντί να τα εξομαλύνει οφείλει να τα τονίσει αυτά τα κοψίματα. Το μοντέρνο του ποιήματος φαίνεται στη χρήση των τομών

  . Κανένας χαμένος δεν έχει δικαιοσύνη εάν κριθεί από τον νικητή του. (Francisco de Quevedo)

  Η δικαιοσύνη θα σας δώσει ειρήνη, αλλά και θέσεις εργασίας. (Ramón Llull)

  Κάτι το παρεμφερές έκανε και ο Ιντελφονσιο Falcones με την ιστορία της Καταλωνίας.

  
  Το έκανε αυτή η συγγραφέας για τη χώρα των Βάσκων...Η δικαιοσύνη είναι τυράγνια,,Η αυστηρότητα των νόμων εμποδίζει την εφαρμογή τους,,Όλοι οι άνθρωποι είναι θηρία και οι εξουσιαστές θηρία που δεν είναι δεμένα,,Τα ελεύθερα έθνη είναι έθνη που αστυνομευονται,,Τα πιο πολλά από τα πράγματα που μας προκαλούν ευχαρίστηση είναι ΠΑΡΑΛΟΓΑ,,Ελευθερία είναι το δικαίωμα να μπορούμε να κάνουμε όσα επιτρέπουν οι νόμοι.Συνηθως οι νόμοι είναι παράλογοι,,Δεν θέλουμε να είμαστε απλώς ευτυχισμένοι.θελουμε να είμαστε πιο ευτυχισμενοι από τους άλλους γιατί συνήθως τους θεωρούμε πιο ευτυχισμένους από εμάς,,Κανένα βασίλειο δεν έχει χύσει τόσο πολύ αίμα όσο αυτό του Χριστού,,Σημασία έχει όχι τι διδάσκεις μα πως το διδάσκεις.Κατω από αυτή τη λογική ο σατανάς είναι αγαθωτερος του Χριστού,,Ότι δε γίνεται μαζί με τους άλλους είναι μοιραίο να αποτύχει,,,,

  Εγγονοπουλος

  
  Όλοι γνωρίζουμε τον Ερνέστ Χεμινγουαιη σαν μια από τις πιο μισητές προσωπικότητες στον χώρο των οικολόγων.Λιγοι όμως γνωρίζουν ότι υπάρχει και ο Μπαρναμπυ Κόνραντ που ήταν ο δεύτερος ως σημαντικός Αμερικανός συγγραφέας που ήταν τακτικός θαμώνας στο βάρβαρο σπορ της ταυρομαχίας...Και πόσοι δεν είναι οι απλοί (μη διάσημοι Αμερικάνοι)που λάτρεψαν αυτό το άθλημα που ο ίδιος ο Μπλάνκο Ιμπανιεθ το αποκάλεσε κοινωνική πληγή.

  ΙΡΕΝΕ ΒΑΛΛΕΧΟ

  
  

  ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΟΧΙ ΠΟΙΟΣΕΣΕΙ ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΑΔΙΚΟ ΜΑ ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ

  
  ΤΑ

  ΧΙΜΕΝΕΘ ΚΑΙ ΝΤΑΛΤΟΝ ΤΡΑΜΠΟ

  
  

  ΧΟΥΑΝ ΧΑΘΙΝΤΟ ΜΟΥΝΙΟΘ ΡΕΝΧΕΛ

  
  

  ΠΕΘΑΝΕ Η ALMUDENA GRANDES

  
  

  
  

  
  

  ΒΑΛΕΧΟ

  
  

  ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΑΛΔΕΡΟΝ=[[Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ ΤΟΥ]]

  
  

  
  

  λυκάβαντας AYER

  
  

  LEA FESTIVAL 2021

  
  STAVROS NIARCHOS FOUNDATION

  traditional spanish dances

  
  

  
  museo CERVANTES IN CASTILLA LA MANCHA

  
  FR.SUAREZ

  ABDULAFIA-[ONE OF THE GREATEST SPANISH PHILOSOPHERS]

  
  AS GREAT AS FRANCISCO SUAREZ WAS

  
  

  demetrios coutarelli

  Προς:Abanico Info,Nikos Leandros,Leagueofyoungcommunistsusa Info
  Σάβ, 22 Μαΐ στις 7:17 μ.μ.
  Η ψηλή γυναίκα είναι μια ιστορία τρόμου που γράφτηκε από τον Pedro Antonio de Alarcon το 1881, η οποία δημοσιεύθηκε στη συλλογή των [[απίθανων αφηγήσεων ]]του συγγραφέα το 1882. [ 1 ] Η ψηλή γυναίκα από τον Pedro Antonio de Alarcón Γένος Ιστορία τρόμου Ιδίωμα Ισπανικά Χώρα Ισπανία Ημερομηνία έκδοσης 1882 Μορφή Εντυπος Κείμενο στα Ισπανικά Η ψηλή γυναίκα στο Wikisource [ επεξεργασία δεδομένων στο Wikidata ] Σύνοψη Το καλοκαίρι του 1875, ο Γαβριήλ , κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής στη Σιέρα ντε Γκουανταράμα στη Μαδρίτη, είπε στους φίλους του την ακόλουθη ιστορία: Sierra de Guadarrama - Wikipedia, la enciclopedia libre

  Ο Τηλεσφόρος , ο καλύτερος φίλος του Γαβριήλ, είχε ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον μπροστά του. Hταν Ένας πολιτικός μηχανικός, και υποσχέθηκε στην Joaquina Moreda , μια όμορφη και πλούσια κληρονόμο[καταγώμενη απο τζάκι ευγενών], πώς θά την νυμφευθεί.ΣΤΗ ΖΩΗ όλα του χαμογελούσαν. Ωστόσο, μια νύχτα το 1857, αφού έφυγε από ένα σπίτι τυχερών παιχνιδιών όπου έχασε όλη την περιουσία του, βρήκε μια μυστηριώδη γυναίκα της δεκαετίας του '60, ψηλή, ακίνητη σε μια πόρτα, που του χαμογέλασε με το στόμα της χωρίς δόντια. Η εμφάνισή του προκαλεί ρίγη, ειδικά όταν συνειδητοποιεί ότι τον ακολουθεί σε μικρή απόσταση. Φοβούμενος ότι μπορεί να είναι μεταμφιεσμένος άνθρωπος, ίσως κλέφτης ή δολοφόνος, τρέχει μακριά, και την χάνει. Φτάνοντας στο σπίτι του, τον ενημερώνουν για το θάνατο του πατέρα του. Δύο χρόνια αργότερα, επίσης την αυγή, συναντά ξανά τη γυναίκα, με την ίδια στολή και το ίδιο κακό χαμόγελο. Αυτή τη φορά, εξοργισμένος, την επιτίθεται, αλλά τον χλευάζει και δραπετεύει. Την επόμενη μέρα μαθαίνει για τον ξαφνικό θάνατο της Joaquina. Απελπισμένος, αναρωτιέται ποια είναι η ψηλή γυναίκα . Θάνατος[ΧΑΡΟΣ]; Ο διάβολος; ή είναι όλα σύμπτωση; Όλα αυτά λέει στον Gabriel, ο οποίος προσπαθεί να τον παρηγορήσει. Λίγες μέρες αργότερα, ο Telesforo αρρωσταίνει σοβαρά και ο Gabriel πρέπει να επιστρέψει στη Μαδρίτη. Μετά από μερικούς μήνες, ο Γαβριήλ μαθαίνει για το θάνατο του φίλου του. Στην κηδεία παρευρίσκεται μια ηλικιωμένη γυναίκα που γελάει απρόσεκτα ΚΑΙ ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ κατά τη διάρκεια της τελετής και βαδίζει μπροστά στους διοργανωτές. Η εμφάνισή της συμπίπτει με αυτήν που ανέφερε η Telesforo. Ξαφνικά, κοιτάζει τον Γαβριήλ, και φοβάται να κληρονομήσει την ατυχία του Telesforo και φόβους για τη ζωή του.
  https://www.haniotika-nea.gr/i-psili-gynaika/
  Η ψηλή γυναίκα και άλλες αναληθοφανείς αφηγήσεις - Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν | CultureNow.gr
  

  
  

  Η ψηλή γυναίκα και άλλες αναληθοφανείς αφηγήσεις - Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρ... Από τις εκδόσεις Μάγμα κυκλοφορεί το βιβλίο Η ψηλή γυναίκα και άλλες αναληθοφανείς αφηγήσεις, του Πέδρο Αντόνιο ...
  31. Η ψηλή γυναίκα και άλλες αναληθοφανείς ιστορίες- Πέδρο Αντόνιο Δε Αλακρόν
  

  
  

  31. Η ψηλή γυναίκα και άλλες αναληθοφανείς ιστορίες- Πέδρο Αντόνιο Δε Αλ... Πριν από μερικές μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Πέδρο Αντόνιο Δε Αλακρόν με τίτλο «Η ψηλή γυναίκα και ά...
  Η ΨΗΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΛΗΘΟΦΑΝΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
  

  
  

  Η ΨΗΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΛΗΘΟΦΑΝΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ « Ένα απ
  «Los Buenos antifascistas» – Διαβάστε πρώτοι ένα κεφάλαιο από το καινούργιο βιβλίο του Γιάννη Παντελάκη
  

  
  

  «Los Buenos antifascistas» – Διαβάστε πρώτοι ένα κεφάλαιο από το καινούρ... Γιάννης Καφάτος «Los Buenos antifascistas» - Διαβάστε πρώτοι ένα κεφάλαιο από το καινούργιο βιβλίο του Γιάννη Παντελάκη
  Τρία ισπανικά διαμάντια του 19ου αιώνα για πρώτη φορά στα ελληνικά - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ
  

  
  

  Τρία ισπανικά διαμάντια του 19ου αιώνα για πρώτη φορά στα ελληνικά - ΠΕΡ... Της Ελένης Καρρά. Μια συγγραφέας που τον 19ο αιώνα, εισάγει στη χώρα της το νατουραλισμό, τους γάλλους και τους ...
  ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΑ 'Η ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ\
  

  
  

  ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΑ 'Η ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ
  Φρανσίσκο Φερρέρ: «Ο θάνατος του Μοντέρνου Σχολείου»
  

  
  

  Φρανσίσκο Φερρέρ: «Ο θάνατος του Μοντέρνου Σχολείου» Φρανσίσκο Φερρέρ: «Ο θάνατος του Μοντέρνου Σχολείου», Μοντέρνο Σχολείο, Ισπανία, Εμφύλιος, Εκπαίδευσ
  Λουίς Μπουνιουέλ: Ο πατέρας του σουρεαλιστικού κινηματογράφου | CultureNow.gr
  

  
  

  Λουίς Μπουνιουέλ: Ο πατέρας του σουρεαλιστικού κινηματογράφου | CultureN... Ανατρέχουμε σε μερικές από τις αγαπημένες μας ταινίες του Λουίς Μπουνιουέλ, γιορτάζοντας τη ζωή και το βαθιά πολ...

  νεοακαδημαϊκος θρύλος

  Οι κληρονόμοι της γης, του Ιλδεφόνσο Φαλκόνες
  

  
  

  Οι κληρονόμοι της γης, του Ιλδεφόνσο Φαλκόνες Για το μυθιστόρημα του Ildefonso Falcones «Οι κληρονόμοι της γης» (μτφρ. Αγαθή Δημητρούκα, εκδ. Πατάκη). Κεντρικ...
  

  RAMON GOMEZ DE LA SERNA

  
  
  La Guerra Civil española
  

  
  

  La Guerra Civil española
  https://www.syros-agenda.gr/kpisn-paravaseis-migkel-nte-thervantes/?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook
  

  
  
  Έφης Μπίρμπα
  

  O «Δον Κιχώτης» με τον Άρη Σερβετάλη επιστρέφει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά
  

  
  

  O «Δον Κιχώτης» με τον Άρη Σερβετάλη επιστρέφει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά Η performance «Δον Κιχώτης, Βιβλίο 2ο, Κεφ. 23ο» επαναλαμβάνεται αυτόν τον Οκτώβριο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ...
  Especies del humor
  

  
  

  Especies del humor Monográfica.org, revista tem�tica de dise�o.
  
  

  
  

  Concepción Arenal. La pasión humanista El 31 de enero de 2020 se cumplían los 200 años del nacimiento de Concepción Arenal, en Ferrol. Periodista, poet...
  
  
  Benito Pérez Galdós. La verdad humana
  

  
  

  Benito Pérez Galdós. La verdad humana La obra narrativa de Benito Pérez Galdós (Las Palmas de Gran Canaria, 1843-Madrid, 1920) constituye un extraordi...
  Historia y Humor. España | Humor Sapiens
  

  
  

  Historia y Humor. España | Humor Sapiens

  Manuel de Falla - Allegro de concierto

  Manuel de Falla - Allegro de concierto (audio + sheet music)
  

  
  

  Manuel de Falla - Allegro de concierto (audio + sheet music)

  ARFAU

  "Το καφενείο των τρελών" του Φελίπε Αλφάου -Κριτική Βιβλίου - Vakxikon.gr - Vakxikon.gr Media & Publishing Group
  

  
  

  "Το καφενείο των τρελών" του Φελίπε Αλφάου -Κριτική Βιβλίου - Vakxikon.g... Γράφει η Λεύκη Σαραντινού. Σε κάθε πόλη υπάρχει ένα "καφενείο των τρελών" και όλοι μας, ίσως, έχουμε κάποτε επισ...
  
  
  Γιοσέπ (Josep) Trailer | GR Subs
  

  
  

  Γιοσέπ (Josep) Trailer | GR Subs

  
  
  
  Eduardo Maura
  

  Eduardo Maura - Wikipedia, la enciclopedia libre
  

  
  

  Eduardo Maura - Wikipedia, la enciclope...
  

  ΜΟΥΝΙΟΥΕΛ,ΓΚΑΛΝΤΟΣ,ΠΟΡΣΙΑ

  ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΒΙΡΙΔΙΑΝΑ ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΤΗΚΑΝ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΥΕΡΓΕΤΗΣΕ ΠΡΟΣΦΕΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΣΥΛΟ.

  
  

  Ο ΣΟΥΡΗΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ Ο ΒΟΥΔΑΣ ΗΤΑΝ ΒΟΥΔΙ ΕΝΩ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΒΟΥΔΙ ΗΤΑΝ Ο Α.ΠΟΡΣΙΑ ΠΟΥ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΩΝ ΝΑ ΤΟΝ ΤΙΜΗΣΟΥΝ[ΑΦΙΕΡΩΝΩΝΤΑΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΓΛΕΝΤΟΚΟΠΟΥΣΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ

  Hay Festival Segovia 2020 17 Sept - 20 Sept 2020 Hay Festival Segovia (Segovia, España) La ciudad española de Segovia celebra del 17 al 20 de septiembre la decimoquinta edición del Hay Festival que cuenta un año más con la colaboración de AC/E. En esta ocasión, la naturaleza y la sostenibilidad conforman uno de los ejes principales, con la presencia de varios conservacionistas que defienden la salud del planeta. A su vez, se pondrá sobre la mesa el presente y el futuro de Europa, y tendrá especial relevancia el liderazgo femenino en el mundo de la política ... Programa de internacionalización de autores teatrales... 17 y 24 Sept 2020 Cervantes Theatre London (Londres, Reino Unido) La Spanish Theatre Company organiza en Londres (Reino Unido), con el apoyo de AC/E, este programa de producciones y lecturas dramatizadas de autores españoles, desde clásicos a obras maestras contemporáneas. Durante el mes de septiembre podrán verse: 17 Sept 2020 'Inquilino', Paco Gámez. 24 de Septiembre de 2020 'El paseo de Joe Strummer', Juan Alaberto Salvatierra.

  50 fotografías con historia 18 Sept - 22 Nov 2020 (Madrid, España) #50FotosConHistoriaExpo propone un recorrido por los últimos ochenta años de esta disciplina en España a través de 50 imágenes. Cada una de estas fotografías es el reflejo de una época, de una forma de entender la fotografía y de su correspondiente carga social. El recorrido visual se inicia con el estallido de la Guerra Civil, momento en el que reporteros gráficos —como Agustí Centelles o Martín Santos Yubero— se convierten en ojos y cronistas del conflicto. En la posguerra y años posteriores ... Benito Pérez Galdós. La verdad humana 23 Sept - 13 Dic 2020 Casa-Museo Pérez Galdós (Las Palmas, España) La obra narrativa de Benito Pérez Galdós (Las Palmas de Gran Canaria, 1843-Madrid, 1920) constituye un extraordinario panorama verbal de las costumbres e historia del siglo XIX español. Este novelista decimonónico, un hombre imbuido por la filosofía positivista, el liberalismo, y el anticlericalismo de su tiempo, representó el mundo que vio y que le interesó con un arte reconocido universalmente. La exposición propone un repaso a la vida del escritor canario con motivo del centenario de su muerte a través de .

  / Delibes 17 Sept - 15 Nov 2020 Biblioteca Nacional de España (Madrid, España) #ExpoDelibes | En 2020 se celebra el centenario del nacimiento de Miguel Delibes, una de las voces más admiradas y originales de la literatura en español de la segunda mitad del siglo XX. Para celebrarlo, Acción Cultural Española y la Biblioteca Nacional de España organizan esta exposición con la que quieren recordarle, así como reivindicar su obra y figura. Miguel Delibes Setién (17 de octubre de 1920​-12 de marzo de 2010), catedrático de Derecho Mercantil, periodista, cazador, defensor a ultranza de la naturaleza y de ...

  lorca 12 canciones espanoles

  Manuel de Falla: El sombrero de tres picos, ballet completo (1909)
  

  
  

  Manuel de Falla: El sombrero de tres picos, ballet completo (1909)
  BODAS DE SANGRE Federico Garcia Lorca Manos Hadjidakis Karolos Koun
  

  
  

  BODAS DE SANGRE Federico Garcia Lorca Manos Hadjidakis Karolos Koun

  From your Reading History: Ackelsberg Free Women of Spain Anarchism and the Struggle for the Emancipation of Women
  
  
  

  ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΜΠΕΓΕΡ,ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣΤΩΝ ΙΡΙΑΡΤΕ ΚΑΙ ΜΟΡΑΝΤΙΝ,ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΥΒΕΛΕΣ ΤΟΥ ΑΖΟΡΙΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΟΡΙΓΙΑ,ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΛΑΡΑ, ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΜΠΡΟΤΕΡΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΙΚΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΡΩΜΑΝΤΙΣΜΟΥ.

  CARTOONIST WRITER

  

  Δημοσιευμένα

  • 18 Ιουν

  0

  14

  

  (Χωρίς τίτλο)

  CARTOONIST WRITER

  

  Δημοσιευμένα

  • 21 Μαΐ 2014

  0

  570

  

  valle inclan [[ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΦΟΙΗΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΔΡΕΑΔΗ

  CARTOONIST WRITER

  

  Δημοσιευμένα

  • 21 Μαΐ 2014

  0

  1644

  

  ΜΠΕΝΙΤΟ ΠΕΡΕΖ ΓΑΛΔΟΣ.[[ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ]] ΜΙΑ ΙΣΠΑΝΟΦΩΝΗ ΠΑΡΩΔΙΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΕΡΓΟ [[Η ΜΥΤΗ]] ΤΟΥ Ν.Β.ΓΟΓΟΛ

  CARTOONIST WRITER

  

  Δημοσιευμένα

  • 5 Σεπ 2013

  0

  566

  

  EDWARD LEWINE AND SPAIN

  CARTOONIST WRITER

  

  Δημοσιευμένα

  • 8 Ιουν 2013

  0

  553

  Δ

  δυο κοσμοι ζουσαν κοντα ο ενασ στον αλλο....Κοσμοι τοσο διαφορετικοι οενας απο τον αλλο.Τους ενωνε ομως μονο ενα κοινο. -η φτωχεια- Μ. ΠΕΡΕΖ ΓΚΑΛΝΤΟΣ ..[[MISERICORDIA]]

  CARTOONIST WRITER

  

  Δημοσιευμένα

  • 17 Φεβ 2013

  0

  166

  

  ΠΟΡΣΙΑ

  CARTOONIST WRITER

  

  Δημοσιευμένα

  • 15 Νοε 2012

  0

  459

  

  M.Fernandes

  

  Δημοσιευμένα

  • 15 Νοε 2012

  0

  48

  AUGUSTO 20/ATHENAS-LORCA

  

  Αχ Έρωτα!, μία παράσταση-σύνθεση έργων του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα στο Θέατρο Πέτρας
  Πέθανε ο Ισπανός συγγραφέας Κάρλος Ρουίθ Θαφόν

  
  

  Πέθανε ο Ισπανός συγγραφέας Κάρλος Ρουίθ Θαφόν Ο Ισπανός συγγραφέας Κάρλος Ρουίθ Θαφόν, παγκοσμίως γνωστός για τα βιβλία του «Η σκιά του ανέμου» και το «Παιγνί...
  
  

  
  
  Ο ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ ΙΣΠΑΝΟΣ ANDRÉS BARBA ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

  
  

  Ο ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ ΙΣΠΑΝΟΣ ANDRÉS BARBA ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ Ο βραβευμένος ισπανός συγγραφέας Andrés Barba, μια από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές φωνές της γενιάς του που ...
  
  

  
  

  Λέλα Καραγιάννη 26/7/20

  
  Oταν δώσαμε στό ινστιτούτο Cervantes το βιβλίο του κλασικού σμερικάνου θεωριτικού Μάρεϋ Μπούχτσιν ((Οι ισπανοί αναρχικοί)) Αρνήθηκαν να το βάλουν στή συλλογή τους(προβάλωντας φτηνές δικαιιλογίες)...ενώ τό 2009 το θερβάντες είχε διοργανώσει ένα ((εξωϊσπανικο)) συνέδριο για τους γκαίη ...Φαίνεται οτι οι γκαίη δέν ενοχλούνε την ίσπανία γιατί δεν είναι εναντίων του κράτους ενώ οι αναρχικοί ενοχλουν
  Anarchism, Franco’s Dictatorship, and Postwar Europe: High-risk Mobilization and Ideological Change

  
  

  Anarchism, Franco’s Dictatorship, and Postwar Europe: High-risk Mobiliza... Anarchism, Franco’s Dictatorship, and Postwar Europe: High-risk Mobilization and Ideological Change
  Albeniz Triana Bill Troop

  
  

  Albeniz Triana Bill Troop
  Δεν έχει σημασία ούτε ποιοι είμαστε, ούτε πώς είμαστε, αλλά ποιοι φαινόμαστε ότι είμαστε. Η πραγματική μας ταυτότητα δεν ενδιαφέρει κανέναν, ούτε καν εμάς τους ίδιους. Για αυτές τις μικρές, παράπλευρες επιπτώσεις του καπιταλισμού ΜΙΛΑ Η ΚΟΜΩΔΙΑ [[ΜΕΘΟΔΟΣ ΓΚΡΟΝΧΟΛΜ]]-ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΜΠΝΕΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΟΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΞΙΟΦΟΒΟΙ ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΟυμεΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΟΓΑΡΙΑΖΟΥΝ.ΚΑΙ ΜΟΝΟ Μ/ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΘΕΙ ΕΝΑ ΠΛΗΡΩΜΑ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟΥ Μπάουντυ
  
  

  Ian Gibson..O ANAΠΟΔΟΣ κόσμος του κυρίου Λουϊς

  
  Απαίσιος τοπος η Μαδρίτη.Ολοι οι δρόμοι φαγητό εμυρίζαν λέει κάπου ο κοπρολάγνος Λουϊς

  La pequeno gran Cervantes

  
  

  ΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΧΕΙΡΩΤΕΡΟΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥΣ

  Συγγραφείς

  
  

  Συγγραφείς
  
  

  
  
  ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΟΤΕΡΑ

  ΙΣΠΑΝΟΦΩΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ Π/ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΦΤΕΙ.Η Παναγιά της θάλασσας - Βικιπαίδεια

  
  

  Η Παναγιά της θάλασσας - Βικιπαίδεια
  Φρανθίσκο Αγιάλα - Βικιπαίδεια

  
  

  Φρανθίσκο Αγιάλα - Βικιπαίδεια

  ΟΤΑΝ ΧΤΙΖΑΜΕ ΝΑΟΥΣ ΑΥΤΟΙ ΤΡΩΓΑΝΕ ΒΕΛΑΝΙΔΙΑ.ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΙΝΑΝΕ ΣΕ ΜΑΣ ΤΑ ΒΕΛΑΝΙΔΙΑ

  Mariano José de Larra βιογραφία, στυλ και έργα / Λογοτεχνία

  
  

  Mariano José de Larra βιογραφία, στυλ και έργα / Λογοτεχνία Ο Μαριάνο Χοσέ ντε Λάρα και ο Σαντσέζ ντε Κάστρο (1809-1837) ήταν ένας αξιοσημείωτος Ισπανός συγγραφέας, δημοσιο...
  Mariano José de Larra βιογραφία, στυλ και έργα / Λογοτεχνία

  
  

  Mariano José de Larra βιογραφία, στυλ και έργα / Λογοτεχνία Ο Μαριάνο Χοσέ ντε Λάρα και ο Σαντσέζ ντε Κάστρο (1809-1837) ήταν ένας αξιοσημείωτος Ισπανός συγγραφέας, δημοσιο...

  Λάρα, Μαριάνο Χοσέ ντε-

  (Mariano José de Larra, Μαδρίτη 1809 – 1837). Ισπανός συγγραφέας. Ήταν γιος ενός εξόριστου βοναπαρτιστή γιατρού και πέρασε την παιδική του ηλικία στη Γαλλία, όπου ανατράφηκε σύμφωνα με τις αρχές του Διαφωτισμού και του κλασικισμού. Η ζωή του παρουσίασε αμιγώς ρομαντικά χαρακτηριστικά: άτυχοι έρωτες, ένας αποτυχημένος γάμος και αυτοκτονία για ερωτικούς λόγους. Είχε τη φήμη του καλύτερου δημοσιογράφου της εποχής του, ενώ σήμερα θεωρείται ως ο πρώτος ηθικολόγος του 19ου αι. και πρόδρομος της λεγόμενης γενιάς του ’98. Εξαιτίας του πάθους του για την ανανέωση της κοινωνίας του έθνους του, ο Λ. διέπρεψε σε πολιτικά κείμενα και σε πραγματείες περί ηθικής, ιδίως στα γραπτά του της περιόδου 1832-37, τα οποία και υπέγραφε με τα ψευδώνυμα Andres Niporesas, El pobrecito hablador (= ο φτωχός αγορητής) και Figaro. Με ύφος κομψό και δηκτικό, σε τόνους σατιρικούς και με τη γενική σφραγίδα της απαισιοδοξίας, ο Λ. έκανε λόγο για τις αιτίες της καθυστέρησης της Ισπανίας, τις οποίες και απέδιδε στη μακρόχρονη συνύπαρξη με τους Άραβες, στην κυριαρχία της θεολογίας, στην εξουσία της Ιεράς Εξέτασης και στην ελλιπή δεκτικότητα έναντι των νέων ιδεών, είτε επρόκειτο για τις μεταρρυθμιστικές ιδέες των προτεσταντών είτε για τον γαλλικό Διαφωτισμό. Όμως, το καθαρά δημιουργικό μέρος του έργου του δεν διέφερε σε πολλά από τον τυπικό ρομαντισμό της εποχής του. Από τα έργα του, ξεχωρίζει η θεατρική διασκευή της βιογραφίας του ποιητή Μαθίας (όπου εικάζεται ότι έγινε λόγω ταύτισης του συγγραφέα με τον ήρωά του) το 1834, η οποία γράφτηκε και σε μορφή μυθιστορήματος από τον ίδιο.
  Εκεί, στις σκοτεινές γωνιές του νου μου, γυμνά και μαζεμένα, κοιμούνται τα παράξενα παιδιά της φαντασίας μου, περιμένοντας σιωπηλά την Τέχνη να τα ντύσει με τον λόγο, για να μπορέσουν να εμφανιστούν με αξιοπρέπεια στην σκηνή του κόσμου.
  Γόνιμη, όπως η ερωτική κλίνη της Φτώχειας και ίδια με έκείνους τους γονείς που κάνουν περισσότερα παιδιά απ' όσα μπορούν να θρέψουν, η Μούσα μου συλλαμβάνει και γεννά στο ιερό του κεφαλιού μου, γεμίζοντάς το με αμέτρητα πλάσματα που, ούτε η δουλειά μου, ούτε τα χρόνια ζωής που μου απομένουν, θα ήταν αρκετά για να τους δώσουν μορφή.
  Κι εδώ μέσα, γυμνά και ασχημάτιστα, μπλεγμένα και ανακατεμένα σε απερίγραπτη σύγχυση, τα νιώθω κάποιες φορές να ταράζονται και να ζουν μια ζωή σκοτεινή και παράξενη, όμοια με εκείνη των μυριάδων σπόρων που βράζουν και δονούνται σε μια αιώνια επώαση στα σπλάχνα της γης, χωρίς να βρίσκουν αρκετές δυνάμεις για να βγουν στην επιφάνεια και να γίνουν, με το φίλημα του ήλιου, λουλούδια και καρποί. [...] (Από την συμφωνική εισαγωγή)

  GUSTAVO A.BEQUER
  Mariano José de Larra

  
  

  Mariano José de Larra Mariano José de Larra (24 March 1809 – 13 February 1837) was a Spanish romantic writer and journalist best known...
  
  
  Το βιβλίο των σπουργιτιών - Gustavo Adolfo Bécquer | CultureNow.gr

  
  

  Το βιβλίο των σπουργιτιών - Gustavo Adolfo Bécquer | CultureNow.gr Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορεί η συλλογή ποιημάτων του Gustavo Adolfo Bécquer, με τίτλο "Το βιβλίο των σπουρ...
  
  
  Πάμπλο Τουσέτ – Ο άρχοντας των χοιρινών

  
  

  Πάμπλο Τουσέτ – Ο άρχοντας των χοιρινών Ο διάβολος στο σφαγείο Βέβαια, όποιος δεν ξέρει να βρει απολαύσεις στη ζωή, πιθανώς δεν μπορεί να τις βρει ούτε ...
  
  

  WWW.THEOVRANAS.BLOGSPOT.COM

  
  
  SAN JUAN DE LA CRUZ

  
  

  SAN JUAN DE LA CRUZ
  Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

  
  

  Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ
  
  

  Recommended because you read Anarchism in Greece May Day in Spain: Socialist and Anarchist Traditions Eduardo Romanos 2016 129 Views View PDF ▸ Download PDF ⬇ read more...
  Ο εξολοθρευτής άγγελος του Μπουνιουέλ και η καραντίνα της αστικής τάξης - Αντίφωνο

  
  

  Ο εξολοθρευτής άγγελος του Μπουνιουέλ και η καραντίνα της αστικής τάξης ... Πλέον όχι μόνο της αστικής τάξης…Ο εξόριστος Μπουνιουέλ θα γυρίσει το 1962 στο Μεξικό, καθώς δεν μπορούσε να επι...
  Μιγκέλ ντε Θερβάντες: Η ζωή και το έργο του Ισπανού Συγγραφέα του "Δον Κιχώτη"

  
  

  Μιγκέλ ντε Θερβάντες: Η ζωή και το έργο του Ισπανού Συγγραφέα του "Δον Κ... Σαν Σήμερα .gr Ο Θερβάντες, συγγραφέας του «Δον Κιχώτη», είναι χωρίς καμία αμφιβολία, ένας από τους μεγαλύτερους και επιδραστικ...
  
  
  Pourquoi lire les philosophes arabes

  
  

  Pourquoi lire les philosophes arabes Lire les philosophes arabes médiévaux avec l’œil de la philosophie contemporaine pour y trouver des affinités. L...
  10 PASODOBLES TAURINOS DE LEYENDA

  
  

  10 PASODOBLES TAURINOS DE LEYENDA
  
  Duende

  ΜΠΕΝΑΒΕΝΤΕ,ΒΑΛΕΡΑ...

  ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ,ΒΕΓΚΑ,ΚΑΛΔΕΡΟΝ ,ΓΚΟΝΓΚΟΡΑ,ΚΕΒΕΔΟ,ΤΙΡΣΟ,ΓΑΛΔΟΣ,ΑΛΛΑΣ,ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ,ΙΓΛΑΝ

  ΛΟΡΚΑΡΕΒΕΡΤΕ,ΜΑΡΙΑΣ,ΑΡΑΜΠΑΛ[ΚΟΡΥΦΕΣΤΩΝ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ]«Κλωντέλ και Κάφκα» και «Γράμμα αγάπης» του Fernando Arrabal από τις εκδόσεις Ηριδανός - Greeks Channel

  
  

  «Κλωντέλ και Κάφκα» και «Γράμμα αγάπης» του Fernando Arrabal από τις εκδ... «Κλωντέλ και Κάφκα» και «Γράμμα αγάπης»: Πρόκειται για δύο θεατρικά έργα σε ενιαίο τόμο του Ισπανού γαλλόφωνου σ...
  
  
  Το «Γράμμα αγάπης» στο Διέλευσις - ert.gr

  
  

  Το «Γράμμα αγάπης» στο Διέλευσις - ert.gr Ραδιοτηλεόραση Ο σπουδαίος συγγραφέας Φερνάντο Αρραμπάλ, εκφραστής του Θεάτρου του Παραλόγου και συνιδρυτής του Θεάτρου του Παν...
  
  
  Θεατρική Παράσταση – Γράμμα Αγάπης – Πολυχώρος Πολιτισμού Διέλευσις – Κυψέλη – Αθήνα | Premiere Events

  
  

  Θεατρική Παράσταση – Γράμμα Αγάπης – Πο...
  
  
  «Η Ιστορία είναι μια μητριά» – Συνέντευξη του Φερνάντο Αρραμπάλ - politik.gr

  
  

  «Η Ιστορία είναι μια μητριά» – Συνέντευξη του Φερνάντο Αρραμπάλ - politi... Politik Συνέντευξη στη Ράνια Παπαδοπούλου Ο σπουδαίος συγγραφέας Φερνάντο Αρραμπάλ με την εκκεντρική πένα, εκφραστής του...
  
  
  «Γράμμα Αγάπης» του Fernando Arrabal στο Ίδρυμα Θεοχαράκη | tomanifesto.gr

  
  

  «Γράμμα Αγάπης» του Fernando Arrabal στ...
  
  
  
  
  H ΧΑΡΙΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ με το '' Γράμμα Αγάπης '' στο Ίδρυμα Β & Μ Θεοχαράκη - PolisPost - Η Ελλάδα στο Διαδίκτυο
  
  

  H ΧΑΡΙΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ με το '' Γράμμα Αγάπ...
  
  
  Φερνάντο Αρραμπάλ: Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι

  
  

  Φερνάντο Αρραμπάλ: Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι Ο Αρραμπάλ εμπνέεται το συγκεκριμένο έργο από το διήγημα «Ο Κροκόδειλος» του Ντοστογέφσκι το οποίο γράφτηκε το 1...
  
  
  O κορυφαίος Φερνάντο Αρραμπάλ έρχεται στην Αθήνα | clickatlife

  
  

  O κορυφαίος Φερνάντο Αρραμπάλ έρχεται στην Αθήνα | clickatlife Ο Ισπανός θεατρικός συγγραφέας θα παραστεί στην πρεμιέρα της παράστασης «Γράμμα Αγάπης» στο Θέατρο Διέλευσις.
  
  
  Φερνάντο Αρραμπάλ, Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι

  
  

  Φερνάντο Αρραμπάλ, Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι Μετά την έκδοση των έργων «Κλωντέλ και Κάφκα» και «Γράμμα Αγάπης» ο Νεκτάριος – Γεώργιος Κωνσταντινίδης συνεχίζ...
  
  
  Φερνάντο Αρραμπάλ "Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι" από τις εκδόσεις Ηριδανός

  
  

  Φερνάντο Αρραμπάλ "Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι" από τις εκδόσε... Από τις εκδόσεις Ηριδανός κυκλοφορεί το βιβλίο του Φερνάντο Αρραμπάλ "Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι" σε ...
  
  
  «Γράμμα Αγάπης» του Fernando Arrabal στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β &Μ Θεοχαράκη

  
  

  «Γράμμα Αγάπης» του Fernando Arrabal στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και ...
  
  

  
  

  
  
  
  
  https://grafei.wordpress.com/
  
  
  
  Φερνάντο Αρραμπάλ: «Η Ιστορία είναι μια μητριά»
  
  

  Φερνάντο Αρραμπάλ: «Η Ιστορία είναι μια μητριά» Το έργο «Γράμματα αγάπης» ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση Νεκτάριου - Γεώργιου Κωνσταντινίδη κ...
  
  
  Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι, του Φερνάντο Αρραμπάλ | Εκδόσεις Ηριδανός

  
  

  Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι, του Φερνάντο Αρραμπάλ | Εκδόσεις ... Μετάφραση: Νεκτάριος – Γεώργιος Κωνσταντινίδης | ISBN: 978-960-335-434-5 Σελίδες: 70 Τιμή: 10,07€ Μετά την έκδοσ...
  
  
  
  
  Ο Fernando Arrabal στην Αθήνα στην πρεμιέρα της παράστασης «Γράμμα Αγάπης»
  
  

  Ο Fernando Arrabal στην Αθήνα στην πρεμιέρα της παράστασης «Γράμμα Αγάπης» Ο σπουδαίος συγγραφέας Φερνάντο Αρραμπάλ με την εκκεντρική πένα, εκφραστής του Θεάτρου του Παραλόγου και συνιδρυ...
  
  

  
  

  
  
  Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι

  
  

  Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι Χρήστος Τσαντής Μετά την έκδοση των έργων «Κλωντέλ και Κάφκα» και «Γράμμα Αγάπης» ο Νεκτάριος – Γεώργιος Κωνσταντινίδης συνεχίζε...
  
  
  «Αναφορά στον Γκρέκο» με τον Τάκη Χρυσικάκο στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ – The Look.Gr
  
  
  

  «Αναφορά στον Γκρέκο» με τον Τάκη Χρυσικάκο στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ – The... «ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΓΚΡΕΚΟ» του Νίκου Καζαντζάκη με τον Τάκη Χρυσικάκο από 20 Μαρτίου στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ. Φωνάζω ...
  
  

  
  

  
  

  https://www.thelook.gr/theatro/
  
  
  
  https://e-today.gr/
  
  Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι, του Φερνάντο Αρραμπάλ από τις εκδόσεις Ηριδανός

  
  

  Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι, του Φερνάντο Αρραμπάλ από τις εκδ... Το θεατρικό έργο του Φερνάντο Αραμπάλ «Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι» κυκλοφορεί, από τις εκδόσεις Ηριδα...
  
  
  Α όπως... Αρραμπάλ, Φερνάντο

  
  

  Α όπως... Αρραμπάλ, Φερνάντο Ο ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, ζωγράφος και σκηνοθέτης Φερνάντο Αρραμπάλ, υπήρξε ο τελευταίος επί της ουσίας ε...
  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  

  
  
  https://www.politeianet.gr/books/arrabal-fernando-ekdoseis-tou-eikostou-protou.

  «Γράμμα Αγάπης» με τον σπουδαίο Φερνάντο Αρραμπάλ

  
  

  «Γράμμα Αγάπης» με τον σπουδαίο Φερνάντ...
  
  
  Κλωντέλ και Κάφκα & Γράμμα αγάπης- Φερνάντο Αρραμπάλ | CultureNow.gr

  
  

  Κλωντέλ και Κάφκα & Γράμμα αγάπης- Φερν...
  
  
  
  
  "Γράμμα Αγάπης" του Φερνάντο Αρραμπάλ - AllYou.gr
  
  

  "Γράμμα Αγάπης" του Φερνάντο Αρραμπάλ - AllYou.gr Λένα Γρηγορίου Τα παιδικά χρόνια του συγγραφέα στα χρόνια του Ισπανικού Εμφύλιου
  
  

  
  

  
  
  Cherry Picker - Ένα «Γράμμα Αγάπης» για τον πονεμένο Ισπανικό Εμφύλιο από τον Φερνάντο Αρραμπάλ

  
  

  Cherry Picker - Ένα «Γράμμα Αγάπης» για...
  

  ερ

  AllYou.gr·Πριν από 1 ημέρα

  Περισσότερα για το ερώτημα γραμμα αγαπης αρραμπαλ

  Αποτελέσματα ιστού

  
  

  Γράμμα Αγάπης - Posts | Facebook

  www.facebook.com › ... › Athens, Greece › Theatre › Γράμμα Αγάπης

  3-11/2019 Γράμμα Αγάπης! Πολυχώρος Πολιτισμού Διεύλεσης. Παρών ο ίδος ο Φερναντο Αρραμπάλ , γεν. 1932 στο Ισπανικό Μαρόκο Εχει γράψει περίπου100 .17 Φεβ 2020 - Λόγω της μεγάλης επιτυχίας που σημείωσε και εξακολουθεί να σημειώνει, η παράσταση Γράμμα Αγάπης του Φερνάντο Αρραμπάλ προσκλήθηκε

  
  

  ΚΛΩΝΤΕΛ ΚΑΙ ΚΑΦΚΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΓΑΠΗΣ - ΑΡΡΑΜΠΑΛ ...

  www.ianos.gr › ... › Τέχνες › Θέατρο › Παγκόσμιο Θέατρο ('Εργα)

  1. 
     

  
  

  Το «Γράμμα αγάπης» στο Διέλευσις - ert.gr

  www.ert.gr › technes-radiotileorasi › gramma-agapis-sto-dieleysis

  1. 
     

  1 Νοε 2019 - Ο σπουδαίος συγγραφέας Φερνάντο Αραμπάλ, εκφραστής του Θεάτρου του Παραλόγου και συνιδρυτής του Θεάτρου του Πανικού, έρχεται στην ...

  Πλοήγηση στις σελίδες

  
  

  Η ΕΡΥΘΡΑ ΠΑΡΘΕΝΑ / ARRABAL FERNANDO Η ΕΡΥΘΡΑ ΠΑΡΘΕΝΑ. Μια γυναίκα της ισπανικής αριστοκρατίας, που επιθυμεί ένα παιδί

  Αυτή η πέτρα που βλέπουμε ανατράφηκε στα νεκρά βότανα και τη σκοτεινή λάσπη

  
  

  ΦΕΛΙΣ ΝΤΕ ΑΘΟΥΑ

  
  
  “Ο Ήλιος ανατέλλει ξανά”, του Έρνεστ Χέμινγουεϊ με μια άλλη ματιά | Fractal

  
  

  “Ο Ήλιος ανατέλλει ξανά”, του Έρνεστ Χέμινγουεϊ με μια άλλη ματιά | Fractal

  CALLAS CARACALA

  
  Κιριμπάτι - Εκδόσεις Βακχικόν - Vakxikon.gr Media Group

  
  

  Κιριμπάτι - Εκδόσεις Βακχικόν - Vakxikon.gr Media Group Η πρώτη ποιητική συλλογή της νέας Καταλανής ποιήτριας.

  Ανθολογία: 9 βιβλία – Ισπανικό νουάρ O Μάρκος Κρητικός συνεχίζει τις ανθολογίες αστυνομικών μυθιστορημάτων. Εδώ παρουσιάζει εννιά βιβλία του ισπανικού εκδοτικού πεδίου.
  «Η μέθοδος Γκρόνχολμ»: Αμείλικτες τακτικές των πολυεθνικών | CultureNow.gr

  
  

  «Η μέθοδος Γκρόνχολμ»: Αμείλικτες τακτικές των πολυεθνικών | CultureNow.gr Είδαμε στο θέατρο Άνεσις το βραβευμένο έργο του Τζόρντι Γκαλθεράν, «Η μέθοδος Γκρόνχολμ», που καθρεφτίζει την πα...
  
  
  O ΛΟΠΕ ΔΕ ΒΕΓΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΤΥΧΟΣ ΕΦΑΜΙΛΟΣΤΟΥ ΣΑΙΚΣΠΗΡ[ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΑ 1500 ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΣΩΘΗΚΑΝ 150 ΜΟΝΟΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΜΟΝΟ ΤΑ 3 ΗΤΑΝ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΜΕ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟ [[ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΗΣ]]
  
  
  ΣΟΝΕΤΟ ΠΙΤΣΑ ΜΠΟΥΡΝΟΖΟΥ ΦΡΑΝΘΙΣΚΟ ΝΤΕ ΚΕΒΕΔΟ BOURNOZOU

  
  

  ΣΟΝΕΤΟ ΠΙΤΣΑ ΜΠΟΥΡΝΟΖΟΥ ΦΡΑΝΘΙΣΚΟ ΝΤΕ ΚΕΒΕΔΟ BOURNOZOU Η Πίτσα διαβάζει ποίηση
  voithia=i voi tis theias
  Benito Pérez Galdós. La verdad humana

  
  

  
  

  Benito Pérez Galdós. La verdad humana La obra narrativa de Benito Pérez Galdós (Las Palmas de Gran Canaria, 1843-Madrid, 1920) constituye un extraordi...
  
  

  /

  La mil caras de Galdos Vídeo. Youtube La exposición "Benito Pérez Galdós, La verdad humana" propone un repaso a la vida del escritor canario con motivo del centenario de su muerte a través de más de doscientas obras entre manuscritos, libros impresos, esculturas, grabados y lienzos de las colecciones de la BNE y de otras entidades españolas y coleccionistas privados. Está organizada cronológicamente y dividida en los cuatro momentos esenciales de su existencia.... > Ver la galería de vídeos de la exposición

  Νέοι Ισπανοί ποιητές διαβάζουν ποιήματά τους στην Αθήνα Οι εκδόσεις Βακχικόν, το Ινστιτούτο Θερβάντες και η Xunta de Galicia διοργανώνουν την εκδήλωση "Nέοι Ισπανοί ποιητές διαβάζουν ποιήματά τους στην Αθήνα", με αφορμή την κυκλοφορία των δίγλωσσων βιβλίων Ανθολογία νέων Ισπανών ποιητών (μτφρ. Άτη Σολέρτη, 2018) και Ανθολογία νέων Γαλικιανών ποιητών (μτφρ. Τερέζα Πάρδο-Σοφία Καρατζά, 2019), την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019 στις 19.00 στο βιβλιοπωλείο Public Συντάγματος. Για τα βιβλία θα μιλήσουν ο εκδότης Νέστορας Πουλάκος και ο κριτικός λογοτεχνίας Θανάσης Βαβλίδας. Την εκδήλωση θα συντονίσει η μεταφράστρια Σοφία Καρατζά. Θα διαβάσουν ποιήματά τους οι: Luna Miguel, Laia López Manrique, Gonzalo Hermo και Lara Dopazo. Θα ακολουθήσει ανάγνωσή τους και στα ελληνικά από την Ευμορφία Αναστασίου. Με την υποστήριξη του ΟΣΔΕΛ.

  

  Η ελληνική «περιπέτεια» του Δον Κιχότε

  Του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

  Από τη Σμαράγδα Μαυροκορδάτου στη Μελίνα Παναγιωτίδου: μια αναδρομή σε όλες τις μεταφραστικές απόπειρες του μυθιστορήματος του Μιγκέλ ντε Θερβάντες «Δον Κιχότε ντε λα Μάντσα». «Η ιστορία μας ξεκινά στο Βαγιαδολίδ, το μακρινό 1605. Εκείνη τη χρονιά, τέσσερις αιώνες και πλέον πριν, ένας 57χρονος δημόσιος υπάλληλος ο οποίος, παρά τις πολλές αντιξοότητες που συνάντησε στη ζωή του (αναπηρία, αιχμαλωσία, φυλάκιση, αμφισβήτηση, φτώχια) δεν έχασε ποτέ το κέφι του για δημιουργία...»

  GUSTAVO ADOLFO BEQUER

  
  POESIAS Y FABLES

  Αντόνιο Ματσάδο

  
  Www.poytsoi.blogspot.com
  
  
  Carlos Ruiz Zafón: «Ο λαβύρινθος των πνευμάτων»
  

  
  

  Carlos Ruiz Zafón: «Ο λαβύρινθος των πνευμάτων» Κριτικές για τις νέες κυκλοφορίες μυθιστορημάτων, νουβελών και διηγημάτων ξένων συγγραφέων

  zafon-os

  ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ 1 Πριν προλάβει να τελειώσει καλά καλά την πρώτη παράγραφο, είχε ήδη ξεχάσει ότι αυτό που κρατούσε στα χέρια της ήταν στοιχείο της έρευνάς τους. Αφέθηκε να παρασυρθεί από το άρωμα των λέξεων κι έπειτα από λίγο είχε χαθεί στις σελίδες του, βουτώντας στον πλούτο των εικόνων και του ρυθμού του, παρακολουθώντας την αφήγηση των περιπετειών της Αριάδνα, καθώς η ηρωίδα κατέβαινε στα βάθη εκείνης της στοιχειωμένης Βαρκελώνης. Κάθε παράγραφος, κάθε φράση φαίνονταν να έχουν συνταχθεί με βάση κάποιο μουσικό κλειδί. Η διήγηση έδενε τις λέξεις σε χρυσοκλωστές και τραβούσε το βλέμμα σε ένα ανάγνωσμα με παλμό και χρώμα που ζωγράφιζε στο μυαλό ένα θέατρο σκιών. Διάβασε αδιάκοπα για δύο ώρες, απολαμβάνοντας κάθε φράση και φοβούμενη πως θα έφτανε το τέλος. Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ 2 Η Αλίθια έβρεξε την πένα στο μελανοδοχείο και την άφησε να γλιστρήσει πάνω στο χαρτί, χαράζοντας μια γραμμή σε μπλε γυαλιστερό χρώμα. Έγραψε το όνομά της κι έμεινε να κοιτάζει το μελάνι που στέγνωνε σιγά σιγά. Η απόλαυση της λευκής σελίδας, που πάντα στην αρχή ανάδινε ένα άρωμα μυστηρίου γεμάτο υποσχέσεις, χάθηκε μεμιάς. Με το που άρχιζε κανείς να βάζει στο χαρτί τις πρώτες λέξεις, ανακάλυπτε ότι στη γραφή, όπως και στη ζωή, η απόσταση μεταξύ προθέσεων και αποτελεσμάτων πήγαινε χέρι χέρι με την αθωότητα με την οποία εκφράζονταν οι μεν και γίνονταν αποδεκτά τα δε. Βάλθηκε να γράψει μια φράση που θυμόταν από ένα απ’ τα αγαπημένα της βιβλία, όταν στάθηκε κι έστρεψε το βλέμμα προς την πόρτα. 'Αφησε την πένα πάνω στο χαρτί κι έμεινε να κοιτάζει σιωπηλή.

  Πληροφορίες προϊόντος

  • SKU:
    0437924
  • Εκδότης:
    ΨΥΧΟΓΙΟΣ
  • Συγγραφέας:
    ΘΑΦΟΝ ΚΑΡΛΟΣ ΡΟΥΙΘ
  • Έτος κυκλοφορίας:
    2018
  • Διαστάσεις:
    14x21
  • Βάρος:
    1.2600 kg
  • Χώρα:
    ΙΣΠΑΝΙΑ

  Αξιολογήσεις

  Βαθμολογία

  

  • *Όνομα
  • *Περίληψη
  • *Αξιολόγηση
  Θερβάντες, ο πρώτος συγγραφέας της σύγχρονης εποχής
  

  
  

  Θερβάντες, ο πρώτος συγγραφέας της σύγχ...
  

  MEMORIAS DE EGOTISMO

  Miguel de Unamuno: Ν' ακους τιε βλακείες που πετάνε κάθε μέρα

  

  ... εδώ μ’ έφερε μια νέα κρίση μισανθρωπίας ή, μάλλον, ανθρωποφοβίας, αφού τους ανθρώπους πιο πολύ τους φοβάμαι παρά τους μισώ. Μου κόλλησε κι εμένα εκείνη η αξιοθρήνητη ιδιότητα που δεν είναι άλλη από το να βλέπεις τη βλακεία και να μην μπορείς να την ανεχτείς. Πάντως το χειρότερο δεν είναι να την βλέπεις, αλλά να την ακούς – ν’ ακούς τις βλακείες που πετάνε κάθε μέρα, ανυπερθέτως, νέοι και γέροι, βλάκες και ξύπνιοι• γιατί εκείνοι που περνιούνται για ξύπνιοι λένε και κάνουν τις περισσότερες βλακείες...

  MIGUEL DE UNAMUNO: ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΔΟΝ ΣΑΝΔΑΛΙΟ, «Αν θέλετε να χάσετε έναν άνθρωπο, μάθετέ του να παίζει σκάκι». Δεν γνωρίζω καλύτερη απεικόνιση αυτού του αφορισμού, που αποδίδεται στον Όσκαρ Ουάιλντ, από τη διαφωτιστική σκηνή όπου ο Βίλχελμ Στάινιτς, ένας από τους πιο αμείλικτους σκακιστές του 19ου αιώνα, ο οποίος εγκλείστηκε σε άσυλο όταν έχασε τα λογικά του, προκαλεί τον Θεό να παίξει μαζί του μια τελευταία παρτίδα, παραχωρώντας του μάλιστα το πλεονέκτημα ενός στρατιώτη. Αυτός ο Εβραίος από τη Βοημία, μέσα στην τρέλα του είχε καταλάβει, πριν από τον Νίτσε, ότι όποιος αναμετριέται με τον Θεό γίνεται ο ίδιος Θεός.

  Αυτό το σύντομο αφήγημα παρουσιάζει έναν μισάνθρωπο που δεν αντέχει άλλο τη βλακεία. Αναγνώστης του Φλωμπέρ, αποσύρεται στην ακροθαλασσιά, σε ένα ξενοδοχείο όπου δεν τον ξέρει κανείς και όπου, δόξα τω Θεώ, ούτε εκείνος γνωρίζει κανέναν. Θα συνάψει, ωστόσο, περίεργο δεσμό με έναν άγνωστο, εξίσου σιωπηλό και αινιγματικό σαν τον ίδιο, έναν κάποιο δον Σανδάλιο, που πηγαίνει στη λέσχη μόνο για να παίξει σκάκι, και παίζει χωρίς να αρθρώνει λέξη, με αρρωστημένη μανία.
  "Για τον δον Σανδάλιο", γράφει ο Ουναμούνο, "οι στρατιώτες, οι αξιωματικοί, οι πύργοι, τ' άλογα, οι βασίλισσες και οι βασιλιάδες του σκακιού έχουν πιο πολλή ψυχή απ' τα πρόσωπα που τα κινούν. Μπορεί και να 'χει δίκιο". Έξαλλου, το παιχνίδι του σκακιού είναι πέρα από το κακό και το καλό.
  Αλλά ο Ουναμούνο, συντάσσοντας αυτή τη νουβέλα, έχει πάντα στο μυαλό του ότι είναι ο συγγραφέας του "Τραγικού αισθήματος της ζωής", αδελφό πνεύμα του Κίρκεγκωρ, του φιλοσόφου που αναρωτιέται: "Είμαστε, γίνεται να είμαστε, κάτι περισσότερο από παίκτες σκακιού;". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίο«Αν θέλετε να χάσετε έναν άνθρωπο, μάθετέ του να παίζει σκάκι». Δεν γνωρίζω καλύτερη απεικόνιση αυτού του αφορισμού, που αποδίδεται στον Όσκαρ Ουάιλντ, από τη διαφωτιστική σκηνή όπου ο Βίλχελμ Στάινιτς, ένας από τους πιο αμείλικτους σκακιστές του 19ου αιώνα, ο οποίος εγκλείστηκε σε άσυλο όταν έχασε τα λογικά του, προκαλεί τον Θεό να παίξει μαζί του μια τελευταία παρτίδα, παραχωρώντας του μάλιστα το πλεονέκτημα ενός στρατιώτη. Αυτός ο Εβραίος από τη Βοημία, μέσα στην τρέλα του είχε καταλάβει, πριν από τον Νίτσε, ότι όποιος αναμετριέται με τον Θεό γίνεται ο ίδιος Θεός.

  Αυτό το σύντομο αφήγημα παρουσιάζει έναν μισάνθρωπο που δεν αντέχει άλλο τη βλακεία. Αναγνώστης του Φλωμπέρ, αποσύρεται στην ακροθαλασσιά, σε ένα ξενοδοχείο όπου δεν τον ξέρει κανείς και όπου, δόξα τω Θεώ, ούτε εκείνος γνωρίζει κανέναν. Θα συνάψει, ωστόσο, περίεργο δεσμό με έναν άγνωστο, εξίσου σιωπηλό και αινιγματικό σαν τον ίδιο, έναν κάποιο δον Σανδάλιο, που πηγαίνει στη λέσχη μόνο για να παίξει σκάκι, και παίζει χωρίς να αρθρώνει λέξη, με αρρωστημένη μανία.
  "Για τον δον Σανδάλιο", γράφει ο Ουναμούνο, "οι στρατιώτες, οι αξιωματικοί, οι πύργοι, τ' άλογα, οι βασίλισσες και οι βασιλιάδες του σκακιού έχουν πιο πολλή ψυχή απ' τα πρόσωπα που τα κινούν. Μπορεί και να 'χει δίκιο". Έξαλλου, το παιχνίδι του σκακιού είναι πέρα από το κακό και το καλό.
  Αλλά ο Ουναμούνο, συντάσσοντας αυτή τη νουβέλα, έχει πάντα στο μυαλό του ότι είναι ο συγγραφέας του "Τραγικού αισθήματος της ζωής", αδελφό πνεύμα του Κίρκεγκωρ, του φιλοσόφου που αναρωτιέται: "Είμαστε, γίνεται να είμαστε, κάτι περισσότερο από παίκτες σκακιού;". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίο
  

  Ο Αρνάου Πονς στην Αθήνα Ο πολυβραβευμένος και δημοφιλής Καταλανός συγγραφέας, μεταφραστής και ποιητής Arnau Pons (Αρνάου Πονς) θα βρίσκεται στην Αθήνα για την εκδήλωση των εκδόσεων Βακχικόν Ποίηση απ' όλο τον κόσμο στο Έναστρον βιβλιοκαφέ, την Παρασκευή 23/11 στις 20.00 μ.μ. Την ίδια μέρα το πρωί, στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων (Ασκληπιού 17 Αθήνα), θα παραχωρήσει συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους. Παρακαλείσθε να επικοινωνήσετε με τις εκδόσεις στο τηλέφωνο 2103637864 ή στο email info@vakxikon.gr. Στα ελληνικά κυκλοφορεί η ποιητική του σύνθεση Ερήμωση (εκδόσεις Βακχικόν, Απρίλιος 2018), σε μετάφραση Άτης Σολέρτη και επίμετρο Μυρτώς Γόντικα. Ο Αρνάου Πονς είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Σπουδών Λογοτεχνικής Κριτικής στο Μεξικό, όπου κάνει συνεδρίες ανάγνωσης σχετικά με την Judith Butler, τον Paul Celan και τον Emmanuel Levinas και ασχολείται επίσης με τη μετάφραση και ανάλυση των Απάντων του Paul Celan στα καταλανικά. Το 2016, το Υπουργείο Πολιτισμού της Ισπανίας τού απένειμε το Εθνικό Βραβείο Μετάφρασης. Επιλέχθηκε επίσης για να γράψει το κριτικό σημείωμα για τον Celan στον συλλογικό τόμο Makers of Jewish Modernity(Princeton University Press, 2016), το οποίο έλαβε το βραβείο για το καλύτερο εβραϊκό βιβλίο της χρονιάς στην κατηγορία των συλλογικών δοκιμίων.

  Λύτρωση και τιμωρία στην άγρια ύπαιθρο

  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 02 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018 14:37

  

  Για το μυθιστόρημα του Χεσούς Καρράσκο «Άγρια ερημιά» (μτφρ. Λένα Φραγκοπούλου, εκδ. Αντίποδες).

  Του Διονύση Μαρίνου

  Αν και οι ορισμοί συχνά ομογενοποιούν τις σημασίες, την ίδια στιγμή προσφέρουν μια βάση ανάλυσης. Η Μάργκαρετ Άτγουντ, όταν κλήθηκε να μιλήσει για το τι ακριβώς ήταν το μετα-αποκαλυπτικό μυθιστόρημά της Όρυξ και Κρέικ (εκδ. Ψυχογιός), έδωσε μιαν εξήγηση που ξεπερνούσε τα παραδεδεγμένα λογοτεχνικά στεγανά. Μίλησε για «σκεπτικιστική μυθοπλασία» και για «περιπετειώδη ρομαντισμό».

  Στην περίπτωση του μυθιστορήματος «Άγρια ερημιά» δεν έχουμε να κάνουμε με ένα συνηθισμένο ντεμπούτο, μια δήλωση προθέσεων, αλλά με μια συνολική τοποθέτηση πάνω στο ανθρώπινο αίνιγμα.

  Ομοίως, τη στιγμή που το βιβλίο του Κόρμακ ΜακΚάρθυ Ο δρόμος (εκδ. Καστανιώτη) γινόταν γνωστό, ειδικά ύστερα από τη μεταφορά του στον κινηματογράφο, για το δυστοπικό μέλλον που μετέτρεπε την ανθρωπότητα σε βιωμένη Κόλαση, ο ίδιος επέμενε πως το βιβλίο του είχε να κάνει με τη σύνδεση του ανθρώπου με το Θείο και την πνευματική όψη της ζωής. Οι συγγραφείς, συνήθως, ξέρουν καλύτερα ποιος είναι ο αρχικός τους στόχος όταν ξεκινούν να γράψουν. Ποιος να ήταν, άραγε, ο στόχος που κινητοποίησε τον Ισπανό Χεσούς Καρράσκο να ξεκινήσει τη διαδρομή του στη λογοτεχνία με ένα μυθιστόρημα πολλαπλών σημάνσεων; Στην περίπτωση του μυθιστορήματός του Άγρια ερημιά δεν έχουμε να κάνουμε με ένα συνηθισμένο ντεμπούτο, μια δήλωση προθέσεων, αλλά με μια συνολική τοποθέτηση πάνω στο ανθρώπινο αίνιγμα. Αν και οι επιρροές του είναι προφανείς (από το πικαρέσκο μυθιστόρημα έως τον Καμίλο Χοσέ Θέλα κι από τον ΜακΚάρθυ έως τον Θόρντον Ουάιλντερ και τον Κόνραντ Ρίχτερ), το δικό του αποτύπωμα είναι ευδιάκριτο.

  Ναι, το θέμα της φυγής και της on the road ανέλιξης ενός μύθου δεν είναι καινούργιο, όμως αυτό που προσδίδει στο μυθιστόρημα του Καρράσκο μια μορφή νεωτερισμού είναι ότι ενσωματώνει στοιχεία της παλαιάς αγροτικής ζωής (ο ίδιος κατάγεται από το Μπαταχόθ, μια παραδοσιακά αγροτική περιοχή της Ισπανίας που πλέον έχει αναπτυχθεί οικονομικά) με βιβλικές συνδηλώσεις. Η ποιότητα του βιβλίου αναφαίνεται από τη χρήση της γλώσσας, καθώς «παίζει» συνεχώς με τα αντιθετικά σχήματα. Στο ίδιο «σώμα» συνυπάρχουν η τραχύτητα της υπαίθρου, ο μυστικισμός της Βίβλου, ο λυρισμός των ανθρώπινων συναισθημάτων και ο αιχμηρός τόνος των κατώτερων ενστίκτων που οδηγούν σε σκηνές βίας, αποκτήνωσης και εξανδραποδισμού.

  Ο Καρράσκο δημιουργεί ένα σκηνικό που μπορεί να στερείται γεωγραφικών συντεταγμένων (δεν μαθαίνουμε ποτέ τη χώρα και την εποχή που αναπτύσσεται η πλοκή), είναι όμως δηλωτικό της σκληρότητας που περιμένει τους ήρωες. Όλα ξεκινούν με την άτακτη φυγή ενός παιδιού από το σπίτι του. Ο μικρός φυγάς δεν αποχωρίζεται την οικογενειακή θαλπωρή με σκοπό να ανοιχτεί στη μεγάλη περιπέτεια του κόσμου. Αποφασίζει να ξεφύγει από το κολαστήριο στο οποίο ζούσε για χρόνια. Με τη σύμφωνη γνώμη των γονιών του έχει μετατραπεί σε σεξουαλικό υποχείριο του δυνάστη χωροφύλακα της περιοχής. Υπάρχουν κι άλλα θύματα σαν κι αυτό, είναι όμως ο πρώτος που αποφασίζει να τα παίξει όλα για όλα και να δραπετεύσει. Μπρος του δεν υπάρχει μόνο το άγνωστο, αλλά κι ένας αφιλόξενος τόπος: άνυδρος, τραχύς, χτυπημένος από τον ήλιο, με τη φύση να στέκεται τιμωρός κι όχι αρωγός στο φευγιό του.

  Ο Χεσούς Καρράσκο

  Στο ίδιο «σώμα» συνυπάρχουν η τραχύτητα της υπαίθρου, ο μυστικισμός της Βίβλου, ο λυρισμός των ανθρώπινων συναισθημάτων και ο αιχμηρός τόνος των κατώτερων ενστίκτων που οδηγούν σε σκηνές βίας, αποκτήνωσης και εξανδραποδισμού.

  Το παιδί είναι εξαρχής κυνηγημένο. Στο κατόπι του βρίσκεται ο χωροφύλακας και οι βοηθοί του. Ξέρει πως αν το συλλάβουν δεν θα υπάρχει επιστροφή, μόνο ο θάνατος το περιμένει. Άμαθο στις κακουχίες και τη μοναξιά του διαβατάρη, σύντομα βρίσκεται σε σημείο εξαθλίωσης. Συναντάει στον δρόμο του έναν γέρο τσοπάνη, ο οποίος το βοηθάει να σταθεί στα πόδια του, το παίρνει μαζί του στο μακρύ ταξίδι του στην ενδοχώρα, ολοένα και πιο μακριά από το χωριό του παιδιού, και ουσιαστικό το μυεί τον κόσμο της συγχώρεσης και της ενηλικίωσης. Η μεταξύ τους σχέση οικοδομείται αρχικά με όρους συγκεκαλυμμένης δυσπιστίας, αβεβαιότητας και αμφιβολίας για τις πραγματικές προθέσεις του βοσκού. Το παιδί, έχοντας μεγαλώσει σε έναν κόσμο βίας, δεν γνωρίζει άλλο τρόπο από την άπωση. Θα σταθεί στο πλάι του τσοπάνη μόνο όταν θα διαπιστώσει πως δεν θέλει να αποκομίσει κάτι απ’ αυτό, αλλά να το σώσει δίχως να ρωτάει την αιτία της φυγής του.

  Αυτό το παράξενο δίδυμο, δύο άνθρωποι χτυπημένοι από τη μοίρα, μόνοι τους σε έναν αφιλόξενο ξερότοπο, προχωρούν προς το μεγάλο πουθενά γνωρίζοντας πως τα βήματά τους στο χώμα γίνονται χνάρια και οδοδείκτες για τους διώκτες τους. Η συνάντηση με την ειμαρμένη δεν θα αργήσει. Ο χωροφύλακας με την πλουμιστή μηχανή και την αγριωπή θωριά θα βρει την κρυψώνα τους, αλλά όχι και το παιδί. Ο βοσκός έχει προλάβει να το κρύψει. Η τιμωρία που θα λάβει για τη γενναία πράξη του θα είναι σκληρή. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα το μυθιστόρημα αποκτάει έντονα δραματικό χαρακτήρα. Γίνεται ένα εκκρεμές μεταξύ ελπίδας και καταδίκης. Οι δύο φυγάδες ολοένα φεύγουν και συνεχώς βρίσκονται στην ακτίνα του διωκτών τους. Η τελική συνάντηση θα είναι πνιγμένη στο αίμα. Το δράμα θα κορυφωθεί, τη λύση θα τη δώσει ο γέρος (πάλι εις βάρος του εαυτού του), αλλά η λύτρωση στις ανθρώπινες υποθέσεις σπάνια είναι ανέξοδη. Κάθε στιγμή ελευθερίας έχει πληρωθεί με πολλαπλάσιες στιγμές σκλαβιάς του σώματος και της ψυχής. Ο τραχύς τσοπάνης –ένας άνθρωπος χθόνιος, γέννημα θρέμμα του κακοτράχαλου τόπου– μαθαίνει στο παιδί την αξία της συγχώρεσης. Χωρίς αυτό να αφαιρεί το δικαίωμα του θύματος να πάρει εκδίκηση. Όπως και γίνεται.

  Η λύτρωση στις ανθρώπινες υποθέσεις σπάνια είναι ανέξοδη. Κάθε στιγμή ελευθερίας έχει πληρωθεί με πολλαπλάσιες στιγμές σκλαβιάς του σώματος και της ψυχής.

  Ο Καρράσκο, αφαιρώντας τα στοιχειώδη πραγματολογικά στοιχεία (λείπουν ακόμη και τα ονόματα των ηρώων, καθώς κρατούν μόνο τις ιδιότητές τους), δίνει στο βιβλίο του τη δυνατότητα να αποκτήσει τη μορφή καθολικότητας. Μέσω του μεμονωμένου γεγονότος μιλάει συνολικά για την ανθρώπινη περίπτωση. Μεταμορφώνει το καθημερινό σε γενικό μύθο. Η δονούμενη αλληγορία του βιβλίου θυμίζει τα μεσαιωνικά moralitas, όπου οι χαρακτήρες φέρουν μια συμβολική διάσταση που τους ξεπερνάει. Παρά το γεγονός ότι από τη δράση δεν απουσιάζουν ρεαλιστικά στοιχεία (η καθημερινή ζωή ενός βοσκού, οι σκληροτράχηλοι χωρικοί, η ξηρασία, τα όπλα, η κτηνωδία κ.ά.), τα αισθητικά στοιχεία που νοηματοδοτούν το βιβλίο είναι εξόχως ψυχολογικά και θρησκευτικά. Οι βασικοί ήρωες, καίτοι από τη φύση τους είναι μονοδιάστατοι, εμφανίζονται να είναι φτιαγμένοι να έρθουν αντιμέτωποι με τον αξιακό τους κώδικα και με την ανάγκη τους να ελευθερωθούν από τα δεσμά τους. Έχουμε να κάνουμε με μια δυστοπία που αναπτύσσεται σε δύο δρόμους: έναν εξωτερικό κι έναν εσωτερικό. Το περιβάλλον καθορίζει τις συμπεριφορές και οι ατομικότητες βρίσκονται μπροστά σε ένα διαρκές αδιέξοδο που οφείλουν να υπερβούν για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Δεν το καταφέρνουν όλοι, όμως δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε πως το μεγάλο «στοίχημα» του βιβλίου, και ο κυρίαρχος πρωταγωνιστής του, είναι το παιδί – ο μοναδικός φορέας του μέλλοντος.

  Το βιβλίο του Καρράσκο έγινε αμέσως γνωστό. Μεταφράστηκε σε δεκατρείς χώρες και μεταξύ άλλων έλαβε το βραβείο English PEN Award και Prix Ulysse. Ο συγγραφέας, επιπλέον, τιμήθηκε το 2016 με το Βραβείο λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το δεύτερο βιβλίο του La tierra que pisamos. Η παρούσα μετάφραση ανήκει στη Λένα Φραγκοπούλου. Πρόκειται για εργασία άκρως λειτουργική με το ύφος και το πνεύμα του βιβλίου.

  * Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.
  Τελευταίο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων «Όπως και αν έρθει αυτό το βράδυ» (εκδ. Μελάνι).

  → Στην κεντρική εικόνα φωτογραφία από την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου, με τίτλο Out in the open (2019), σε σκηνοθεσία Benito Zambrano, Fernando Trullols.
  
  
  Ο Μπουνιουέλ στον λαβύρινθο με τις χελώνες «Παρίσι, 1930. Ο Σαλβαδόρ Νταλί και ο Λούις Μπουνιουέλ είναι ήδη οι κύριες μορφές του σουρεαλιστικού κινήματος. Απροσδόκητα, ο Μπουνιουέλ μένει χωρίς χρήματα μετά το σκάνδαλο που περιβάλλει την ταινία του THE GOLDEN AGE. Σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση, δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε το επόμενο έργο του, ένα ντοκιμαντέρ για μία από τις φτωχότερες ισπανικές περιφέρειες, την Las Hurdes. Ωστόσο, ο καλός φίλος του, ο γλύπτης Ramón Acín, αγοράζει ένα λαχείο με την υπόσχεση ότι, αν κερδίσει, θα πληρώσει για την ταινία. Απίστευτα και αναπάντεχα, η τύχη είναι στο πλευρό τους». Το κόμικ του Φερμίν Σολίς γίνεται ταινία από τον Σαλβαντόρ Σίμο και «Ο Μπουνιουέλ στον λαβύρινθο με τις χελώνες» είναι το animation που περιμένουμε με χαρά (Φθινόπωρο Χειμώνας 2018 – 2019, Danaos).
  
  «Παρίσι, 1930. Ο Σαλβαδόρ Νταλί
  
  
  
  Ντε Όρυ, Λαμπορδέτα, Χιρόντο: Τρεις ισπανόφωνοι ποιητές
  

  
  

  Ντε Όρυ, Λαμπορδέτα, Χιρόντο: Τρεις ισπ...
  
  
  
  
  Τρία ισπανικά διαμάντια του 19ου αιώνα για πρώτη φορά στα ελληνικά - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ
  

  
  

  Τρία ισπανικά διαμάντια του 19ου αιώνα ...

  
  
  
  Reviews Κριτικές

  Misericordia Misericordia

  Author: Benito Perez Galdos Συντάκτης: Benito Perez Galdos

  
  

  "." "Η συντριβή της φτώχειας ή του βάρους των προσδοκιών τους, η υψηλή και η χαμηλή ζωή του 19ου αιώνα στη Μαδρίτη, προσφέρουν τη χαρά για αυτό το απογοητευτικό πορτρέτο της παρακμής, της πτώσης και της ανάκαμψης της οικογένειας, ή οποία προστατεύεται από τη χήρα Dona Francisca, που κάποτε έμενε σε .. σαλόνια γιά να καταλήξει τελικά[λόγω χρεοκοπιάς]σε...παραγκούπολη. ΚΑΙ ΠΛΕΩΝ ΔΙΑΒΙΩΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΗΝ ΥΠΗΡΕΤΙΑΣ ΤΗΣ..ΤΗΣ ΜΠΕΝΙΤΑ...Ζώντας σχεδών παρασιτικά από τη δουλειά της Μπένιτα, η οποία μιλάει και ανταλλάσσεται σε μια καθημερινή μάχη με την πείνα και την υπερηφάνεια της ΒΟΗΘΑ ΤΗΝ ΠΑΡΗΚΜΑΣΜΕΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΖΗΤΙΑΝΕΥΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΙ ΑΥΤΗΝ.Όταν ξαφνική κληρονομιά εμπλουτίζει τή παλιά οικογένεια. Η Μπενίτα παραγκωνιάζεται {από αυτόυς που εβοήθησε].Η Ισπανία του Γκαλντός γελά με αγίους και αμαρτωλούς, αυτοσαρκάζεται τόσο από τη φτώχεια όσο από τον πλούτο . "
  
  
  Το θαυμάσιο βλέμμα του φακού
  

  
  

  Το θαυμάσιο βλέμμα του φακού Από Μπλάθρας Μπλάθρας

  Δόξα σε σένα μοσχοκέφαλε,αρχοντά σκοτεινε,τού σκοτους και της

  Ντε Όρυ, Λαμπορδέτα, Χιρόντο: Τρεις ισπανόφωνοι ποιητές
  

  
  

  Ντε Όρυ, Λαμπορδέτα, Χιρόντο: Τρεις ισπανόφωνοι ποιητές Από BookPress Με αφορμή ποιήματα των Κάρλος Εδμούντο ντε Όρυ (εκδ. Ιριδανός), Μιγέλ Λαμπορδέτα (ειδ. Κουκούτσι), Ολιβέριο

  Δόξα σε σένα μοσχοκέφαλε,αρχοντά σκοτεινε,τού σκοτους και της ζωής δικαίαρχε,δόξα σε σε αρχαίε δαίμωνα βέβηλο πνέυμα χαρας π/η δύναμη σου εσκεπάζει 100 Ισούδες και Ιούδες
  Αβερρόης - Βικιπαίδεια
  

  
  

  Αβερρόης - Βικιπαίδεια

  Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε το newsletter πατήστε εδώ.

  Νιάου Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός | Μτφρ. Τάσος Ψάρρης Είδος: Κλασική Λογοτεχνία Εξώφυλλο: Artwork του Στράτου Προύσαλη Σελίδες: 434 Χρονολογία έκδοσης: Μάιος 2018 ISBN: 978-618-5286-63-7 Δείτε το preview Τιμή: 14,84 €

  Καυστική σάτιρα της γραφειοκρατικής ζωής της Μαδρίτης των τελών του 19ου αιώνα, το Νιάου είναι ένα από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα του μεγάλου Ισπανού συγγραφέα Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός. Η διαφθορά και η αυθαιρεσία, η απληστία και η ηθική αποχαλίνωση, η υποκρισία και η ιδιοτέλεια, θίγονται με λεπτομερή και γλαφυρό τρόπο με κεντρικό άξονα την ιστορία ενός δημοσίου υπαλλήλου που χάνει τη δουλειά του. Το Νιάου είναι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα του ισπανικού ρεαλισμού, ένα κομμάτι της Ισπανίας, όπως έλεγε ο συγγραφέας, η ψυχολογική ανατομία ενός ανθρώπου και μιας κοινωνίας, ένα έργο τόσο επίκαιρο και οικουμενικό που θα μπορούσε να είχε γραφτεί στην εποχή μας και για εμάς. Περισσότερα...

  soras it isnt VARDINOGIANNIS..AND THATS WHY THEY CATCH HIM

  Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν: Οι δυο δόξες - Vakxikon.gr
  

  
  

  Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν: Οι δυο δόξες - Vakxikon.gr Μεταφράζει ο Τάσος Ψάρρης Ο Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν (Pedro Antonio de Alarcón y Ariza) γεννήθηκε στο Γουάδιξ ...
  Νιάου - Εκδόσεις Βακχικόν
  

  
  

  € 13.36

  Νιάου - Εκδόσεις Βακχικόν Ένα από τα κορυφαία ισπανικά μυθιστορήματα.
  

  Νίκος Μάντζιος • Θρύλοι και παραμύθια από τη μεσαιωνική Ισπανία Posted: 31 May 2018 02:22 AM PDT έκδοση χαρτόδετη, σχήμα 13 × 20,5 εκ., σσ. 191, Πρόλογος, Σημειώσεις: Νίκος Μάντζιος Εικονογράφηση: Ευαγγελίνα Νίκα I S B N 978-960-537-228-6 Απόπειρα, Αθήνα 2018 Σειρά: Του κόσμου τα παραμύθια, #36 Λ.Τ. 12 € (+ ΦΠΑ) Μεσαιωνική Ισπανία. Μετά τον θάνατο του Ροντρίγκο, του τελευταίου Γότθου βασιλιά, οι Άραβες γίνονται κυρίαρχοι σχεδόν ολόκληρης της Ιβηρικής χερσονήσου. Αρχίζει ο μακροχρόνιος αγώνας των Χριστιανών ενάντια στους Μουσουλμάνους για την Ανακατάληψη (Reconquista). Οι παραμυθάδες και οι τροβαδούροι γυρνάνε σε πανηγύρια και γιορτές και σε αυλές αρχόντων, αφηγούνται παραμύθια και τραγουδούν για έρωτες και ίντριγκες μες στα παλάτια, για πολέμους αδελφοκτόνους, για θανάσιμες μονομαχίες μεταξύ ανδρείων ιπποτών για θέματα τιμής και υπερηφάνειας, για μάχες επικές και κατορθώματα του θρυλικού Ελ Σίντ.
  "Νιάου" του Μπ. Π. Γκαλντός -Προδημοσίευση - Vakxikon.gr
  

  
  

  "Νιάου" του Μπ. Π. Γκαλντός -Προδημοσίευση - Vakxikon.gr Απόσπασμα από το υπό έκδοση μυθιστόρημα "Νιάου", Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός, μτφρ. Τάσος Ψάρρης, εκδόσεις ... , μυθιστόρημα, Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός, μτφρ. Τάσος Ψάρρης, εκδόσεις Βακχικόν 2018 Στις τέσσερις το απόγευμα το παιδομάνι του δημόσιου σχολείου της πλατείας Λιμόν βγήκε του σκοτωμού από την τάξη μέσα σε πραγματικό πανδαιμόνιο. Κανένας εθνικός ύμνος -από τους πολλούς που υπάρχουν- δεν είναι τόσο ωραίος όσο αυτός που τραγουδάνε οι καταπιεσμένοι λαοί της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, όταν απαλλάσσονται από τον χαλκά της σχολικής πειθαρχίας και ξεχύνονται στον δρόμο αλαλάζοντας και πηδώντας. Η υστερική φρενίτιδα με την οποία επιδίδονται στις πιο παράτολμες ακροβασίες, οι σπρωξιές που είθισται να δίνουν στους φιλήσυχους διαβάτες, το ντελίριο της ατομικής ανεξαρτησίας που μερικές φορές καταλήγει σε καρούμπαλα, δάκρυα και μώλωπες, όλα αυτά φαντάζουν ως ένα προοίμιο των επαναστατικών θριάμβων που θα πανηγυρίσουν, άντρες πια, σε μια λιγότερο ευτυχισμένη ηλικία. Βγήκαν, όπως είπα, μπουλουκηδόν. Ο τελευταίος ήθελε να είναι πρώτος, και τα μικρά στρίγκλιζαν περισσότερο από τους μεγάλους. Ανάμεσά τους υπήρχε ένα παιδί με μέτριο ανάστημα που αποσπάστηκε από την αγέλη, συνεχίζοντας μόνο και σιωπηλό για το σπίτι. Μόλις οι σύντροφοί του το αντιλήφθηκαν, μόλις το είδαν όχι να φεύγει αλλά να δραπετεύει, το πήραν από πίσω και άρχισαν να το πειράζουν και να του κάνουν φοβερή καζούρα, αμφιλεγόμενου επιπέδου. Ο ένας το τράβαγε από το μπράτσο, ο άλλος τού έχωνε στο πρόσωπο τα αθώα χέρια του, που βρομοκοπούσαν στην κυριολεξία. Εκείνο, όμως, κατάφερε να ξεφύγει και… τρεχάτε ποδαράκια μου. Και τότε, δυο τρεις από την παρέα -από τους πιο ξεδιάντροπους-, του πετάξαν πέτρες φωνάζοντας: «Νιάου». Κι όλη η παρέα επανέλαβε με σατανική διάθεση: «Νιάου, νιάου».
  Εκτός από τον Valle-Inclán, διάσημοι εκπρόσωποι ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΑΙΝΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ-υπήρξαν οι Azorín (José Martínez Ruiz), Pío Baroja,Gomez De La Serna,Vicente Blasco Ibáñez, Antonio Machado y Ruiz, Manuel Machado y Ruiz, Unamuno,José Ortega y GASSET,BENAVENTE....ΕΝΩ ΣΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ ΑΙΩΝΑ ΥΠΗΡΞΑΝ ΟΙ LORCA,VALEJO,MARIAS,REVERTE ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑΟ ΜΕΓΑΛΟΦΥϊΗΣ ΑΡΑΜΠΑΛΚΥΡΙΩΣΓΙΑ ΤΑ ΠΕΖΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟ [[ΔΡΑΜΑ]] -[[Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡΑΣ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΙΑΣ]

  ΑΧΑΡΙΣΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ Η ΧΑΡΑ ΒΡΙΣΚΕΤΕΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ [ΜΕΣΑ]ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΞΩ

  
  ΘΥΜΑ ΤΗΣΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΥΣΑΝΕΞΙΑΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΚΑΛΕΟΤΟ ΤΟΥ ΜΑΔΡΙΛΕΝΙΟΥ ΣΥΓΡΑΦΕΑ ΧΟΣΕ ΕΤΣΕΓΑΡΑΥ...ΟΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΝ [ΑΔΙΚΑ] ΓΙΑ ΜΟΙΧΟ ΟΣΟΙ ΤΙΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΖΗΛΕΥΑΝ...ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΓΝΩΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΥ [ΠΙΑ] ΣΓΡΑΦΕΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΦΕ ΕΠΗΡΕΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΨΕΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΕΑΛΙΣΤΗ ΧΑΟΥΠΤΜΑΝ ΟΠΟΥ Ο ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ [[ΠΡΙΝ ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ]] ΕΠΕΣΕ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ ΤΩΝ ΑΠΛΗΣΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΟΤΙ Ο ΓΑΜΟΣ ΤΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΣΟΥΝ ...ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ Ο ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ Ετσεγγαράυ [[ locura ó santidad]](1877, Madman ή Saint), , ο Lorenzo Avendaño κληρονομεί μια περιουσία, αλλά αφού ανακάλυψε ότι δεν είναι ο πραγματικός κληρονόμος του πλούτου, προσπαθεί να τή δώσει πίσω. Ωστόσο, οι άπληστοι συγγενείς του έχουν άλλα σχέδια και ο Lorenzo βρίσκεται σε άσυλο...εγκλωβιζμένος.

  actividades 29 DE MAYO / 19.30 H GREGUERÍAS ILUSTRADAS Presentación del libro Ramón Gómez de la Serna fue el creador de un nuevo género literario bautizado por él mismo como «greguería». Entre los años 1930 y 1935, Ramón publicó en la revista Blanco y Negro cerca de 400 de estas greguerías, que hoy se han recogido en este maravilloso libro. Participan en la presentación Juan Manuel Bonet, Fernando Castillo y Eduardo Alaminos.

  19 DE MAYO / MEDIANOCHE LA NOCHE DE LOS MUSEOS Abrimos hasta medianoche La Noche Europea de los Museos, brinda, de manera excepcional, el acceso en horario nocturno a muchos museos. El próximo sábado 19 el Museo ABC permanecerá abierto hasta medianoche. 27 DE MAYO / 11.30 H DE VIAJE CON RAMÓN Taller infantil A través de los dibujos de la exposición Greguerías ilustradas, se creará una historia con el tema delviaje como contexto para indagar en el alma de las cosas y conocer los secretos que esconden los objetos.

  exposiciones HASTA EL 16 DE SEPTIEMBRE JOAQUÍN XAUDARÓ La buena gente El humor de Joaquín Xaudaró (Filipinas, 1872 ─ Madrid, 1933), muy basado en el juego de palabras, y su capacidad para fijar los rostros y las actitudes de la buena gente, hacen de él un portentoso documentalista de las primeras décadas del siglo XX y así lo atestiguan el centenar y medio de dibujos con que hemos querido resumir su larga carrera. HASTA EL 17 DE JUNIO RAMÓN GÓMEZ DE LA SERNA Greguerías ilustradas Entre 1930 y 1935, Ramón Gómez de la Serna publicó en la revista Blanco y Negro una serie de artículos-greguerías ilustrados. Su vida y su obra representan la fertilidad creativa de un intelectual extraordinario de ágil pensamiento y trabajo inagotable. HASTA EL 20 DE MAYO PABLO AMARGO Mancha mínima, idea máxima Pablo Amargo nos muestra las ilustraciones de dos de sus publicaciones más significativas Cats are paradoxes y Casualidad, en las que persigue paradojas y dobles sentidos visuales que dotan a las obras de una personalidad propia.

  ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΕΚΣΤΑΤΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ
  	Συγγραφέας: ΓΚΟΝΖΑΛΟ ΤΟΡΕΝΤΕ ΜΠΑΛΕΣΤΕΡ Σελίδες: 294 ISBN: 960-410-484-5 Ημερομηνία εισαγωγής: 12/12/2007 Προς Πώληση Εκδ. Οίκος: ΩΚΕΑΝΙΔΑ Κατηγορία: ΒΙΒΛΙΑ : Μυθιστόρημα - Ξένη Λογοτεχνία Περιγραφή: Eνας νεαρός και αφελής βασιλιάς επισκέπτεται την πιο περιζήτητη πόρνη της πόλης και θαμπωμένος από την ομορφιά του γυμνού της σώματος αναστατώνει την Aυλή με την επιμονή του να δει και τη βασίλισσα γυμνή. Kαλόγεροι ειδικοί σε ζητήματα ηθικής και ιεροεξεταστές διχάζονται μην μπορώντας ν’ αποφασίσουν αν είναι ηθική ή ανήθικη αυτή η πρωτοφανής επιθυμία. O πρωθυπουργός αποφασίζει να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να τον εμποδίσει κρατώντας πεισματικά κλειστές όλες τις πόρτες που οδηγούν στα δωμάτια της βασίλισσας. Yπάρχουν όμως και κάποιοι που έχουν διαφορετική άποψη. Θα καταφέρουν άραγε να βοηθήσουν το βασιλιά να δει επιτέλους γυμνή τη γυναίκα του;
  Χοσέ Θορρίγια - Βικιπαίδεια

  
  

  
  

  Χοσέ Θορρίγια - Βικιπαίδεια

  Σέρτζι Μπελμπέλ: «Μέσα από το θέατρο μπορώ να “πολεμήσω” αυτήν την Ευρώπη»
  

  
  

  
  

  
  

  Σέρτζι Μπελμπέλ: «Μέσα από το θέατρο μπορώ να “πολεμήσω” αυτήν την Ευρώπη» Από Στέλλα Χαραμή Ο σημαντικότερος Καταλανός θεατρικός συγγραφέας των τελευταίων δεκαετιών μιλάει για την αναγκαιότητα του πολιτικ...

  Το αίμα – Solo Teatro
  
  
  
  
  

  Το αίμα – Solo Teatro

  
  
  https://grafei.wordpress.com/2018/04/16/%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF-altera-pars-%CE%B1%CE%AF%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AD%CF%81%CF%84%CE%B6%CE%B9-%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BC%CF%80%CE%AD%CE%BB/
  
  Eίδαμε την παράσταση «To αίμα» του Ισπανού συγγραφέα Σέρτζι Μπελμπέλ στο θέατρο «Altera Pars» σε σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου και μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ.
  
  
  

  Eίδαμε την παράσταση «To αίμα» του Ισπανού συγγραφέα Σέρτζι Μπελμπέλ στο θέ... «To αίμα» είναι ομολογουμένως, μια πραγματικά ωμή και σκληρή πραγματικότητα σε μορφή παράστασης. Δεν χαϊδεύει αυ...

  «Το Αίμα» του Σέρτζι Μπελμπελ, στο θέατρο Altera pars
  
  
  

  «Το Αίμα» του Σέρτζι Μπελμπελ, στο θέατρο Altera pars Μια βαθύτατα σύγχρονη πολιτική παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς

  
  
  
  
  .:BiblioNet : Belbel, Sergi
  
  
  

  .:BiblioNet : Belbel, Sergi Belbel, Sergi Ο Σέρτζι Μπελμπέλ είναι θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και μεταφραστής θεάτρου. Γεννήθηκε το 19...

  
  
  Ο Σέρτζι Μπελμπέλ στην Αθήνα |thetoc.gr
  
  
  

  Ο Σέρτζι Μπελμπέλ στην Αθήνα |thetoc.gr Από της Κατερίνας Λυμπεροπούλου Ο κορυφαίος ισπανός δραματουργός θα παρακολουθήσει σήμερα, Τρίτη 11 Μαρτίου, το έργο του «Εκτός Παιδιάς» στο Ινσ...

  
  
  «Ξένοι» του Σέρτζι Μπελμπέλ - Εθνικό Θέατρο
  
  
  
  
  
  
  

  «Ξένοι» του Σέρτζι Μπελμπέλ - Εθνικό Θέατρο Το Εθνικό Θέατρο θα παρουσιάσει για πρώτη φορά στο Νέο Rex, το έργο του Σέρτζι Μπελμπέλ «Ξένοι», σε σκηνοθεσία Ν...

  «Οφσάιντ»: 5 ήρωες στα άκρα, λόγω οικονομικής κρίσης
  
  
  

  «Οφσάιντ»: 5 ήρωες στα άκρα, λόγω οικονομικής κρίσης Από Γιώργος Μητρόπουλος Μια οικογένεια, πέντε σύγχρονοι χαρακτήρες ξεπερνούν τα όρια, βγαίνουν εκτός παιδιάς λόγω της οικονομικής κρίσης...

  Mια κωμωδία υψηλού κινδύνου για την οικογένεια, το ποδόσφαιρο και την οικονομική κρίση. Ο 82χρονος Ζουζέπ, ζει στο σπίτι του με τον Ρίκυ, τον νοτιοαμερικανό γηροκόμο του. Η κόρη του Ζουζέπ, η Άννα, και ο σύζυγός της Πολ, βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση λόγω της οικονομικής κρίσης, της κρίσης που περνάει ο γάμος τους, αλλά και της επιθυμίας τους να στείλουν τη 18χρονη κόρη τους Λίζα για σπουδές στις ΗΠΑ. Καθώς η απειλή για το μέλλον της οικογένειας μεγαλώνει, η Άννα διαπιστώνει σύντομα πως η μόνη λύση για να χρηματοδοτηθούν οι σπουδές της κόρης της είναι να φύγει από τη μέση ο πατέρας της, να μπει σε ένα δημόσιο γηροκομείο, ώστε να εξοικονομήσουν τα χρήματα που στοιχίζει ο οικιακός βοηθός και να κερδίσουν κι άλλα ενοικιάζοντας το σπίτι του. Αυτό όμως είναι πολύ δυσκολότερο απ’ όσο φαίνεται, και όταν πια η απόγνωση κορυφώνεται… όλα είναι πιθανόν να συμβούν!
  Περισσότερες λεπτομέρειες για το 3ο Φεστιβάλ Θεατρικών αναλογίων, θα βρείτε εδώ:
  http://www.ispania.gr/ekdilwseis/theatro/4877-3o-festival-theatro

  «ΤΟ ΑΙΜΑ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ALTERA PARS | VIVANEWS.GR
  

  
  

  
  

  «Το Αίμα» στο θέατρο Altera Pars | VivaNews.gr

  
  
  • syrostoday.gr - Επικαιρότητα - "Μια στιγµή πριν" του Σέρτζι Μπέλµπελ
  • 
    
    
  • 
    
    
  
  

  
  

  syrostoday.gr - Επικαιρότητα - "Μια στιγµή πριν" του Σέρτζι Μπέλµπελ Μια εξαιρετική θεατρική παράσταση από την ομάδα "ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ" που αποτελείται από φοιτητές του Τμήματος ...

  «Το Αίμα» στο Θέατρο Altera Pars
  
  
  
  
  

  «Το Αίμα» στο Θέατρο Altera Pars Attikipress.gr |Ηλεκτρονική ενημέρωση.«Το Αίμα», ένα βαθιά πολιτικό κείμενο με εικόνες που σοκάρουν,

  Τoy ignacio may
  
  
  

  Το αίμα, του Σέρτζι Μπελμπέλ H pragmatikotita που βιώνουμε καθημερινά, μοιάζει πολύ με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το χρόνο.

  
  
  Κριτική για Το Αίμα του Σέρτζι Μπελμπέλ στον Δρόμο της Αριστεράς – Solo Teatro
  
  
  

  Κριτική για Το Αίμα του Σέρτζι Μπελμπέλ στον Δρόμο της Αριστεράς – Solo Teatro

  
  
  

  Αντόνιο Ματσάδο
  Λουίς Θερνούδα: Τρία ποιήματα - Vakxikon.gr

  
  

  
  

  Λουίς Θερνούδα: Τρία ποιήματα - Vakxikon.gr Μεταφράζει η Ξένια Κακάκη Ο Λουίς Θερνούδα, ένας από τους βασικούς ποιητές – μέλος της γενιάς του '27 της Ισ...
  ποίημα για σένα: 49 ~ ο Ραφαέλ Αλμπέρτι στον Γκουστάβο Αντόλφο Μπέκερ

  
  

  ποίημα για σένα: 49 ~ ο Ραφαέλ Αλμπέρτι στον Γκουστάβο Αντόλφο Μπέκερ
  

  Γκουστάβο Αδόλφο Μπέκερ: Λέξεις και νότες στον Ιανό

  Το CD Vertigo (Ekfrasis Productions) περιλαμβάνει έναν κύκλο τραγουδιών σε ποίηση του Ισπανού ρομαντικού ποιητή Gustavo Adolfo Becquer (1836-1870) και μουσική Νίκου Χατζηελευθερίου. Η ποιητική απόδοση είναι του Περουλή Σακελλαρίδη. To Βιβλίο των Σπουργιτιών είναι η δίγλωσση έκδοση της ομώνυμης συλλογής ποιημάτων του Becquer, σε απόδοση Δημήτρη Ιντζέ και Περουλή Σακελλαρίδη (εκδόσεις Κέδρος). Τόσο το CD όσο και το βιβλίο, έχουν εκδοθεί με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Θερβάντες. Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αναπληρωτής καθηγητής εφαρμοσμένης μεταφρασεολογίας στο ΑΠΘ και μεταφραστής, Δήμητρα Χριστοδούλου, ποιήτρια και αποσπάσματα θα διαβάσει ο ηθοποιός Όμηρος Πουλάκης. Για το CD θα μιλήσουν οι Γιώργος Μονεμβασίτης, μουσικοκριτικός, Μιχάλης Τρανουδάκης, συνθέτης και Θανάσης Δρίτσας, καρδιολόγος-αναπληρωτής διευθυντής στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, συνθέτης και συγγραφέας. Θα ακολουθήσει ζωντανή...

  "Γλυκιά φωνή μεγάλη, καρδιά θλιμμένη!... Της δυστυχίας ήλιε, αφέντη της βροχής!"

  Ποιήματα Μπέκερ – ΒΙΒΛΙΟΓΝΩΣΙΑ

  
  

  Ποιήματα Μπέκερ – ΒΙΒΛΙΟΓΝΩΣΙΑ
  ΜΠΕΚΕΡ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ

  
  

  ΜΠΕΚΕΡ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Σήμερα η γη κι
  http://alonakitispoiisis.blogspot.gr/2009/05/blog-post_2689.html
  Το ποίημα της ημέρας | Γουστάβο Αδόλφο Μπέκερ – LXIX | ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ | www.tetragwno.gr

  
  

  Το ποίημα της ημέρας | Γουστάβο Αδόλφο Μπέκερ – LXIX | ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ | www.tetr...
  Η ποιήτρια Ελένη Δημάκου μεταφράζει Γουσταύο Αδόλφο Μπέκερ / Gustavo Adolfo Bécquer: Rimas (1836-1870)

  
  

  Η ποιήτρια Ελένη Δημάκου μεταφράζει Γουσταύο Αδόλφο Μπέκερ / Gustavo Adolfo... Η, ζακυνθινής καταγωγής, φίλη ποιήτρια Ελένη Δημάκου, μού απέστειλε το νέο της βιβλίο, μετάφραση ποίησης αυτή τη...

  Καλύτερα σταυρωθής παρά στραβωθείς

  Gustavo Adolfo Bécquer: ΠΟΙΗΜΑΤΑ (Μετάφραση: Ελένη Δημάκου)

  
  

  Gustavo Adolfo Bécquer: ΠΟΙΗΜΑΤΑ (Μετάφραση: Ελένη Δημάκου) [Από το βιβλίο "Γουσταύο Αδόλφο Μπέκερ: Ποιήματα" . Επιλογή - Μετάφραση - Εισαγωγή: Ελένη Δημάκου , ε...
  Gustavo Adolfo Bécquer ( 1836-1870), Ποιήματα από το βιβλίο του «Rimas», (μετφρ.- επίμετρο: Στέργιος Ντέρτσας)

  
  

  
  

  Gustavo Adolfo Bécquer ( 1836-1870), Ποιήματα από το βιβλίο του «Rimas», (μ... `IΕγώ ξέρω έναν ύμνο ουρανομήκη, παράξενοπου στης ψυχής τα σκοτάδια μιαν αυγή αναγγέλει, ετούτου του ύμνου οι
  Γκουστάβο Αδόλφο Μπέκερ: Λέξεις και νότες στον Ιανό | CultureNow.gr

  
  

  Γκουστάβο Αδόλφο Μπέκερ: Λέξεις και νότες στον Ιανό | CultureNow.gr Το Ινστιτούτο Θερβάντες παρουσιάζει στον Ιανό μια βραδιά γεμάτη ποίηση και μουσική, κατά τη διάρκεια της οποίας ...

  Κουταρέλλη

  Ανατύπωση • Χουάν Ραμόν Χιμένεθ «Μικρή ποιητική ανθολογία» Posted: 17 Mar 2018 12:05 AM PDT Ανατυπώθηκε και κυκλοφορεί η Μικρή ποιητική ανθολογία του Χουάν Ραμόν. Επιλογή, Μετάφραση: Άννα Βερροιοπούλου σσ. 109, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη, I S B N 978-960-537-137-1 Απόπειρα, Μάρτιος 2018 (Πρώτη έκδοση: Απόπειρα, Δεκέμβριος 2011.) Λ.Τ. 10,00 € (+ ΦΠΑ) Στη δίγλωσση (ισπανικά/ελληνικά) Μικρή ποιητική ανθολογία παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα μερικά από τα πιο γνωστά ποιήματα του Χουάν Ραμόν, με σκοπό να μεταφερθεί στον Έλληνα αναγνώστη και στους λάτρεις και σπουδαστές της ισπανικής λογοτεχνίας η μεγαλοφυΐα και η ευαισθησία των στίχων που άσκησαν βαθιά επίδραση σε γενιές ποιητών (όπως ο Λόρκα) και προκάλεσαν το θαυμασμό του δικού μας Νίκου Καζαντζάκη. Την έκδοση συμπληρώνει Επίμετρο της μεταφράστριας με τίτλο «Χουάν Ραμόν Χιμένεθ: Ένας ποιητής για τους ποιητές», και Βιβλιογραφία.
  
  

  

  Ισπανική ερωτική λογοτεχνία (επιμέλεια: Μαρία Ρουσάκη) - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ

  To Βγάλε ένα φύλλο… όπως δηλώνει ο υπότιτλός του είναι μια ανθολογία ισπανόγραφου ερωτικού μικροδιηγήματος που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη το 2014 σ....

  OANAGNOSTIS.GR

  
  
  Ισπανική ερωτική λογοτεχνία (επιμέλεια: Μαρία Ρουσάκη) - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ
  

  
  

  Ισπανική ερωτική λογοτεχνία (επιμέλεια: Μαρία Ρουσάκη) - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩ... To Βγάλε ένα φύλλο… όπως δηλώνει ο υπότιτλός του είναι μια ανθολογία ισπανόγραφου ερωτικού μικροδιηγήματος που κ...

  
  

  rodoreda

  
  
  Το χέρι της Φάτιμα - Skroutz.gr
  

  
  

  Το χέρι της Φάτιμα - Skroutz.gr Τιμές καταστημάτων και απόψεις χρηστών για το βιβλίο 'Το χέρι της Φάτιμα'.

  DAN BROWN

  Πάντα θεωρούσα την Ισπανία μια χώρα γοητευτικά παράδοξη – πλούσια σε αρχαία παράδοση και ιστορία και παρόλα αυτά να δίνει το στίγμα του μέλλοντος με τεχνολογία αιχμής και επιστήμη. Για το λόγο αυτό, όταν ξεκίνησα να γράφω το μυθιστόρημα που είναι μια μίξη του πολύ παλιού και του πολύ μοντέρνου, γνώριζα πως αποτελούσε τη μοναδική επιλογή σκηνικού. Έγραψα το ORIGIN με μεγάλο ενθουσιασμό και αγάπη για την Ισπανία, ένα μυθιστόρημα που εξυμνεί τις πλούσιες παραδόσεις και την ιστορία της ταυτόχρονα με τη γενναία και άσβεστη ελπίδα για το μέλλον.»

  ΔυσφυΪες

  ΟΙ 3 ΧΡΥΣΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΑΣ

  ΗΤΑΝ ..Α] Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

  Β] ΤΕΛΟΣ ΔΕΚΑΤΟΕΝΑΤΟΥ ΑΡΧΕΣ ΕΙΚΟΣΤΟΥ

  Γ] ΑΡΧΕΣ 21του [ΡΕΒΕΡΤΕ,ΜΑΡΙΑΣ,ΤΟΥΣΕΤ]

  ΠΑΡ ΟΛΟ ΠΟΥ Η [ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΥΓΓΕΝΗΣ]

  ΙΤΑΛΙΑ ΑΦΓΗΣΕ ΤΟΤΕ ΕΝΑΝ ΠΙΡΑΝΤΕΛΟ,ΕΝΑΝ

  ΝΤ/ΑΝΟΥΝΤΣΙΟ,ΜΙΑ ΝΤΕΛΕΝΤΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΡΟΤΣΕ

  ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΕ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΝΟΣ ΛΟΡΚΑ,

  ΕΝΟΣ ΓΚΑΣΕΤ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΙΓΚΛΑΝ[ΠΟΥ ΠΟΛΟΙ

  ΤΟΝ ΠΑΡΟΜΙΟΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΟΫΣ.].

  ΕΠΙΣΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

  ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΕΝΑΒΕΝΤΕ ΚΑΙ Ο ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ.

  
  

  ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΖΩΗ ΔΕ ΣΕ ΡΩΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΤΗΝ ΘΕΛΕΙΣ Η ΟΧΙ...ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΦΟΡΤΩΘΕΙΣ ΠΟΥ[σού] ΤΙΣ ΑΠΟΡΙΠΤΕΙ ΤΟ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΔΕΙΛΙΑ.

  
  

  ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΧΑΣΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΤΟΤΕ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙΣ ΤΟΝ..ΠΛΟΥΣΙΟ
  
  
  
  

  Αλίθια έβρεξε την πένα στο μελανοδοχείο και την άφησε να γλιστρήσει πάνω στο χαρτί, χαράζοντας μια γραμμή σε μπλε γυαλιστερό χρώμα. Έγραψε το όνομά της κι έμεινε να κοιτάζει το μελάνι που στέγνωνε σιγά σιγά. Η απόλαυση της λευκής σελίδας, που πάντα στην αρχή ανάδινε ένα άρωμα μυστηρίου γεμάτο υποσχέσεις, χάθηκε μεμιάς. Με το που άρχιζε κανείς να βάζει στο χαρτί τις πρώτες λέξεις, ανακάλυπτε ότι στη γραφή, όπως και στη ζωή, η απόσταση μεταξύ προθέσεων και αποτελεσμάτων πήγαινε χέρι χέρι με την αθωότητα με την οποία εκφράζονταν οι μεν και γίνονταν αποδεκτά τα δε. Βάλθηκε να γράψει μια φράση που θυμόταν από ένα απ’ τα αγαπημένα της βιβλία, όταν στάθηκε κι έστρεψε το βλέμμα προς την πόρτα. Άφησε την πένα πάνω στο χαρτί κι έμεινε να κοιτάζει σιωπηλή.
  
  Στη Βαρκελώνη, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, ο Ντανιέλ Σεμπέρε δεν είναι πια εκείνο το αγόρι που η ζωή του θα άλλαζε μέσα στους διαδρόμους του Κοιμητηρίου των Λησμονημένων Βιβλίων. Το μυστήριο του θανάτου της μητέρας του, της Ισαβέλας, έχει ανοίξει στην ψυχή του μιαν άβυσσο, από την οποία προσπαθούν να τον σώσουν η σύζυγός του Μπέα και ο πιστός του φίλος, ο Φερμίν. Και πάνω που ο Ντανιέλ πιστεύει πως απέχει μόλις ένα βήμα από τη λύση του αινίγματος, μια συνωμοσία με ρίζες πολύ πιο βαθιές και σκοτεινές απ’ ό,τι θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί απλώνει τα δίχτυα της ξεκινώντας από τη ρίζα του Καθεστώτος. Τότε ακριβώς εμφανίζεται η Αλίθια Γκρις, ένα πλάσμα γεννημένο απ’ τις σκιές του πολέμου, για να τους οδηγήσει στην καρδιά του σκότους, αποκαλύπτοντας τη σκοτεινή ιστορία της οικογένειας… αν και με τρομερό τίμημα.
  
  Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ είναι ένα συναρπαστικό αφήγημα γεμάτο πάθη, συνωμοσίες και περιπέτειες. Μέσα από τις σελίδες του οδηγούμαστε στο μεγάλο φινάλε της σάγκας που ξεκίνησε με τη ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ και που εδώ εξελίσσεται σε όλη της την ένταση και το βάθος, ενώ συγχρόνως αποτελεί μέγιστο ύμνο στον κόσμο των βιβλίων, στην τέχνη τού να αφηγείται κανείς ιστορίες και στον μαγικό δεσμό ανάμεσα στη λογοτεχνία και τη ζωή.

  Ο κορυφαίος Ισπανός λογοτέχνης, Κάρλος Ρουίθ Θαφόν, με 30 εκατ. αντίτυπα διεθνώς και 22 λογοτεχνικά βραβεία, μας μεταφέρει ξανά στην ατμοσφαιρική Βαρκελώνη και στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων!

  Βιβλία της σειράς "Το Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων"

  Πείτε μας τη γνώμη σας

  Ευχαριστούμε για την κριτική σας! Η γνώμη σας είναι πολύ σημαντική για εμάς, τους συγγραφείς και τους αναγνώστες μας.
  Όροι χρήσης

  Βαθμολογήστε το

  Ψευδώνυμο

  Αφήστε το κενό για να εμφανιστεί το αληθινό σας όνομα.
  

  Γράψτε τη γνώμη σας

  

  Ο ΚΑΡΛΟΣ ΡΟΥΙΘ ΘΑΦΟΝ είναι ένας από τους πλέον διαβασμένους και αναγνωρισμένους συγγραφείς σε όλο τον κόσμο. Γεννημένος στη Βαρκελώνη, ξεκίνησε τη λογοτεχνική του καριέρα το 1993 με το εφηβικό μυθιστόρημα El principe de la niebla (Βραβείο Edebé) και ακολούθησαν τα El palacio de...περισσότερα

  Όλα τα βιβλία του συγγραφέα

  Η βιβλιοθήκη μου

  Βιβλία που είδα

  Βιβλία που επιθυμώ

  Προσθέστε τα βιβλία που σας ενδιαφέρουν!

  Τα Παιχνίδια μου

  Η Παιχνιδοθήκης σας είναι άδεια

  Newsletter

  Νέα, εκδόσεις, εκδηλώσεις και μοναδικές προσφορές κάθε μήνα στο email σας! Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή.

  προηγούμενα newsletter

  Βρείτε μας στα κοινωνικά δίκτυα
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

NextPrev

Νοέμβριος 2017

• Τετάρτη1 19:00

  Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος στις Σέρρες

• Παρασκευή3 18:30

  Η Πηνελόπη Κουρτζή στη Μυτιλήνη

• Σάββατο4 12:00

  Ο Νίκος Πιλάβιος στην Καλλιθέα

• Σάββατο4 12:00

  Η Μαριλίτα Χατζημποντόζη στη Ν. Ερυθραία

• Σάββατο4 19:00

  Η Αργυρώ Μαργαρίτη στα Πευκάκια

• Κυριακή5 12:00

  Η Σοφία Κομηνέα και ο Αντρέας Γιοβάνος στο Σοφικό Κορινθίας

• Κυριακή5 12:00

  Η Φανή Τερζόγλου στην Ξάνθη

• Κυριακή5 12:30

  Ο Στρατηγός Μάνος Σφακιανάκης και η ψυχολόγος Βέρα Αθανασίου στο Χολαργό

• Τρίτη7 19:00

  Η Σοφία Βόικου στη Θεσσαλονίκη

• Τετάρτη8 19:30

  Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος στην Κηφισιά * ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ *

• Πέμπτη9 19:00

  Η Θέκλα Πετρίδου στη Λεμεσό

• Σάββατο11 13:00

  Η Έλενα Αρτζανίδου στην Αθήνα

• Σάββατο11 19:30

  Η Πένυ Παπαδάκη στον Πειραιά

• Κυριακή12 11:00

  Η Έλενα Αρτζανίδου στην Κηφισιά

• Δευτέρα13 18:30

  Ο Στρατηγός Μάνος Σφακιανάκης και η ψυχολόγος Βέρα Αθανασίου στην Ελευσίνα

• Δευτέρα13 19:30

  Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος στην Πάτρα

• Τρίτη14 19:00

  Η Γιώτα Φώτου στην Καρδίτσα

• Τετάρτη15 19:00

  Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος στο Παγκράτι

• Τετάρτη15 19:00

  Η Κλαίρη Θεοδώρου στην Κηφισιά

• Τετάρτη15 19:00

  Η Μαίρη Παπαπαύλου στη Λευκωσία

• Σάββατο18 12:00

  Ο Χρήστος Δημόπουλος στην Καλλιθέα

• Σάββατο18 12:00

  Ο Νίκος Πιλάβιος στην Αθήνα

• Τρίτη21 19:30

  Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος στον Άγιο Νικόλαο

• Παρασκευή24 18:30

  Η Θέκλα Πετρίδου στη Λάρνακα

• Σάββατο25 12:00

  Ο Νικός Πιλάβιος στη Ν. Ερυθραία

• Παρασκευή1 18:30

  Η Θέκλα Πετρίδου στη Λευκωσία

• Εορτές: Ανάργυρος, Ανάργυρη, Αναργυρούλα, Δαβίδ (όσιος Εύβοιας), Δαυίδ, Δαμιανός, Δαμιανή, Διόνυσος, Κοσμάς

δείτε περισσότερες εκδηλώσεις

ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΓΑMΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝ/ΑΠΕΞΩ ΜΑΣ

Pablo Picasso - Vingt Poemes de Gongora, Circa...

Pablo Picasso - Vingt Poemes de Gongora, Circa...

Jorje Sembrun

BLUE PERIOD

PICASSO

aralal

Η ατυχία του Δον Κιχώτη δεν ήταν η φαντασιοπληξία του, αλλά ο Σάντσο Πάντσα.

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει τη δική του άποψη, αρκεί να συμφωνεί με τη δική μου.

lorca

lorca

picasso

Www.poytsoi.blogspot.com

PICASSO

PABLO

PICASSO

ZAQUELLINE

PICASSO

PABLO

picasso

joven

picasso

joven

picasso

joven mujer

picasso

ritratto de un joven

pablo

picasso

olga

-

picasso

-

ili0metron

ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ

ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ «Το δάνειο» του Τζόρντι Γκαλθεράν | Η ξεκαρδιστική κωμωδία συνεχίζει να μας θυμίζει πως κάποια πράγματα σ’αυτή τ...

Το δάνειο

Το δάνειο Μια δραματική κομεντί, εμπνευσμένη από τη χρηματοπιστωτική αλλά και την υπαρξιακή κρίση, στοιχειοθετείται γύρω α...

picasso

Λόπε ντε Βέγκα, ο μεγάλος μας άγνωστος

«Οι Τρελοί της Βαλένθια» στο θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή

Οι Τρελοί της Βαλένθια Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή 2ος Χρόνος 2016 Σκηνοθεσία Μιχάλης Καλαμπόκης

Οι Τρελοί της Βαλένθια Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή 2ος Χρόνος 2016 Σκηνοθεσία Μιχ... Η sold out ξεκαρδιστική Αναγεννησιακή κωμωδία του 2015 του Λόπε Ντε Βέγκα επιστρέφει στο Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή έ...

«Οι Τρελοί της Βαλένθια» στο θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή «Οι Τρελοί της Βαλένθια» του Λόπε Ντε Βέγκα ανεβαίνουν για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή σε σκηνοθεσί...

Λόπε ντε Βέγκα, ο μεγάλος μας άγνωστος Για τη λαϊκότητα των έργων του Λόπε ντε Βέγκα, κορυφαίου εκπροσώπου του ισπανικού Siglo de Oro («Χρυσός Αιώνας»)...

PEDRO MUNOZ SECA

picasso

sylvette david

picasso

PICASSO

“ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΕ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ” του Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε από τις εκδόσεις Πατάκη

“ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΕ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ” του Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε από τις εκ... ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΕ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ Συγγραφέας: ΑΡΤΟΥΡΟ ΠΕΡΕΘ-ΡΕΒΕΡΤΕ Μετάφραση: ΤΙΤΙΝΑ ΣΠΕΡΕΛΑΚΗ «Σε καιρο...

unamuno

«Αν θέλετε να χάσετε έναν άνθρωπο, μάθετέ του να παίζει σκάκι». Δεν γνωρίζω καλύτερη απεικόνιση αυτού του αφορισμού, που αποδίδεται στον Όσκαρ Ουάιλντ, από τη διαφωτιστική σκηνή όπου ο Βίλχελμ Στάινιτς, ένας από τους πιο αμείλικτους σκακιστές του 19ου αιώνα, ο οποίος εγκλείστηκε σε άσυλο όταν έχασε τα λογικά του, προκαλεί τον Θεό να παίξει μαζί του μια τελευταία παρτίδα, παραχωρώντας του μάλιστα το πλεονέκτημα ενός στρατιώτη. Αυτός ο Εβραίος από τη Βοημία, μέσα στην τρέλα του είχε καταλάβει, πριν από τον Νίτσε, ότι όποιος αναμετριέται με τον Θεό γίνεται ο ίδιος Θεός.
Αυτό το σύντομο αφήγημα παρουσιάζει έναν μισάνθρωπο που δεν αντέχει άλλο τη βλακεία. Αναγνώστης του Φλωμπέρ, αποσύρεται στην ακροθαλασσιά, σε ένα ξενοδοχείο όπου δεν τον ξέρει κανείς και όπου, δόξα τω Θεώ, ούτε εκείνος γνωρίζει κανέναν. Θα συνάψει, ωστόσο, περίεργο δεσμό με έναν άγνωστο, εξίσου σιωπηλό και αινιγματικό σαν τον ίδιο, έναν κάποιο δον Σανδάλιο, που πηγαίνει στη λέσχη μόνο για να παίξει σκάκι, και παίζει χωρίς να αρθρώνει λέξη, με αρρωστημένη μανία.
"Για τον δον Σανδάλιο", γράφει ο Ουναμούνο, "οι στρατιώτες, οι αξιωματικοί, οι πύργοι, τ' άλογα, οι βασίλισσες και οι βασιλιάδες του σκακιού έχουν πιο πολλή ψυχή απ' τα πρόσωπα που τα κινούν. Μπορεί και να 'χει δίκιο". Έξαλλου, το παιχνίδι του σκακιού είναι πέρα από το κακό και το καλό.
Αλλά ο Ουναμούνο, συντάσσοντας αυτή τη νουβέλα, έχει πάντα στο μυαλό του ότι είναι ο συγγραφέας του "Τραγικού αισθήματος της ζωής", αδελφό πνεύμα του Κίρκεγκωρ, του φιλοσόφου που αναρωτιέται: "Είμαστε, γίνεται να είμαστε, κάτι περισσότερο από παίκτες σκακιού;".

Τα μεγάλα δημιουργικά πνεύματα είναι προικισμένα με οίστρο προφητικό. Ιδού ο Μιγέλ ντε Ουναμούνο: έγραψε πριν μισό περίπου αιώνα την "Αγωνία του Χριστιανισμού", πριν, κάτω από την σκληρότατη πίεση των σύγχρονων μετασχηματισμών του βίου, σπάσουν οι πνευματικές φλέβες των ανθρώπων και διαποτίσουν τον κόσμο με αγωνία.
Η βαθύτατη γεύση του υπάρχειν είναι για τον συνειδητό άνθρωπο αγωνιώδης. Αλλά μια ζωή, των πρώτων δεκαετιών του αιώνα μας, που διαφύλαγε σχεδόν ανέπαφη την κρούστα της κοινωνικής ζωής, δεν άφηνε παρά μονάχα στα προικισμένα πνεύματα να συλλάβουν δια του εαυτού τους τον παλμό της αγωνίας που άρχισε να συνταράζει την οικουμένη. Κι έπρεπε νάρθουν αποσβολωτικά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας γεγονότα, ανομολόγητες κακουργίες, και μια τεχνολογική πρόοδος οπλισμένη με πάθος ριζικών ανανεώσεων της ζωής ώστε να βυθιστούμε όλοι, άγρυπνοι και ναρκωμένοι, στη λέμφο της αστάθειας των πάντων και της μεταβλητότητας και του εσωτερικού μας και του εξωτερικού κόσμου [...].
Ο προφητισμός του Ουναμούνο καταπλήσσει ακόμη βαθύτερα, όταν αναλογιστεί κανείς πως αναφέρεται στην αγωνία του Χριστιανισμού [...]. Στα 1924 η Εκκλησία ήταν θεσμός καθησυχαστικός με βαθύτατες προεκτάσεις κοινωνικής ισορροπίας κι ασφάλειας των κοινωνικών συστημάτων που στα σπλάγχνα της τη φιλοξενούσαν. Ακόμη, στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, η Εκκλησία ήταν ο ουσιώδης παράγων που διέλυε και καθησύχαζε αντιδράσεις των ζωηρών αιμάτων μέσα στις κοινωνίες σε στενή συνεργασία με τις δυνάμεις του κόσμου τούτου, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, παράγων ανασταλτικός εξελίξεων, λαβαίνοντας πάντα με τη μορφή προνομίων, πλούσιο το μερίδιό της για τη συνεργασία αυτή. Έπρεπε να περάσει, με οδύνη πολλή, μισός αιώνας πάνω από την οικουμένη για ν' αποκαλυφτεί [...] η εκκοσμίκευση της Εκκλησίας, η προσχώρησή της στον κόσμο αυτό. Και είμαστε σήμερα μάρτυρες μιας όλο κι ευρύτερης "αμφισβήτησης" στους κόλπους των Εκκλησιών, "αμφισβήτησης" που εκπηγάζει από τα ζωντανά και ανήσυχα πνεύματα που ζουν για την αγάπη του Χριστού.
Ο Ουναμούνο ξεκινά από την υπαρξιστική σύλληψη της ζωής ως αγώνα και ως αγωνίας για να αποκαλύψει τον Χριστιανισμό -την αληθινή ζωή- ως στην ουσία του αγώνα κι αγωνία. Αγωνία της σάρκας που ζητεί εν πνεύματι Αγίω να μεταμορφωθεί, αγωνία του στοχασμού που δεν αρκείται να κατακτήση το χώρο της λογικής αλλά αξιώνει να του επιτραπεί να εισχωρήσει και στο χώρο του μυστηρίου. Αυτή την έννοια έχει το πάθος του Ουναμούνο να βρει τη ρίζα του μυστηρίου στο λόγο και ν' αποκαλύψει τα αγωνιώδη για την ανθρώπινη ύπαρξη μυστικά του, αυτά που βρίσκονται στην πίστη, σ' εκείνους που άγραφοι κι αμόρφωτοι, πιστεύουν στη χάρη του Θεού και δέχονται τον αποκαλυπτικό φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος, φωτισμό που ο εγωισμός των δύστυχων μορφωμένων αναχαιτίζει.
Μέσα από το γεμάτο σάλο κείμενο του Ουναμούνο, γραμμένο σε ώρες ανυπόμονης εσωτερικής εγρήγορσης, αναπηδούν θέματα, σαν το θέμα της αρρενωπότητας της πίστης μας ή της αγάπης ως αγωνιώδους σύλληψης του βίου [...]. Έτσι, η άρνησή του του κοινωνικού χαρακτήρα του Χριστιανισμού που σήμερα απειλεί την Εκκλησία μ' ενός άλλου είδους εκκοσμίκευση που τα μάτια των συνειδήσεών μας δεν διακρίνουν καθαρά, είναι μια απόρριψη προφητική που θα τη δεχτούμε καταφάσκοντας στα χρόνια που έρχονται.
Βέβαια, η συχνά δριμεία κριτική του δον Μιγέλ γίνεται με βάση τα δεδομένα του Ρωμαιοκαθολικισμού και για τούτο οι θαρραλέες του θέσεις και για τη Μεταρρύθμιση και για τους Ιησουΐτες. Αλλά η ενοραματική του ματιά σωστά βλέπει σήμερα πια, την πολιορκία της Εκκλησίας από τις δυνάμεις του κόσμου και την προσπάθειά τους να της μουδιάσουν τους σταθερά αγωνιώδεις κι επαναστατικούς της χυμούς, να της ακινητήσουν τα πνευματικά νεύρα που την κάμουν να στέκεται πάνω από τον κόσμο, κόσμο που ζει, απειλεί και μάχεται με όργανο το φόβο του θανάτου, με την δύναμη της ανάστασης και της αθανασίας του ανθρώπου που είναι η ουσία της ελευθερίας και της αγάπης, αλλά κι η ουσία της αυθεντικής αγωνίας ως άρνησης της δουλείας του θανάτου.Ο Άγιος Μανουήλ ο Μάρτυρας, το κορυφαίο έργο του Ουναμούνο, συνοψίζει τα βασικά στοιχεία της ουναμουνικής σκέψης, συνενώνοντας τους διάσπαρτους ψιθύρους με τους οποίους ο συγγραφέας διαταράζει την υπαρξιακή μας ραστώνη. Κείμενο γεμάτο συμβολισμούς, προσεγγίζει με τολμηρό τρόπο τις έννοιες της ζωής και του θανάτου, μέσω της

unamuno

«Αν θέλετε να χάσετε έναν άνθρωπο, μάθετέ του να παίζει σκάκι». Δεν γνωρίζω καλύτερη απεικόνιση αυτού του αφορισμού, που αποδίδεται στον Όσκαρ Ουάιλντ, από τη διαφωτιστική σκηνή όπου ο Βίλχελμ Στάινιτς, ένας από τους πιο αμείλικτους σκακιστές του 19ου αιώνα, ο οποίος εγκλείστηκε σε άσυλο όταν έχασε τα λογικά του, προκαλεί τον Θεό να παίξει μαζί του μια τελευταία παρτίδα, παραχωρώντας του μάλιστα το πλεονέκτημα ενός στρατιώτη. Αυτός ο Εβραίος από τη Βοημία, μέσα στην τρέλα του είχε καταλάβει, πριν από τον Νίτσε, ότι όποιος αναμετριέται με τον Θεό γίνεται ο ίδιος Θεός.
Αυτό το σύντομο αφήγημα παρουσιάζει έναν μισάνθρωπο που δεν αντέχει άλλο τη βλακεία. Αναγνώστης του Φλωμπέρ, αποσύρεται στην ακροθαλασσιά, σε ένα ξενοδοχείο όπου δεν τον ξέρει κανείς και όπου, δόξα τω Θεώ, ούτε εκείνος γνωρίζει κανέναν. Θα συνάψει, ωστόσο, περίεργο δεσμό με έναν άγνωστο, εξίσου σιωπηλό και αινιγματικό σαν τον ίδιο, έναν κάποιο δον Σανδάλιο, που πηγαίνει στη λέσχη μόνο για να παίξει σκάκι, και παίζει χωρίς να αρθρώνει λέξη, με αρρωστημένη μανία.
"Για τον δον Σανδάλιο", γράφει ο Ουναμούνο, "οι στρατιώτες, οι αξιωματικοί, οι πύργοι, τ' άλογα, οι βασίλισσες και οι βασιλιάδες του σκακιού έχουν πιο πολλή ψυχή απ' τα πρόσωπα που τα κινούν. Μπορεί και να 'χει δίκιο". Έξαλλου, το παιχνίδι του σκακιού είναι πέρα από το κακό και το καλό.
Αλλά ο Ουναμούνο, συντάσσοντας αυτή τη νουβέλα, έχει πάντα στο μυαλό του ότι είναι ο συγγραφέας του "Τραγικού αισθήματος της ζωής", αδελφό πνεύμα του Κίρκεγκωρ, του φιλοσόφου που αναρωτιέται: "Είμαστε, γίνεται να είμαστε, κάτι περισσότερο από παίκτες σκακιού;".

Τα μεγάλα δημιουργικά πνεύματα είναι προικισμένα με οίστρο προφητικό. Ιδού ο Μιγέλ ντε Ουναμούνο: έγραψε πριν μισό περίπου αιώνα την "Αγωνία του Χριστιανισμού", πριν, κάτω από την σκληρότατη πίεση των σύγχρονων μετασχηματισμών του βίου, σπάσουν οι πνευματικές φλέβες των ανθρώπων και διαποτίσουν τον κόσμο με αγωνία.
Η βαθύτατη γεύση του υπάρχειν είναι για τον συνειδητό άνθρωπο αγωνιώδης. Αλλά μια ζωή, των πρώτων δεκαετιών του αιώνα μας, που διαφύλαγε σχεδόν ανέπαφη την κρούστα της κοινωνικής ζωής, δεν άφηνε παρά μονάχα στα προικισμένα πνεύματα να συλλάβουν δια του εαυτού τους τον παλμό της αγωνίας που άρχισε να συνταράζει την οικουμένη. Κι έπρεπε νάρθουν αποσβολωτικά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας γεγονότα, ανομολόγητες κακουργίες, και μια τεχνολογική πρόοδος οπλισμένη με πάθος ριζικών ανανεώσεων της ζωής ώστε να βυθιστούμε όλοι, άγρυπνοι και ναρκωμένοι, στη λέμφο της αστάθειας των πάντων και της μεταβλητότητας και του εσωτερικού μας και του εξωτερικού κόσμου [...].
Ο προφητισμός του Ουναμούνο καταπλήσσει ακόμη βαθύτερα, όταν αναλογιστεί κανείς πως αναφέρεται στην αγωνία του Χριστιανισμού [...]. Στα 1924 η Εκκλησία ήταν θεσμός καθησυχαστικός με βαθύτατες προεκτάσεις κοινωνικής ισορροπίας κι ασφάλειας των κοινωνικών συστημάτων που στα σπλάγχνα της τη φιλοξενούσαν. Ακόμη, στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, η Εκκλησία ήταν ο ουσιώδης παράγων που διέλυε και καθησύχαζε αντιδράσεις των ζωηρών αιμάτων μέσα στις κοινωνίες σε στενή συνεργασία με τις δυνάμεις του κόσμου τούτου, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, παράγων ανασταλτικός εξελίξεων, λαβαίνοντας πάντα με τη μορφή προνομίων, πλούσιο το μερίδιό της για τη συνεργασία αυτή. Έπρεπε να περάσει, με οδύνη πολλή, μισός αιώνας πάνω από την οικουμένη για ν' αποκαλυφτεί [...] η εκκοσμίκευση της Εκκλησίας, η προσχώρησή της στον κόσμο αυτό. Και είμαστε σήμερα μάρτυρες μιας όλο κι ευρύτερης "αμφισβήτησης" στους κόλπους των Εκκλησιών, "αμφισβήτησης" που εκπηγάζει από τα ζωντανά και ανήσυχα πνεύματα που ζουν για την αγάπη του Χριστού.
Ο Ουναμούνο ξεκινά από την υπαρξιστική σύλληψη της ζωής ως αγώνα και ως αγωνίας για να αποκαλύψει τον Χριστιανισμό -την αληθινή ζωή- ως στην ουσία του αγώνα κι αγωνία. Αγωνία της σάρκας που ζητεί εν πνεύματι Αγίω να μεταμορφωθεί, αγωνία του στοχασμού που δεν αρκείται να κατακτήση το χώρο της λογικής αλλά αξιώνει να του επιτραπεί να εισχωρήσει και στο χώρο του μυστηρίου. Αυτή την έννοια έχει το πάθος του Ουναμούνο να βρει τη ρίζα του μυστηρίου στο λόγο και ν' αποκαλύψει τα αγωνιώδη για την ανθρώπινη ύπαρξη μυστικά του, αυτά που βρίσκονται στην πίστη, σ' εκείνους που άγραφοι κι αμόρφωτοι, πιστεύουν στη χάρη του Θεού και δέχονται τον αποκαλυπτικό φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος, φωτισμό που ο εγωισμός των δύστυχων μορφωμένων αναχαιτίζει.
Μέσα από το γεμάτο σάλο κείμενο του Ουναμούνο, γραμμένο σε ώρες ανυπόμονης εσωτερικής εγρήγορσης, αναπηδούν θέματα, σαν το θέμα της αρρενωπότητας της πίστης μας ή της αγάπης ως αγωνιώδους σύλληψης του βίου [...]. Έτσι, η άρνησή του του κοινωνικού χαρακτήρα του Χριστιανισμού που σήμερα απειλεί την Εκκλησία μ' ενός άλλου είδους εκκοσμίκευση που τα μάτια των συνειδήσεών μας δεν διακρίνουν καθαρά, είναι μια απόρριψη προφητική που θα τη δεχτούμε καταφάσκοντας στα χρόνια που έρχονται.
Βέβαια, η συχνά δριμεία κριτική του δον Μιγέλ γίνεται με βάση τα δεδομένα του Ρωμαιοκαθολικισμού και για τούτο οι θαρραλέες του θέσεις και για τη Μεταρρύθμιση και για τους Ιησουΐτες. Αλλά η ενοραματική του ματιά σωστά βλέπει σήμερα πια, την πολιορκία της Εκκλησίας από τις δυνάμεις του κόσμου και την προσπάθειά τους να της μουδιάσουν τους σταθερά αγωνιώδεις κι επαναστατικούς της χυμούς, να της ακινητήσουν τα πνευματικά νεύρα που την κάμουν να στέκεται πάνω από τον κόσμο, κόσμο που ζει, απειλεί και μάχεται με όργανο το φόβο του θανάτου, με την δύναμη της ανάστασης και της αθανασίας του ανθρώπου που είναι η ουσία της ελευθερίας και της αγάπης, αλλά κι η ουσία της αυθεντικής αγωνίας ως άρνησης της δουλείας του θανάτου.Ο Άγιος Μανουήλ ο Μάρτυρας, το κορυφαίο έργο του Ουναμούνο, συνοψίζει τα βασικά στοιχεία της ουναμουνικής σκέψης, συνενώνοντας τους διάσπαρτους ψιθύρους με τους οποίους ο συγγραφέας διαταράζει την υπαρξιακή μας ραστώνη. Κείμενο γεμάτο συμβολισμούς, προσεγγίζει με τολμηρό τρόπο τις έννοιες της ζωής και του θανάτου, μέσω της

CARICATURAS PARA GREGUERIAS

qUe es una biblioteca para ti?

expo en MADRID BNEDEL 18 DE ABRIL AL 28 DEL MAYO 2017

MADRID 17

Ignacio MEJIAS

Critic, poet, actor, sportsman

Sánchez then became a critic of his own faenas in La Unión. He held his own in this war of nerves and of image, but after several serious gorings, he got tired and left the circuit in 1927. That year he returned to Seville and arranged a meeting of young poets at his estate who wanted to pay homage to Luis de Góngora in his tricentenary. Here was born the famous Generación del 27. In their best-known group photo, Sánchez appears with his ever-present tipped hat, elegant, smiling.

He wrote several theater works, including Sinrazón, on a psychoanalytic theme, which María Guerrero introduced with great critical success, and which was translated into various languages. Also Zaya, an autobiographical piece on bullfighting and metaphysics. Other works included Ni más ni menos, a poetic farce; Soledad, an outline; and Las calles de Cádiz, a grand musical comedy for La Argentinita, with street urchins from La Isla, and including the popular songs of García Lorca.

He also led a conference on tauromaquia at Columbia University in New York. He was a movie actor, a polo player, an auto-racer, a novelist, a "poet", a friend of General Sanjurgo, an unsuccessful promoter of an airport in Seville, president of Real Betis soccer club, of the Red Cross, etc.

The end: Return to the bulls and to love affairs

In 1934 he returned to bullfighting. Earlier he had had a torrid affair with the French Hispanist Marcelle Auclair, whom he had met at the home of Jorge Guillén. His lovesickness was so clear to García Lorca that he wanted him to end the affair because he was convinced that La Argentinita would kill them both.

Sánchez followed Auclair to Paris, where he ran into her husband. She was afraid, and did not want to make a commitment. She returned the following year to see him fight and triumph in Santander. Thereafter their history does not continue, because it was interrupted by Sánchez's final destiny.

Domingo Ortega suffered an automobile accident, and his proxy, Dominguín, asked Sánchez to substitute for him in Manzanares, on 11 August 1934. This came at a bad time for Sánchez, but because the bulls were great he did not want to seem like he was avoiding them. He had no car, no hotel, not even a cuadrilla (bullfighting team). For the first time in his life, he turned to the lottery and drew two tickets with the numbers of the bulls of Ayala that he was scheduled to fight. The first, number 16, Granadino, docile, thin-horned and coarse-skinned, nevertheless gored him.

He did not want to be operated on in the miserable infirmary and asked to be taken back to Madrid, but the ambulance took several hours and the trip went very badly. Two days later he was diagnosed with gangrene. He died, in pain and delirium, on the morning of the 13th.

Trivia

• There is a street that bears his name in the Feria de Abril, Sevilla.
• The Valencian sculptor Mariano Benlliure included him among the figures carrying the coffin of Joselito, in the mausoleum in the cemetery of San Fernando in Seville, since 1926. Ignacio Sánchez Mejías also reposes near the monument.
• He is a subject of a number of documentary movies (Ignacio Sánchez Mejías at the Internet Movie Database) and at least one dramatized biography (Ignacio Sánchez Mejías, el torero renacentista, forthcoming).
• Was once president of Seville football club Real Betis.

See also

• Café Gijón (Madrid)

DIEGO SANTILAN

ΕΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ (ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ)

ΕΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ (ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ) Ένας ισχυρός λόγος για τον οποίο οι αναρχικοί απαξιώνουν, κατά κάποιον τρόπο, την πανάκεια που απορρέει από τον ...

ΤΣΟΥ ΓΟΥΤΙΕΡΕΘ .ΣΑΚΡΟΜΟΝΤΕ [ΜΠΑΡΙΟ ΝΤΕ ΦΛΑΜΕΝΚΟ]

Το Σακρομόντε και οι σπηλιές του υπήρξε πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες όπως ο Ντεμπυσύ, ο Γκλίνκα, και ο Λόρκα και εξακολουθεί να αποτελεί πόλο έλξης και τουρίστες και εκλεκτούς επισκέπτες της Ισπανίας. Το ντοκυμαντέρ αναβιώνει τη μνήμη της πιο φλαμένκο γειτονιάς στη Γη: του Σακρομόντε. Δια των επιζώντων της χρυσής του εποχής που χάθηκε, των ηλικιωμένων ανδρών και γυναικών που ασχολήθηκαν με το φλαμένκο, θα διανύσουμε το παρελθόν για να ξαναβρούμε τις ρίζες τους και τις αναμνήσεις τους. Επί 200 χρόνια, στο Σακρομόντε, στις σπηλιές που βρίσκονταν στις πλαγιές του, κατοικούσαν οι τσιγγάνοι, οι οποίοι το προτίμησαν επειδή πήγαιναν πολύ προσκυνητές στο Αβαείο του Σακρομόντε, που αποτελούσαν πηγή εσόδων γι’ αυτούς. Το φλαμένκο δεν έγινε απλώς μέσο διασκέδασης των προσκυνητών και για να κερδίζουν τα προς το ζην, αλλά μια τέχνη που μεταδίδεται από τους γονείς στα παιδιά. Στην δεκαετία του 60 η γειτονιά έφρασε στο αποκορύφωμά της, με 4.000 κατοίκους που ασχολούνταν όλοι με το φλαμένκο, όλοι ήξεραν να παίζουν κιθάρα, να τραγουδούν ή να χορεύουν. Οι πλημμύρες του 1963 προκάλεσαν την μετεγκατάσταση όλων των κατοίκων της γειτονιάς και η οικογένεια του φλαμένκο διασκορπίστηκε σε άλλες περιοχές της Γρανάδας, με αποτέλεσμα να μην ξαναϋπάρξει αυτό το κλίμα του συλλογικού χορού και του τραγουδιού που μεταδιδόταν από γενιά σε γενιά.
Στα ισπανικά με υποτίτλους στα ελληνικά.
Trailer: https://www.youtube.com/ watch?v=uR94oQ0SXi4

Λόπε ντε Βέγκα

Ανθισμένες αυγούλες
του κρύου χειμώνα
θυμηθείτε το παιδί μου
που κοιμάται στα χιόνια.
Καλότυχες αυγές
του κρύου Δεκέμβρη,
που μ'ανθούς ο ουρανός
και ρόδα σας ραίνει,
εσείς όντας σκληρές
κι ο Θεός όλο συμπόνοια
θυμηθείτε το παιδί μου
που κοιμάται στα χιόνια

blasco

Mamulian

Ροσαλία δε Κάστρο - Βικιπαίδεια

Ροσαλία δε Κάστρο - Βικιπαίδεια

Carolina Coronado - Wikipedia

Carolina Coronado - Wikipedia

Μορατίν, Λεάντρο Φερνάντεθ ντε- - Ygeiaonline.gr

Enrique Gil y Carrasco - Wikipedia, la enciclopedia libre

Enrique Gil y Carrasco - Wikipedia, la enciclopedia libre

José Cadalso - Wikipedia

José Cadalso - Wikipedia

Μορατίν, Λεάντρο Φερνάντεθ ντε- - Ygeiaonline.gr Μορατίν, Λεάντρο Φερνάντεθ ντε- (Leandro Fernάndez de Moratin, Μαδρίτη 1760 – Παρίσι 1828). Ισπανός θεατρικός συ...

DOCUMEND

Ισπανική Διαθήκη |Άρθουρ Καίσλερ

Ισπανική Διαθήκη |Άρθουρ Καίσλερ Ισπανία 1937. Ο εμφύλιος μαίνεται, και ο συγγραφέας, ανταποκριτής της λονδρέζικης εφημερίδας «Νιους Κρόνικλ», συ...

Ορθογεννές συνέδριο γιά τήν ειρήνη 1949.

bio

bio

bio

Ραμόν Μαρία ντελ Βάγιε-Ινκλάν, ο κορυφαίος εκπρόσωπος της ανανεωτικής «Γενιάς του 1898» στην Ισπανία

Ραμόν Μαρία ντελ Βάγιε-Ινκλάν, ο κορυφαίος εκπρόσωπος της ανανεωτικής «Γενι...

Το τραγούδι του καβαλάρη

Μακρινή μου Κόρδοβα
μοναχική μου Κόρδοβα.

Άλογο μαύρο μεγάλο φεγγάρι
ελιές μες στο ταγάρι μου.
Ξέρω τους δρόμους σαν την παλάμη μου
κι όμως ποτέ δε θα φτάσω
στη μακρινή μου Κόρδοβα.

Μεσ' απ' τον κάμπο μέσ' απ τον άνεμο
άλογο μαύρο κόκκινο φεγγάρι.
Είναι ο θάνατος εκεί και με παραμονεύει
ψηλά απ' τους πύργους πάνω
της μακρινής μου Κόρδοβας.

Αχ, τι μακρύς που είναι ο δρόμος
αχ, το μαύρο το άξιο τ' άλογό μου.
Αχ κι ο θάνατος εκεί να με προσμένει
ώσπου να φτάσω κάποτε
στη μακρινή μου Κόρδοβα.

Μακρινή μου Κόρδοβα
μοναχική μου Κόρδοβα

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου

από την ανθολογία Άρης Αλεξάνδρου, Διάλεξα
Εκδόσεις: Κείμενα, 1984

* * *

ANSELMO LORENZO

Anselmo Lorenzo - Wikipedia

Anselmo Lorenzo - Wikipedia

Diego Abad de Santillán - Wikipedia

Diego Abad de Santillán - Wikipedia

Εουζένι δ' Ορς - Βικιπαίδεια

Εουζένι δ' Ορς - Βικιπαίδεια

Lucía Sánchez Saornil - Wikipedia

Lucía Sánchez Saornil - Wikipedia

"Δον Παγιασίτο" της Άνα Μαρία Ματούτε - Vakxikon.gr

"Δον Παγιασίτο" της Άνα Μαρία Ματούτε - Vakxikon.gr Mεταφράζει ο Τάσος Ψάρρης. Η Άνα Μαρία Ματούτε (Ana María Matute) είναι μια από τις πιο αναγνωρισμένες λογοτεχνι...

GOMEZ DE LA SERNA

Στο Ισπανικό Λεξικό θα μπορούσαμε να διαβάσουμε πως Gregueria σημαίνει ασυναρτησία κι ακόμα φωνασκία και θολούρα. Ο Σέρνα βρήκε πως σε παλιά λεξικά Γκρεγκερία σημαίνει τις κραυγές των μικρών γουρουνιών όταν πάνε πίσω από τη μητέρα τους. Τώρα πια όμως, από το 1960 και μετά, υπάρχει και η αναφορά σ' αυτό το είδος, ας πούμε, του αποφθέγματος που δημιούργησε και επέβαλε ο Σέρνα "για να αναφέρεται σ' ένα είδος λογοτεχνικού σχολίου, σύντομου και πνευματώδους, σχετικά με κάποια άποψη της ανθρώπινης πραγματικότητας". (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

CERVANTES 400 ANOS

-

-.-.

pablo

-

PICASSO

PCS

GREAT SENCECIONAL PICASSO

PICASSO

PICASSO

OLGA

PICASSO

COPIE BY

PICASSO

LAS ESCLAVAS DE PICASSO

Ο ΠΙΚΑΣΣΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥΣ {ΚΛΕΕ,ΝΤΑΛΙ,ΧΟΛΝΤΕΡ,ΣΚΡΙΑΜΠΙΝ ΚΤΛ} ΠΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΟΤΙ ΠΡΟΣΔΟΚΟΥΝ ΜΥΣΤΙΚΟΠΑΘΩΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΩΝ ΜΑ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΕΦΕΡΕ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΤΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΗ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΕΙ

-

-

-

P.C.

PICASSO

ΜΠΑΛΖΑΚ

-ΠΙΚΑΣΣΟ

ΠΙΚΑΣΣΟ ΕΛΥΑΡ

ΠΙΚΑΣΣΟ

ΠΙΚΑΣΣΟ

ΠΙΚΑΣΣΟ

ΜΠΑΛΖΑΚ

ΠΙΚΑΣΣΟ

ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟ [[ΜΕΝΙΝΑΣ]] ΜΕ ΥΠΕΡΟΧΑ ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ ΜΥΣΤΙΚΟΠΑΘΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ-ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΣΟΣΤΑΚΟΒΙΤΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΛΗΛΙΣΘΕΙ

ΠΙΚΑΣΣΟ

-

ΥΠΕΡΟΧΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΙΚΑΣΣΟ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΤΑΥΡΟΜΑΧΙΑ

ΕΝΑΣ 100% ΚΑΤΣΤΙΣΤΗΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

ΚΥΒΙΣΤΙΚΗ ΤΕΧΝΟΤΡΟΠΙΑ

-

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΤΟΥ ΜΟΥΣΑ..ΠΟΥ ΤΟΝ ΦΛΟΓΙΖΕ ΑΠΟ ΕΜΠΝΕΥΣΗ

ΣΥΛΒΕΤ ΝΤΑΒΙΝΤ ..ΑΠΟΛΥΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

PICASSO

ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΤΟΥ ΝΤΟΥΕΝΤΕ..ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΥΦΟΣ ΠΑΡΕΜΦΕΡΕΣ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟΥ ΚΑΤΑΛΑΝΟΥ ΠΕΣΙΜΙΣΤΗ ΝΟΝΕΛ

ΒΕΝΑΒΕΝΤΕ

MOY TAIPIAZEI

Το χρήμα δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους, όμως είναι το μόνο που μπορεί να μας αποζημιώσει αν δεν είμαστε. Jacinto Benavente, 1866-1954, Ισπανός συγγραφέας
	Η ειρωνεία είναι μια θλίψη που δεν μπορεί να κλάψει, και γι’ αυτό χαμογελάει. Jacinto Benavente, 1866-1954, Ισπανός συγγραφέας
	Ο εχθρός αρχίζει να γίνεται επικίνδυνος όταν αρχίζει να έχει δίκιο. Jacinto Benavente, 1866-1954, Ισπανός συγγραφέας
	Η πειθαρχία είναι όταν ένας ηλίθιος αναγκάζει να τον υπακούν άνθρωποι που είναι πιο έξυπνοι. Jacinto Benavente, 1866-1954, Ισπανός συγγραφέας
	Όταν δεν σκέφτεται κανείς τι λέει, λέει αυτό που σκέφτεται. Jacinto Benavente, 1866-1954, Ισπανός συγγραφέας
	Η ζωή μάς έχει μάθει πως, καμιά φορά, για να είσαι καλός, θα πρέπει να σταματήσεις να είσαι τίμιος.

Εκτός κι αν η δύναμη της σκέψης συνοδεύεται από δύναμη για δράση, μια ανώτερη διάνοια ζει ένα συνεχές μαρτύριο.

ΑΤΑΚΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΛΔΕΡΟΝ ΠΟΥ Ο ΒΕΡΛΑΙΝ ΤΟΝ ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΩΣ ΑΝΩΤΕΡΟ ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ

ΟΙ ΔΥΣΤΥΧΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΗΣ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΥΔΡΑΣ.Η ΜΙΑ ΞΕΠΗΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ [ΕΛΑΦΡΩΣ...ΤΟΛΣΤΟΙΚΟ]

ΜΕ ΤΟ ΑΠΛΕΤΟ ΦΩΣ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΙΜΗ [...Η ΤΗΝ ΖΗΜΕΝΣ]

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΑΠΟΝΙΕΤΑΙ.ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΗ ΛΗΣΜΟΝΟΥΜΕ ΕΥΚΟΛΑ.

ΠΟΤΕ Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΛΕΕΙ ΨΕΜΑΤΑ?

ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΤΑΠΙΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΔΥΣΚΟΛΑ ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥΣ.

Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΓΙΔΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΠΛΕΞΙΜΟ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙΣ.

Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΜΙΣΗΣ ΜΑΣ [ΤΗΣ] ΖΩΗΣ Ο ΥΠΝΟΣ.

dora maar

ή γερνίκα εν τω γίγνεσθαι.

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ 2014 ΜΠΕΝΑΒΕΝΤΕ [[ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΝΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ]] ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΠΡΕΒΕΛΑΚΗ

O PICASSO HTAN ή επιτομή τής ανθρώπινου φαντασίας

http://www.museepicassoparis.fr/vie-de-pablo-picasso-2/

picasso

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

POCASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

FACE BOOK

picasso

picasso

picasso

ΜΠΕΝΑΒΕΝΤΕ= ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΝΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ Κ.Θ.Β.Ε. 1982

PICASSO

WWW.MAKRISORESTHS.BLOGSPOT.COM

PICASSO

valdes l..

Ο "Πολύφημος" του Αρμάντο Παλάθιο Βαλντές

Μεταφράζει ο Τάσος Ψάρρης

Ο Αρμάντο Παλάθιο Βαλντές (Armando Palacio Valdés) γεννήθηκε στο Εντράλγο της επαρχίας της Αστούριας το 1853 και πέθανε στη Μαδρίτη το 1938. Αποτελεί μια εμβληματική φυσιογνωμία των ισπανικών γραμμάτων κι έναν από τους πιο γνήσιους εκπροσώπους του ισπανικού ρεαλισμού. Σύγχρονος του Γκαλντός και του Κλαρίν, κατέγραψε τα πάθη και τις ροπές της πιο ταραγμένης περιόδου της ιστορίας της πατρίδας του χρησιμοποιώντας έναν απαράμιλλο συνδυασμό χιούμορ, ειρωνείας και συναισθηματισμού. Το έργο του διαπνέεται από βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης ψυχής και βρίθει αναλυτικών περιγραφών που ανάγουν το περιβάλλον σε κεντρικό πρωταγωνιστή.

Το διήγημα Πολύφημος (Polifemo), το οποίο μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά, δημοσιεύτηκε το 1924 στο περιοδικό Lecturas. Είναι από τα πιο φημισμένα έργα του, μαζί με το μυθιστόρημα Η αδελφή Σαν Σουλπίσιο (Εκδόσεις Γνώση, 1990). Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ρεαλιστικής γραφής και της πρόθεσης του συγγραφέα να καταδείξει τις μεγάλες αντιθέσεις της καθημερινότητας στις οποίες για τον ίδιο βασίζεται και η ομορφιά της ζωής.

**

Ο συνταγματάρχης Τολεδάνο, γνωστός με το ψευδώνυμο Πολύφημος, ήταν ένας θηριώδης, γιγαντόσωμος, επιβλητικός άντρας με αυστηρό διασκελισμό, ντυμένος με μακριά ρεντιγκότα, καρό παντελόνι και ψηλό καπέλο με πολύ πλατύ και σηκωμένο μπορ· είχε τεράστια άσπρα μουστάκια, βροντερή φωνή και ατσάλινη καρδιά. Το πιο σημαντικό όμως απ’ όλα ήταν το αιμοβόρο βλέμμα που εκτόξευε από το ένα και μοναδικό του μάτι και το οποίο ενέπνεε τρόμο και δέος. Ο συνταγματάρχης ήταν μονόφθαλμος. Στον πόλεμο της Αφρικής είχε σκοτώσει πολλούς Μαυριτανούς και είχε αντλήσει μέγιστη ευχαρίστηση ξεριζώνοντας τα ακόμα παλλόμενα σπλάχνα τους. Τουλάχιστον αυτό πιστεύαμε τυφλά εμείς τα παιδιά που πηγαίναμε να παίξουμε μετά το σχολείο στο πάρκο Σαν Φρανθίσκο, στην εξόχως αρχοντική και ηρωική πόλη του Οβιέδο.
Όταν είχε καλό καιρό, από τις δώδεκα μέχρι τις δύο το μεσημέρι, ο αδυσώπητος πολεμιστής πήγαινε κι αυτός στο πάρκο για να περπατήσει. Διακρίναμε από πολύ μακριά, ανάμεσα στα δέντρα, την αγέρωχη φυσιογνωμία του που ενέπνεε τρόμο στις παιδικές μας καρδιές· όταν δεν τον βλέπαμε, ακούγαμε την στεντόρεια φωνή του που αντηχούσε ανάμεσα στις φυλλωσιές σαν ορμητικός χείμαρρος.
Ο συνταγματάρχης ήταν και κουφός συνάμα, μιλούσε πάντα φωνάζοντας.
«Θα σας πω ένα μυστικό» έλεγε σε όποιον τύχαινε να τον συνοδεύει στον περίπατο. «Η ανιψιά μου η Χαθίντα δεν θέλει να παντρευτεί το παιδί του Ναβαρέτε».
Κι όλοι όσοι βρίσκονταν σε ακτίνα διακοσίων μέτρων μάθαιναν το μυστικό.
Συνήθως περπατούσε μόνος· όταν όμως πλησίαζε κάποιος φίλος του, το θεωρούσε καλό σημάδι. Ίσως αποδεχόταν με ευχαρίστηση την παρέα γιατί του δινόταν η ευκαιρία να κάνει επίδειξη των φωνητικών του δυνατοτήτων. Η αλήθεια είναι πως όταν είχε συνομιλητή, το πάρκο του Σαν Φρανθίσκο σειόταν. Έπαυε πλέον να είναι ένας δημόσιος χώρος περιπάτου, και υπεισερχόταν στην αποκλειστική επικράτεια του συνταγματάρχη. Το κελάηδημα των πουλιών, ο ψίθυρος του ανέμου, το γλυκό μουρμουρητό των πηγών, όλα σταματούσαν. Το μόνο που ακουγόταν ήταν η επιβλητική, αυταρχική, βλοσυρή φωνή του μαχητή της Αφρικής. Σε τέτοιο βαθμό που νόμιζες πως ο ιερέας που τον συνόδευε (εκείνη την ώρα μόνο μερικοί ιερείς συνήθιζαν να περπατάνε στο πάρκο) ήταν εκεί μόνο και μόνο για να ξεκλειδώσει τη μία μετά την άλλη τις μυστικές πόρτες της φωνής του συνταγματάρχη. Πόσες και πόσες φορές, ακούγοντας εκείνες τις τρομερές, εκκωφαντικές κραυγές, βλέποντας τις οργισμένες του χειρονομίες και το φλογισμένο του μάτι, δεν σκεφτήκαμε ότι θα χιμούσε στον δύστυχο κληρικό που είχε την κακή ιδέα να πάει κοντά του!
Αυτός ο τρομακτικός άντρας είχε έναν ανιψιό οκτώ με δέκα ετών, δηλαδή στην ηλικία μας. Τον φουκαρά! Όποτε τον βλέπαμε στο πάρκο, ήταν αδύνατον να μην αισθανθούμε για εκείνον απέραντη συμπόνοια. Κάποτε είδα έναν θηριοδαμαστή να βάζει ένα πρόβατο στο κλουβί του λιονταριού. Το θέαμα μου προκάλεσε την ίδια εντύπωση όπως και όταν έβλεπα τον Γασπαρίτο Τολεδάνο να περπατάει με τον θείο του. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε πώς μπορούσε εκείνο το κακόμοιρο παιδί να συνεχίζει να έχει όρεξη και να ζει σαν κανονικός άνθρωπος, πώς δεν πάθαινε κάτι η καρδιά του και δεν πέθαινε βασανισμένος από έναν αργό πυρετό. Όταν περνούσαν μερικές μέρες χωρίς να εμφανιστεί στο πάρκο, μας έζωνε η ίδια αμφιβολία. «Λες να τον έφαγε για κολατσιό;» Κι όταν τελικά τον βρίσκαμε σώο και αβλαβή κάπου, αισθανόμασταν ταυτόχρονα έκπληξη και ανακούφιση. Ήμασταν σίγουροι όμως ότι κάποτε θα γινόταν το θύμα ενός από τα αιμοβόρα καπρίτσια του Πολύφημου.
Εκτός απ’ αυτό το ανίψι, το τέρας είχε κι έναν σκύλο που πρέπει να βίωνε παρόμοια δυστυχία, αν και ούτε εκείνου τού φαινόταν. Ήταν ένας μεγάλος, λυτός, όμορφος, ρωμαλέος, μολοσσός με γαλαζωπό τρίχωμα που άκουγε στο όνομα Μουλέι, σίγουρα σε ανάμνηση κάποιου φουκαρά Μαυριτανού που είχε ξεπαστρέψει ο αφέντης του. Ο Μουλέι, όπως κι ο Γασπαρίτο, ζούσε υπό την εξουσία του Πολύφημου όπως στην αγκαλιά μιας οδαλίσκης. Χαριτωμένος, παιχνιδιάρης, φιλικός, ανίκανος για την οποιαδήποτε δολιότητα, ήταν, χωρίς καμία διάθεση να προσβάλλουμε κανέναν, ο λιγότερο φοβητσιάρης και ο πιο προσηνής σκύλος απ’ όσους έχω γνωρίσει στη ζωή μου.
Επομένως δεν είναι καθόλου περίεργο που όλα τα παιδιά είχαμε ξετρελαθεί μαζί του. Όταν ήταν εφικτό, όταν δεν υπήρχε κίνδυνος να το αντιληφθεί ο συνταγματάρχης, σκοτωνόμασταν για το ποιος θα είχε την τιμή να του δώσει ψωμί, μπισκότα, τυρί και άλλες λιχουδιές που μας έδιναν οι μαμάδες μας για κολατσιό. Ο Μουλέι τα δεχόταν όλα με ανυπόκριτη ευχαρίστηση, και μας εξέφραζε καθαρά τη συμπάθεια και την ευγνωμοσύνη του. Για να γίνει όμως αντιληπτό το πόσο ευγενικά και ανιδιοτελή ήταν τα αισθήματα αυτού του αξέχαστου σκυλιού, και για να του προσδώσω έναν χαρακτήρα ακατάλυτου υποδείγματος για σκύλους και ανθρώπους, θα ήθελα να αναφέρω ότι δεν έδειχνε τη μεγαλύτερη συμπάθεια σε όποιον του χάριζε τα περισσότερα. Μερικές φορές έπαιζε μαζί μας ένα φτωχόπαιδο από το ορφανοτροφείο ονόματι Αντρές (στην επαρχία εκείνο τον καιρό δεν υπήρχαν κοινωνικές διακρίσεις ανάμεσα στα παιδιά), ο οποίος δεν μπορούσε να του δώσει τίποτα γιατί δεν είχε τίποτα. Καμία σημασία δεν είχε· ο Μουλέι έδειχνε προτίμηση σ’ εκείνον. Τα πιο ζωηρά κουνήματα της ουράς, τα πιο έντονα και θερμά χάδια ήταν αφιερωμένα σ’ αυτόν, εις βάρος των υπολοίπων. Πρώτης τάξης παράδειγμα για τους απανταχού βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας!
Άραγε μάντευε ο Μουλέι ότι εκείνο το ανήμπορο, εκείνο το μονίμως σιωπηλό και σκυθρωπό παιδί είχε μεγαλύτερη ανάγκη από ό,τι εμείς την αγάπη του; Δεν ξέρω, αλλά έτσι φαινόταν.
Ο Αντρεσίτο από τη μεριά του είχε φτάσει στο σημείο να αγαπήσει παράφορα αυτό το ζώο. Όταν παίζαμε εφτάπετρο ή πεντόβολα στο βορειότερο σημείο του πάρκου και εμφανιζόταν ξαφνικά ο Μουλέι, ήταν γνωστό αυτό που θα ακολουθούσε: ο σκύλος φώναζε κατά μέρος τον Αντρεσίτο και διασκέδαζε μαζί του επί πολλή ώρα, λες και ήθελε να του εμπιστευτεί κάποιο μυστικό. Η κολοσσιαία σιλουέτα του Πολύφημου διαγραφόταν ανάμεσα στα δέντρα.
Αυτές όμως οι φευγαλέες, αγωνιώδεις συναντήσεις ικανοποιούσαν ελάχιστα το ορφανό. Όπως κάποιος βαθιά ερωτευμένος, ανυπομονούσε να απολαύσει την παρέα του ινδάλματός του επί μακρόν και κατ’ ιδίαν.
Έτσι, ένα απόγευμα, με απίστευτο θάρρος και μπροστά στα μάτια μας, πήρε τον σκύλο μαζί του στο Άσυλο, όπως ονομάζεται το Ορφανοτροφείο του Οβιέδο, και γύρισε ούτε λίγο ούτε πολύ ύστερα από μία ώρα. Ακτινοβολούσε χαρά. Και ο Μουλέι έμοιαζε κατευχαριστημένος. Ευτυχώς, ο συνταγματάρχης δεν είχε βγει ακόμα για περίπατο ούτε αντιλήφθηκε την εξαφάνιση του σκύλου του.
Αυτές οι αποδράσεις επαναλήφθηκαν και τα επόμενα απογεύματα. Ο Αντρεσίτο και ο Μουλέι δένονταν με όλο και πιο στενούς δεσμούς φιλίας. Ο Αντρεσίτο ήταν έτοιμος να δώσει και τη ζωή του για τον Μουλέι. Και είμαι βέβαιος ότι αν παρουσιαζόταν η ευκαιρία, κι ο τελευταίος το ίδιο θα έκανε.
Το ορφανό όμως ακόμα δεν ήταν ικανοποιημένο. Λαχταρούσε να πάρει τον Μουλέι στο Άσυλο για να κοιμηθούν μαζί. Επειδή ήταν βοηθός του μάγειρα, κοιμόταν σ’ έναν από τους διαδρόμους δίπλα στο δωμάτιό του, σ’ ένα ρημαγμένο στρώμα από φλούδες καλαμποκιού. Ένα απόγευμα πήρε τον σκύλο στο Ορφανοτροφείο και δεν γύρισε. Πόσο τη χάρηκε εκείνη τη νύχτα το φουκαριάρικο! Τα χάδια του Μουλέι ήταν τα μοναδικά που είχε γνωρίσει στη ζωή του. Πρώτα οι δάσκαλοι και μετά ο μάγειρας, του είχαν μιλήσει πάντα με τον βούρδουλα στο χέρι. Κοιμήθηκαν αγκαλιασμένοι σαν δύο εραστές. Και το ξημέρωμα, το παιδί ένιωσε το τσούξιμο από μια ξυλιά που του είχε δώσει ο μάγειρας το προηγούμενο απόγευμα. Έβγαλε το πουκάμισο:
«Κοίτα, Μουλέι» είπε σιγανά δείχνοντάς του τη μελανιά.
Ο σκύλος, περισσότερο φιλεύσπλαχνος από τον άνθρωπο, έγλειψε τη μωλωπισμένη του σάρκα.
Αργότερα, όταν άνοιξαν τις πόρτες, τον άφησε ελεύθερο. Ο Μουλέι έτρεξε στο σπίτι του αφεντικού του· το απόγευμα όμως βρισκόταν πάλι στο πάρκο έτοιμος να ακολουθήσει τον Αντρεσίτο. Ξανακοιμήθηκαν μαζί εκείνη τη νύχτα, και την επόμενη, και τη μεθεπόμενη. Η ευτυχία όμως δεν διαρκεί πολύ σ’ αυτόν τον κόσμο. Ο Αντρεσίτο ήταν ένας ευτυχισμένος στο χείλος ενός γκρεμού.
Ένα απόγευμα, την ώρα που ήμασταν όλοι μαζεμένοι και παίζαμε ένα παιχνίδι, ακούσαμε πίσω μας δυο τρομερές κανονιές:
«Αλτ! Αλτ!»
Όλα τα κεφάλια έστριψαν σαν να είχαν απελευθερωθεί από ένα ελατήριο. Μπροστά μας ορθωνόταν η κυκλώπεια μορφή του συνταγματάρχη Τολεδάνο.
«Ποιος από εσάς είναι ο απατεωνάκος που απαγάγει κάθε βράδυ τον σκύλο μου; Για πείτε μου».
Νεκρική σιγή στην ομήγυρη. Είχαμε παραλύσει από τον τρόμο, είχαμε πετρώσει, σαν να ήμασταν από ξύλο.
Το σάλπισμα της τελικής κρίσης αντήχησε πάλι:
«Ποιος είναι ο απαγωγέας; Ποιος είναι ο ληστής; Ποιος είναι ο άθλιος;…»
Το φλεγόμενο μάτι του Πολύφημου μας καταβρόχθιζε τον έναν μετά τον άλλον. Ο Μούλει, που τον συνόδευε, μας κοιτούσε κι αυτός με τα δικά του πιστά, αθώα μάτια, κουνώντας ζωηρά την ουρά σε ένδειξη ανησυχίας.
Τότε ο Αντρασίτο, άσπρος σαν κερί, έκανε ένα βήμα μπροστά και είπε:
«Δεν φταίει κανείς απ’ αυτούς, κύριε. Εγώ ήμουν».
«Πώς;»
«Εγώ ήμουν» επανέλαβε το παιδί πιο δυνατά.
«Ώστε έτσι! Εσύ ήσουν!» είπε ο συνταγματάρχης χαμογελώντας βλοσυρά. «Και δεν ξέρεις σε ποιον ανήκει ο σκύλος;»
O Αντρεσίτο έμεινε βουβός.
«Δεν ξέρεις σε ποιον ανήκει;» ξαναρώτησε κραυγάζοντας.
«Ναι, κύριε».
«Τι;… Μίλα πιο δυνατά».
Κι έβαλε το χέρι στο αυτί για να ενισχύσει την ακοή του.
«Ναι, κύριε».
«Λοιπόν, σε ποιον ανήκει;»
«Στον κύριο Πολύφημο».
Έκλεισα τα μάτια. Νομίζω ότι και οι φίλοι μου έκαναν το ίδιο. Όταν τα ξανάνοιξα, πίστευα πως ο Αντρεσίτο είχε πια σβηστεί από τον χάρτη. Ευτυχώς, δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Ο συνταγματάρχης τον κοίταζε σταθερά, περισσότερο με περιέργεια παρά με οργή.
«Και γιατί τον παίρνεις;»
«Γιατί είναι φίλος μου και με αγαπάει» είπε το παιδί με αποφασιστική φωνή.
Ο συνταγματάρχης τον κοίταξε πάλι σταθερά.
«Καλώς» είπε τελικά. «Αλλά μην διανοηθείς να τον ξαναπάρεις. Αν το ξανακάνεις, θα σου βγάλω τα αυτιά».
Και τσούλησε με μεγαλοπρέπεια με τα τακούνια. Πριν όμως κάνει ένα βήμα, έφερε το χέρι στο γιλέκο, έβγαλε ένα κέρμα και είπε γυρνώντας κάνοντας μεταβολή:
«Πάρε, να αγοράσεις γλυκά. Μην διανοηθείς όμως να απαγάγεις ξανά τον σκύλο! Σε προειδοποιώ!»
Κι απομακρύνθηκε. Μετά από τέσσερα πέντε βήματα γύρισε το κεφάλι. Ο Αντρεσίτο είχε αφήσει το κέρμα να πέσει στο έδαφος και κλαψούριζε σκεπάζοντας το πρόσωπο με τα χέρια. Ο συνταγματάρχης γύρισε πίσω γρήγορα.
«Κλαις; Μα γιατί; Μην κλαις, παιδί μου».
«Τον αγαπάω πολύ…, είναι ο μόνος που μ’ αγαπάει στον κόσμο» βόγκηξε ο Αντρές.
«Ποιανού είσαι;» ρώτησε ο συνταγματάρχης έκπληκτος.
«Μένω στο Άσυλο».
«Τι;» φώναξε ο Πολύφημος.
«Είμαι ορφανός».
Τότε είδαμε τον συνταγματάρχη να παραμορφώνεται. Όρμησε στο παιδί, τράβηξε τα χέρια του από το πρόσωπο, του σκούπισε τα μάτια με το μαντήλι του, το αγκάλιασε και το φίλησε, επαναλαμβάνοντας με υπερδιέγερση:
«Συγχώρα με, παιδί μου, συγχώρα με! Μη δίνεις σημασία σ’ όσα σου είπα… Δεν το ήξερα… Μπορείς να παίρνεις τον σκύλο όποτε θες… Έχε τον μαζί σου όση ώρα θες, σύμφωνοι;… Όση ώρα θες…»
Κι αφού τον ηρέμησε μ’ αυτά και με άλλα λόγια, που τα πρόφερε με μια φωνή κατά τη γνώμη μας αδιανόητη, συνέχισε τη βόλτα του γυρνώντας κάθε τόσο για να του φωνάξει:
«Μπορείς να τον παίρνεις όποτε θες, παιδί μου, σύμφωνοι…; Όποτε θες…. μ’ ακούς;»
Ο Θεός να με συγχωρέσει, αλλά θα ορκιζόμουν ότι είδα ένα δάκρυ στο αιμοβόρο μάτι του Πολύφημου.

• 
  

ΦΕΛΙΞ ΔΕ ΛΟΠΕ ΝΤΕ ΒΕΓΑ Υ ΚΑΡΠΙΟ

ΟΙ ΤΡΕΛΟΙ ΤΗΣ ΒΑΛΕΝΣΙΑ

joyce1.jpg

Τζόις αυτοσαρκάζεται για το περιεχόμενο του Οδυσσέα, ενός συναρπαστικά γοητευτικού συγγραφικού άθλου

Συντάκτης: Γιάννης Κουκουλάς

Ο Τζέιμς Τζόις υπήρξε ένας εκ των κορυφαίων μοντερνιστών συγγραφέων που με τη μοναδική και ρηξικέλευθη γραφή του συνέβαλε τα μέγιστα στη διαμόρφωση της σύγχρονης πεζογραφίας.
H βιογραφία του σε κόμικς με τίτλο «Τζέημς Τζόυς - Το πορτρέτο ενός Δουβλινέζου»του Αλφόνσο Θαπίκο (μετάφραση: Αγγελος Δόξας), που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις γράμματα, δίνει στον αναγνώστη όλα τα απαραίτητα στοιχεία γνωριμίας με τον Ιρλανδό πρωτοπόρο λογοτέχνη.
Στις 16 Ιουνίου, όπως κάθε χρόνο, γιορτάστηκε η Bloomsday. Η 16η Ιουνίου είναι η μέρα κατά την οποία διαδραματίζεται ολόκληρος ο «Οδυσσέας», το πιο εμβληματικό έργο του Τζόις με πρωταγωνιστή τον Λέοπολντ Μπλουμ.
Ακούγεται πράγματι παράδοξο να έχει καθιερωθεί μια επετειακή εορτή με αφορμή τη μέρα κατά την οποία λαμβάνει χώρα ένα λογοτεχνικό έργο.
Εξηγείται όμως. Το έργο του Τζέιμς Τζόις (1882-1941) είναι τόσο σπουδαίο και τόσο επιδραστικό μέχρι σήμερα, που μια τέτοια γιορτή μόνο υπερβολή δεν είναι.
Εκτός όμως από τον «Οδυσσέα», ο Τζόις έχει δημιουργήσει και άλλα αριστουργήματα όπως το «Πορτρέτο του καλλιτέχνη», τους «Δουβλινέζους», την «Αγρύπνια των Φίννεγκαν» κ.ά.

Τα πολλαπλά πρόσωπα του Τζόις σε μια απόπειρα να καθιερωθεί στους συγγραφικούς κύκλους και να αποκτήσει φήμη |

Το βιβλίο του Θαπίκο τηρεί την παραδοσιακή φόρμα των βιογραφιών, ακολουθώντας μια αυστηρά χρονολογική εξέλιξη των γεγονότων που σημάδεψαν τη ζωή του Τζόις, εκκινώντας από τη γέννησή του σε ένα προάστιο του Δουβλίνου και συνεχίζοντας με τα πρώτα χρόνια του στο Κλόνγκοουζ Γουντ, το περιβόητο οικοτροφείο των Ιησουιτών που αποτελεί και τον βασικό τόπο στον οποίο εξελίσσεται και το μεγαλύτερο μέρος τού εν μέρει αυτοβιογραφικού «Πορτρέτου του καλλιτέχνη».

Μέσω της βιογραφίας, ωστόσο, ο Θαπίκο αναπτύσσει εν συντομία και τα βασικά πολιτικά και θρησκευτικά διακυβεύματα της σύγκρουσης για την ανεξαρτησία ανάμεσα σε Ιρλανδία και Μεγάλη Βρετανία του τελους του 19ου αιώνα.

Ακολουθεί η εφηβεία στο κολέγιο Μπελβεντέρε και η προσπάθεια του Τζόις να παραμείνει πιστός στις θρησκευτικές του «υποχρεώσεις» και στην πνευματική του προσήλωση στον Θεό παρά τους σαρκικούς πειρασμούς που τον κατακλύζουν μέχρι εντέλει να ενδώσει στις «αμαρτίες» και στην «ακολασία».

Οι ενοχές είναι βαριές, αλλά ανάμεσα στο ηθικό δίλημμα της σωματικής απόλαυσης και της θρησκευτικής πίστης θα επιλέξει, ευτυχώς, την πρώτη.

Στα πανεπιστημιακά του χρόνια θα ασχοληθεί με τη συγγραφή ποίησης και θα κάνει κάποιες λογοτεχνικές κριτικές, ενώ αμέσως μετά αποφασίζει να μετακομίσει στο Παρίσι, τάχα για να σπουδάσει Ιατρική, στην πραγματικότητα για να αναμιχθεί με τους κύκλους των μποέμ, να διαβάσει λογοτεχνία, να δει θεατρικές παραστάσεις και να καταναλώσει αψέντι.

Οι γνωριμίες του Τζόις με τις καλλιτεχνικές μεγαλοφυΐες της εποχής δεν είχαν πάντα ευτυχή κατάληξη |

Το 1903, ο αιφνίδιος θάνατος της μητέρας του τον αναγκάζει να επιστρέψει στο Δουβλίνο και να προσγειωθεί στη σκληρή πραγματικότητα της ζωής, προσπαθώντας να επιβιώσει γράφοντας λογοτεχνικές κριτικές.

Ο παθιασμένος έρωτάς του με τη Νόρα Μπάρνακλ τον ανανέωσε και αναζοπύρωσε το ενδιαφέρον του για το γράψιμο.

«Του λοιπού, άρχισε να βλέπει τον κόσμο εχθρικά. Με δύναμή του τη Νόρα και την τέχνη, κήρυξε τον πόλεμο στην παράλυτη κοινωνία, στην αντιδραστική εκκλησία, ακόμη και στη λογοτεχνική αναγέννηση της Ιρλανδίας, που ήταν αναπόσπαστο μέρος του», αφηγείται ο Θαπίκο, σχεδιάζοντας τον Τζόις στα 22 του χρόνια να δηλώνει στη μούσα του: «Περιφρονώ την κοινωνική τάξη πραγμάτων! Περιφρονώ την εκκλησία και τις αξίες του κατεστημένου… Είμαι ένας παρίας, ένας άσωτος που κρατάει με τα δόντια την περηφάνια του!»

Στη συνέχεια θα αρχίσουν τα ταξίδια προς αναζήτηση επαγγελματικής στέγης αλλά και λόγω τυχοδιωκτισμού και «συλλογής εμπειριών».

Λονδίνο, Παρίσι, Ζυρίχη, Τεργέστη, Πόλα, Ρώμη και πάλι Τεργέστη, όπου θα στεριώσει μέχρι το 1915 σε ένα σταυροδρόμι πολιτισμών και θρησκειών. Εκεί τέλειωσε τη «Μουσική δωματίου» και τους «Δουβλινέζους», καταστάλαξε ιδεολογικά στον σοσιαλισμό και σφυρηλατήθηκε ακόμη περισσότερο μέσα του η ανάγκη για αυτοδιάθεση της Ιρλανδίας.

Οι ιδέες του δεν είχαν τελειωμό ποτέ και, έτσι, σε μια από τις επιστροφές του στο Δουβλίνο, άνοιξε τον πρώτο κινηματογράφο της πόλης, το θρυλικό «Σινέ-Βόλτα» το 1909 που χρεοκόπησε και έκλεισε λίγους μήνες αργότερα.

Ακολούθησε η συγγραφή του «Πορτρέτου του καλλιτέχνη», που έπειτα από πολλές διαδοχικές εκδοτικές απορρίψεις λόγω «άσεμνων» περιγραφών αλλά και για πολιτικούς λόγους κυκλοφόρησε χρόνια αργότερα, και οι «Εξόριστοι».

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ανάγκασε την οικογένεια Τζόις, που πλέον είχε αποκτήσει δύο παιδιά, να μεταφερθεί στη Ζυρίχη, παρά τις συμβουλές των Εζρα Πάουντ και Χ. Τζ. Γουέλς να γυρίσουν στο Δουβλίνο.

Τα τέλη της δεκαετίας του 1910 τον ξαναβρίσκουν στο Παρίσι και αφού το όνομά του γίνεται πλέον γνωστό, αρχίζουν οι οικονομικές χορηγίες, με σημαντικότερη αυτή της Χάριετ Γουίβερ και η έναρξη της δημοσίευσης του magnum opus του, του «Οδυσσέα», σε συνέχειες στο περιοδικό «Little Review» των ΗΠΑ.

Η δημοσίευση, όμως, θα διακοπεί απότομα μετά τις κατηγορίες ότι το έργο είναι άσεμνο και την καταδίκη των εκδοτριών.

Το περιοδικό κατασχέθηκε και τα αντίτυπά του κάηκαν ενώ ο «Οδυσσέας», μια «αστική περιπέτεια» με κεφάλαια εμπνευσμένα από αυτά της «Οδύσσειας», που διαδραματίζεται στο Δουβλίνο, παρέμεινε απαγορευμένος στις ΗΠΑ μέχρι το 1933.

Το «Τζέημς Τζόυς – Το Πορτρέτο ενός Δουβλινέζου» του Ισπανού δημιουργού κόμικς Αλφόνσο Θαπίκο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις γράμματα (224 σελίδες) |

Τη δεκαετία του 1930, η αυξανόμενη φήμη του θα τον φέρει σε επαφή, για διάφορους λόγους, με σημαίνουσες προσωπικότητες όπως τον Ματίς, τον Μπέκετ, τον Γιουνγκ, αλλά τα σοβαρά προβλήματα όρασης θα μειώσουν τους αχαλίνωτους, κάποτε, ρυθμούς συγγραφής.

Το τελευταίο βιβλίο του, «Η αγρύπνια των Φίννεγκαν», ένα δυσπροπέλαστο, πελώριο γλωσσικό παιχνίδι, δίχασε τους κριτικούς, πολλοί εκ των οποίων το βρήκαν ακατανόητο και ανερμάτιστο.

Το 1941 θα αφήσει την τελευταία του πνοή στη Ζυρίχη, σε ηλικία 59 ετών, μετά από προβλήματα στο στομάχι.

Μια τέτοια πλούσια ζωή γεμάτη τέχνη είναι δύσκολο και παρακινδυνευμένο να σκιαγραφηθεί σε 220 σελίδες μιας βιογραφίας σε κόμικς.

Αυτή είναι, άλλωστε, και η αιτία που μέχρι σήμερα το πολυδιάστατο έργο του Τζέιμς Τζόις μελετάται διεξοδικά και προκύπτουν διαρκώς νέα στοιχεία, νέες απόψεις, νέα δεδομένα.

Ο Θαπίκο δεν επιδιώκει να «πει τα πάντα». Επιλέγει τα ορόσημα της καριέρας του Τζόις και με γρήγορους ρυθμούς καλύπτει το σύνολο σχεδόν του έργου του.

Στα θετικά της προσπάθειας συγκαταλέγεται το χιούμορ με το οποίο επενδύει πολλές από τις εικονογραφικές αποδόσεις διαφόρων περιστατικών και η τεκμηρίωση ως προς τα μέρη που σχεδιάζει.

Ωστόσο, η απόπειρά του να μεταφέρει σε κόμικς τη ζωή ενός από τους μεγαλύτερους μοντέρνους συγγραφείς χαρακτηρίζεται, αναπόφευκτα, από μια αίσθηση αποσπασματικότητας και βιάσης.

Για τον αναγνώστη που είναι εξοικειωμένος με τον Τζόις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι πολλά από τα αναφερόμενα γεγονότα στο κόμικς είναι γνωστά καθώς το έργο του σε προτρέπει, σε ωθεί από μόνο του να αναζητήσεις και να μάθεις.

Για τον αναγνώστη, όμως, που δεν έχει εντρυφήσει στο έργο του Ιρλανδού εμβληματικού συγγραφέα, αυτή η βιογραφία δεν έχει να προσφέρει πολλά. Ισως, μόνο να τον παρακινήσει να ξεκινήσει την ανάγνωση των έργων του Τζόις.

Κι αυτό δεν είναι λίγο. Αν το πετύχει, θα έχει πετύχει.

Καρέ από το φιλόδοξο «Ulysses Seen» του Robert Berry, που βρίσκεται ακόμα «υπό κατασκευή» |

Περί διασκευών

Τα πιο γνωστά και αναγνωρισμένα λογοτεχνικά έργα μεταφέρονται συχνά σε κόμικς ή/και προσαρμόζονται σε κινηματογραφικές διασκευές.

Δεν είναι τυχαίο ότι το έργο του Τζέιμς Τζόις ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα, καθώς οι γλωσσικές ακροβασίες και οι αφηγηματικοί μοντερνιστικοί πειραματισμοί καθιστούν μια τέτοια απόπειρα τουλάχιστον ριψοκίνδυνη.

Ωστόσο, ο Robert Berry έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια να μεταφέρει σε κόμικς τον«Οδυσσέα», «ανεβάζοντας» στο διαδίκτυο σταδιακά τα κεφάλαια και μέσω του crowdfunding προσπαθεί να ολοκληρώσει το τιτάνιο αυτό έργο που τιτλοφορεί «Ulysses Seen».

O Henrik Lange, στο χιουμοριστικό «90 Κλασικά Βιβλία για Οσους δεν Εχουν Χρόνο», έχει κατορθώσει να αποδώσει τον «Οδυσσέα» σε τέσσερα όλα κι όλα καρέ!

Και ο πολύς Alan Moore, στο τελευταίο κεφάλαιο του «Promethea», όπου αποτίει φόρο τιμής σε ιδιοφυΐες του παρελθόντος, ανάμεσα στους Αϊνστάιν, Γιουνγκ, Χάιζενμπεργκ κ.ά., φυσικά συμπεριλαμβάνει και τον Τζέιμς Τζόις.

PICASSO

WWW.FOREIGNCARTOONISTSINGREECE.BLOGSPOT.COM

picasso

picasso

PABLO PICASSO

BEAUTY

PABLO MAX UNA AMISTAD INTERNA

Αθηναίος νέος ζωγράφων

πικασσο

PICASSO

FERNANDE PINK PERIOD

PICASSO

PICASSO

PICASSO

la esclava de PICASSO

DORA MAAR

-

.

.

-

-

TSIRKAS ORATORIO ESPANA

RUIZ PICASSO

DON QUIHOTE FROM PARIS

PICASSO

-

-

PICASSO

NEORRABIOSO

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΣΤΡΙΑ ΝΙΝΑ ΣΑΜΠΕΘΑΙ

Η ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΓΙΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΚΡΑ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ..

Η ΟΜΟΡΦΙΑ [ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΘΕΙΚΗΣ] ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ-ΑΛΛΑ Η ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΕΛΑΒΕ.Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΠΕΠΙΤΑΣ ΘΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ.ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΙΧΑΜΕΡΑ ΣΚΟΥΛΙΚΙΑ.ΑΛΛΑ ΑΝ Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΙΡΑΙΟ ΝΑ ΜΕΤΑΛΑΧΘΕΙ-ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ.?ΔΕ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΘΕΙΚΟ ΜΥΑΛΟ? ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΣΥΝΕΛΑΒΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑ ΘΑ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΝΙΚΩΝΤΑΣ ΤΟ ΓΗΡΑΣ Η ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ.

[ΧΟΥΑΝ ΒΑΛΕΡΑ].

ΟΚΝΟΣ..ΛΟΥΙΣ ΘΕΡΝΟΥΔΑ

Ο νωθρός

Με ανθρώπους σαν εσένα το εμπόριο θα ήταν
Πράγμα ελάχιστο και τόσο καθαρό που, αγορασμένο
χωρίς ιδρώτα ούτε αίμα κανενός, θα άφηνε στη γη

Ανέγγιχτες τις φλέβες της. Αλλά στη φτώχεια σου

Το εμπόριο θα μπορούσε να ανοίξει ένα δρόμο.

Τα νότια μεσημέρια του καλοκαιριού,
Μέσα από μια πόλη ολόφωτη, άδειοι οι δρόμοι,
Θα κρατούσες σε καλάθι στεφάνια από γιασεμιά,
Και μανόλιες, από μια ευωδιαστή φωλιά πράσινων φύλλων
κρυμμένη η λευκότητά τους, σαν φτερά περιστεριού.

Πίσω από τα χαμηλά κάγκελα, αν μια γυναίκα ήθελε
Ίσως για τη σκοτεινή της χάρη το δροσερό στολίδι
Ενός λουλουδιού, να το πιάσει στα μαλλιά ή στο στήθος της,
Όπου θα ’μοιαζε χιόνι πάνω στο χώμα,
Ένα νόμισμα για αντάλλαγμα θα άφηνε στα χέρια σου.

Έτσι, πέφτοντας το σούρουπο, θα μπορούσες εσύ
Από ένα διάφανο κρασί να πιεις τη χρυσαφένια ζέστη,
Δαγκώνοντας την απόλαυση ενός ψωμιού κι ενός φρούτου,
Και μετά σιωπηλός, ξαπλωμένος δίπλα στο ποτάμι,
Να βλέπεις να πάλλονται στη βαθιά νύχτα τα αστέρια.

ΣΑΤΙΡΕΣ ΤΩΝ ΜΟΛΙΕΡΟΥ,ΨΑΘΑ,ΤΟΥΑΙΗΝ,ΘΑΚΕΡΗ ΜΕ ΣΥΓΚΛΟΝΗΣΑΝ.ΚΑΜΙΑ ΟΜΩΣ ΣΑΝ ΤΟΥ ΚΕΒΕΔΟ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ [[ΒΑΚΧΙΚΟΝ]] ΔΕΚΕΒΡΗΣ 2016

Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός: Νιάου

Νιάου, μυθιστόρημα, Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός, μετάφραση: Τάσος Ψάρρης, εκδόσεις Vakxikon.gr 2016

Αχ, Θεέ μου! Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς στιφάδο; Και πώς θα ήταν η έρμη ανθρωπότητα χωρίς μισθούς; Οι μισθοί ήταν το μοναδικό είδος επίγειων αγαθών που συμβάδιζε με τις ηθικές αρχές, γιατί για όλες τις άλλες μορφές ευμάρειας ο Παντόχα έτρεφε βαθιά περιφρόνηση. Ήταν δύσκολο να τον πείσεις ότι στην τάξη των πλουσίων υπήρχε κάποιος πραγματικά τίμιος, και κοίταζε τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους θρασείς εργολάβους με θρησκευτικό τρόμο. Ήταν αδύνατον να αποκτήσει κάποιος με νόμιμα μέσα μέσα σε λίγα χρόνια μεγάλη περιουσία, να περάσει από τη φτώχια στη χλιδή. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, είναι απαραίτητο να λερώσει κανείς τα χέρια του, να στύψει το αιώνιο θύμα, τον βασικό ιδιοκτήτη, το Κράτος. Τον εκατομμυριούχο που είχε κληρονομήσει την περιουσία του και δεν έκανε τίποτε άλλο από το να την ξεκοκαλίζει, ο καλόκαρδος Παντόχα τον συγχωρούσε· κι αυτόν όμως δεν τον θεωρούσε εκατό τοις εκατό άγιο, γιατί πίστευε ότι εάν δεν είχε κλέψει ο ίδιος, το είχαν κάνει οι γονείς του, και η ενοχή, όπως και τα λεφτά, περνούσε από γενιά σε γενιά.
Όταν έβλεπε τον εκπρόσωπο των Ρότσιλντ ή κάποιου άλλου επιχειρηματικού κολοσσού, ισπανικού ή ξένου, να μπαίνει στο υπουργείο και να κατευθύνεται στο γραφείο του Υπουργού, σκεφτόταν πόσο χρήσιμο θα ήταν να κρέμαγαν όλους εκείνους τους κυρίους που πήγαιναν εκεί μόνο και μόνο για να στήσουν κάποια κομπίνα. Αυτή κι άλλες παρόμοιες ιδέες τις ξεφούρνιζε ο Παντόχα στο καφενείο όπου σύχναζε, και δεχόταν βροχή από καυστικά σχόλια από την παρέα που αποδοκίμαζε τη στενομυαλιά του· αυτός όμως δεν χαμπάριαζε. Μιλούσαν για το Υπουργείο Οικονομικών; Ο Παντόχα σήκωνε αμέσως τη παντιέρα του μ’ αυτό το απλό και πειστικό σλόγκαν: «πολλή δημόσια διοίκηση και λίγη ή καθόλου πολιτική». Πόλεμος στις μεγάλες επιχειρήσεις, πόλεμος στην κερδοσκοπία κι επίσης πόλεμος στους ξένους που έρχονται εδώ μόνο και μόνο για να μας εκμεταλλευτούν και να μας πάρουν τα φράγκα, αφήνοντάς μας πανί με πανί. Ο Παντόχα δεν έκρυβε επίσης τη συμπάθειά του για τους υψηλούς δασμούς, γιατί οι ελεύθερες συναλλαγές ευνοούν το λαθρεμπόριο.
Την ίδια στιγμή υποστήριζε ότι οι μεγαλοϊδιοκτήτες γκρινιάζουν από βίτσιο, ότι πουθενά αλλού δεν πληρώνουν χαμηλότερους φόρους απ’ ό,τι στην Ισπανία, ότι η χώρα είναι ουσιαστικά ένας καταχραστής κι ότι η πολιτική είναι η τέχνη της συγκάλυψης των υπεξαιρέσεων και της ειρηνικής ή βίαιης λεηλασίας του Δημόσιου Ταμείου. Κοντολογίς, ο Παντόχα είχε μόνο δυο τρεις πεποιθήσεις, αλλά ήταν τόσο βαθιά ριζωμένες μέσα του που νόμιζε κανείς πως είχαν χαραχτεί με σφυρί και καλέμι. Δεν ήταν και η πιο ενδιαφέρουσα παρέα γιατί δεν μιλούσε ποτέ άσχημα εναντίον των προϊσταμένων του, ούτε κατέκρινε τα σχέδια του Υπουργού· δεν έμπαινε ποτέ σε λεπτομέρειες και δεν αποκάλυπτε μυστικά από τα παρασκήνια. Στο βάθος του μυαλού του υπήρχε μια λανθάνουσα μορφή κομμουνισμού για την οποία δεν είχε ιδέα. Αυτό το είδος δημοσίου υπαλλήλου, που η ξέφρενη πολιτική ζωή των τελευταίων χρόνων έχει βαλθεί να εξαλείψει, επιβιώνει ακόμα, αν και έχουν μείνει ελάχιστα δείγματα.
Στη δουλειά του ο Παντόχα ήταν σχολαστικός, επιμελής, αδιάφθορος, ο άσπονδος εχθρός αυτού που ο ίδιος αποκαλούσε «οντότητα». Δεν γνωμοδοτούσε ποτέ εναντίον του Υπουργείου Οικονομικών· το υπουργείο τον πλήρωνε, ήταν το αφεντικό του και δεν ήταν εκεί για να υπηρετεί τους εχθρούς «του σπιτιού». Όσον αφορά τις σκοτεινές υποθέσεις, που είχαν βγάλει αράχνες και ήταν πολύ δύσκολο να διεκπεραιωθούν, πίστευε ότι δεν έπρεπε να επιλύονται ποτέ, κι όταν τελικά έφταναν αναγκαστικά, καθ’ επιβολήν του νόμου, ένα βήμα πριν επιλυθούν, έψαχνε στον ίδιο τον νόμο το παραθυράκι που θα του επέτρεπε να τις περιπλέξει ξανά. Το να γράψει τον επίλογο σε μία απ’ αυτές τις διαμάχες ήταν σαν παραδεχόταν την αδυναμία της δημόσιας διοίκησης, σαν να διακήρυττε την ήττα της, σχεδόν την ταπείνωσή της. Όσο για την ακεραιότητά του, αρκεί να πούμε ότι έστελνε στον αγύριστο τους εκπρόσωπους που ήθελαν να του δώσουν φακελάκι για να τακτοποιήσει γρήγορα και αποτελεσματικά τη μία ή την άλλη υπόθεση. Τον ήξεραν πια και ήταν επιφυλακτικοί μ’ εκείνον τον σκαντζόχοιρο που τέντωνε όλα του τα αγκάθια όταν διαισθανόταν να πλησιάζει κάποια «οντότητα», δηλαδή ένας φορολογούμενος.
Και στην προσωπική του ζωή ο Παντόχα αποτελούσε φωτεινό παράδειγμα. Δεν υπήρχε πιο νοικοκυρεμένο σπίτι από το δικό του, ούτε γυναίκα πιο οικονόμα από τη δική του. Αποτελούσαν την άλλη όψη του νομίσματος σε σύγκριση με τους Βιγιααμίλ, που τις εποχές των χρυσών αγελάδων ξόδευαν όλα τους τα εισοδήματα και μετά ψωμολύσσαγαν. Τη γυναίκα του Παντόχα δεν τη διέκρινε η καταστροφική επιδειξιομανία της δόνια Πούρα, εκείνη η έπαρση του ανθρώπου που νομίζει ότι είναι ανώτερος από τα μέσα και την κοινωνική του θέση. Η κυρία Παντόχα είχε εργαστεί κάποτε ως υπηρέτρια (νομίζω του δον Κλαούντιο Αντόν δε Λουθουριάγα, στον οποίο ο Παντόχα όφειλε την πρώτη του δουλειά), και η ταπεινή της καταγωγή την έκανε να ρέπει προς την απομόνωση και να ζει λιτά και μετρημένα. Δεν ξόδευαν ποτέ πάνω από τα δύο τρίτα του μισθού του, και τα παιδιά τους μεγάλωναν μαθαίνοντας να αγαπάνε τον Θεό και να φοβούνται όπως ο διάολος το λιβάνι τα λούσα και τα εγκόσμια μεγαλεία. Παρά τη στενή φιλία που υπήρχε μεταξύ του Βιγιααμίλ και του Παντόχα, ο πρώτος δεν τόλμησε ποτέ να ζητήσει βοήθεια από τον δεύτερο τις ουκ ολίγες φορές που είχε αφραγκιές· τον ήξερε σαν να τον είχε γεννήσει, ήξερε πολύ καλά ότι ο ενάρετος Ιωσήφ ούτε ζητούσε ούτε έδινε, ότι η ελεημοσύνη και η γαλαντομία ήταν εξίσου ασύμβατες προς τον χαρακτήρα του, κασέλες που τα καπάκια τους δεν άνοιγαν ποτέ ούτε προς τα μέσα ούτε προς τα έξω.
Ήταν και οι δύο καθισμένοι, ο ένας στο γραφείο, ο άλλος στην πιο κοντινή καρέκλα. Ο Παντόχα έφτιαξε τον σκούφο του, που γλιστρούσε με την παραμικρή κίνηση του χεριού πάνω στο γυαλιστερό του κεφάλι, και είπε στον φίλο του:
«Χαίρομαι που ήρθες σήμερα. Έχει φτάσει ο φάκελος του γαμπρού σου… Μόνο μια ματιά πρόλαβα να του ρίξω. Δεν φαίνεται καθόλου καθαρός. Δεν συμπεριέλαβε στη λίστα με τις διαταγές πληρωμής δύο τρία χωριά, και στον καταμερισμό του τελευταίου εξαμήνου υπάρχουν σημεία και τέρατα».
«Βεντούρα, ο γαμπρός μου είναι λωποδύτης· το ξέρεις πολύ καλά. Είναι ικανός για κάθε είδους αθλιότητα».
«Επίσης χθες ο Διευθυντής με ενημέρωσε ότι τριγυρίζει εδώ κάνοντας τον καμπόσο, κερνώντας τα φιλαράκια του και ξοδεύοντας μια περιουσία, μοστράροντας κάτι καπέλα και κάτι γραβάτες που είναι να κάνεις εμετό. Το τσουτσέκι κυκλοφορεί στολισμένος σαν λατέρνα. Δεν μου λες, μένει μαζί σου;»
«Ναι» απάντησε κοφτά ο Βιγιααμίλ καταντροπιασμένος γιατί θυμήθηκε πως και τα δικά του ρούχα τα είχε αγοράσει με λεφτά του Καδάλσο, χάρη στα καμώματα της Πούρα. «Ελπίζω όμως να πάρει σύντομα πόδι απ’ το σπίτι μου. Δεν θέλω τίποτα απ’ αυτόν».
«Ρωτάω γιατί… ε λοιπόν, χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να σ’ το πω: αυτή η κατάσταση σου κάνει κακό. Το ότι είναι γαμπρός σου και το ότι ζείτε κάτω απ’ την ίδια στέγη είναι αρκετό για να σκεφτούν κάποιοι ότι τον αβαντάρεις».
«Εγώ!... Αυτόν!» (Τρομοκρατημένος). «Βεντούρα, τι πράγματα είναι αυτά…»
«Περίμενε· ούτε πιστεύω κάτι τέτοιο, ούτε και θα περνούσε ποτέ από το μυαλό μου. Ξέρεις όμως τι παίζει εδώ μέσα… Η μπαμπεσιά πάει σύννεφο! Όταν ένας κάφρος πιάσει στο στόμα του έναν αθώο, τον σέρνει στη λάσπη μέχρι να ματώσει».
«Σε πληροφορώ ότι παρ’ όλο που ο Βίκτορ είναι γαμπρός μου, δεν έχω ουδεμία σχέση με τις βρωμιές του. Αν ήταν στο χέρι μου το να τον κλείσουν μέσα, θα τους έδινα και την ευχή μου… Ξηγημένα πράγματα».
«Εμ δεν θα τον κλείσουν, δεν θα τον κλείσουν· μην έχεις αυταπάτες. Και δεν θα τον κλείσουν ακριβώς επειδή του αξίζει. Έχει άκρες. Η διαφθορά είναι τόσο μεγάλη στην εποχή μας που αυτά τα αποβράσματα σαν τον γαμπρό σου είναι που βγαίνουν κερδισμένοι. Να δεις που θα βάλουν την έρευνα κάτω από το χαλί, θα του βγάλουν το καπέλο για όσα έχει κάνει και θα του δώσουν την κωλοπροαγωγή. Ειλικρινά, δεν έχω ξαναδεί πιο ξεδιάντροπο άνθρωπο. Χθες ήταν εδώ· μετά κατέβηκε κάτω να δει τον Υφυπουργό, και χάρη σ’ αυτό το λέγειν που έχει και στα ωραία του τα μάτια, ο Υφυπουργός… (μου το είπε κάποιος που ήταν παρών) τον υποδέχτηκε μετά βαΐων και κλάδων, κι έπιασαν την πάρλα για πάνω από κάνα μισάωρο».
«Είδε και τον Υπουργό» (με βαθύτατη θλίψη).
«Δεν έχω ιδέα· ξέρω όμως από πρώτο χέρι ότι ένας βουλευτής από την επαρχία όπου δούλευε το μπουμπούκι σου ήρθε να μεσολαβήσει για χάρη του. Είναι απ’ αυτούς που όσο περισσότερα τους δίνεις τόσο περισσότερα θέλουν. Δεν φεύγει ποτέ από δω χωρίς δυο τρεις βαρβάτες προσλήψεις στο τσεπάκι του, κι όταν λέμε βαρβάτες εννοούμε βαρβάτες, κι αυτό παρ’ όλο που είναι αντιφρονών· αλλά γι’ αυτό ακριβώς, επειδή είναι αντιφρονών τού δίνουν μεγαλύτερη προσοχή».
«Εσύ πιστεύεις ότι θα δώσουν προαγωγή στον Βίκτορ;» (Με μεγάλη αγωνία).
«Δεν μπορώ να πω τίποτα με σιγουριά».
«Και για τη δική μου υπόθεση, ξέρεις τίποτα;» (Με ακόμα μεγαλύτερη αγωνία).
«Ο Διευθυντής Προσωπικού είναι σφίγγα. Όποτε του μιλάω για σένα, μου πετάει ένα ”θα δούμε” ή ένα “θα κάνω ό,τι μπορώ”· αυτό όμως είναι σαν να μην λέει τίποτα. Α! Παρένθεση: χθες, μετά τη συζήτηση με τον Υφυπουργό, ο Βίκτορ τρύπωσε στο Τμήμα Προσωπικού. Μου το είπε ο αδελφός του Εσπινόσα. Ο Διευθυντής τού έδειξε τις κενές θέσεις που υπάρχουν στην επαρχία, κι ο γαμπρούλης σου είχε το θράσος να πει ότι στην επαρχία δεν θα πήγαινε ούτε δεμένος».
«Φίλε μου Βεντούρα» είπε ο Βιγιααμίλ με οδυνηρή δυσαρέσκεια, «θυμήσου αυτό που θα σου πω…, κι αν διαφωνείς, βάζουμε στοίχημα… Κόβω το χέρι μου ότι θα δώσουν προαγωγή στον Βίκτορ κι ότι εμένα δεν θα με προσλάβουν. Οτιδήποτε διαφορετικό θα είναι δίκαιο και λογικό, και η δικαιοσύνη και η λογική έχουν πάει περίπατο».
Ο Παντόχα μετακίνησε ξανά τον σκούφο του. Είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο να ξύνει το κεφάλι του. Βγάζοντας έναν βαθύ αναστεναγμό, που γλίστρησε με δυσκολία από το στόμα του γιατί δεν το άνοιγε ποτέ χωρίς κάποια επισημότητα, προσπάθησε να παρηγορήσει τον φίλο του με τον παρακάτω τρόπο:
«Δεν ξέρουμε αν θα καταφέρουν να κουκουλώσουν την υπόθεση με τη δίωξη του Βίκτορ, αν και οι προστάτες του φαίνεται να το θέλουν πολύ. Κι όσο για σένα, εγώ στη θέση σου θα συνέχιζα να πρήζω τα συκώτια του Διευθυντή, του Υφυπουργού και του Υπουργού, ταυτόχρονα όμως θα φρόντιζα να βρω κι ένα καλό δόντι στα κέντρα των αποφάσεων».
«Μα αφού δεν τους αφήνω σε χλωρό κλαρί… Και πάλι όμως δεν γίνεται τίποτα».
«Συνέχισε να το κάνεις μέχρι να τους φέρεις στα νερά σου. Πλεύρισε τα μεγάλα κεφάλια, εντός ή εκτός Υπουργείου· απευθύνσου στον Σαγάστα, στον Κάνοβας, στον δον Βενάνθιο, στον Καστελάρ, στους Σιλβέλα · μην στέκεσαι στο αν είναι άσπροι, μαύροι ή κίτρινοι, γιατί έτσι που το πας, αν συνεχίσει στο ίδιο βιολί, δεν θα καταφέρεις τίποτα. Ούτε ο Πεθ ούτε ο Κουκούρμπιτας θα σου φανούν χρήσιμοι· είναι πνιγμένοι στις δεσμεύσεις και βολεύουν μόνο τους δικούς τους, τους ημέτερους, τους μπάτλερ τους, ακόμα και τους μπαρμπέρηδες που τους ξυρίζουν. Όλοι αυτοί που έπαιξαν ρόλο πρώτα στην Ένδοξη Επανάσταση και μετά στην Παλινόρθωση δεν έχουν κανένα περιθώριο, γιατί πρέπει να τακτοποιήσουν αυτούς που είναι τώρα στα πράγματα χωρίς να εγκαταλείψουν τους παλιούς, που λένε το ψωμί ψωμάκι. Ο Πεθ βόλεψε εδώ πέρα κάποιον που ήταν στη φατρία του και κάποιους που φλέρταραν με τους οπαδούς της αυτονόμησης. Πώς είναι δυνατόν να ξεχάσει ο Πεθ τους κοκκινοσκούφηδες που τον υποστήριξαν στο Τμήμα Εισοδήματος, τους οπαδούς του Αμαντέο που τον έκαναν σχεδόν Υπουργό και τους συντηρητικούς από την εποχή της Αδελφής Πατροθίνιο που του έδωσαν τον Σιδηρούν Σταυρό;
Ο Βιγιααμίλ άκουγε αυτές τις σοφές συμβουλές με τα μάτια χαμηλωμένα, με πένθιμη έκφραση, ξέροντας πόσο λογικές ήταν. Κι ενόσω οι δύο φίλοι κουβέντιαζαν μ’ αυτόν τον τρόπο, χωρίς να έχουν την παραμικρή συναίσθηση του τι συνέβαινε γύρω τους, ο κερατάς ο κουτσό-Σαλβαδόρ Γκιγιέν σχεδίαζε σ’ ένα χαρτί, με χιουμοριστικά ποικίλματα της πένας, την καρικατούρα του Βιγιααμίλ. Μόλις τελείωσε, αφού πρώτα βεβαιώθηκε ότι ήταν πετυχημένη, έγραψε από κάτω: Ο κύριος Νιάου, σταθμίζοντας τις προτάσεις του για το Υπουργείο. Έδωσε το χαρτί στους συναδέλφους του για να σπάσουν πλάκα, και η φιγούρα πέρασε από γραφείο σε γραφείο προσφέροντας μια στιγμή ξεγνοιασιάς στους δύστυχους δεσμώτες της αιώνιας γραφειοκρατικής σκλαβιάς.
Ο Βιγιααμίλ κι ο Παντόχα δεν συμφωνούσαν πάντα όταν μιλούσαν για θέματα που άπτονταν του τμήματος. Στην πραγματικότητα είχαν διαμετρικά αντίθετες απόψεις, γιατί ο ενάρετος Ιωσήφ διακατεχόταν από στενότητα πνεύματος και παρωπίδες, ενώ ο Βιγιααμίλ είχε ανοιχτούς ορίζοντες, μια δομημένη φιλοσοφία που πήγαζε από τις γνώσεις και την εμπειρία του. Αυτό που έκανε τον Παντόχα έξαλλο ήταν που ο φίλος του έσταζε μέλι για τον income tax, στέλνοντας στην πυρά τους Φόρους Ακίνητης Περιουσίας, Βιομηχανίας και Κατανάλωσης. Ο φόρος εισοδήματος, ο οποίος θα βασιζόταν στη φορολογική δήλωση του πολίτη και θα είχε ως ραχοκοκαλιά το ατομικό συμφέρον και την καλή πίστη, του φαινόταν σκέτος παραλογισμός σε μια χώρα στην οποία είναι σχεδόν αναγκαίο να βάλεις το πιστόλι στον κρόταφο του φορολογούμενου για να τον κάνεις να πληρώσει. Κοντολογίς, κάθε προσπάθεια απλοποίησης ήταν αντίθετη με το πνεύμα εκείνου του αδέκαστου δημοσίου υπαλλήλου, που θεωρούσε ότι έπρεπε να υπάρχει πληθώρα προσωπικού, πληθώρα μπερδεψούρας κι ακόμα μεγαλύτερη πληθώρα χαρτούρας. Και τέλος, ο σκεπτικισμός του Παντόχα απέναντι σ’ εκείνη τη μανία για κατάργηση των φόρων είχε κι ένα προσωπικό στοιχείο: ένιωθε σαν να ήθελαν να καταργήσουν τον ίδιο. Συζήτησαν έντονα γι’ αυτό το θέμα, ώσπου τα στόματά τους στέγνωσαν. Κι όταν ο Διευθυντής φώναξε τον Παντόχα κι εκείνος έφυγε αφήνοντας τον Βιγιααμίλ μόνο, οι υπάλληλοι διασκέδασαν λιγάκι παίρνοντάς τον στο μεζέ με πρωτοστάτη τον κουτσο-Γκιγιέν που έκανε άλλη μια επίδειξη φαυλότητας.
«Δεν μου λέτε, δον Ραμόν, γιατί δεν δημοσιεύετε τις προτάσεις σας για να τις μάθει ο λαός;»
«Σιγά μην δημοσιεύσω τις προτάσεις μου» (βηματίζοντας ορμητικά στο γραφείο). «Όχι δα· λες και θα μου έδινε κανείς σημασία σ’ αυτή την καταραμένη χώρα. Ο Υπουργός τις διάβασε, κι ο Διευθυντής Εισφορών τούς έριξε μια ματιά. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω… Και το πρόβλημα δεν είναι ότι δυσκολεύονται να τις καταλάβουν, γιατί στα υπομνήματα που έχω συντάξει είμαι πολύ προσεκτικός: πρώτον, απλότης· δεύτερον, σαφήνεια· τρίτον, περιεκτικότης».
«Εγώ νόμιζα πως ήταν πολύ μακροσκελείς, πάρα πολύ μακροσκελείς» είπε σοβαρά ο Εσπινόσα. «Αφού καλύπτουν τόσα θέματα…»
«Ποιος σας το είπε αυτό το πράγμα;» (Θυμώνοντας). «Το καθένα καλύπτει μόνο ένα θέμα, και είναι τέσσερα. Φτάνουν και περισσεύουν. Μακάρι να μην είχα μπει στον κόπο να τα γράψω. Μακάριοι οι λωποδύτες…»
«Τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν η αντιμισθία τῶν οὐρανῶν… Αυτό ξαναπέστε το, δον Ραμόν» παρατήρησε ο Αργουέγιες κοιτάζοντας με αντιπάθεια τον Γκιγιέν, τον οποίο απεχθανόταν. «Σκέφτηκα κι εγώ κάποιες προτάσεις· αλλά είπα να μην τις προχωρήσω. Πιο χρήσιμο μου φάνηκε να συνθέσω το σόλο για την τρομπέτα μου».
«Ακριβώς, παίξτε εσείς την τρομπέτα σας και αφήστε τις νουθεσίες προς το Υπουργείο, γιατί έτσι όπως πάει το πράγμα, σύντομα θα έχουν γίνει όλα σκόνη. Κοιτάξτε, φίλε μου Αργουέγιες» (σταματώντας μπροστά από το γραφείο του ιππότη του Φιλίππου του Δ’, με την μπέρτα του να κρέμεται από τον έναν ώμο και χειρονομώντας ζωηρά με το δεξί χέρι). «Σ’ αυτή τη μελέτη έχω αφιερώσει δουλειά ολόκληρων ετών. Μπορεί να έχω δίκιο, μπορεί και όχι· αλλά ότι πρόκειται για κάτι καλό, ότι εδώ έχουμε μια καλή ιδέα, γι’ αυτό κανείς δεν αμφιβάλλει». (Όλοι τον άκουγαν με μεγάλη προσοχή). «Η μελέτη μου αποτελείται από τέσσερα υπομνήματα ή πραγματείες που φέρουν εύγλωττους τίτλους. Σημείο πρώτον: Νόρμες ηθικής».
«Πολύ σωστά. Η ηθική σέρνει το χορό, έρχεται πρώτη».
«Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της διοικητικής τάξης. Ηθικοί κανόνες αριστερά, ηθικοί κανόνες δεξιά, ηθικοί κανόνες παντού. Δεύτερο σημείο: income tax».
«Το άλφα και το ωμέγα».
«Τέρμα ο Φόρος Ακίνητης Περιουσίας, οι επιδοτήσεις κι ο Φόρος Κατανάλωσης. Τους αντικαθιστώ όλους μ’ έναν φόρο εισοδήματος προσαυξημένο μ’ ένα χαμηλό δημοτικό τέλος, πολύ απλά, πολύ πρακτικά, πολύ ξεκάθαρα· κι εκθέτω τις ιδέες μου σχετικά με τον τρόπο είσπραξης, τις διαταγές πληρωμής, τους ελέγχους, τα πρόστιμα, κτλ… Τρίτο σημείο: Απαιτήσεις τελωνείων. Γιατί, προσέξτε, οι τελωνειακοί δασμοί δεν αποτελούν απλά τέλη, είναι κυρίως ένα σύστημα προστασίας της εθνικής απασχόλησης. Θεσμοθετώ ένα υψηλούτσικο χαράτσι που θα εξασφαλίσει την ευμάρεια των εργοστασίων, και μας βλέπω όλους να ντυνόμαστε με ισπανικά ρούχα».
«Καλύτερα από τα ολλανδικά… Δον Ραμόν, μπροστά σας ο Μπράβο Μουρίγιο θα έβαζε τα κλάματα… Συνεχίστε…»
«Τέταρτο σημείο: Ουσιαστική ενοποίηση χρέους. Μαζεύω όλα τα χρεόγραφα που βόσκουν εδώ υπό διάφορες μορφές: τριετή και πενταετή ομόλογα, τραπεζογραμμάτια, συναλλαγματικές, υποσχετικές, ενυπόθηκους τίτλους, έντοκα γραμμάτια, και τα αντικαθιστώ με αναλογία 4 προς 100 με ένα ομόλογο με προνομιακό επιτόκιο έκδοσης… Και τέρμα οι πονοκέφαλοι».
«Δον Ραμόν, εσείς ξέρετε περισσότερα από εκείνο το σίχαμα που ίδρυσε το Υπουργείο».
(Ζωηρές επευφημίες. Ο μοναδικός που σώπαινε ήταν ο Αργουέγιες, που δεν του άρεσε να διασκεδάζει με τις σαχλαμάρες του Γκιγιέν).
«Μη νομίζετε ότι ξέρω πολλά» (με μετριοφροσύνη)· «απλά βλέπω τα θέματα της δουλειάς σαν να είναι δικά μου, και θα ήθελα να δω επιτέλους αυτή τη χώρα να νοικοκυρεύεται. Δεν έχει να κάνει με επιστημονικές γνώσεις, έχει να κάνει με την καλή θέληση, την υπομονή και τη σκληρή δουλειά. Και τώρα πείτε μου: εσείς μου δώσατε σημασία; Ε λοιπόν ούτε εκείνοι. Νίπτουν τας χείρας τους. Θα έρθει μια μέρα που οι Ισπανοί θα περπατάνε ξυπόλυτοι στον δρόμο και που οι πιο πλούσιοι θα εκλιπαρούν για ένα κομμάτι ψωμί… εντάξει, δεν θα ζητιανεύουν ακριβώς, γιατί δεν θα υπάρχει κανένας να τους δώσει ελεημοσύνη. Εκεί οδεύουμε. Και σας ρωτώ: το θεωρείτε ή δεν το θεωρείτε λογικό να με αποκαταστήσουν στη θέση του Διοικητικού Διευθυντή; Το θεωρείτε, έτσι δεν είναι; Παρ’ όλα αυτά, θα πάρετε οτιδήποτε άλλο στα σοβαρά αλλά αυτό θα το περάσετε στο ντούκου. Χαίρεται».
Έφυγε καμπουριαστός λες και δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος του κεφαλιού του. Όλοι τον λυπήθηκαν· όμως ο άσπλαχνος Γκιγιέν πάντα σκαρφιζόταν κάποιον λίβελλο για να του κολλήσει όταν έφευγε.
«Έγραψα στο χαρτί τα τέσσερα σημεία έτσι όπως τα έλεγε: κύριοι, χτυπήσαμε φλέβα χρυσού. Ελάτε να δείτε· θεέ μου, τι γέλιο! Κοιτάξτε, κοιτάξτε τους τέσσερις τίτλους γραμμένους ο ένας κάτω από τον άλλον:

Νόρμες ηθικής
Income tax
Απαιτήσεις τελωνείων
Ουσιαστική ενοποίηση χρέους

Αν διαβάσει κανείς μαζί τα αρχικά γράμματα προκύπτει η λέξη ΝΙΑΟΥ.
Μια έκρηξη γέλιου σήκωσε το γραφείο στον αέρα σκορπώντας τέτοιο κέφι λες και βρίσκονταν στο θέατρο.

• 
  

FERRER

AMADOR AFICIONADO

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ 2015 ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΑΛΙΣΤΙΚΟ ΗΘΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΧΟΥΑΝ ΒΑΛΕΡΑ [[ΠΕΠΙΤΑ ΧΙΜΕΝΕΖ]] ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΣΤΡΙΑΣ ΝΙΝΑ ΣΑΜΠΕΘΑ-Ι-

FRANCISCO FERRER

ΩΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΣ

PICASSOMANIA..GRAND PALAIS..PARIS WINTER 2015

WONDERFUL EXHIBITION IN PARISABOUT PICASSO AND HIS INFLUENSE TO OTHER ARTISTS

OLGA KOKLOVA DESINED BY HER HASBAND

DIAGILEV BALETS IN ROME

DALI/S CARMEN

PICASSO IN ITALY

PICASSO IN GERMANY

PICASSO

IN ITALY

PICASSO

PICASSO

AZORIN BY RAMON CAZAS

The political evolution that transformed Martínez Ruiz, a committed journalist as well as a revolutionary anarchist, into Azorín, a conservative member of parliament, as well as a sceptic and indulgent writer intimidated by Franco’s regime, is key to understanding the division of his critics. Two different images of him were sustained – successive and irreconcilable personalities which cannot be studied at the same time without understanding the contradictions.[3]

PICASSO

ΑΠΟ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΠΙΚΑΣΣΟ-ΚΟΚΤΩ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ

4/11/15 ΑΤΗΕΝS

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ Ο ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΙΟΣΛΙΘΟΣ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΙΣΜΟΥ

DON MIGUEL DE UNAMUNO Y HUGO EL BASCO

CANCION NERO

didujo

pablo ruiz picasso..PICA DOR

ARTICLE ABOUT ANTONIO BUERO VALLEJO

LICENCE GIVER TO OTHER ARTISTS TO KILLLING ART

A JENIUS

MYSTERE PICASSO

O ΖΗΛΙΑΡΗΣ Ο ΠΡΩΗΝ ΕΚΔΟΤΗΣ ΜΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΕΝΑ ΚΑΤΑΚΡΙΤΕΟ ΚΕΙΜΕΝΟ [[ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΠΙΚΑΣΣΟ]]ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΠΑΝΩΤΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΠΑΡΙΣΙ,ΜΙΛΑΝΟ ΚΤΛ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΠΟΣΟ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο LICENCE GIVER TO KILLING ART]]

PARIS OCTOBER 2015

EXHIBITION PICASSOMANIA IN GRAND PALAIS

- -

- genial picasso -

OBRA GENIAL DE RIBERA

picasso

. .

pastice picasso

....

juan palencia

equipo realidad

PICASSO

belver

r.s

ruiz

dona diana

THE CELEBRAL GENIUS OF PICASSO

CUBISMO COMPOSITIONAL

zacqueline

dora marcovitch

by picasso

olga koklova

by picasso

http://www.iqh.es/miah/exposicion-los-quijotes-de-mingote-en-madrid

PABLO RUIZ PICASSO Y BLASCO

WWW.FECOGRLEVADYA.BLOGSPOT.COM

PABLO RUIZ PICASSO Y BLASCO

PABLO

pablo ruiz picasso y blasco

pio baroja

Περιεχόμενα Ένθετου της Δευτέρας

• Φύλλα Λογοτεχνίας
• Συνεντεύξεις
• Κείμενα
• Μεταφράσεις
• Προδημοσιεύσεις
• Διαβάσαμε
• Επιφυλλίδες
• Εικαστικά

Πίο Μπαρόχα: Το ξωτικό [Πρώτη μετάφραση στα ελληνικά]

Mεταφράζει ο Τάσος Ψάρρης

Ο Πίο Μπαρόχα υ Νέσι (Pío Baroja y Nessi) αποτελεί ένα από τα βασικά μέλη της Γενιάς του 1898, της ομάδας των διανοούμενων που πρωτοστάτησαν υπέρ της ηθικής και κοινωνικής ανασύνταξης της Ισπανίας στα τέλη του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Σαν Σεμπαστιάν το 1872 και πέθανε στη Μαδρίτη το 1956. Έγραψε περίπου 100 έργα, εκ των οποίων 66 μυθιστορήματα. Το ανεπιτήδευτο, λιτό, άκομψο, σκληρό πολλές φορές ύφος του βρήκε πολλούς μιμητές και άσκησε επιρροή σε συγγραφείς όπως ο Χέμινγουεϊ. Οι περισσότεροι από τους ήρωές του είναι μοναχικοί άνθρωποι που άλλοτε είναι ανίκανοι να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και άλλοτε αναζητούν την περιπέτεια.

Το διήγημα Το ξωτικό (El trasgo) αποτελεί μέρος του πρώτου βιβλίου που εξέδωσε, της συλλογής διηγημάτων Vidas Sombrias (Ζοφερές ζωές, 1900). Είναι η πρώτη φορά που μεταφράζεται στα ελληνικά. Απηχεί προσωπικές εμπειρίες του Μπαρόχα από την εποχή που ήταν ασκούμενος γιατρός σε μια μικρή πόλη της Χώρας των Βάσκων. Το θέμα του, οι θρύλοι και οι προκαταλήψεις της Ισπανίας, είναι ένα από τα αγαπημένα του συγγραφέα.

**

Η τραπεζαρία του πανδοχείου του Αριστόντο, όπου μαζευόμασταν μετά το δείπνο, ήταν για εκείνο το χωριό ότι είναι για μια πόλη μια λέσχη. Ήταν ένα μεγάλο, πολύ μακρύ δωμάτιο, που χωριζόταν από την κουζίνα με μια μεσοτοιχία· η πόρτα της δεν έκλεινε σχεδόν ποτέ, κι έτσι μπορούσες να παραγγείλεις ανά πάσα στιγμή καφέ ή ποτό στη συμπαθέστατη Μαϊντόνι, τη γυναίκα του ιδιοκτήτη, ή τις δυο κόρες της, δύο κοπέλες η μία πιο όμορφη από την άλλη· η μία σοβαρή, αφηρημένη, μ’ αυτό το γλυκό βλέμμα που έχει κάποιος όταν αγναντεύει τον κάμπο· η άλλη ζωηρή και κακότροπη.

Οι τοίχοι αυτού του δωματίου, που ήταν ασβεστωμένοι, ήταν διακοσμημένοι απ’ άκρη σ’ άκρη με διάφορα τεύχη της Ταυρομαχίας, τοποθετημένα με τέλεια συμμετρία και στερεωμένα στον τοίχο με πινέζες που κάποτε ήταν χρυσαφένιες αλλά πλέον ήταν μαύρες και λιγδιάρικες.

Ήταν ολοφάνερο ότι ο Χοσέ Όνα, ο πανδοχέας, είχε βάλει το χεράκι του· ο χαρακτήρας του, τίμιος και ταυτόχρονα καλόκαρδος, και μειλίχιος, όπως υπονοεί και το επίθετό του (Όνα στα βασκικά σημαίνει «καλός»), διαφαινόταν στην τάξη, στη συμμετρία, στην καλοσύνη, αν επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη, από τα οποία είχε εμπνευστεί η διακόσμηση του δωματίου.

Από το ταβάνι της τραπεζαρίας, που το διέτρεχαν μακριά μαυρισμένα δοκάρια, κρέμονταν δύο λάμπες πετρελαίου απ’ αυτές που χρησιμοποιούν στην κουζίνα. Παρότι έβγαζαν λίγο περισσότερο καπνό παρά φως, φώτιζαν αρκετά καλά το τραπέζι στο κέντρο ‒το «στρογγυλό τραπέζι», να το πούμε έτσι‒ αλλά όχι τόσο καλά τα άλλα, μικρότερα τραπέζια που ήταν διασκορπισμένα στο δωμάτιο.

Πίναμε καφέ εκεί κάθε βράδυ· κάποιοι προτιμούσαν κρασί, και κουβεντιάζαμε λιγάκι: ο νεαρός γιατρός, ο δάσκαλος, ο εργάτης του χυτηρίου, ο Πάτσι ο ταχυδρόμος, ο αρχιφύλακας, και μερικοί άλλοι χαμηλότερου βαθμού και κοινωνικής θέσης.

Επειδή ήμασταν ενορίτες και επιπλέον εκλεκτά πρόσωπα, καθόμασταν στο κεντρικό τραπέζι.

Εκείνη η νύχτα ήταν η παραμονή ενός πανηγυριού, κι επομένως, Τρίτη. Υποθέτω ότι όλοι ξέρουν ότι τα πανηγύρια στην Αριγότια γίνονται κάθε πρώτη Τετάρτη του μήνα· διότι, στο κάτω κάτω της γραφής, η Αριγότια είναι ένα σημαντικό χωριό, με εξήντα-τόσους κατοίκους, χώρια οι γειτονικοί οικισμοί. Λόγω του πανηγυριού, υπήρχε στο πανδοχείο περισσότερος κόσμος απ’ ό,τι συνήθως.

Ο γιατρός και ο δάσκαλος έπαιζαν τη συνηθισμένη τους παρτίδα χαρτιά, όταν μπήκε η γυναίκα του ιδιοκτήτη, η παχύσαρκη και χαμογελαστή Μαϊντόνι, και είπε:

«Γιατρέ μου, δεν μου λέτε: τι γίνονται οι θυγατέρες του Ασπιγιάγα, του σιδερά;»

«Πώς να τα πηγαίνουν; Άσχημα» απάντησε ο γιατρός ενοχλημένος. «Τους έχει στρίψει εντελώς. Η μικρότερη, πού είναι η προσωποποίηση της υστερίας, έπαθε προχθές κρίση. Οι δύο αδερφές της την είδαν να γελάει και να κλαίει χωρίς λόγο, κι άρχισαν να κάνουν κι αυτές το ίδιο. Κλαστική περίπτωση μεταδοτικής νευρασθένειας. Αυτό είναι όλο».

«Και δεν μου λέτε, γιατρέ μου» συνέχισε η γυναίκα του ιδιοκτήτη, «είναι αλήθεια ότι φώναξαν τη μαμή από την Ελισαμπίδε;»

«Έτσι νομίζω. Η μαμή, άλλη τρελή κι αυτή, τους είπε ότι στο σπίτι πρέπει να υπάρχει ένα τελώνιο, και υπέθεσαν ότι το τελώνιο είναι ένας μαύρος γάτος της γειτονιάς που εμφανιζόταν εκεί από καιρό σε καιρό. Άντε τώρα να προσφέρεις ιατρικές υπηρεσίες σ’ αυτές τις ηλίθιες!»

«Ε λοιπόν, αν ήσασταν στη Γαλικία, θα βλέπατε πράματα και θάματα» παρενέβη ο εργάτης του χυτηρίου. «Είχαμε μια υπηρέτρια στο Μονφόρτε που κάθε φορά που της καιγόταν το φαγητό ή έριχνε πολύ αλάτι στην κατσαρόλα, έλεγε ότι το είχε κάνει το ξωτικό. Κι όταν η γυναίκα μου την κατσάδιαζε για την απροσεξία, εκείνη έλεγε ότι άκουγε το ξωτικό να γελάει στη γωνία».

«Τουλάχιστον όμως» είπε ο γιατρός, «είναι γνωστό ότι εκεί τα ξωτικά δεν είναι τόσο άγρια όσο αυτά εδώ πέρα».

«Ω, μην το πιστεύετε! Υπάρχουν διαφόρων ειδών· έτσι τουλάχιστον μας έλεγε η υπηρέτρια που είχαμε στο Μοντφόρτε. Κάποια είναι καλά, φέρνουν στο σπίτι το σιτάρι και το καλαμπόκι που κλέβουν από τους σιτοβολώνες, φροντίζουν τα χωράφια και βουρτσίζουν ακόμα και τις μπότες των ανθρώπων· κάποια άλλα είναι κακά και ξεθάβουν τα λείψανα των παιδιών από τα νεκροταφεία, ενώ, τέλος, κάποια άλλα είναι μεγάλοι χωρατατζήδες: πίνουν τα μπουκάλια με το κρασί στο κελάρι, παίρνουν κομμάτια φαγητό από την κατσαρόλα και βάζουν στη θέση του πέτρες ή διασκεδάζουν κάνοντας φασαρία τη νύχτα, εμποδίζοντας τους ανθρώπους να κοιμηθούν, γαργαλώντας ή τσιμπώντας τους».

«Και είναι αλήθεια;» ρώτησε με αφέλεια ο ταχυδρόμος.

Βάλαμε όλοι τα γέλια ακούγοντας το αθώο καλαμπούρι του ταχυδρόμου.

«Κάποιοι λένε πως είναι» απάντησε ο εργάτης του χυτηρίου συνεχίζοντας το αστείο.

«Λένε για κάποιους ανθρώπους που έχουν δει ξωτικά» πρόσθεσε κάποιος.

«Ναι» αντέτεινε ο γιατρός με επαγγελματικό ύφος. «Σε αυτά τα ζητήματα συμβαίνει πάντα το ίδιο πράγμα. Ρωτάς κάποιον: “Το είδατε;” Και σου απαντάει: “Όχι εγώ, ο γιος της τάδε γριάς που έβοσκε κάπου τα πρόβατα, αυτός όντως το είδε”. Και το αποτέλεσμα είναι όλοι να επιβεβαιώνουν κάτι που δεν είδε κανείς».

«Ίσως να μην είναι ακριβώς έτσι, κύριε» μουρμούρισε μια ταπεινή φωνή πίσω μας.

Γυρίσαμε για να δούμε ποιος μίλησε. Ήταν ένας γυρολόγος που είχε φτάσει στο χωριό το απόγευμα και έτρωγε σ’ ένα τραπέζι δίπλα στο δικό μας.

«Θέλετε να πείτε πως έχετε δει κάποιο απ’ αυτά τα ξωτικά;» ρώτησε ο ταχυδρόμος με περιέργεια.

«Ναι, κύριε».

«Και πώς συνέβη;» ρώτησε ο εργάτης του χυτηρίου κλείνοντας πονηρά το μάτι. «Πείτε μας, καλέ μου κύριε, πείτε μας την ιστορία, κι ελάτε να καθίσετε μαζί μας αν τελειώσατε το φαγητό σας. Σας κερνάμε καφέ και ποτό, σε αντάλλαγμα για την ιστορία, ασφαλώς». Κι ο υπάλληλος έκλεισε ξανά το μάτι.

«Θα σας πω» έκανε ο γυρολόγος καθώς καθόταν στο τραπέζι μας. «Περπατούσα ένα απόγευμα έξω από κάποιο χωριό και με είχε πιάσει το σκοτάδι· η νύχτα ήταν ψυχρή, ήρεμη, γαλήνια· δεν φυσούσε καθόλου. Το τοπίο ήταν εντυπωσιακό· ήταν η πρώτη φορά που ταξίδευα σ’ εκείνη την πλευρά της οροσειράς της Αστούριας, και, για να πω την αλήθεια, φοβόμουν. Ήμουν κουρασμένος από το περπάτημα γιατί κουβαλούσα στην πλάτη μου ένα μεγάλο καλάθι, αλλά δεν τολμούσα να σταματήσω. Η καρδιά μου μού έλεγε ότι στην περιοχή που βρισκόμουν δεν ήμουν ασφαλής.

»Ξαφνικά, χωρίς να καταλάβω ούτε από πού ξεφύτρωσε ούτε πώς, βλέπω δίπλα μου έναν σκελετωμένο, μονόχρωμο, μαυριδερό σκύλο, ο οποίος με πήρε στο κατόπι. Από πού θα μπορούσε να είχε έρθει αυτό το κακάσχημο ζώο; αναρωτήθηκα. Συνέχισα την πορεία μου, πήγαινα, πήγαινα, με τον σκύλο πίσω μου, στην αρχή εκείνος να γρυλίζει, μετά να ουρλιάζει, αν και σιγανά. Για να πω την αλήθεια, δεν μου αρέσουν τα ουρλιαχτά των σκύλων. Ο σύντροφός μου άρχισε να μου τη δίνει στα νεύρα, και για να απαλλαγώ απ’ αυτόν, σκέφτηκα να τον χτυπήσω με μια βέργα· μόλις όμως γύρισα με τη βέργα στο χέρι, μια ριπή αέρα μου γέμισε με χώμα τα μάτια και τυφλώθηκα εντελώς.

»Την ίδια στιγμή, ο σκύλος άρχισε να γελάει πίσω μου, και από τότε δεν μπορούσα να κάνω τίποτα σωστά· σκόνταψα, έπεσα κάτω, κατρακύλησα σε μια πλαγιά, και ο σκύλος να γελάει ασταμάτητα δίπλα μου. Άρχισα να προσεύχομαι παρακαλώντας να με γλυτώσει ο Άγιος Ραφαήλ, προστάτης όσων βρίσκονται σε δοκιμασία, και ο Άγιος Ραφαήλ με πήρε από εκείνη την περιοχή και με οδήγησε σ’ ένα χωριό.

»Μόλις έφτασα εκεί, ο σκύλος δεν με ακολουθούσε πια. Είχε μείνει πίσω και ούρλιαζε με λύσσα μπροστά σ’ ένα άσπρο σπίτι με κήπο. Διέσχισα το χωριό, ένα ορεινό χωριό με πολύ χαμηλές σκεπές και μαυρισμένα κεραμίδια. Υπήρχε μόνο ένας δρόμος. Όλα τα σπίτια ήταν κλειστά. Μόνο σε μία μεριά του δρόμου υπήρχε ένα παράπηγμα με φως. Ήταν σαν ένας μεγάλος προθάλαμος, με δοκάρια στο ταβάνι και ασβεστωμένους τοίχους. Στο εσωτερικό, ένας ρακένδυτος άντρας που φόραγε μπερέ μιλούσε με μια γριά· οι δυο τους ζεσταίνονταν σε μια παραστιά. Μπήκα μέσα και τους διηγήθηκα τι μου είχε συμβεί.

»”Κι ο σκύλος έμεινε πίσω ουρλιάζοντας;” ρώτησε ο άντρας με ενδιαφέρον.

»”Ναι, ουρλιάζοντας κοντά σ’ εκείνο το άσπρο σπίτι που υπάρχει στην αρχή του δρόμου”.

»”Ήταν το ξωτικό” μουρμούρισε η γριά, ”ήρθε να του αναγγείλει τον θάνατό του”.

»”Τινός; ” ρώτησα τρομαγμένος.

»”Του ιδιοκτήτη εκείνου του άσπρου σπιτιού. Εδώ και μισή ώρα είναι ο γιατρός εκεί μέσα. Θα επιστρέψει σύντομα”.

»Συνεχίσαμε να μιλάμε, και σε λίγο είδαμε τον γιατρό να έρχεται με το άλογο. Μπροστά του πήγαινε ένας υπηρέτης μ’ ένα φανάρι.

»”Ο άρρωστος, γιατρέ; ” ρώτησε η γριά βγαίνοντας στο κατώφλι του παραπήγματος.

»”Πέθανε” απάντησε ξερά μια φωνή.

»”Ορίστε!” είπε η γριά. ” Ήταν το ξωτικό”.

»Τότε πήρε ένα παλούκι και χάραξε στο έδαφος, γύρω της, μια φιγούρα όπως εκείνη που έχουν τα μαυριτανικά νομίσματα, ένα αστέρι με πέντε κορυφές, Ο γιος της έκανε το ίδιο, όπως κι εγώ.

»”Είναι για να ελευθερωθούμε από τα ξωτικά” πρόσθεσε η γριά.

»Και πράγματι, εκείνη τη νύχτα δεν μας ενόχλησαν, και κοιμηθήκαμε ήσυχα…»

Ο γυρολόγος σταμάτησε να μιλάει, και όλοι σηκωθήκαμε για να πάμε στα σπίτια μας.

• Facebook

• Twitter

• Google+

• Gmail

Διαβάστε Επίσης

Μπενίτο Πέρεθ Γκαλδός, Η σκιά

σε "Μεταφράσεις"

Περιγραφή:

Με εκτίμηση, αν όχι με άδολη αγάπη, αλλά και με ειρωνεία και χιούμορ ο Χαβιέρ Μαρίας, ένας μεγάλος συγγραφέας της εποχής μας, φιλοτεχνεί τα ιδιαίτερα πορτρέτα συγγραφέων όπως ο Φώκνερ, ο Κόνραντ, ο Κόναν Ντόυλ, ο Ναμπόκοφ, η Ντίνεσεν, ο Χένρυ Τζέημς. Με σύντομες περιγραφές ιδιωτικών στιγμών και ανασύροντας από τη λήθη λεπτομέρειες, ο Μαρίας αποκαλύπτει το μεγαλείο αλλά και τις μικρότητες αγαπημένων συγγραφέων, ξεσκεπάζει τις ξεκαρδιστικές αλλά και ανησυχητικές μανίες δημιουργών που, για μια φορά, γίνονται μυθιστορηματικοί χαρακτήρες. Το σύνολο των είκοσι συγγραφέων συμπληρώνουν έξι "άπιαστες γυναίκες", υπαρκτά πρόσωπα κι αυτές, που -η καθεμιά με τον δικό της τρόπο- αποφάσισαν να μην ακολουθήσουν την πεπατημένη, όπως τους επέβαλλε η εποχή και το φύλο τους. Δίκην Κολοφώνα, και στους αντίποδες του γραπτού κειμένου, το κεφάλαιο "Τέλειοι καλλιτέχνες" προσφέρει στον αναγνώστη την αληθινή εικόνα των λογοτεχνών που προσωπογραφούνται, σ ένα φωτογραφικό υλικό από την ιδιωτική συλλογή του συγγραφέα. "Μία μοναδική συλλογή σύντομων ιδιοφυών πορτρέτων... Για τον Μαρίας οι μεγάλοι συγγραφείς δεν είναι αινίγματα προς λύση, αλλά παράδοξα προς απόλαυση..." The New York Times Book Review "Ένα θαυμάσιο βιβλίο, που θέλεις να το διαβάζεις ξανά και ξανά". El Periodico "Ο Χαβιέρ Μαρίας εντυπωσιακός και ως δοκιμιογράφος". Frankfurter Rundschau

Γράφοντας για τις ζωές των άλλων Αποκαλυπτικά πορτρέτα συγγραφέων-μύθων Συγγραφείς: Χαβιέ Μαρίας Θέμα: Βιογραφίες-Απομν/ματα-Μαρτυρίες Εκδότης: Πατάκης Μετάφραση: Γεωργία Ζακοπούλου Επιμέλεια: Ελένη Μαρτζούκου Σελίδες: 348 ISBN: 9789601644356 Ημ. Έκδοσης: 10/04/2014 13,86€ Τιμή Πρωτοπορίας Τιμή Εκδότη: 15,40€ Έκπτωση: 10%

Share

άλας κλαρίν

• Φύλλα Λογοτεχνίας
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Συνεντεύξεις
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Κείμενα
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Μεταφράσεις
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Προδημοσιεύσεις
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Διαβάσαμε
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
• Επιφυλλίδες
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Εικαστικά
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• 
  

Λεοπόλδο Άλας Κλαρίν: Ένας εργάτης

Μεταφράζει ο Τάσος Ψάρρης

Ο Λεοπόλδο Άλας [Leopoldo García-Alas y Ureña], γνωστός επίσης και ως Κλαρίν, θεωρείται από τους σημαντικότερους πεζογράφους της Ισπανίας. Γεννημένος το 1851 στη Θαμόρα, είναι κυρίως γνωστός για το ογκώδες μυθιστόρημά του Ρεχέντα, έργο εφάμιλλο της Μαντάμ Μποβαρύ, από το οποίο και επηρεάστηκε. Ο Άλας ήταν από τους πρωτεργάτες του ισπανικού ρεαλισμού, του λογοτεχνικού ρεύματος που επικράτησε στην Ιβηρική χερσόνησο κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Έγραψε επίσης πολλά εξαιρετικά μικρά έργα, όπως τις νουβέλες El Señor, Las dos cajas και Dona Berta, και τις συλλογές διηγημάτων Cuentos morales, El gallo de Socrates και El Señor y lo demas, son cuentos. Το διήγημα Ένας εργάτης (Un jornalero) προέρχεται από την τελευταία συλλογή.Ο Φερνάντο Βιδάλ έβγαινε από τη Βιβλιοθήκη της Ν., όπου είχε δουλέψει, ως συνήθως, από τις τέσσερις το απόγευμα. Ήταν εννιά το βράδυ· μόλις είχε σκοτεινιάσει.
Η Βιβλιοθήκη ήταν ανοικτή για το κοινό μόνο το πρωί. Οι θυρωροί και οι άλλοι υπάλληλοι έμεναν στο ισόγειο του κτιρίου, και ο Φερνάντο είχε το προνόμιο να απολαμβάνει μόνος του τη Βιβλιοθήκη τα απογεύματα και τις νύχτες, με τους εξής όρους: να είναι πάντα ασυνόδευτος, να καλύπτει τα έξοδα του ηλεκτρικού ρεύματος που κατανάλωνε, και να ανοίγει και να κλείνει ο ίδιος, αφήνοντας φεύγοντας τα κλειδιά στο σπίτι του επιστάτη.
Σε όλη τη Ν., πόλη πολλών χιλιάδων κατοίκων, βιομηχανική, πλούσια, γεμάτη εργοστάσια, δεν υπήρχε πολίτης που να αμφισβητούσε ή να ζήλευε το προνόμιο του Βιδάλ σχετικά με τη Βιβλιοθήκη.
Όπως πάντα, ο Φερνάντο κλείδωσε καλά την εξωτερική πόρτα με το τεράστιο κλειδί, κρατώντας σφιχτά την αρμαθιά που σχημάτιζε μαζί με τα υπόλοιπα, προχώρησε μερικά μέτρα στο πεζοδρόμιο, απορροφημένος, ψάχνοντας, χωρίς να το σκέφτεται, το κουδούνι της πόρτας του σπιτιού του επιστάτη, που βρισκόταν σε απόσταση μερικών μέτρων, στο ίδιο κτίριο.
Αλλά χτύπησε μάταια. Δεν άνοιγαν, δεν απαντούσαν.
Ο Βιδάλ άργησε να αντιληφθεί τη σιωπή. Το μυαλό του ήταν γεμάτο με τις ιδέες που είχαν κατέβει μαζί του στον δρόμο αφήνοντας τις ψυχρές σελίδες των βιβλίων επάνω, στην αιώνια φυλακή.
“Δεν είναι κανείς εδώ”, σκέφτηκε στο τέλος, χωρίς να συνειδητοποιήσει ότι έπρεπε να τον παραξενέψει που δεν ήταν κανείς στο σπίτι του επιστάτη.
«Τι κάνω τώρα;» μονολόγησε, κουνώντας την αρμαθιά των κλειδιών που τον έκανε να μοιάζει με δεσμοφύλακα.
Εκείνη τη στιγμή πρόσεξε κάτι άλλο. Ότι η νύχτα ήταν σκοτεινή, ότι υπήρχαν λάμπες, τρείς, το θυμόταν καλά, κατά μήκος του δρόμου, κι ότι καμία δεν ήταν αναμμένη.
Έπειτα πρόσεξε ότι κανένας δεν θα θεωρούσε γελοία την κατάστασή του, γιατί δεν υπήρχε ψυχή στην οδό ντε λα Μπιμπλιοτέκα. Απόλυτη σιωπή.
Μια μακρινή έκρηξη τον έκανε να αναφωνήσει:
«Ένας πυροβολισμός!»
Ο πυροβολισμός, ή μάλλον η ίδια η λέξη, τον επανέφερε στην πραγματικότητα, στην αληθινή ζωή της πόλης του.
“Όταν έφυγα από το σπίτι, μετά το φαγητό, άκουσα να λένε στο καφενείο ότι απόψε θα γίνουν φασαρίες, ότι οι σοσιαλιστές οι αναρχικοί, ή κι εγώ δεν ξέρω ποιοι, προετοίμαζαν μια εξέγερση για να βγάλουν από τη φυλακή κάποια από τα μέλη της παράταξής τους, και να διακηρύξουν ό,τι μπορεί να διακηρυχτεί. Αυτό πρέπει να είναι. Μάλλον γίνονται φασαρίες.
“Θεός φυλάξοι!” συνέχισε να σκέφτεται, “αν γίνονται φασαρίες, αν συμβαίνει κάτι σοβαρό, ίσως αύριο η Βιβλιοθήκη να είναι κλειστή, ίσως να μην με αφήσουν ή να μην μπορέσω να έρθω το απόγευμα για να τελειώσω τη μελέτη του χειρογράφου στο οποίο έχω ανακαλύψει τόσο πολύτιμα στοιχεία για την ιστορία των ταραχών των συντεχνιών της Ρ. τον _αιώνα. Συμφορά! Αν αύριο δεν ολοκληρώσω τη δουλειά μου, το επόμενο τεύχος της Κοινωνιολογικής και Ιστορικής Επιθεώρησης θα κυκλοφορήσει χωρίς το άρθρο μου, και κανείς δεν ξέρει αν ο κύριος Φλίντερ της Επιθεώρησης των Κοινωνικών και Ηθικών Επιστημών της Ζυρίχης θα με προλάβει, αν αληθεύει, όπως μου γράφουν από εκεί, ότι είδε αυτό το πολύτιμο ντοκουμέντο πέρυσι, όταν εκείνος βρισκόταν εδώ κι εγώ στο Βισύ.
“Όχι, χίλιες φορές όχι. Αυτό δεν μπορώ να το επιτρέψω. Όχι από παιδική έπαρση, αλλά γιατί αυτοί οι ευπαίδευτοι σοσιαλιστές μού είναι αντιπαθείς. Ο Φλίντερ σίγουρα κοιτάζει το συμφέρον του. Σίγουρα θα ερμηνεύσει αυτό το χειρόγραφο κατά βούληση. Με τα στοιχεία που ευνοούν τις θεωρίες του θέλει να κάνει μεγαλεία, να προσκομίσει αδιάσειστες αποδείξεις, αν και κάτι τέτοιο, Θεέ και Κύριε, αποτελεί βεβήλωση της ιστορίας, της τέχνης, της επιστήμης... Όχι, όχι. Εγώ θα πω πρώτος τη γυμνή αλήθεια, αμερόληπτα, αναγνωρίζοντας όλα τα στοιχεία του χειρογράφου που ρίχνουν φως σ’ ένα τόσο επίμαχο ζήτημα, χωρίς όμως να μετατρέψω την έρευνά μου σε όπλο είτε των μεν είτε των δε. Βαρέθηκα τους ουτοπιστές και τους δογματιστές…”
Ακούστηκε κι άλλος πυροβολισμός.
“Λοιπόν, αυτό πρέπει να είναι. Πρέπει να γίνονται φασαρίες.”
Ο Βιδάλ άρχισε να ανηφορίζει με θάρρος τον δρόμο. Στρίβοντας στη γωνία, που βρισκόταν μακριά από τη Βιβλιοθήκη, στον παρακείμενο δρόμο, περίπου στα τριάντα βήματα, είδε στη λάμψη μιας πυράς έναν ακανόνιστο, ζοφερό σωρό που έκλεινε τον δρόμο, που εμπόδιζε τη θέα. “Πρέπει να είναι ένα οδόφραγμα”.
Γύρω από την πυρά διέκρινε σκιές. “Άντρες με τουφέκια” σκέφτηκε. “Δεν είναι στρατιώτες· πρέπει να είναι εργάτες. Βρίσκομαι στα χέρια των εχθρών της τάξης”.
Μια ισχυρή ομοβροντία επιβεβαίωσε τις υποψίες του· άκουσε μπερδεμένες κραυγές, βογγητά, βλαστήμιες.
Δεν υπήρχε αμφιβολία, γίνονταν φασαρίες. “Εκείνο εκεί ήταν ένα οδόφραγμα, και ήταν αδύνατον να το περάσει κανείς.”
Γύρισε πίσω, και μόλις έφτασε στην πόρτα της Βιβλιοθήκης κοντοστάθηκε, έξυσε το ένα του αυτί και συλλογίστηκε. “Αύριο, καλώς ή κακώς, η Βιβλιοθήκη θα είναι κλειστή. Το άρθρο μου δεν θα μπορέσει να βγει εγκαίρως. Ο Φλίντερ θα με προλάβει. Ας μην αφήσουμε για αύριο ό,τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα”.
Ακούστηκε μακριά κι άλλη ομοβροντία, ενώ ο Βιδάλ έβαζε το μεγάλο κλειδί στην κλειδαρότρυπα και άνοιγε την πόρτα της Βιβλιοθήκης. Κλείνοντάς την από μέσα άκουσε κι άλλους πυροβολισμούς, πολύ πιο κοντά, και φωνές και οιμωγές. Ανέβηκε τη σκάλα ψηλαφιστά, κι όταν έφτασε σε μια άλλη κλειστή πόρτα πρόσεξε ότι υπήρχε σκοτάδι. Άναψε ένα σπίρτο, άνοιξε την πόρτα μπροστά του και μπήκε στο θυρωρείο, δίπλα από το αναγνωστήριο. Άναψε ένα λυχνάρι πετρελαίου που το τζάμι του ήταν ακόμα ζεστό, καθώς ήταν το ίδιο με το οποίο είχε φωτίσει πριν από λίγα λεπτά τον χώρο. Μπήκε με το φως του στο αναγνωστήριο της Βιβλιοθήκης, βρήκε τα βιβλία και τα χειρόγραφά του, που τα είχε τοποθετήσει σε μια γωνιά, και πέντε λεπτά αργότερα δούλευε με πυρετώδη ζήλο, ξεχνώντας τον κόσμο που τον περιέβαλλε, χωρίς να ακούει τους πυροβολισμούς που αντηχούσαν σε κοντινή απόσταση.
Ούτε και ίδιος ήξερε πόση ώρα παρέμεινε έτσι. Κάποτε αναγκάστηκε να διακόψει τη δουλειά του γιατί το λυχνάρι άρχισε να σβήνει. Η φλόγα τσιτσίριζε, το φως ξεψυχούσε βγάζοντας μια πολύ άσχημη μυρωδιά και σχηματίζοντας φευγαλέες λάμψεις. Ο Φερνάντο καταράστηκε την τύχη του και την κακή του μνήμη που δεν του είχε επιτρέψει να θυμηθεί ότι το λυχνάρι δεν είχε πολύ πετρέλαιο. Στο τέλος, μάζεψε βιαστικά τα χαρτιά, και βγήκε από τη Βιβλιοθήκη στα σκοτεινά, ψηλαφιστά. Έφτασε στην κεντρική έξοδο, άνοιξε, βγήκε. Και γυρνώντας για να κλείσει, αισθάνθηκε δύο σιδερένια χέρια να τον κρατούν κι από τους δύο ώμους και άκουσε βραχνές και εχθρικές φωνές να κραυγάζουν:
«Άλτ!»
«Συλλαμβάνεσαι!»
«Ένας αστός!»
«Σκοτώστε τον!»
“Αυτοί είναι” σκέφτηκε ο Βιδάλ. “Οι δραστήριοι και επιδέξιοι σύντροφοι του κυρίου Φλίντερ!”
Πράγματι, ήταν οι σοσιαλιστές, οι αναρχικοί, ή όπως αλλιώς ονομάζονταν, που είχαν θριαμβεύσει, σ’ εκείνη τουλάχιστον τη γειτονιά. Είχαν συγκεντρώσει κι άλλους αστούς από την περιοχή και είχαν κάνει αυτό που ήθελαν, σκοτώνοντας κάποιους και τραυματίζοντας βαριά κάποιους άλλους, ελευθερώνοντας τους πιο τυχερούς με μερικά μόνο χτυπήματα. Η εμφάνιση του Φερνάντο, που δεν φανέρωνε ούτε μεγάλη χλιδή ούτε υπερβολικά πλούτη καμωμένα από τον ιδρώτα των φτωχών, τους εξαγρίωσε αντί να τους ηρεμήσει. Ήταν έτοιμοι να τον πυροβολήσουν και του έκαναν ξεκάθαρη την πρόθεσή τους.
Κάποιος που έμοιαζε με αρχηγός κοίταξε το κτήριο απ’ όπου έβγαινε ο Βιδάλ και αναφώνησε:
«Αυτή είναι η Βιβλιοθήκη! Είναι ένας σοφός! Ένας σοφός αστός!»
«Θάνατος! Θάνατος!»
«Να τον σκοτώσουμε χτυπώντας τον με τα βιβλία. Να τον πάμε επάνω στην Βιβλιοθήκη και να τον λιθοβολήσουμε με τα βιβλία, με τα σιχαμερά βιβλία που έχουν εκδώσει ο κλήρος, η αριστοκρατία και η μπουρζουαζία για να εκμεταλλευτούν τους φτωχούς, να τους εξαπατήσουν, να τους υποβιβάσουν στην ηθική και υλική σκλαβιά».
«Μπράβο, μπράβο!»
«Καλύτερα να τον κάψουμε σε μια πυρά από χαρτιά».
«Αυτό είναι, αυτό είναι!»
«Να τον ψήσουμε στη βιβλιοθήκη του».
Με σπρωξιές και τραβολογήματα, παρασυρμένος από εκείνη την κτηνώδη και ορμητική λαίλαπα, ο Φερνάντο οδηγήθηκε στο ίδιο αναγνωστήριο όπου, λίγο πριν, μελετούσε τον κώδικα στον οποίο ενδεχομένως υπήρχαν κάποιες αρχαίες αναλαμπές, προάγγελοι της μεγάλης θύελλας που λυσσομανούσε τώρα πάνω από το κεφάλι του.
Οι στασιαστές έφεραν πυρσούς και τουφέκια. Το αναγνωστήριο φωτίστηκε από ένα κόκκινο φως με τρεμάμενες, τρομακτικές λωρίδες σκιάς. Η ομάδα που ανέβηκε στο αναγνωστήριο δεν ήταν πολυάριθμη αλλά πολύ άγρια.
«Κύριοι» φώναξε δυνατά ο Βιδάλ. «Στο όνομα της προόδου, σας εκλιπαρώ να μην κάψετε τη βιβλιοθήκη. Η επιστήμη είναι αμερόληπτη, η ιστορία είναι ουδέτερη. Αυτά τα βιβλία είναι αθώα, δεν λένε ούτε ναι ούτε όχι. Υπάρχουν τα πάντα εδώ. Εκεί, σʼ εκείνους τους μεγάλους τόμους, βρίσκονται τα κείμενα των Αγίων Πατέρων, που κάποια από τα χωρία τους αναγνωρίζουν το δίκιο σας απέναντι στους πλουσίους. Σʼ εκείνο το ράφι μπορείτε να δείτε τους σοσιαλιστές και τους κομουνιστές του ’45. Σʼ εκείνο εκεί πέρα υπάρχει ο Λασάλ. Πιο κάτω έχουμε Το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ. Και σε όλα αυτά τα ιερά βιβλία, μια ανεκτίμητη συλλογή, υπάρχουν διάφορα σοσιαλιστικά επιχειρήματα: το σαββατικόν έτος, η συνταξιοδότηση, η ίδια η ζωή του Ιώβ… Όχι! Η ζωή του Ιώβ δεν είναι σοσιαλιστικό επιχείρημα. Ωχ, όχι, αυτή είναι η σοβαρή φιλοσοφία, αυτή που θα γνωρίζουν οι φτωχές και φωτισμένες τάξεις των πολύ μελλοντικών και μακρινών αιώνων».
Ο Φερνάντο απόμεινε σκεφτικός, και διέκοψε την ομιλία του, ξεχνώντας τον κίνδυνο που διέτρεχε ο ίδιος και η βιβλιοθήκη. Η ομιλία όμως, αμέσως μόλις έγινε κατανοητή, άσκησε κάποια επίδραση. Ο αρχηγός, ένας μοντέρνος φιλόσοφος του καφενείου και του κλαμπ, ένας απʼ αυτούς τους λογοκόπους και θρασείς δημαγωγούς που αφθονούν, άπλωσε το χέρι του για να κατευνάσει το κύμα της γενικής οργής.
«Ακίνητοι» είπε. «Ας πορευτούμε εν τάξει. Ας ακούσουμε αυτόν τον αστό. Πριν από τη φωτιά της εκδίκησης, το φως του διαλόγου. Ας διαλεχθούμε. Απόδειξέ μας ότι αυτά τα βιβλία δεν είναι εχθροί μας και θα τα σώσεις από τις φλόγες. Απόδειξέ μας ότι δεν είσαι ένας άθλιος αστός, ένας τεμπέλης που ζει όπως ένας βρικόλακας, πίνοντας το αίμα του εργάτη, και θα σου χαρίσουμε τη ζωή, η οποία τώρα κρέμεται από μια κλωστή».
«Όχι, όχι! Θάνατος, θάνατος στον σοφιστή!» φώναξε ένας τσαγκάρης, τρομοκρατημένος από την χρήση αυτής της λέξης που δεν την καταλάβαινε, αλλά που την πρόφερε σωστά και με έμφαση.
«Είναι ένας σοφιστής!» επανέλαβε η ομάδα, και μια ντουζίνα κάννες πλησίασαν στο πρόσωπο και το στήθος του Φερνάντο.
«Ψυχραιμία! Ψυχραιμία! Περιμένετε!» κραύγασε ο αρχηγός που δεν ήθελε να σκοτώσει πριν θριαμβεύσει πρώτα επί του σοφιστή. «Ας τον ακούσουμε, ας διαλεχθούμε».
Αφηρημένος, χωρίς να αναλογίζεται τον τεράστιο κίνδυνο που διέτρεχε εγκύπτοντας στην ψυχολογία των μαζών, στην “κοινωνιολογική τερατολογία” όπως τη χαρακτήριζε ο ίδιος, ο Βιδάλ ερευνούσε εκείνη την ισχυρή παραφροσύνη που τον κρατούσε στα νύχια της. Είδε με τη φαντασία του, ταυτόχρονα, το χορωδιακό των τρελών της τέταρτης πράξης του Παίζοντας με τη φωτιά (1), και τον κύριο Φλίντερ και πολλούς άλλους που, σε τελικά ανάλυση, ήταν υπεύθυνοι για όλη αυτή τη σύγχυση ιδεών και παθών. “Είναι η λογική μεταμορφωμένη σʼ ένα μπερδεμένο κουβάρι αλειμμένο με μπαρούτι που θα λειτουργήσει ως το φιτίλι μιας κοινωνικής έκρηξης!” σκεφτόταν.
«Θάνατος!» ξαναφώναξαν.
«Όχι, αφήστε τον να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να μας πει τι είναι, πώς βγάζει τα προς το ζην».
«Αχ! Δουλεύοντας σκληρά όπως κι εσύ, τίμια όπως κι εσύ!» φώναξε ο Βιδάλ γυρνώντας προς εκείνον που είχε μιλήσει. Δυναμικά, θαρραλέα, παθιασμένα, κινήθηκε παραμερίζοντας με τα χέρια τα τουφέκια που τον στόχευαν και τον εμπόδιζαν να δει τον αντίπαλό του.
Τον είχαν πληγώσει βαθύτατα. Έχοντας βιώσει διαφόρων ειδών ματαιότητες στη μακρά ζωή του ως λόγιος και συγγραφέας, το μόνο που του απέμενε πλέον ήταν η περηφάνια της δουλειάς του. Μετά από εκτεταμένη ενδοσκοπική ανάλυση, η μόνη αρετή που θεωρούσε πως άξιζε να ονομάζεται έτσι, ήταν εκείνη της δουλειάς, μονάχα αυτή!
«Τόσο καλά όσο και εσύ. Πρέπει να ξέρεις ότι, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του ζητήματος “κεφάλαιο και μισθός”, το οποίο είναι προς επίλυση, όπως είναι φυσικό, γιατί ο κόσμος δεν γνωρίζει ακόμα όσα χρειάζεται για να διευθετήσει ένα τόσο σύνθετο πρόβλημα, όποια κι αν είναι η έκβαση της μάχης μεταξύ κεφαλαιούχων και εργατών, εγώ είμαι από τους ανθρώπους που, ακόμα κι αν πεθαίνουν της πείνας, δεν βάζουν στο στόμα τους ένα κομμάτι ψωμί αν δεν είναι σίγουροι ότι το έχουν κερδίσει τίμια¬.
»Δουλεύω όλη μου τη ζωή, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Εγώ δεν ζητάω οκτάωρο εργασίας (2), γιατί οι οκτώ ώρες δεν μου αρκούν για το τεράστιο έργο που έχω μπροστά μου. Εγώ είμαι ένας χτίστης που δουλεύει σʼ έναν τοίχο που ξέρει ότι δεν πρόκειται να τον δει ποτέ τελειωμένο, και είμαι σίγουρος ότι όταν φτάσω στο ψηλότερο σημείο θα πέσω με το κεφάλι από τη σκαλωσιά. Εγώ εργάζομαι στη φιλοσοφία και την ιστορία και ξέρω ότι όσο περισσότερο εργάζομαι, τόσο περισσότερο προσγειώνομαι στην πραγματικότητα. Δραπετεύω από τη γη ανεβαίνοντας προς τον ουρανό, βέβαιος ότι δεν θα φτάσω στον παράδεισο κι ότι θα χαθώ σε μια άβυσσο, παρʼ όλα αυτά ανεβαίνω, εργάζομαι. Έχω βιώσει στη ζωή ψευδαισθήσεις, έρωτες, ιδανικά, μεγάλες χαρές, ακόμα και μεγάλες φιλοδοξίες. Σιγά σιγά τα έχασα όλα. Πλέον δεν πιστεύω στις γυναίκες, στους ήρωες, στις δοξασίες, στα συστήματα, αλλά το μόνο που δεν απαρνιέμαι είναι η δουλειά. Είναι η ιστορία της ψυχή μου, ο καθρέφτης της ύπαρξής μου. Στο οικουμενικό χάος δεν θα αναγνώριζα τον εαυτό μου αν δεν αναγνώριζα τα ίχνη μου στα απόνερα των προσπαθειών μου. Αναγνωρίζω τον εαυτό μου από τον ιδρώτα του μετώπου μου και την κόπωση της ψυχής μου. Είμαι ένας εργάτης του πνεύματος που τα νεύρα του, αντί να μειώνουν την κούραση του, του στερούν ώρες ξεκούρασης. Την ώρα του ύπνου, στα σκοτεινά, δουλεύω στο κρεβάτι μου χωρίς να το θέλω, στύβοντας το μυαλό μου, δίχως αμοιβή, δίχως όφελος. Και τη μέρα συνεχίζω να δουλεύω για να βγάλω το ψωμί μου και να προχωρήσω το έργο μου. Εγώ δεν ζητάω χειραφέτηση, δεν ζητάω συμβιβασμούς, δεν ζητάω εκδίκηση. Από τα δέκα μου χρόνια, δεν έχει σκοτεινιάσει ούτε μία φορά χωρίς να έχω κομμένο πανί για να δουλέψω τη νύχτα που ερχόταν, χωρίς να σβήσει το λυχνάρι μου· ακόμα και τις λιγοστές νύχτες που δεν έχω δουλέψει στη ζωή μου, κουράστηκα από τις τύψεις γιατί δεν είχα ολοκληρώσει την εργασία μου. Ως παιδί, ως έφηβος, δούλευα πάντα πλάι στη λάμπα της μητέρας μου· η δουλειά μου ήταν το σχολείο της ψυχής μου, η συντροφιά της ηλικιωμένης μητέρας μου, η προσευχή του πνεύματός μου, η τροφή του σώματος του δικού μου και του δικού της.
»Ήμασταν τρεις: η μητέρα μου, η δουλειά κι εγώ. Σήμερα πλέον μένουμε ξύπνιοι τη νύχτα μόνοι εγώ και η δουλειά μου. Δεν έχω άλλη οικογένεια. Το όνομά μου θα χαθεί, η ανάμνηση της ταπεινής μου ύπαρξης θα πεθάνει σύντομα, όμως η δουλειά μου θα συνεχίσει να υπάρχει στα ράφια των αρχείων, μέσα στη σκόνη, σαν ένα κομμάτι κάρβουνο που ίσως κάποτε ανάψει και χαρίσει φως από την επαφή με τη σπίθα ενός μελλοντικού εργάτη, ενός άλλου φουκαρά λόγιου όπως εγώ που θα με βγάλει από το σκοτάδι και την ανυποληψία».
«Μα εσένα δεν σʼ έχουν εκμεταλλευτεί. Ο ιδρώτας σου δεν έχει χρησιμοποιηθεί για να θρέψει κάποιους άλλους¬¬» διέκοψε ο αρχηγός.
«Από τη δουλειά μου¬» συνέχισε ο Βιδάλ, «έχουν πλουτίσει άλλοι: επιχειρηματίες, κεφαλαιούχοι, εκδότες βιβλιοθηκών και εφημερίδων. Δεν είναι όμως σίγουρος ότι δεν είχαν το δικαίωμα. Δεν με παρηγορεί πια το ότι μπορώ να κάνω μια οργισμένη διαμαρτυρία με πραγματικά καλή πίστη. Είναι ένα πολυσύνθετο πρόβλημα. Μένει να διερευνηθεί εάν είναι άδικο να παραμένω εγώ φτωχός και να έχουν πλουτίσει εκείνοι που συνεισέφεραν μόνο υλικά στις εκδόσεις μου –χαρτί, πιεστήριο, εμπορία.
»Δεν έχω τον χρόνο για να ερευνήσω αυτό το πρόβλημα, γιατί τον χρειάζομαι για να αφοσιωθώ αποκλειστικά στο έργο μου. Αυτό που ξέρω είναι ότι ετούτη η αδιάκοπη εργασία, με το σώμα διπλωμένο, τα πόδια ακίνητα, το μυαλό να βράζει χωρίς σταματημό, στραγγίζοντάς με ψυχικά και σωματικά, μου έχει καταστρέψει το στομάχι. Μετά βίας μπορώ να χωνέψω το ψωμί που βγάζω. Και ακόμα χειρότερα, οι ιδέες που συλλαμβάνω μου δηλητηριάζουν την καρδιά και μου διαταράσσουν τη σκέψη. Αλλά δεν έχω ούτε καν την παρηγοριά ότι μπορώ να παραπονεθώ, γιατί αυτό το παράπονο ίσως να ήταν, σε τελική ανάλυση, μια παιδικότητα. Λυπηθείτε με, εντούτοις, αγαπητοί μου σύντροφοι, που δεν υποφέρω λιγότερο από εσάς, και που δεν μπορώ ούτε θέλω να επιζητήσω αποκατάσταση ή αντεκδίκηση. Γιατί δεν ξέρω εάν υπάρχει κάτι για να αποκατασταθεί, ούτε εάν είναι δίκαιο να αποκατασταθεί. Δεν κοιμάμαι, δεν χωνεύω, είμαι φτωχός, δεν πιστεύω, δεν ελπίζω, δεν μισώ, δεν εκδικούμαι. Είμαι ένας εργάτης σʼ ένα τρομερό ορυχείο που εσείς δεν γνωρίζετε, που θα σας φαινόταν σαν κόλαση αν το βλέπατε, και που, παρʼ όλα αυτά, ίσως είναι ο μοναδικός παράδεισος που υπάρχει. Σκοτώστε με, αν το επιθυμείτε, αλλά σεβαστείτε τη βιβλιοθήκη, που είναι ένα κοίτασμα άνθρακα για το πνεύμα του μέλλοντος».
Οι κοινοί άνθρωποι, όπως συμβαίνει πάντα όταν ακούνε μακρές και εμπνευσμένες ομιλίες, σώπαιναν, δείχνοντας σεβασμό απέναντι στο θρησκευτικό μυστήριο της σκοτεινής σκέψης, εκείνης της ειδωλολατρικής θεότητας των σύγχρονων μαζών, ίσως και τον παντοτινών. Η αγόρευση είχε κατευνάσει τα πάθη. Οι εργάτες δεν ήταν πεπεισμένοι αλλά μπερδεμένοι, καθησυχασμένοι παρά την απροθυμία τους. Εκείνος ο άνθρωπος κάτι προσπαθούσε να πει.
Θαρρείς και επρόκειτο για μόλυνση, κολλούσαν την αρρώστια του Βιδάλ· ξεχνούσαν τη δράση και παρέμεναν ακίνητοι για να συζητήσουν ήρεμα και να σκεφτούν. Ακόμα και το μέρος, εκείνοι οι γεμάτοι με βιβλία τοίχοι, τους εξασθένιζε. Αποκτούσαν σιγά σιγά τη μορφή ενός ερωτευμένου λέοντα που αφήνει να του κόψουν τα νύχια.
Ξαφνικά άκουσαν έναν μακρινό θόρυβο. Ένας λόχος στρατιωτών ανέβαινε τη σκάλα. Ήταν χαμένοι. Υπήρξε μια ανώφελη απόπειρα αντίστασης. Κάποιοι πυροβολισμοί· δυο τρεις τραυματίες. Λίγο αργότερα, εκείνη η εξαφανισμένη, ηττημένη ομάδα των στασιαστών βρισκόταν στη φυλακή. Ο Βιδάλ πήγε μαζί τους δεμένος πισθάγκωνα. Κατά τη γνώμη του διοικητή των νικηφόρων δυνάμεων, γνώμη φρικτή και ισχυρή, εκείνος ο γηραλέος κύριος ήταν ο επικεφαλής της ομάδας των αναρχικών που είχαν αιφνιδιάσει στη βιβλιοθήκη.
Πέρασαν όλοι από στρατοδικείο, όπως ήταν φυσικό. Η αστραπιαία εφαρμογή του τυφλού στρατιωτικού νόμου υποστηρίχθηκε από τον εγωισμό και τον φόβο του αληθινού αρχηγού και από την έχθρα των συντρόφων του. Ήταν όλοι οργισμένοι μʼ εκείνον τον προδότη, εκείνον τον μυστικό αστυνομικό, ή ό,τι ήταν τέλος πάντων, που τους είχε ξεγελάσει με τις σοφιστείες και τις ρητορείες του και τους είχε κάνει να ξεχάσουν την λυτρωτική αποστολή τους, την κατάστασή τους, τον κίνδυνο. Όλοι κατέθεσαν εναντίον του. Ναι, ο Βιδάλ ήταν ο επικεφαλής. Με αυτόν τον τρόπο ο αρχηγός την έβγαλε καθαρή, γιατί το έλεος σε κατάσταση πολιορκίας όριζε επιβολή της εσχάτης των ποινών μόνο στους επικεφαλείς των εξεγέρσεων, σε μια κατηγορία στην οποία ανήκε αναμφίβολα ο Βιδάλ. Έτσι, ενώ αυτός που ήθελε να συζητήσει μαζί του τις βάσεις τις κοινωνίας, ο αληθινός αρχηγός, έμεινε ελεύθερος για να κηρύττει και να βγάζει φλογερούς λόγους, ο φτωχός εργάτης του πνεύματος, ο ονειροπόλος και καλλιεργημένος Φερνάντο Βιδάλ έχανε με συνοπτικό τρόπο τη ζωή του μέσω της κλασικής και άκρως συντηρητικής οδού των τεσσάρων πυροβολισμών.

Σημειώσεις

θουνίγια

Χουάν Εντουάρντο Θουνίγκα, Οι πόθοι, η νύχτα

Μεταφράζει ο Τάσος ΨάρρηςΔιαβάστε τη Διδασκαλία του Χ.Ε. Θουνίγκα εδώ (μτφρ. Τάσος Ψάρρης, τ.χ. 15, Σεπτέμβριος 2011)

Οι πόθοι, η νύχτα

«Θα βγεις τέτοια ώρα; Έχει νυχτώσει, μπορεί να σου συμβεί κάποιο κακό» –είχε ακούσει τη φωνή του πατέρα, με την έντασή της μειωμένη καθώς ερχόταν από το βάθος του σπιτιού, εκεί όπου συντονίζονταν το γουργουρητό του ανοιχτού ραδιοφώνου και το τικ τακ του ρολογιού στον τοίχο.

Εκείνη δεν του απάντησε, απορροφημένη σε άλλες σκέψεις, ακούγοντας με προσοχή κάτι παράξενο, κάτι που αντιλαμβανόταν κάπως συγκεχυμένα. Έκανε ένα βήμα και πλησίασε στο παράθυρο και άκουσε μια μακρινή φωνή, ήταν η φωνή μιας γυναίκας που τραγουδούσε στη μεσαυλή, φωνή σχεδόν αδιανόητη στο ψυχρό και επισφαλές δειλινό, ένα τραγούδι που τα λόγια του χάνονταν αλλά που ο παθιασμένος του τόνος διαπερνούσε τα τζάμια και, παρότι συχνά αχνόσβηνε, επέστρεφε σαν επίμονο κάλεσμα.

Προσηλωμένη σ’ εκείνη τη φωνή, βγήκε από το σπίτι της όταν έφτανε η ώρα που δεν είχε πια φως κι ο ορίζοντας στον ανοιχτό ουρανό, πάνω από τα σπίτια, έχανε το πορφυρό του χρώμα αποκτώντας το μενεξεδί και το μπλε του κοβαλτίου, κι έτσι, κάθε γωνιά του δρόμου απ’ όπου περνούσε σκεπαζόταν από μια σκοτεινιά που σύντομα θα μεταβαλλόταν σε μαυρίλα.

Σκέφτηκε ότι το τραγούδι ήταν για εκείνη, για μια ερωτευμένη, ότι της το έστελνε κάποια άγνωστη, βέβαιη ότι θα το άκουγε κι ότι θα της μετέδιδε ζωντάνια και αποφασιστικότητα.

Χωρίς φόβο, η Αδέλα διέσχιζε τη νύχτα στο ξεκίνημά της, κατευθυνόμενη προς το Παλάς που είχε μετατραπεί σε νοσοκομείο, εκεί όπου άλλοτε διοργανώνονταν thé-dansants, και τα ζευγάρια στην πίστα, περιστοιχισμένα από τα τραπέζια με τα σερβίτσια του τσαγιού, λικνίζονταν σε μια αργή μουσική, τα κορμιά όσων χόρευαν αγγίζονταν, οι άντρες αισθάνονταν την καμπυλότητα του σώματος που αγκάλιαζαν, και οι γυναίκες, που δεν είχαν γνωρίσει ακόμα μεγαλύτερες επαφές, κοκκίνιζαν από ντροπή νοιώθοντας τον ερεθισμό στο υπογάστριο εκείνου που κύκλωνε το κορμί τους με το χέρι. Την τελευταία φορά που βρέθηκε εκεί υποσχέθηκε να δεχτεί την πρόταση που θα της έκανε κάποιος και να πάει όπου θα την πήγαινε, αποφασισμένη να ζήσει αυτό που από καιρό ποθούσε.

Και προχωράει η νύχτα, που πάντα την ένιωθε πρόθυμη να δεχτεί καλόβολα τον έρωτα και να μετατρέψει στα κρυφά κάθε δυνατή πράξη στο ξέσπασμα εκείνο όπου κυριαρχεί η τυφλή παράδοση. Περνάει από δρόμους με επικίνδυνα πεζοδρόμια, με μοναχικούς θορύβους βημάτων που ξεμακραίνουν, και η Αδέλα επαναλαμβάνει τα λόγια του ποιητή, τα σιγοψιθυρίζει επικαλούμενη μια ανάλογη πραγματικότητα: «Είναι νύχτα, τώρα ξυπνούν τα τραγούδια των ερωτευμένων, και είναι και η ψυχή μου το τραγούδι ενός ερωτευμένου».

Δυο φορές παραπάτησε σε μια λακκούβα και πήγε να πέσει, αλλά, παρά το χτύπημα στα γόνατα, συνεχίζει να είναι ενθουσιασμένη και να σκέφτεται ότι έτσι όπως είναι ντυμένη δεν θα την άφηναν να διαβεί το λαμπερό hall, ούτε να μπει στην αίθουσα χορού, τώρα όμως θα μπορεί να το κάνει.

Βγαίνοντας από τη λεωφόρο του Πράδο, παρατηρεί τα φώτα από κάποιες λάμπες πετρελαίου και τις σιλουέτες ανθρώπων που τοποθετούν σανίδες γύρω από κάποιους κρατήρες ανοιγμένους από δύο βόμβες που έπεσαν κοντά στο σιντριβάνι του Ποσειδώνα, τους βλέπει να εργάζονται κινούμενοι σαν σκιές και δεν δίνει σημασία σε κάτι που της φωνάζουν όταν περνάει από κοντά, κοιτάζει το τεράστιο κτίριο του ξενοδοχείου με το περίγραμμα της στέγης του σ’ έναν κάπως καθαρό ουρανό. Νοιώθει την ανάγκη να βάλει το χέρι στο σημείο όπου η καρδιά τρέμει με αγαλλίαση, σιμώνει η θερμή και συγκινητική συνάντηση. Λέει στον εαυτό της: «Τώρα μιλάνε δυνατά τα βουερά σιντριβάνια, και είναι και η ψυχή μου ένα βουερό σιντριβάνι».

Στην πρόσοψη όμως δεν υπάρχει ούτε φως ούτε φωτισμένο παράθυρο ούτε οι φανοστάτες που πάντα φώτιζαν τη μεγάλη είσοδο: όλα μπροστά της ήταν σκοτάδι, και άγγιξε την τραχιά επιφάνεια από λινάτσα διαπιστώνοντας ότι ήταν αμμόσακοι τοποθετημένοι για προστασία, σαν αυτούς που συναντούσε παντού, μπροστά από μαγαζιά και πόρτες, εισόδους μετρό και σιντριβάνια στις λεωφόρους.

Κάποιες φωτεινές κηλίδες έδειχναν την είσοδο ανάμεσα από τους σάκους και μπήκε από ένα στενό τριγωνικό πέρασμα που οδηγούσε στο hall, τόσο οικείο, αλλά εκεί δεν υπήρχαν πάρα μόνο δυο γλόμποι που μετά βίας φώτιζαν τις μεγάλες του διαστάσεις και κάποια άτομα που το διέσχιζαν: άντρες με σκουρόχρωμες φόρμες που συζητούσαν και εξαφανίζονταν στο βάθος του χώρου υποδοχής.

Τίποτα δεν υπήρχε να θυμίζει την πολυτέλεια: σωροί από συρτάρια και σακιά, τα χαλιά είχαν εξαφανιστεί και στην παγωμένη ατμόσφαιρα οι οσμές της καλοπέρασης είχαν δώσει τη θέση τους στα απολυμαντικά.

Στον φύλακα, που στεκόταν στα δεξιά και φαινόταν μισοκοιμισμένος, στηριγμένος σε μια κολώνα, ζήτησε τον Ανσέλμο Σααβέδρα. Η απάντηση ήταν ότι απαγορευόταν να περάσει, εκείνη όμως επέμεινε λέγοντας κάτι ασαφές, όπως ότι ήταν ξαδέλφη του ή κάτι για έναν τραυματία, και στο τέλος αυτός της είπε ότι θα τον έβρισκε στην αποθήκη προμηθειών του πρώτο ορόφου.

Ανέβηκε από τη σκάλα του δεύτερου χώρου υποδοχής και βρέθηκε σ’ έναν πλατύ μισοφωτισμένο διάδρομο, με σειρές από αντικριστές πόρτες στις δύο πλευρές. Επρόκειτο για τα δωμάτια που εκείνη ήξερε ότι ήταν τα πιο πολυτελή και άνετα απ’ όλα τα ξενοδοχεία της Μαδρίτης, με φαρδιά κρεβάτια, πουπουλένια μαξιλάρια, διακριτικές λάμπες πάνω από τις τουαλέτες με τους καθρέπτες και τα μπουκαλάκια με τα αρώματα. Μία από τις πόρτες ήταν μισάνοιχτη και βρήκε το θάρρος να βάλει το χέρι στο πόμολο σπρώχνοντας ελαφρά, γεμάτη περιέργεια. Στο κρεβάτι είδε το κεφάλι ενός άντρα σκεπασμένου με μια μπλε κουβέρτα ως το πηγούνι. Τα μάτια κλειστά, ανέπνεε με δυσκολία, τα μαλλιά κολλημένα στο μέτωπο, ξανθά όπως και το μούσι. Το φως έβγαινε από ένα μικρό πορτατίφ πάνω στο κομοδίνο, εκεί όπου υπήρχε κι ένα ποτήρι.

Έμεινε ακίνητη κοιτώντας τον. Έπειτα πλησίασε και πέρασε τα δάχτυλα πάνω από το μάγουλό του, κι ο άντρας δεν κουνήθηκε, είχε έναν επίδεσμο στο λαιμό. Η Αδέλα κατέβασε κάποια εκατοστά την κουβέρτα και είδε ότι οι ώμοι και το πάνω μέρος του στήθους του ήταν σκεπασμένοι με επιδέσμους. Κατέβασε κι άλλο την κουβέρτα και ανακάλυψε το γυμνό κορμί. Παρατήρησε τη χλομάδα του, το ξανθό χνούδι στην κοιλιά, και κοίταξε με περιέργεια το φύλο που κειτόταν ανάμεσα στα δύο πόδια.

Αναριγώντας, ξανασήκωσε την κουβέρτα και οπισθοχώρησε, αλλά η έλξη την έκανε να επιστρέψει και να χαϊδέψει το ακίνητο σώμα, να βάλει το χέρι της στα μπράτσα, στα πόδια που τα είχε δει αποστεωμένα. Συγκρατήθηκε και αποχώρησε. Στον διάδρομο έψαξε για την αποθήκη προμηθειών, τελικά μια ζωγραφισμένη επιγραφή στον τοίχο έδειχνε πού ήταν, και είδε από την ανοιχτή πόρτα τον φίλο της σκυμμένο πάνω από κάποια κουτιά να κάνει κάτι.

Του έσφιξε τα χέρια ανάμεσα στα δικά της, ψιθυρίζοντάς του:
«Αγάπη μου» –και δεν άκουγε τι έλεγε αυτός, επικεντρωμένη στην αίσθηση ότι της φιλούσε τα χείλη και το σημείο του λαιμού που δεν καλυπτόταν από το κασκόλ–. «Ήρθα να σ’ αγαπήσω».

Του μιλούσε από πολύ κοντά και ταυτόχρονα του χάιδευε με τα χείλη τα μάγουλα που ήταν τραχιά από ένα μεγάλο μούσι. Αυτός την απέφευγε. Δεν μπορούσε να αφήσει τη δουλειά του, ούτε να κάνει διάλειμμα, ούτε να διασκεδάσει: είχαν έλλειψη χλωροφορμίου, είχαν μείνει πολύ λίγοι επίδεσμοι, δεν υπήρχαν αρκετά νυστέρια, έφταναν συνεχώς τραυματίες από το μέτωπο της Κάσα δε Κάμπο.
«Μα εγώ ήρθα για να είμαι μαζί σου, για να με φιλήσεις».
«Τώρα δεν μπορώ να ασχοληθώ με σένα. Θα κανονίσω να βρεθούμε αύριο. Φύγε. Πρέπει να πάω στο χειρουργείο».
Τον προηγούμενο χρόνο είχε παρευρεθεί στον χορό μεταμφιεσμένων του Ομίλου Καλών Τεχνών, και είχε πιει πολύ, όπως και οι φίλες της, και τα χέρια διαφόρων αντρών την περικύκλωσαν και την άγγιξαν στην πλάτη, ένας απ’ αυτούς είχε σκύψει το κεφάλι του και τη φιλούσε στο αυτί. Με μια ανατριχίλα, αντιλήφθηκε ότι τη δάγκωνε με τα χείλη του και την ύγραινε με τη γλώσσα, αλλά παρά το γεγονός ότι τραντάχτηκε σύγκορμη και νευρικά, δεν απομακρύνθηκε, δεν διαμαρτυρήθηκε.

Το θυμάται κατεβαίνοντας τη σκάλα και φτάνοντας πια στον χώρο υποδοχής, ανεβάζει τον λαιμό του παλτού και αγγίζει και με τα δύο χέρια τα αυτιά όταν τακτοποιεί στο κεφάλι της το μαντήλι. Στον δρόμο συναντάει τον παγωμένο αέρα και κοιτάζει από δω κι από κει, αλλά δεν βλέπει κανέναν κοντά στο ξενοδοχείο. Μπροστά υπάρχει ένα ασθενοφόρο που μοιάζει εγκαταλειμμένο.

Παίρνει τον δρόμο προς την πλατεία Σάντα Άννα. Ο ουρανός είναι ένα σχεδόν μαύρο ταβάνι, τα σπίτια δεν αφήνουν κανένα φως να περάσει και οι δρόμοι είναι μακρά τείχη με σειρές από μπαλκόνια που μετά βίας φαίνονται. Αραιά και πού διασταυρώνεται με κάποιο αυτοκίνητο που τρέχει πολύ γρήγορα ή με τον θόρυβο κάποιου που περπατάει βιαστικά. Πολύ μακριά, αρχίζει να ακούει τη σειρήνα του αντιαεροπορικού συναγερμού και, τη στιγμή που η Αδέλα περνάει κοντά από την εκκλησία του Αγίου Σεβαστιανού, η μοτοσικλέτα που μεταφέρει τη σειρήνα πλησιάζει προς την Ατότσα και την ξεκουφαίνει.

Τρέχει μέσα από τον κηπάκο της εκκλησίας και μπαίνει στην πόρτα που βγάζει στο υπόγειο, κι ενώνονται μαζί της κι άλλα άτομα και σπρώχνονται προς το βάθος, εκεί όπου ένας γαλάζιος γλόμπος φωτίζει την επιγραφή «Καταφύγιο», όλοι κατεβαίνουν μιλώντας με κραυγές, νευρικοί, φωνάζοντας ο ένας στον άλλον, συζητώντας για τον πιθανό κίνδυνο, κι αμέσως καταφθάνουν κι άλλα άτομα που ρωτάνε για ένα χαμένο παιδί.

Δίπλα της αισθάνεται την πίεση ενός άλλο κορμιού, είναι ένας άντρας που κοιτάζει προς τη σκάλα κι έπειτα αρχίζει να μιλάει σχολιάζοντας τον βομβαρδισμό της προηγούμενης μέρας στο Αργουέγιες και, καθώς η Αδέλα καταλαβαίνει ότι σ’ εκείνη απευθύνεται, του απαντάει νεύοντας καταφατικά. Εκείνη τη στιγμή ξανακούγεται μια στριγκή σειρήνα που αναστατώνει ακόμα περισσότερο τους συγκεντρωμένους οι οποίοι ξεσπάνε σε νέες κραυγές, κουνιούνται και αλλάζουν θέσεις. Ο άντρας πάει και κάθεται στην άλλη μεριά της Αδέλα, κολλημένος πάνω της, και τώρα τη ρωτάει αν είναι μόνη, αν μένει στην περιοχή, γιατί είναι επικίνδυνο να πάει στο σπίτι της περπατώντας μέσα στο σκοτάδι. Η Αδέλα αποκρίνεται μονολεκτικά και βλέπει με μια γρήγορη ματιά ότι είναι ένας άντρας νέος, μ’ έναν σκούφο τραβηγμένο μέχρι τα αυτιά, που της χαμογελάει.

Χωρίς να σκεφτεί την απάντηση, του λέει:
«Δεν θα πάω σπίτι».
Με σιγανή φωνή, πλησιάζοντας ακόμα πιο κοντά της, τη ρωτάει αν έχει φίλο, κι εκείνης, όπως και πριν, της έρχεται να απαντήσει όχι. Νοιώθει το σώμα του άντρα να πιέζεται πάνω στο δικό της και να φέρνει το στόμα του πολύ κοντά στο πρόσωπό της:
«Άκου, γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου; Στο σπίτι μου. Δεν θα κρυώνεις, έχω μια σόμπα που βγάζει πολλή ζέστη, έχω και μια ανάνοιχτη κονσέρβα με κρέας, και κρασί. Μπορούμε να φάμε».

Κι άλλα άτομα κατεβαίνουν στο κρησφύγετο και τσακώνονται με όσους βρίσκονται ήδη εκεί, γιατί δεν θέλουν να τους κάνουν χώρο, κι ενώ όλοι σπρώχνονται, η Αδέλα αισθάνεται τα χέρια εκείνου του άντρα στη μέση της, αλλά δεν προσπαθεί να απελευθερωθεί, ούτε διαμαρτύρεται, περιμένει να δει μέχρι πού θα φτάσουν οι φιλοδοξίες του. Ακούει κάτι ανάμεσα στις φωνές που τους κυκλώνουν και αφουγκράζεται με προσοχή.

«Θα σε φιλήσω στους ώμους, θα κατεβάσω αργά αργά τα χείλη μου και θα σου γλείψω τις ρώγες στο στήθος. Θα σε κάνω να τρελαθείς».
Είναι έτοιμη να φύγει, αλλά ξαφνικά γυρνάει προς το μέρος του, του χαμογελάει και ψιθυρίζει:
«Εντάξει».

Σπρώχνει αυτούς που βρίσκονται μπροστά της και προσπαθεί να περάσει ανάμεσά τους, καθώς όμως είναι αδύνατον, δίνει αγκωνιές και βλέπει μέσα στο μισοσκόταδο τα έκπληκτα και θυμωμένα πρόσωπα να στρέφονται προς το μέρος της εκφράζοντας τη διαμαρτυρία τους. Της λένε ότι δεν μπορεί να φύγει, να κάτσει ήσυχη, να περιμένει να λήξει ο συναγερμός, παρ’ όλα αυτά η Αδέλα φτάνει στη σκάλα και την ανεβαίνει. Διασχίζει τον κηπάκο, και βγαίνοντας στον δρόμο, μέσα στο σκοτάδι, πέφτει πάνω σε μια ομάδα βιαστικών ανθρώπων που φωνάζουν «Στο καταφύγιο, στο καταφύγιο», τη σπρώχνουν εκτός πεζοδρομίου ρίχνοντάς την σχεδόν κάτω. Περνάει στην απέναντι πλευρά του δρόμου και συνεχίζει να περπατάει κολλημένη στον τοίχο της εκκλησίας, και τότε συνειδητοποιεί ότι ο άντρας δεν την έχει ακολουθήσει και ότι μάλλον έχει μείνει στο καταφύγιο.

Αυτό που της είπε της εξάπτει την περιέργεια, εκείνη θα είχε αποδεχτεί οτιδήποτε θα της πρότεινε, θα είχε επιτέλους γνωρίσει το απόλυτο πάθος και τα όρια της ηδονής. Θυμάται το ξαπλωμένο κορμί που είχε δει στο κρεβάτι του ξενοδοχείου και το βήμα της γίνεται πιο ασταθές καθώς περνάει από διάφορους δρόμους που τους ξέρει καλά.

Έφτασε μπροστά σε μια πόρτα που φαινόταν κλειστή, αλλά την έσπρωξε, κι όταν άνοιξε, ένιωσε τη έντονη μυρωδιά υγρασίας που υπήρχε στον προθάλαμο, μέσω του οποίου, ψηλαφίζοντας με το χέρι τον τοίχο, έφτασε στη σκάλα και βάλθηκε να την ανεβαίνει αργά, μετρώντας το κάθε βήμα της στα σκαλοπάτια που έτριζαν σαν παλιό ξύλο, μέχρι τον τελευταίο όροφο όπου μια λεπτή φωτεινή γραμμή έδειχνε τη μία και μοναδική πόρτα.

Χτύπησε ελαφρά με τους κόμπους των δαχτύλων της και άνοιξε ένας άντρας κάποιας ηλικίας, με μακριά μαλλιά, ντυμένος με ποδιά, και μ’ ένα μαντήλι δεμένο στον λαιμό. Πίσω του έλαμπε μια ηλεκτρική θερμάστρα που ζέσταινε την ατμόσφαιρα στη σοφίτα.

Μπαίνοντας, η Αδέλα τον φίλησε και του είπε: «Γεια σου, θείε» και κάθισε σ’ ένα σκαμνάκι τεντώνοντας τα χέρια της προς τη ζέστη της σόμπας, ενώ ταυτόχρονα έριχνε μια ματιά τριγύρω: εκεί υπήρχαν δυο τραπέζια με πινέλα που εξείχαν από δοχεία, και ελαιογραφίες με τοπία ακουμπισμένες στον τοίχο, κάποιες απ’ αυτές μισοτελειωμένες, και σ’ ένα καβαλέτο ένας μουσαμάς, ο μοναδικός έτοιμος, με φόντο ώχρα. Ο άντρας παρέμεινε όρθιος μπροστά από τη σόμπα. Είχε ένα τσιγάρο στα χείλη και την έβλεπε να ρίχνει το μαντήλι πίσω από το κεφάλι και να κουνάει τα ξανθά και μακριά της μαλλιά.

«Γιατί ήρθες τόσο αργά; Είναι σχεδόν οχτώ».
«Βαριόμουν στο σπίτι. Δεν μπορώ άλλο το κρύο».
Αυτός κούνησε το κεφάλι με μια έκφραση αμφιβολίας. Ρώτησε:
«Σας έδωσαν σήμερα προμήθειες;»
«Ναι, πάει η μητέρα να τις πάρει. Νομίζω ότι έδωσαν ρύζι».
Αυτός έστρεψε το βλέμμα προς μια γωνιά του εργαστηρίου.
«Πες στον πατέρα σου ότι μου ανέθεσαν από το Δημαρχείο κι άλλη αφίσα με το σλόγκαν: “Η Μαδρίτη θα γίνει ο τάφος του φασισμού”. Δεν ξέρω πώς θα μπορέσω να την κάνω» –έκανε μερικά βήματα κοιτώντας προς το πάτωμα, και συνέχισε έχοντας σχεδόν γυρισμένη την πλάτη–: «Εγώ είμαι ζωγράφος, δεν είμαι σχεδιαστής αφισών, πρέπει όμως να δουλέψω, όπως και να ’χει…»
Η Αδέλα πρόσεξε ότι είχε μεγαλώσει η καμπύλη της πλάτης του.
«Σκέψου ότι έχουμε πόλεμο και πως ό,τι συμβαίνει είναι περίεργο και μας κάνει να υποφέρουμε. Κανείς δεν αμφιβάλει ότι είσαι μεγάλος ζωγράφος».

Τον είδε να πλησιάζει στο τραπέζι, να στηρίζεται πάνω του και να απλώνει το χέρι του σε κάτι που υπήρχε εκεί, αλλά το έκανε απλά και μόνο για να δώσει μια δυνατή γροθιά με κλειστή την παλάμη.
«Τόσα χρόνια δουλειάς, να προσπαθώ να μάθω και να βελτιώσω την τεχνική μου στο φόντο, να πηγαίνω σε απονομές και να συμμετέχω σε εκθέσεις, και κατέληξα να φτιάχνω ηλίθιες αφίσες».
Αναθεμάτισε κάνοντας έναν θόρυβο με το στόμα. Η Αδέλα τον διέκοψε:
«Η γειτόνισσά σου ήρθε να σε δει; Είσαι ακόμα τρελά ερωτευμένος μαζί της;»
«Ποια; Η Καρμέλα; Ναι, ήρθε πριν από μερικές μέρες».

Σταμάτησε να περιφέρεται μόλις πλησίασε στο μικρό παράθυρο και παραμέρισε το κουρτινάκι. Κοίταξε έξω και η Αδέλα κατάλαβε ότι κάρφωνε το βλέμμα του σε κάτι ποθητό, εκεί όπου βρισκόταν η ελπίδα, ίσως στα αόρατα σύννεφα της ζοφερής νύχτας.
«Κάθε φορά που έρχεται μου φαίνεται και πιο όμορφη».
«Δεν της έχεις πει ποτέ τίποτα;»
«Τι να της πω; Θα γινόμουν ρεζίλι στην ηλικία μου. Της έχω προτείνει να της φτιάξω το πορτρέτο, μπορεί να δεχτεί».
Χαμογέλασε αδιόρατα, χωρίς να πάρει τα μάτια του από τη μαύρη νύχτα που πρέπει να υπήρχε έξω από το εργαστήρι.
«Με συγχωρείς που σ’ το λέω, θείε, αλλά θα ’πρεπε να το ξέρει. Εμείς οι γυναίκες έχουμε ανάγκη να ξέρουμε αν ξυπνάμε τον πόθο».
«Σιγά μην ενδιαφέρεται αυτή για τα αισθήματά μου όταν έχει τριγύρω της άντρες νέους και πρόθυμους να κάνουν οτιδήποτε για να την κατακτήσουν».

Ξανάρχισε να περπατάει, κι από ένα ράφι πήρε ένα σακουλάκι ηλιόσπορους και το ακούμπησε μπροστά στην Αδέλα, που άρχισε να τρώει. Αυτός όμως πλησίασε και πάλι στο τραπέζι και έβαλε στη σειρά με μεγάλη προσοχή δοχεία με νέφτι και σωληνάρια με λαδομπογιές.

«Είναι πραγματικά υπέροχη, με τα μαλλιά πιασμένα και με μια μαύρη γραμμή στα μάτια για να φαίνονται πιο μεγάλα, κι όταν γελάει είναι λες και πέφτει ένα φως στο πρόσωπό της. Ξέρει πώς πρέπει να κουνάει τα σκουλαρίκια για να τονίζονται τα αυτιά, οι κρόταφοι, ο λαιμός. Φέτος το καλοκαίρι φορούσε ένα αμάνικο φουστάνι με μεγάλο ντεκολτέ. Την κοίταζα μαγεμένος».

Όταν σώπασε, τίποτα δεν διέκοπτε τη σιωπή μέσα στο εργαστήρι, υπήρχε μόνο το κριτσίνισμα των ηλιόσπορων που η Αδέλα έσπαγε με τα μπροστινά της δόντια ενόσω παρακολουθούσε τις κινήσεις του θείου της, οι οποίες μαρτυρούσαν μια ξαφνική και απέραντη κατήφεια. Αυτός σήκωσε το χέρι του και το έτεινε προς τη ραφιέρα όπου, ανάμεσα σε κουτιά με χρώμα, υπήρχαν κάποια βιβλία. Πήρε ένα, το άνοιξε, βρήκε μια σελίδα που την είχε σημαδέψει με μια κάρτα και διάβασε αργά, με την πλάτη ακόμα πιο κυρτή απ’ ό,τι όταν περπατούσε:Με το πέρασμα του χρόνου
ο έρωτας γίνεται πιο τρυφερός και ανήσυχος.
Λάμψε, ναι, λάμψε στερνή μαρμαρυγή
της τελευταίας αγάπης, αυγή του δειλινού.
Το αίμα λιγοψυχά στις φλέβες,
αλλά στην καρδιά δεν λιγοψυχά
η τρυφερότητα της τελευταίας αγάπης
που είναι ευλογία και απελπισία.

Είχε διαβάσει προφέροντας με προσοχή, σταματώντας στις λέξεις, μεταδίδοντάς τους όλη την πνοή του καταπιεσμένου πάθους. Έκλεισε το βιβλίο, το ξανάβαλε πίσω στη ραφιέρα και διέτρεξε με το χέρι του το πρόσωπο, τα βλέφαρα και το αξύριστο μούσι ανάμεσα από τις αυλακιές των ρυτίδων κι από τα χείλη που είχαν σκουρήνει από το κάπνισμα. Οι φλέβες του χεριού του ήταν διογκωμένες και οι κόμποι των δαχτύλων παραμορφωμένοι, κι όλα αυτά τα πρόσεξε η Αδέλα.
«Του Ρουμπέν Δαρίο είναι αυτό το ποίημα; Μου φάνηκε πολύ ωραίο».

Ο άντρας απάντησε πως ήταν ενός άλλου ποιητή, κι όταν έβηξε, το χέρι με το οποίο σκέπαζε το στόμα του έτρεμε για κάποιες στιγμές. Τότε άκουσαν τη σειρήνα του συναγερμού και κοιτάχτηκαν κι έκαναν έναν μορφασμό δυσαρέσκειας. Η Αδέλα σταμάτησε να τρώει ηλιόσπορους.

«Πότε θα μου φτιάξεις το πορτρέτο; Θα μου άρεσε να ποζάρω γυμνή».
Στο οποίο ο θείος της έβγαλε ένα γρύλισμα και πήγε στο μικρό παράθυρο για να τραβήξει στη θέση του το κουρτινάκι.

«Ένα βράδυ την ονειρεύτηκα» –άρχισε να λέει–, «λες και την έβλεπα εδώ μέσα. Είχα το βλέμμα μου κολλημένο στα χείλη, στο πηγούνι, στις ζάρες στις δυο πλευρές του στόματος όταν γελούσε, στα μάγουλα. Με φόβιζε μια τέτοια ομορφιά, γιατί μ’ έκανε υπόδουλό της, ήμουνα σκλάβος της. Τελικά, dernier amour» –μετά πλατάγισε τη γλώσσα του–. «Δεν ξέρω γιατί το λέω αυτό».

Η Αδέλα τον είδε να κλείνει τα μάτια μένοντας όρθιος, άκαμπτος, με τα χέρια μετέωρα.
«Φεύγω. Πάω σπίτι».
«Είναι πολύ αργά, ανιψιά, θα σε συνοδεύσω για να μην πας μόνη σου. Οι γονείς σου θα ανησυχούν».

Στον δρόμο τούς περίμενε η δυσκολία να περπατάς χωρίς καθόλου φως, έπρεπε να υπολογίζουν το κάθε βήμα τους πιασμένοι αγκαζέ, ο ένας στήριγμα του άλλου. Σύντομα ξανάκουσαν το ουρλιαχτό από τις κινητές σειρήνες, πράγμα που τους έκανε να πάνε πιο γρήγορα και να σκοντάφτουν και να τρεκλίζουν, και πριν φτάσουν στην εκκλησία του Ιησού του Μεδιναθέλι, άκουσαν από πάνω τους τον σαματά των αεροπλάνων και κάποιες πολύ ισχυρές εκρήξεις ικανές να διαλύσουν τα αυτιά και τα σπίτια που τους περιστοίχιζαν.

Προφυλαγμένοι σε μια πόρτα που βρήκαν μισάνοιχτη, πλαισιωμένοι κι από άλλα άτομα, έστεκαν αμίλητοι, προσηλωμένοι στον κίνδυνο που θα κατέφθανε από ώρα σε ώρα, καθώς όμως οι εκρήξεις δεν επαναλήφθηκαν, αποφάσισαν να φύγουν και άρχισαν να τρέχουν παραπατώντας. Μέσα στο σκοτάδι, έφτασαν εκεί όπου βρισκόταν μια ομάδα ανθρώπων και άκουσαν να φωνάζουν: «Βομβάρδισαν το μουσείο. Καίγεται η στέγη».

Προχώρησαν κι άλλο και είδαν στη μέση της λεωφόρου, στο έδαφος, δυο φωτοβολίδες ακόμα αναμμένες, απ’ αυτές που είχαν ρίξει τα αεροπλάνα, και στην απέναντι πλευρά απ’ όπου βρίσκονταν, στο ύψος της στέγης του μουσείου, μια μεγάλη λάμψη.

Στα δεξιά, το κτίριο στη γωνία της οδού Μορατίν είχε επίσης πληγεί από τις εμπρηστικές βόμβες και καιγόταν. Όπως έλεγε κάποιος, στην οδό Αλαρκόν ξεκινούσε κι άλλη φωτιά.

Ατένιζαν εμβρόντητοι εκείνες τις μακρινές φλόγες κι ο άντρας επαναλάμβανε: «Θα καούν όλοι οι πίνακες, όλοι οι πίνακες» και η Αδέλα τον κρατούσε από το μπράτσο και αισθανόταν ένα ρίγος συγκίνησης. Από πάνω τους, οι γρήγορες φωτεινές γραμμές των προβολέων της αντιαεροπορικής άμυνας διέσχιζαν τον ουρανό, και το φως τους έπεφτε πάνω στα σύννεφα αναδεικνύοντας τα παράξενα σχήματά τους, τα οποία εξαφανίζονταν αμέσως, δίνοντας τη θέση τους σε άλλα που αναδύονταν μόνο για μια στιγμή από το σκοτάδι, ενώ η φωτισμένη δέσμη τα σάρωνε αδιάκοπα, κάνοντας το λευκό των σύννεφων να εναλλάσσεται με τη σκοτεινή άβυσσο του ουράνιου στερεώματος.

Επίμετρο

Juan Eduardo Zúñiga
Largo noviembre de Madrid, La tierra será un paraíso & Capital de la gloria

Συγγραφέας ενός μικρού αριθμού έργων, από τα οποία ξεχωρίζει η τριλογία της Μαδρίτης του εμφυλίου πολέμου και της αντίστασης στον φασισμό, ο Juan Eduardo Zúñiga είναι από τους καλλιτέχνες τους οποίους κάθε κοινωνία που ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό και τη δημόσια ηθική θα ήθελε να έχει στις τάξεις της αποτελώντας σημείο αναφοράς. Θεωρούμενος συγγραφέας της γενιάς του ’36, ή του ’50, γενιά που αφήνει πίσω της τον εμφύλιο πόλεμο, ο Zúñiga μεγάλωσε στους κόλπους του ρεύματος που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «κοινωνικό ρεαλισμό», κατάφερε ωστόσο, κυρίως μέσω της απαράμιλλης αισθητικής του, της ικανότητάς του στον συμβολισμό και των σιωπών του, να δημιουργήσει μια λογοτεχνία ιδιαίτερη, μια λογοτεχνία που προτείνει έναν καινούργιο τρόπο παρατήρησης και θέασης των πραγμάτων. Σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς όπου η ποιότητα προδίδεται για τριάκοντα αργύρια και η προσωπική γραφή εγκαταλείπεται υπέρ μιας πεζογραφίας απλουστευτικής και παγκοσμιοποιημένης, ο Zúñiga, δουλεύοντας αθόρυβα, παράγει μια τέχνη που αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τις αντιφάσεις, τις παραδοχές και τις αντιθέσεις της ζωής και διερευνά τα πιο ευαίσθητα θέματα της ανθρώπινης φύσης, θέματα εκ πρώτης όψεως ελάσσονα και αμελητέα.

Το έργο του Zúñiga αποτελεί μια δεξιοτεχνική τοιχογραφία των ανθρώπινων καταστάσεων, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει μια ανεκτίμητη βοήθεια για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τα διδάγματα και τις εμπειρίες του για να φιλτράρει με τη μέγιστη δυνατή αντικειμενικότητα τα βασικά υπαρξιακά δεδομένα. Σχεδιάζει αληθοφανείς συναισθηματικές καταστάσεις και συνθέτει ανθρώπινες φωνές-εκφραστές συνειδήσεων που βιώνουν έναν μόνιμο σεισμό, τον οποίο μεταδίδουν στον αναγνώστη μετατρέποντάς τον σε καλό αγωγό σκέψης∙ ανθρώπινες φωνές τις οποίες ο αναγνώστης ενδύεται συμμετέχοντας μέσω των λέξεων, των φράσεων και των παραγράφων σε μια πορεία αργή, σε μια ανάγνωση συμπυκνωμένη, σε μια αφηγηματική ροή φορτισμένη. Ο Zúñiga μεταχειρίζεται τους χαρακτήρες του με διακριτικότητα και με σεβασμό στις ιδιαιτερότητές τους. Με τον ίδιο σεβασμό αντιμετωπίζει και τις λεπτομέρειες του περιβάλλοντος όπου ζουν, οι οποίες δημιουργούν μια ατμόσφαιρα υποβλητική, μυστηριακή, τεταμένη. Οι χαρακτήρες του, συχνά αιχμάλωτοι μιας υποδόριας βαρβαρότητας, οικοδομούν τα βιώματά τους μέσα από μια ομίχλη έρωτα ικανή να σκεπάσει τα πάντα, και με μια ελπίδα που δεν την αποχωρίζονται ποτέ. Αυτή η λογοτεχνική μεταχείριση τους κάνει να παρουσιάζονται μόνιμα παραδομένοι σε μια συγκινησιακή φόρτιση που φαντάζει αναγκαία.

Ο Zúñiga είναι ένας συγγραφέας από τον οποίο μαθαίνουμε διαρκώς. Κύρια επιδίωξή του είναι να φανερώσει την εκτίμηση που τρέφει για την εργατική τάξη, μια εκτίμηση που υποδηλώνει ένα είδος κοινωνικής συνείδησης διόλου στοχαστικής, κι έναν άνθρωπο που δεν ενδιαφέρεται για την ηθογραφία και τον τοπικισμό αλλά για την πραγματική προέλευση των πραγμάτων, για τα αρχικά τους κίνητρα, που δρα οπλισμένος με μια γλωσσική δυναμική διόλου συνηθισμένη στη σύγχρονη λογοτεχνία. Αυτή η γλωσσική δυναμική στηρίζεται σε δομές που ανασυνθέτουν τόσο τον κλασικισμό όσο και την πρωτοπορία, διηθώντας μας στον ειρμό των πιο παραδοσιακών αλλά και των πιο νεωτεριστικών εκφραστικών μορφών. Επομένως, το έργο του Zúñiga είναι κάτι παραπάνω από τεχνική: είναι η ανακάλυψη του ηθικού-καλλιτεχνικού-λογοτεχνικού ανθρώπου, γι’ αυτό και πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.

Η λογοτεχνική και κοινωνική δράση του Zúñiga έμειναν για πολύ καιρό στο σκοτάδι. Τα τρία βιβλία του για τους κατοίκους της πολιορκημένης και βομβαρδισμένης Μαδρίτης, Largo Noviembre de Madrid, La tierra será un paraíso και Capital de la gloria, όπως και άλλα γραπτά του, δεν βγήκαν στο φως παρά μόνο μετά την παλινόρθωση της δημοκρατίας. (Ο ίδιος, όταν ρωτήθηκε για τα αιτία αυτής της καθυστέρησης, απάντησε λακωνικά: «Δεν ήταν η ώρα τους»). Αυτός είναι κι ο λόγος που τα κείμενά του δονούνται κάτω από ένα υπόστρωμα ιστορικών ψεμάτων που στοιχειώνουν τη ζωή των ανθρώπων, ψέματα εδραιωμένα σε χρονικό διάστημα πολλών ετών. Σκοπός αυτών των κειμένων, σκοπός επομένως του Zúñiga, «δεν είναι μόνο να κοιτάξω με μάτια τεντωμένα αυτό που βρίσκεται μπροστά, αλλά να διαβλέψω αυτό που προσπαθεί να κρυφτεί από εμάς», επισημαίνει σε μια συνέντευξή του στον Javier Goñi. Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που λέει ο αφηγητής στο διήγημα Νοέμβριος, η μητέρα, 1936: «Κανείς δεν νοιάζεται για τον ξένο πόνο κι ακόμα περισσότερο για την επίπονη εσωτερική διαδικασία της ωρίμανσης η οποία απαιτεί χρόνο για να γίνει κατανοητή, γι’ αυτό και κανένας οικείος δεν συνειδητοποιεί αυτή τη μετάβαση προς την κατανόηση των όσων μας περιβάλουν, προς την αλήθεια του κόσμου στον οποίο ζούμε, μια κατανόηση που ρίχνει φως στη συνείδηση, που φωτίζει και αποκαλύπτει μια θλιβερή αλυσίδα από συνήθειες, από αποδοχές ανόητων ή επικίνδυνων λογικών που προκάλεσαν δάκρυα και που, πολύ κοντά, στις παρυφές της μεσοαστικής σταθερότητας, έκανε οστεωμένα χέρια διαμαρτυρίας να σηκωθούν∙ ακόμα πιο δυσκολονόητο είναι το ότι κάποια μέρα αυτή η επίγνωση της κατανόησης κάνει ξαφνικά την εμφάνισή της και η λάμψη της αναστατώνει, και πλέον αφιερωνόμαστε στο να ψάχνουμε όλο και περισσότερο μέσα στις αναμνήσεις ή στα καταπιεσμένα μας αισθήματα για να ξαναβρούμε έναν άλλο άνθρωπο που έζησε μέσα μας αλλά έξω από τη συνείδησή μας…»

Βιογραφία

Juan Eduardo Zúñiga

Γεννήθηκε το 1927 στη Μαδρίτη, πόλη που κατέχει μόνιμη θέση στα βιβλία του και στην οποία έζησε καθ’ όλη τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, γεγονός που τον σημάδεψε βαθειά. Επιστρατεύτηκε στα τέλη του 1937, αλλά εξαιτίας της άσχημης φυσικής του κατάστασης, υπηρέτησε σε βοηθητικές μονάδες. Σπούδασε στη Μαδρίτη Καλές Τέχνες και Φιλοσοφία και ειδικεύτηκε στον ισπανικό 19ο αιώνα και τη σλαβική λογοτεχνία, κυρίως τη ρωσική και τη βουλγαρική.

Από τα έργα του ξεχωρίζει μια βιογραφία του Τουργκένιεφ με τίτλο Los imposibles afectos de Ivan Turgueniev (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη με τίτλο Τα αβέβαια πάθη του Ιβάν Τουργκένιεφ), διάφορα δοκίμια για ρώσους συγγραφείς και αμέτρητα κείμενα και μελέτες για τον βουλγαρικό πολιτισμό, ανάμεσα στα οποία το βιβλίο La historia de Bulgaria. Έχει μεταφράσει σημαντικούς μυθιστοριογράφους και ποιητές των χωρών της ανατολικής Ευρώπης, καθώς και πορτογάλους πεζογράφους όπως ο Urbano Tavares Rodrigues και ο Mario Dionisio. Για τη ισπανική έκδοση του έργου του πορτογάλου συγγραφέα Antero de Quental τού απενεμήθη το 1987 το Εθνικό Βραβείο Μετάφρασης.

Το 1951 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα Inútiles totales και λίγο αργότερα, το 1962, το μυθιστόρημα El coral y las aguas. Από το 1962 ως το 1967 αναγκάστηκε, για βιοποριστικούς λόγους, να εργαστεί ως κριτικός και μεταφραστής. Το 1967 έγραψε το δοκίμιο Los artículos sociales de Mariano José de Larra και το 1980 δημοσίευσε τη συλλογή διηγημάτων Largo noviembre de Madrid με θέμα τις συνθήκες που επικρατούσαν στη Μαδρίτη την περίοδο του εμφυλίου πολέμου. Το βιβλίο αυτό, ένα από τα καλύτερα που γράφτηκαν ποτέ για τον ισπανικό αλληλοσπαραγμό, έγινε best seller και ανατυπώθηκε άλλες δύο φορές.

Το 1983 κέρδισε το βραβείο Premio Opera Optima που απονέμει η Ένωση Συγγραφέων και τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε το El anillo de Puskin, ένα είδος δοκιμιακού διηγήματος. Το 1986 εκδόθηκε το La tierra será un paraíso, βιβλίο με το ο οποίο τρία χρόνια αργότερα ήταν φιναλίστ για το Εθνικό Βραβείο Κριτικών και ένα χρόνο μετά για το Εθνικό Βραβείο Συγγραφής. Στις 21 Απριλίου 1992 δημοσίευσε το Misterios de las noches y los días, μια συλλογή σαράντα μικρών διηγημάτων με την οποία το 1993 ήταν φιναλίστ για το λογοτεχνικό βραβείο Elle και το Εθνικό Βραβείο των Ισπανικών Γραμμάτων.

Τον Απρίλιο του 1999 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του Flores de plomo, ένα χρονικό βασισμένο σε ιστορικά στοιχεία γύρω από την αυτοκτονία του Mariano José de Larra σε ηλικία 28 ετών στη Μαδρίτη. Το 2003 ο συγγραφέας των Largo noviembre de Madrid και La tierra será un paraíso ολοκλήρωσε την τριλογία της Μαδρίτης και του εμφυλίου πολέμου με το έργο Capital de la gloria, έναν δεκάλογο διηγημάτων που εικονογραφούν τις τελευταίες ελεύθερες μέρες της ισπανικής πρωτεύουσας, με το οποίο κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Κριτικών και το Βραβείο Salambó.

Σημ. Το παραπάνω διήγημα είναι από το βιβλίο του "Capital de la Gloria" που τιμήθηκε με Εθνικό Βραβείο Κριτικών και το Βραβείο Salambo.

• Facebook
• Twitter
• Google+

αλβέρτι

G.A.BEQUER FABLES.He also wrote some narrative pieces in prose, "Narraciones", which are loaded with imagination and implausibility, such as "Memorias de un Pavo" (Memoirs of a Turkey) in which, as the title implies, he describes the trip of a turkey from its home farm to the city, and its purchase to be eaten, when its writings are discovered inside the already cooked body.

http://www.politeianet.gr/books/9786185042028-anthologia-korontzis-ispanofoni-anthologia-poiisis-228741
http://www.politeianet.gr/books/9789608431348-becquer-gustavo-adolfo-koultoura-mpeker-poiimata-85732

Μπέκερ, Γκουστάβο Αντόλφο (Gustavo Adolfo Bécquer, Σεβίλη 1836 – Μαδρίτη 1870). Λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ισπανού ποιητή Γκουστάβο Αντόλφο Ντομίνγκεθ Ινσαούστι Μπατίστα (Gustavo Adolfo Dominguez Insausti Batista). Έχασε τους γονείς του σε ηλικία 10 ετών και αργότερα ταξίδεψε στη Μαδρίτη, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος και μεταφραστής. Χαρακτήρας εσωστρεφής με ιδιαίτερες ευαισθησίες, γεγονός το οποίο ενέτειναν οι οικονομικές δυσχέρειες που αντιμετώπισε καθώς και η ασθενική κράση του, ο Μ. στα έργα του βυθίζεται στον εσωτερικό κόσμο των αισθημάτων και των ονείρων. Εκτός από τη συλλογή με τον τίτλο Ρίμες (Rimas, 1860), που περιλαμβάνει ποιήματα στα οποία κυριαρχεί μια βαθιά μελαγχολία, διαποτισμένη με έντονο λυρικό πανθεϊσμό, έγραψε τους Θρύλους (Leyendas, 1860-64), πεζά στα οποία πρωταγωνιστούν φανταστικά όντα σε μια μυστηριακή, μεσαιωνική ατμόσφαιρα· στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται και τα δοκίμια με τον τίτλο Γράμματα από το κελί μου (Cartas Desde Mi Celda, 1864). Όλα τα έργα του δημοσιεύθηκαν τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1873. Η ποίηση του Μ., χάρη στη λεπτότητα και στην καθαρή γλώσσα της, επανεκτιμήθηκε κατά τη διάρκεια του 20ού αι., προκαλώντας τον θαυμασμό των Μιγκέλ ντε Ουναμούνο, Αντόνιο Ματσάδο, Ραφαέλ Αλμπέρτι και Λούις Θερνούντα.

H EPΓASIA TOY.. διαποτισμένη με έντονο λυρικό πανθεϊσμό– τους Θρύλους, όπου υπερέχει το ενδιαφέρον για την παράδοση και για ένα φανταστικό και μυστηριώδη κόσμο.

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2008

49 ~ Ο ΡΑΦΑΈΛ ΑΛΜΠΈΡΤΙ ΣΤΟΝ ΓΚΟΥΣΤΆΒΟ ΑΝΤΌΛΦΟ ΜΠΈΚΕΡ

Rafael Alberti for Gustavo Adolfo Bécquer
***

ΤΡΕΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
Αφιέρωμα στον G.A. Bequer

Πρόλογος

Δεν είχανε χρονίσει ακόμα μήτε ο αρχάγγελος μήτε το ρόδο.
Όλα είταν πριν απ' το βέλασμα πριν απ' το κλάμα.
Όταν το φως δεν ήξερε καλά-καλά
αν η θάλασσα θα γεννούσε αγόρι ή κορίτσι.
Όταν ο άνεμος ονειρευότανε μαλλιά να τα χτενίζει,
γαρούφαλα και μάγουλα να κατακαίει η φωτιά
και το νερό να ξεδιψάει από δυο χείλη ράθυμα.
Όλα είταν πριν από το κορμί και τ' όνομα,
πριν απ' το χρόνο.

Λοιπόν θυμάμαι μια φορά στον ουρανό...

Πρώτη ανάμνηση
...Ένα κομμένο κρίνο...
G.A.B.

Εβάδιζε μ' ένα λύγισμα κρίνου συλλογισμένου,
πουλιού σχεδόν που εννόησε πως πρέπει να γεννήσει,
κοιτώντας δίχως να κοιτάζεται σ' ένα φεγγάρι
που παρασταίνονταν μες στ' όνειρό της σαν καθρέφτης,
σε μια σιωπή χιονιού που ανύψωνε τα πόδια της.
Σε μια σιωπή σκυμένη.
Είτανε πριν από την άρπα, τη βροχή, πριν απ' τα λόγια.
Δεν ήξερε.
Άσπρη μαθητευόμενη του αέρα,
τρεμούλιαζε με τ' άστρα, με τα δέντρα και με τ' άνθος.
Ο μίσχος της, τ' ανάστημά της πράσινο.
Με τα δικά μου αστέρια που μη ξέροντας,
δυο βάλτους θέλοντας να σκάψουνε στα μάτια της
σε δυο πέλαγα τη βυθίσανε.
Θυμάμαι...

Κι έπειτα τίποτα. Νεκρή να φεύγει και να χάνεται.

Δεύτερη ανάμνηση
Ήχοι φιλιών και φτεροκοπήματα
G.A.B.

Πιο πριν,
πολύ πιο πριν από την επανάσταση των ίσκιων,
πριν πέσουνε πάνω στον κόσμο τ' αναμμένα φτερά,
κι ένα πουλί μπορέσει να πεθάνει για ένα κρίνο.
Ακόμα, πριν μου γυρέψεις
τον αριθμό και την τοποθεσία του κορμιού μου.
Πολύ πριν από το κορμί.
Στον καιρό της ψυχής.
Όταν όρθωσες στο δίχως στέμμα μέτωπο τ' ουρανού
την πρώτη δυναστεία του ονείρου.
Όταν εσύ, κοιτάτοντάς με μέσα στο μηδέν
επινόησες την πρώτη λέξη.

Τότε η συνάντησή μας.

Τρίτη ανάμνηση
...πίσω από τη βεντάλια
με τα χρυσά φτερά...
G.A.B.

Τα βαλς τ' ουρανού δεν είχαν ακόμα αρραβωνιάσει
το γιασεμί και το χιόνι,
δεν είχαν οι άνεμοι συλλογιστεί την πιθανή μουσική των μαλλιών σου,
ούτε κι ο βασιλιάς είχε προστάξει να ενταφιαστεί σ' ένα βιβλίο η βιολέττα.
Όχι.
Είταν ο καιρός που ταξίδευε το χελιδόνι
χωρίς τ' αρχικά μας στο ράμφος του.
Που οι καμπανέλλες κι οι κλιματίδες μαραίνονταν
δίχως εξώστες κι άστρα για να σκαρφαλώσουν.
Είταν εκείνος ο καιρός
που δεν υπήρχε ένα άνθος για να γείρει το κεφάλι του στον ώμο ενός πουλιού.

Και τότε, πίσω απ' τη βεντάλια σου, το πρώτο μας φεγγάρι.

μτφ: Τάκης Σινόπουλος


από την Ανθολογία της Ευρωπαϊκής και Αμερικανικής ποιήσεως του Κλέωνος Β. Παράσχου
εκδ. Παρουσία, 1999


TRES RECUERDOS DEL CIELO
Homenaje a Gustavo Adolfo Bécquer

Prólogo
No habían cumplido años ni la rosa ni el arcángel.
Todo, anterior al balido y al llanto.
Cuando la luz ignoraba todavía
si el mar nacería niño o niña.
Cuando el viento soñaba melenas que peinar
y claveles el fuego que encender y mejillas
y el agua unos labios parados donde beber.
Todo, anterior al cuerpo, al nombre y al tiempo.
Entonces yo recuerdo que, una vez, en el cielo...

Primer recuerdo
... una azucena tronchada...
G.A.BÉCQUER

Paseaba con un dejo de azucena que piensa,
casi de pájaro que sabe ha de nacer.
Mirándose sin verse a una luna que le hacía espejo el sueño
y a un silencio de nieve que le elevaba los pies.
A un silencio asomada.
Era anterior al arpa, a la lluvia y a las palabras.
No sabía.
Blanca alumna del aire,
temblaba con las estrellas, con la flor y los árboles.
Su tallo, su verde talle.
Con las estrellas mías
que, ignorantes de todo,
por cavar dos lagunas en sus ojos
la ahogaron en dos mares.
Y recuerdo...
Nada más: muerta, alejarse.

Segundo recuerdo
... rumor de besos y batir de alas...
G.A.BÉCQUER.

También antes,
mucho antes de la rebelión de las sombras,
de que al mundo cayeran plumas incendiadas
y un pájaro pudiera ser muerto por un lirio.
Antes, antes que tú me preguntaras
el número y el sitio de mi cuerpo.
Mucho antes del cuerpo.
En la época del alma.
Cuando tú abriste en la frente sin corona del cielo
la primera dinastía del sueño.
Cuando tú, al mirarme en la nada,
inventaste la primera palabra.
Entonces, nuestro encuentro.

Tercer recuerdo... detrás del abanico de plumas de oro...
G.A.BÉCQUER.

Aún los valses del cielo no habían desposado al jazmín y la
nieve,
ni los aires pensado en la posible música de tus cabellos,
ni decretado el rey que la violeta se enterrara en un libro.
No.
Era la era en que la golondrina viajaba
sin nuestras iniciales en el pico.
En que las campanillas y las enredaderas
morían sin balcones que escalar y estrellas.
La era
en que al hombro de un ave no había flor que apoyara la cabeza.
Entonces, detrás de tu abanico, nuestra luna primera.

βελμόντε

Πηγή. http://sanejoker.blogspot.gr/2012/08/blog-post_5.html

Belmonte on cover of Time magazine, 5 January 1925

as an author BELMONTE {who was the mos famus matador of hisera with el cordovez} published a (ghostwritten) autobiography. Written byManuel Chaves Nogales and published in 1937, it was called Juan Belmonte, matador de toros: su vida y sus hazañas (Juan Belmonte, killer of bulls: his life and deeds) and consisted of his story as told to Nogales. The book was translated into English by Leslie Charteris asJuan Belmonte, Killer of Bulls. Belmonte was also a close friend of author Ernest Hemingway, and he appears prominently in two of Hemingway's books: Death in the Afternoon and The Sun Also Rises. Like Hemingway, Belmonte committed suicide by gunshot.^[6]

Juan Belmonte was the single matador that changed the style of bullfighting. Born with slightly deformed legs, he could not run or jump like other boys^[4] and so when he finally began his career as a matador, he firmly planted his feet on the ground, never giving way.^[2] He forced the bull to go around him, whereas others until then had jumped all over the place like circus performers.

During his bullfighting career he received 24 serious wounds and 'countless minor ones'.^[4] He later developed a grave heart condition,^[5]identified by a Madrid specialist who advised him to 'go easy' and to stop riding,^[4] an instruction that he initially took to heart but, in the last spring of his life, disobeyed in order to ride his favourite horse, Maravilla,^[5] on the ranch with his son. Shortly before his death he learned that he had lung cancer.^[4] After a final morning ride, he returned home to his ranch house, took his 6.35mm^[4] pistol from a drawer in his study and shot himself.^[5] He died within a week of his 70th birthday. Berman and Wallace^[7] suggest that this may have been a 'copycat suicide'; on hearing of his friend Hemingway's suicide in 1961, Belmonte is said to have answered 'Well done.'

The circumstances surrounding his death are the source of some controversy. A popular version, seen for example in Life,^[8] describes events substantially as follows: when Belmonte's doctor told him that, because of his lifelong injuries and trauma, he could no longer smoke cigars, ride his horses, drink wine or perform sexual acts with women, he decided he was ready to die. He ordered that his favourite horse be brought to him, took a handful of cigars, two bottles of his favourite wine and rode out to his finca where he was met by two of Sevilla's "women of the night."^{[citation needed]} He smoked his cigars and drank his wine, engaging one more time in his final passions, took his pistol and shot himself. He had told others prior to his last day that if he could not live like a man he would at least die like one.^{[citation needed]}

A movie about his life, titled Belmonte^[9] and directed by Juan Sebastián Bollaín, was released in 1995.

He is interred at the cemetery of Seville,^[3] 20 yards from the grave of his rival of seven seasons, Joselito.^[4] His wish was to be buried with the robe of his Holy Week fraternity. The cofradías (fraternities or confraternities) of Seville have their religious roots in the guilds of the Middle Ages. Each of the various guilds was responsible for a large float that several men carried during the processions of Holy Week. Upon each float was a large image—picture or statue—of the particular guild's patron saint flanked by a myriad of candles and flowers, e.g. Blessed Mary under the title of La Macarena. Guild members in their colorful hoods and robes vied with each other for attention and adulation. The capataz (leader of the float) sometimes instructs the guild members to sway the image in a way that resembles a festive street dance. At various stations along the way, the float stops in the middle of a neighborhood street to be serenaded by a saeta sung from a balcony. The uniform robe and hood of some guilds is of bright color, while that of others is quite somber. The most severe Guilds are dressed in black, ancestors of the Penitentes of northern New Mexico. At the time of Belmonte's death, Catholic rules prescribed against suicide victims' being buried in consecrated ground. According to today's more pastoral norms, a suicide victim is considered to be temporarily insane, and thus might be accorded Catholic burial. Nevertheless, Belmonte's death provoked a strong sadness in the city of Seville.

IN POPULAR CULTURE[EDIT]

Belmonte is referred as a former friend of Montgomery Burns in the episode 533: Four Regrettings and a Funeral of The Simpsons.

Belmonte also appears as a character in Woody Allen's 2011 filmMidnight in Paris as a friend of Ernest Hemingway, who considers him to be "truly brave". He is portrayed by Swedish actor Daniel Lunth

Rupert Alexander Fiske-Harrison (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο, 22 Ιουλίου 1976) είναι ένας Άγγλος συγγραφέας και ηθοποιός ο οποίος έγινε ο κορυφαίος ερασιτέχνης Anglo ταύρους μετά την προπόνηση ως ταυρομάχος που εκτελούνται για την έρευνα βραβευμένο βιβλίο του (στα αγγλικά), Into The Arena: Το World Of The ισπανική ταυρομαχία, και το blog του «The Last Arena: Σε αναζήτηση Η ισπανική ταυρομαχία» (η οποία είναι εν μέρει διαθέσιμες στα ισπανικά, όπως "The Last Arena:. Σε αναζήτηση του Corrida De Toros») Λόγω του συνδυασμού της πρακτικής και θεωρητικής εργασίας στον κόσμο των ταυρομαχιών, πήρε το όνομά του από την εφημερίδα The Times του Λονδίνου "ταυρομάχος-φιλόσοφος».

Αυτός είναι ο νεότερος γιος ενός τραπεζίτη επενδύσεων από το «The City» του Λονδίνου, και καταγόταν από μια οικογένεια της αγγλικής, οι Fiskes, ο οποίος ήρθε στη βρετανική περιοχή του East Anglia και Βίκινγκς το 991 μ.Χ. στη μάχη του Maldon . Ήταν μορφωμένος στα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Λονδίνου στη βιολογία και τη φιλοσοφία. Γράφει, μεταξύ άλλων, The Times, The New York Times , η Financial Times , η περιοδικά GQ , και The Spectator και μίλησε στο CNN , το BBC , Al-Jazeera , NPR (National Public Radio στις Ηνωμένες Πολιτείες), και της Αυστραλίας Broadcasting Corporation (Australian Broadcasting Corporation).

Διδάχτηκε για ταυρομαχίες από ερασιτέχνες που ασκήθηκε, και ο γιος του πρώην Προέδρου της Ισπανίας, Adolfo Suárez Illana , και από τους φίλους σας Juan José Padilla , Cayetano Rivera Ordóñez και Eduardo Miura Dávila. πιο αξιοσημείωτη εμφάνισή του ήταν Σκότωσε έναν ταύρο από σίδηρο σε Saltillo de Moreno de la Cova σε ένα φεστιβάλ μπροστά από ταυρομάχους , τους αγρότες και Grandee της Σεβίλλης και της Ronda .

Fiske-Harrison, κινείται μεταξύ δύο ταύρους Estafeta Torrestrella στην Παμπλόνα 7, Ιουλίου, 2011 στην Red Jacket

Έχει δώσει διαλέξεις πάνω σε ταυρομαχίες στην Σεβίλλη Πανεπιστήμιο , αναφερώμενος στη σχετική σ κουλτούρα των ταύρων και αφιερονοντας ολμιλλιες στόνπρέσβη της Ισπανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου , Federico Trillo , στο Reform Club στο Λονδίνο, όπου και τού απεδόθη ένα βραβείο για την αποκάλυψη της λειτουργίας των ταύρων στην Cuéllar , Σε ένα χωριό στην Castilla y León έχει την παλαιότερη λειτουργία της Ισπανίας και είναι ένα από τα del7 '7 'Παγκοσμίου Δρομείς Team' »στην Παμπλόνα .

BAROJA

BLASCO IBANEZ

Περιεχόμενα Τεύχους 26

• Φύλλα λογοτεχνίας
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Συνεντεύξεις
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Κείμενα
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Μεταφράσεις
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Προδημοσιεύσεις
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Διαβάσαμε
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
• Επιφυλλίδες
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Αφιέρωμα στον Σωτήρη Κακίση
  • 
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • 
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • 
    
  • 
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • 
    
• Εικαστικά
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• 
  

Βιθέντε Μπλάσκο Ιμπάνιεθ: Η καταδικασμένη

Μεταφράζει ο Τάσος Ψάρρης

Ισπανός συγγραφέας και πολιτικός, ο Βιθέντε Μπλάσκο Ιμπάνιεθ (Vicente Blasco Ibáñez) είναι από τους κορυφαίους λογοτέχνες της ιβηρικής σχολής. Έγινε παγκοσμίως γνωστός για τις κινηματογραφικές διασκευές έργων του με θέμα τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ των οποίων και του δημοφιλούς μυθιστορήματος Los cuatro jinetes del Apocalipsis (Οι τέσσερις ιππείς της Αποκάλυψης). Μέλος της περίφημης Γενιάς του ’98, που συμπεριελάμβανε προσωπικότητες όπως οι Μιγκέλ ντε Ουναμούνο, Πίο Μπαρόχα και Αντόνιο Ματσάδο, ο Ιμπάνιεθ κατέγραψε με ρεαλιστική διάθεση την καθημερινότητα της ισπανικής επαρχίας στα τέλη του 19ου αιώνα, γεγονός που δεν απέτρεψε το έργο του από το να αποκτήσει μεγαλύτερη απήχηση εκτός συνόρων. Το διήγημα Η καταδικασμένη (La condenada) προέρχεται από την ομώνυμη συλλογή διηγημάτων και αποτελεί δείγμα της έντονα ψυχολογικής ματιάς του συγγραφέα.

**

Ο Ραφαέλ βρισκόταν δεκατέσσερις μήνες μέσα στο στενό κελί.
Τον κόσμο του αποτελούσαν εκείνοι οι τέσσερις τοίχοι, που ήταν βαμμένοι με το απαίσιο άσπρο χρώμα του οστού, και που τις χαραμάδες και τα σκασίματά του ήξερε από μνήμης· ο ήλιος του ήταν το ψηλό παραθυράκι με τη σταυρωτή σιδεριά που έκοβε στα δύο τον γαλάζιο λεκέ του ουρανού· κι από το πάτωμα μήκους οκτώ βημάτων μετά βίας τού ανήκε το μισό εξαιτίας εκείνης της απίστευτης στριγγής αλυσίδας που ο κρίκος της, εισχωρώντας στον αστράγαλό του, είχε σχεδόν γίνει ένα με τη σάρκα του.
Ήταν καταδικασμένος σε θάνατο, κι ενώ στη Μαδρίτη έριχναν μια τελευταία ματιά στη χαρτούρα του φακέλου του, εκείνος έβλεπε τους μήνες να περνούν εκεί μέσα αποκομμένος από τα εγκόσμια, σαπίζοντας, σαν ένα ζωντανό πτώμα, σ’ εκείνο το φέρετρο από κονίαμα, ανυπομονώντας, σαν ένα στιγμιαίο κακό που θα απέτρεπε άλλα μεγαλύτερα, να φτάσει η ώρα που θα του έσφιγγαν τον λαιμό, δίνοντας επιτέλους ένα οριστικό τέλος σε όσα συνέβαιναν.
Αυτό που τον ενοχλούσε περισσότερο ήταν η καθαριότητα· εκείνο το πάτωμα που το σκούπιζαν και το έτριβαν καθημερινά σε βαθμό ώστε η υγρασία, διαπερνώντας το κιλίμι του, να του φτάνει μέχρι τα κόκκαλα· εκείνοι οι τοίχοι, που πάνω τους δεν άφηναν τον παραμικρό κόκκο σκόνης. Ως και τη συντροφιά της βρωμιάς απαγόρευαν στον κρατούμενο. Απόλυτη μοναξιά. Όταν εμφανίζονταν αρουραίοι, έβρισκε παρηγοριά με το να μοιράζεται μαζί τους το λιγοστό του φαγητό και να τους μιλάει λες και ήταν καλοί του φίλοι· όταν έβρισκε καμιά αράχνη στις γωνιές, περνούσε τον χρόνο του εξημερώνοντάς την.
Τη μόνη ζωή που ήθελαν μέσα σ’ εκείνο τον τάφο ήταν η δική του. Κάποια μέρα, πόσο καθαρά το θυμόταν ο Ραφαέλ!, έσκασε μύτη στο κελί ένα σπουργίτι, θαρρείς ένα ανυπάκουο παιδί. Ο πλάνης του φωτός και του αέρα τιτίβιζε σαν να εξέφραζε την έκπληξή του που έβλεπε εκεί κάτω εκείνον το κιτρινισμένο και κοκαλιάρη απόκληρο, να τρέμει από το κρύο μέσα στο κατακαλόκαιρο, με κάτι πανιά δεμένα στα μηλίγγια και ένα κουρέλι από την κουβέρτα δεμένο γύρω από τα νεφρά. Πρέπει να τον τρόμαξε εκείνο το σκελετωμένο και ωχρό πρόσωπο με την ασπρίλα του μασημένου χαρτιού· του προκάλεσε φόβο η παράξενη αμφίεση ερυθρόδερμου και το έβαλε στα πόδια, κουνώντας τα φτερά του θαρρείς για να λυτρωθεί από τη μυρωδιά τάφου και σάπιου μαλλιού που ανέδιδε το κελί.
Η μοναδική ένδειξη ζωής προερχόταν από τους συγκρατούμενους που περιδιάβαιναν στο προαύλιο. Εκείνοι τουλάχιστον έβλεπαν ανοιχτό ουρανό πάνω από τα κεφάλια τους, δεν κατάπιναν τον αέρα μέσα από μια πολεμίστρα· τα πόδια τους ήταν ελεύθερα και όλο και κάποιον είχαν να μιλήσουν. Ακόμα κι εκεί μέσα η δυστυχία είχε τις διαβαθμίσεις της. Ο Ραφαέλ μάντευε την αιώνια ανθρώπινη δυσαρέσκεια. Ζήλευε τους άλλους στο προαύλιο, θεωρώντας την κατάστασή τους ως μία από τις πλέον επιθυμητές. Οι κρατούμενοι ζήλευαν τους έξω, εκείνους που απολάμβαναν την ελευθερία τους. Ίσως όσοι τριγύριζαν εκείνη την ώρα στους δρόμους να μην ήταν ευχαριστημένοι με την τύχη τους, λαχταρώντας ένας Θεός ξέρει πόσα πράγματα...! Τι καλή που είναι η ελευθερία...! Τους άξιζε να είναι φυλακισμένοι.
Βρισκόταν στο τελευταίο σκαλί της δυστυχίας. Κάποτε, σε μια κρίση απελπισίας, είχε επιχειρήσει να δραπετεύσει τρυπώντας το πάτωμα, κι από τότε οι φύλακες τον παρακολουθούσαν αδιάκοπα, εξοντωτικά. Όταν τραγουδούσε, του επέβαλλαν τη σιωπή. Μια φορά θέλησε να διασκεδάσει σιγομουρμουρίζοντας μονότονα τις προσευχές που του έμαθε η μάνα του και από τις οποίες θυμόταν μόνο κάποια αποσπάσματα, και τον διέταξαν να πάψει. Μήπως προσπαθούσε να το παίξει τρελός; Θεέ μου, ατέλειωτη σιωπή! Ήθελαν να διατηρείται ακμαίος, υγιής στο σώμα και το πνεύμα, ώστε ο δήμιος να μην βάλει χέρι σε φθαρμένη σάρκα.
Τρελός! Δεν ήθελε να καταντήσει έτσι· ο ενταφιασμός όμως, η ακινησία και εκείνο το λιγοστό και άθλιο συσσίτιο τον εξόντωναν. Είχε παραισθήσεις· μερικές νύχτες, μόλις έκλεινε τα μάτια ενοχλημένος από το επιτρεπόμενο φως, που δεκατέσσερις μήνες δεν είχε καταφέρει να συνηθίσει, τον τρόμαζε η αλλόκοτη σκέψη ότι, ενώσω κοιμόταν, οι εχθροί του, εκείνοι που ήθελαν να τον σκοτώσουν και τους οποίους δεν γνώριζε, έκαναν το στομάχι του να ανακατεύεται. Γι’ αυτό τον βασάνιζαν με φοβερές σουβλιές.
Την ημέρα δεν σταματούσε να σκέφτεται το παρελθόν του, η μνήμη του όμως ήταν τόσο θολωμένη ώστε νόμιζε ότι αναψηλαφούσε την ιστορία κάποιου άλλου.
Θυμόταν την επιστροφή στο γενέθλιο χωριουδάκι του, μετά από την πρώτη του κάθειρξη για διάφορες βιαιοπραγίες· τη φήμη που είχε σε όλη την περιφέρεια, τους θεατές που τον επευφημούσαν με ενθουσιασμό στην ταβέρνα της πλατείας: Τι άγριος που είναι ο Ραφαέλ! Η καλύτερη κοπέλα του χωριού ήθελε να τον παντρευτεί, περισσότερο από φόβο και σεβασμό παρά από έρωτα. Οι αξιωματούχοι του Δήμου του χάρισαν ένα τουφέκι αγροφύλακα αποβλέποντας στην εκμετάλλευση της βαρβαρότητάς του στις εκλογές. Βασίλευε χωρίς αντίπαλο σε όλη την περιοχή. Οι άλλοι, οι ηττημένοι, ήταν υποχείριά του, μέχρι που είδαν κι απόειδαν και βρήκαν προστασία σε κάποιον τραμπούκο που κι αυτός μόλις είχε βγει από τη φυλακή, στέλνοντάς τον να τα βάλει με τον Ραφαέλ.
Κύριε των δυνάμεων! Η επαγγελματική του τιμή βρισκόταν σε κίνδυνο. Έπρεπε να δώσει ένα μάθημα σ’ εκείνο το υποκείμενο που του έκλεβε το ψωμί. Μοιραία λοιπόν, του έστησε καρτέρι και του έριξε μια τουφεκιά ακριβείας, αποτελειώνοντάς τον με το κοντάκι για να μην γκαρίξει και λυσσάξει άλλο.
Με λίγα λόγια... αντρικές δουλειές! Και μετά, η φυλακή, όπου βρήκε παλιούς συντρόφους· η δίκη, στην οποία όλοι όσοι μέχρι τότε τον φοβόντουσαν έπαιρναν εκδίκηση για τον τρόμο που τους είχε προκαλέσει καταθέτοντας εναντίον του· η φριχτή καταδίκη και εκείνοι οι καταραμένοι δεκατέσσερις μήνες της αναμονής μέχρι να φτάσει από τη Μαδρίτη ο θάνατος που, κρίνοντας από τη μεγάλη καθυστέρηση, σίγουρα ερχόταν με το κάρο.
Δεν του έλειπε το θάρρος. Σκεφτόταν τον Χουάν Πορτέλα, τον όμορφο Φρανθίσκο Εστέμπαν, όλα εκείνα τα ατρόμητα παλικάρια που τα κατορθώματά τους, εξιστορημένα σε μπαλάντες, είχε ακούσει πάντα με ενθουσιασμό, και ήξερε ότι είχε κι εκείνος την ίδια γενναιότητα για να αντιμετωπίσει αυτή την τελευταία δοκιμασία.
Κάποιες νύχτες όμως πεταγόταν από το κιλίμι του λες και τον είχε χτυπήσει κεραυνός, κάνοντας την αλυσίδα να τρίζει θλιμμένα. Φώναζε σαν μωρό, και ταυτόχρονα το μετάνιωνε προσπαθώντας μάταια να καταπνίξει τις κραυγές του. Κάποιος άλλος φώναζε μέσα του· κάποιος που μέχρι τότε δεν είχε γνωρίσει, που φοβόταν και κλαψούριζε, και που ηρεμούσε μόνο αφού είχε πιει πρώτα μισή ντουζίνα φλιτζάνια από εκείνο το καυτερό αφέψημα από χαρούπι και σύκο που στη φυλακή ονόμαζαν καφέ.
Από τον παλιό Ραφαέλ, που ήθελε να πεθάνει για να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα, το μόνο που είχε μείνει ήταν το περιτύλιγμα. Ο καινούργιος, εκείνος που είχε γεννηθεί μέσα σ’ εκείνο τον τάφο, σκεφτόταν με τρόμο ότι είχαν ήδη περάσει δεκατέσσερις μήνες κι ότι αναπόφευκτα το τέλος ήταν κοντά. Θα περνούσε ευχαρίστως άλλους δεκατέσσερις μέσα σ’ εκείνη τη δυστυχία.
Ήταν τρομαγμένος· προαισθανόταν ότι η συμφορά πλησίαζε. Την έβλεπε παντού: στα πρόσωπα που ξεμύτιζαν γεμάτα περιέργεια στο παραθυράκι της πόρτας· στον παπά των φυλακών, που πλέον ερχόταν κάθε απόγευμα, λες κι εκείνο το μολυσμένο κελί ήταν το καταλληλότερο μέρος για να μιλήσει κανείς μ’ έναν άνθρωπο και να καπνίσει ένα τσιγάρο. Λάθος, μεγάλο λάθος!
Οι ερωτήσεις δεν θα μπορούσαν να τον αναστατώνουν περισσότερο. Ήταν καλός χριστιανός; Ναι, πάτερ. Σεβόταν τους παπάδες, δεν είχε πει ποτέ την παραμικρή άσχημη κουβέντα εναντίον τους. Για την οικογένειά του δεν είχε κάτι να πει. Οι δικοί του είχαν φύγει όλοι για το βουνό για να πολεμήσουν υπέρ του νόμιμου βασιλιά, γιατί έτσι τους διέταξε ο εφημέριος του χωριού. Και για να αποδείξει ότι ήταν χριστιανός, έβγαζε από τα κουρέλια που κάλυπταν το στήθος του μια λιγδιάρικη αρμαθιά από χαϊμαλιά και μενταγιόν.
Στη συνέχεια ο παπάς τού μιλούσε για τον Ιησού, για τον Υιό του Θεού ο οποίος είχε βιώσει μια κατάσταση παρόμοια με τη δική του. Αυτός ο παραλληλισμός ενθουσίαζε τον φτωχοδιάβολο. Τι τιμή...! Παρ’ όλο όμως που αυτή η ομοιότητα τον κολάκευε, ήθελε να πραγματοποιηθεί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη καθυστέρηση.
Έφτασε η μέρα όπου έσκασε σαν κανονιά στο κεφάλι του η φριχτή είδηση. Η διαδικασία στη Μαδρίτη είχε ολοκληρωθεί. Ο θάνατος πλησίαζε, με μεγάλη ταχύτητα: με τον τηλέγραφο.
Όταν ένας υπάλληλος του είπε ότι η γυναίκα του μαζί με το κοριτσάκι που είχε γεννηθεί ενώ εκείνος ήταν κρατούμενος βρίσκονταν έξω από τη φυλακή ζητώντας να τον δουν, δεν υπήρχε πια καμία αμφιβολία. Το γεγονός και μόνο ότι εκείνη είχε έρθει από το χωριό υποδήλωνε ότι το τέλος ήταν κοντά.
Άρχισε να σκέφτεται την πιθανότητα να ζητήσει χάρη, και γαντζώθηκε με λύσσα πάνω από εκείνη την τελευταία ελπίδα από την οποία πιάνονται όλοι οι δυστυχισμένοι. Πολλοί το είχαν καταφέρει, γιατί όχι κι αυτός; Εξάλλου, δεν κόστιζε τίποτα σ’ εκείνη την καλή κυρία στη Μαδρίτη να του χαρίσει τη ζωή· το μόνο που χρειαζόταν ήταν να υπογράψει ένα φιρμάνι.
Όλους τους επίσημους νεκροθάφτες που τον επισκέπτονταν από καθήκον ή από περιέργεια, δικηγόρους, παπάδες και δημοσιογράφους, τους ρωτούσε, τρέμοντας και ικετεύοντας, λες και μπορούσαν να τον σώσουν:
«Τι πιστεύετε; Θα υπογράψει το φιρμάνι;»
Την επόμενη μέρα θα τον πήγαιναν στο χωριό του, δεμένο και με συνοδεία, σαν ένα άγριο ζώο που μεταφέρεται στο σφαγείο. Βρισκόταν ήδη εκεί ο δήμιος μαζί με τα συμπράγκαλά του. Η γυναίκα, μια εύσωμη μελαχρινή με χοντρά χείλη και σμιχτά φρύδια, περίμενε στην πόρτα της φυλακής να τον δει να βγαίνει, κουνώντας την αεράτη φούστα της με τα απανωτά μεσοφόρια που ανέδινε μια βαριά μυρωδιά στάβλου.
Έμοιαζε ξαφνιασμένη που βρισκόταν εκεί. Στο χαζό της βλέμμα διάβαζε κανείς περισσότερο σαστιμάρα παρά πόνο, και μόνο όταν κοίταζε το πλασματάκι που ήταν γαντζωμένο στο τεράστιο στήθος της άφηνε κάποια δάκρυα να τρέξουν.
Για όνομα του Θεού! Τι ντροπή για την οικογένεια! Ήξερε καλά ότι εκείνος ο άνθρωπος θα κατέληγε έτσι! Μακάρι να μην είχε γεννηθεί το μωρό!
Ο παπάς των φυλακών προσπαθούσε να την παρηγορήσει. Συμβιβασμός: όταν θα έμενε χήρα, θα μπορούσε να βρει έναν άντρα που θα την έκανε περισσότερο ευτυχισμένη. Αυτά τα λόγια φαίνονταν να την ενθουσιάζουν, και μάλιστα έφτασε στο σημείο να μιλήσει για τον πρώτο της αρραβωνιαστικό, ένα καλό παιδί που είχε αποσύρει το ενδιαφέρον του επειδή φοβόταν τον Ραφαέλ, και που τώρα τη γυρόφερνε στο χωριό και τους αγρούς λες και κάτι ήθελε να της πει.
«Όχι. Άντρες υπάρχουν πολλοί» έλεγε ήρεμα εκείνη με μια υποψία χαμόγελου. «Είμαι πολύ θρησκόληπτη. Αν πάρω άλλον άντρα, θέλω να μου τον στείλει ο Θεός».
Και βλέποντας την έκφραση έκπληξης στο πρόσωπο του παπά και των φρουρών της πύλης, επανήλθε στην πραγματικότητα και ξανάρχισε να κλαίει με το ζόρι.
Το σούρουπο έφτασε η είδηση. Είχε όντως δοθεί χάρη. Εκείνη η κυρία στη Μαδρίτη που ο Ραφαέλ τη φανταζόταν γεμάτη με τα πλούτη και τα στολίδια που μόνο στις Αγίες Τράπεζες μπορεί να δει κανείς, είχε ενδώσει στα τηλεγραφήματα και τις ικεσίες του παρατείνοντας τη ζωή του.
Η απονομή χάριτος προκάλεσε πανδαιμόνιο στη φυλακή, λες και όλοι οι κατάδικοι είχε λάβει εντολή αποφυλάκισης.
«Χαμογέλα, κορίτσι μου» έλεγε ο παπάς στη γυναίκα του κρατούμενου στην καταρρακτή. «Ο άντρας σου δεν θα πεθάνει. Δεν θα μείνεις χήρα».
Η κοπέλα ήταν σιωπηλή, λες και πάλευε με σκέψεις που πλημμύριζαν αργά και βασανιστικά το μυαλό της.
«Ωραία» είπε στο τέλος με ηρεμία. «Και πότε θα βγει;»
«Πότε θα βγει…! Είσαι τρελή; Ποτέ. Πρέπει να ευχαριστεί την τύχη του που γλύτωσε. Θα πάει στην Αφρική, είναι νέος και δυνατός, μπορεί να ζήσει άλλα είκοσι χρόνια».
Η γυναίκα έκλαψε για πρώτη φορά με όλη της την ψυχή· τα δάκρυά της όμως δεν ήταν δάκρυα λύπης, αλλά απελπισίας, οργής.
«Ηρέμησε, κορίτσι μου» έλεγε ο παπάς ενοχλημένος. «Μην βάζεις σε πειρασμό τον Κύριο. Του χάρισαν τη ζωή, το καταλαβαίνεις; Δεν τον βαραίνει πια η θανατική καταδίκη... Τι άλλο θες;»
Η εύσωμη κοπέλα συγκράτησε τα δάκρυά της. Τα μάτια της έλαμψαν με μια έκφραση μίσους.
«Εντάξει, δεν θα πεθάνει... Χαίρομαι. Εκείνος θα σωθεί, εγώ όμως...;»
Και μετά από παρατεταμένη σιωπή, πρόσθεσε ανάμεσα από βογγητά που έκαναν το μελαχρινό και φλογερό της δέρμα, το οποίο ανέδιδε μια άγρια μυρωδιά, να τρέμει:
«Ο μόνος καταδικασμένος εδώ είμαι εγώ».

• 
  

pablito

1969

moebius

picasso machado

ΓΚΙΜΠΣΟΝ ΙΣΠΑΝΙΣΤΗΣ

ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΔΥΟ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΡΚΑ Ο ΓΚΙΜΠΣΟΝ ΕΓΡΑΨΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΤΑΛΙ ΠΟΥ ΕΞΗΓΕΙ ΠΙΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΕΞΩΘΗΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΛΙΤΕΧΝΗ ΣΤΟΝ ΦΡΑΝΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ. I. Γκίμπσον μίλησε στους δημοσιογράφους για τη σχέση τού Λόρκα με την Ελλάδα. Αναφέρθηκε σε λησμονημένα ποιήματα και πεζά που ο Λόρκα έγραψε σε ηλικία 19-20 χρόνων και στα οποία εκφράζει μια αγωνία για τον τρόπο που ο καθολικισμός αντιμετωπίζει το σώμα και τη σεξουαλικότητα. O νεαρός Λόρκα εκφράζει ένα μίσος για τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης αλλά και μια βαθιά αγάπη για τον Χριστό. Για τον Λόρκα, ο Χριστός ήταν ο «θεός που είχε προδοθεί». «Στο σημείο αυτό ο Λόρκα συνάντησε την ελληνική μυθολογία», τόνισε ο I. Γκίμπσον. «H ελληνική μυθολογία ήταν μια απελευθέρωση για τον Λόρκα, και την ανακάλυψε μέσω της "Θεογονίας" του Ησίοδου». Κατά κάποιο τρόπο, ο Λόρκα συγχώνευσε την αγάπη του για τον Χριστό με την αρχαία ελληνική μυθολογία και αυτό φαίνεται καθαρά σε ένα ποίημα με τίτλο «H θρησκεία του μέλλοντος», το οποίο ο I. Γκίμπσον πρόκειται να διαβάσει απόψε. «Μέσω της ελληνικής μυθολογίας, αλλά και μέσω του ποιητή Ρουμπέν Νταρίο, ο οποίος ήταν Παραγουανός αλλά είχε ταυτιστεί με την Ισπανία, ο Λόρκα συνειδητοποίησε ότι είναι άνθρωπος της Μεσογείου και είχε σκοπό να ανακαλύψει τον πολιτισμό της. Δεν πρόλαβε». O I. Γκίμπσον τόνισε επίσης ότι όντας άνθρωπος του θεάτρου, ο Λόρκα είχε επηρεαστεί πολύ από τον Χορό της αρχαίας τραγωδίας. «O αρχαίος ελληνικός Χορός τον βοήθησε να γράψει τα δικά του θεατρικά έργα, ιδίως το "Γέρμα"», υπογράμμισε ο I. Γκίμπσον.

Επιπλέον, σε ένα άλλο νεανικό έργο, ο Λόρκα παρουσιάζει έναν φανταστικό διάλογο ανάμεσα στον Πλάτωνα και τη Σαπφώ με θέμα την ομοφυλοφιλία. Ηταν την εποχή που ο Λόρκα αναζητούσε εναγωνίως τη σεξουαλική του ταυτότητα, σε έναν τόπο βαθιά συντηρητικό, όπως ήταν τότε η Γρανάδα. «Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι το 1985 που κυκλοφόρησε η βιογραφία μου στην Ισπανία» σχολίασε ο I. Γκίμπσον, «ουδείς αναφερόταν στην ομοφυλοφιλία του Λόρκα για να μην αναστατωθούν οι οικείοι του. Ηταν φοβερό ταμπού».

Ο I. Γκίμπσον έχει περιγράψει συγκλονιστικά τη σκηνή της εκτέλεσης του Λόρκα, αναφέροντας ότι οι στρατιώτες λόγχισαν κι εξευτέλισαν το άψυχο κορμί του ακριβώς επειδή γνώριζαν τη σεξουαλική του ιδιαιτερότητα. Ηταν το τέλος ενός ποιητή που άφησε μεγάλο έργο και στίχους όπως: «Κανείς δεν κοιμάται στον κόσμο/στο πιο απομακρυσμένο κοιμητήρι ένας νεκρός/παραπονιέται πως έχει ένα ξερό τοπίο στο γόνατό του./Και το παιδί που θάψαν το πρωί/ χρειάστηκε να φέρουν τα σκυλιά /για να σωπάσεi

museo ramon gomez de la serna

conte duque foundation madrid

museo ramon gomez de la serna

conte duque cultural center madrid

museo ramon gomez de la serna

conte duque foundation madrid

ramon de la serna in madrid . .ghost town!

...ΟΠΩΣ Ο ΣΤΑΛΙΝ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΣΤΡΑΒΟΥΛΙΑΚΑΣ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΑΝ ΠΟΛΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΚΑΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΑΣΥΜΦΟΡΟΥΣ...ΕΤΣΙ ΚΑΙ Ο ΦΡΑΝΚΟ ΦΥΛΑΚΙΣΕ ΣΕ ΚΑΤ ΟΙΚΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ ΤΟΝ ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ ΚΑΙ ΕΞΩΡΗΣΕ ΤΟΝ ΡΑΜΟΝ ΓΟΜΕΘ ΝΤΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΙΡΕΣ..ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΕΝΑΣ ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗΣ ΣΑΤΙΡΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΕ ΤΙΣ ΓΡΕΓΟΥΕΡΙΕΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΟΝΟΜΑΣΕ ΕΤΣΙ ΙΣΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΝΕΞΥΠΝΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ ΔΙΥΣΜΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΤΑΚΑ ΤΟΝ ΑΦΟΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΗΜΑΤΑΚΙ..ΑΥΤΟΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗ ΡΗΣΗ ΤΟΥ ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ ΟΤΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΕΡΩΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΑ ..ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΗΤΑΝ ΝΑ ΚΟΒΕΙ ΑΠΟ ΠΕΡΟΔΙΚΑ ΠΙΝΑΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΚΟΛΑΖ ΜΕ ΑΥΤΑ.ΚΑΠΟΤΕ ΤΟ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΥΤΟ-ΠΟΙΩΣ ΞΕΡΕΙ-ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΝΤΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ ΑΦΟΥ ΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΑΤΤΑΚΕΣ-.Η ΕΣΤΩ ΜΙΑ ΤΡΙΧΟΥΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΡΥΔΙ ΤΟΥ-.ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΕΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΝΤΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ ΠΟΥ ΤΟ ΦΙΛΟΤΕΧΝΗΣΕ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΥΒΙΣΤΗΣ ΝΤΙΕΓΚΟ ΡΙΜΠΕΡΑ..ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΟΥ ΝΤΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΒΕΛΑΘΚΕΣ ΤΑ ΜΑΖΕΨΑΝ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΤΟΠΟΘΕΤΗΣΑΝ ΣΕ ΕΝΑΝ ΕΙΔΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΣΥΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΛΑΤΣΙΟ ΚΟΝΤΕ ΝΤΟΥΚΕ.....ΦΤΙΑΧΝΩΝΤΑΣ.....ΕΚΕΙ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΠΟΜΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΓΡΑΦΕΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΛΙΕ ΝΤΕ ΛΑΣ ΚΑΡΡΕΤΑΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΧΩΡΟΣ ΠΟΥ ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΟΥΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΟΤΕ Η ΜΑΔΡΙΤΗ.-ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΚΥΚΛΟ ΤΟΝ ΟΝΟΜΑΣΕ - -ΛΑΣ ΤΕΡΙΤΟΥΛΙΑΣ- -ΚΑΙ ΔΙΟΡΓΑΝΟΝΟΝΤΑΝ ΕΚΕΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ ΚΥΡΙΩΣ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ..ΗΤΑΝ ΧΩΡΟΣ ΑΒΑΝ ΓΚΑΡΝΤ ΚΑΙ ΚΑΠΟΤΕ ΕΓΙΝΕ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΙΚΑΣΣΟ.ΜΑΖΕΥΟΝΤΟΥΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΟ ΚΑΦΕ ΠΙΟΜΠΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΧΩΡos AVAN GARDE....

ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ

Κυνηγώντας ανεμόμυλους

don-quixote_1.jpg

Ο Δον Κιχώτης του Rob Davis είναι επιρρεπής στις γκάφες και στα λάθη. Δεν παύει ποτέ, όμως, να είναι συμπαθής και να ακολουθεί τα συναισθήματά του

10.05.2015, 20:14 | Ετικέτες: κόμικς

Συντάκτης:

Γιάννης Κουκουλάς

Ο Rob Davis, δημιουργός του Δον Κιχώτη σε κόμικς, μιλά στην «Εφ.Συν.»

Ενα κλασικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ο θρυλικός, ονειροπόλος και αδάμαστα ιδεολόγος, έστω και ημιπαράφρων, Δον Κιχώτης του Μιγκέλ ντε Θερβάντες, μεταφέρεται σε κόμικς από τον Βρετανό δημιουργό Rob Davis. Η έκδοση του βιβλίου στα ελληνικά από τις εκδόσεις Χαραμάδα (μτφρ.: Μαρία Χρίστου) συνοδεύεται από τη διπλή παρουσίαση του βιβλίου σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα το ερχόμενο διήμερο, παρουσία του δημιουργού του.

Αν και έχουν περάσει περισσότερα από 400 χρόνια από τότε που ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες έγραψε τον Δον Κιχώτη, το έργο του παραμένει επίκαιρο, φρέσκο και συναρπαστικό όσο ελάχιστα στην ιστορία της λογοτεχνίας. Οι συνεχείς επανεκδόσεις και μεταφράσεις του σε όλο τον κόσμο, αλλά και οι αμέτρητες προσαρμογές και διασκευές του αποδεικνύουν τη δυναμική και τη διαχρονικότητά του.

Ο «ονειροπαρμένος», «αλαφροΐσκιωτος» και «ηρωικός» ευγενής από τη Μάντσα, με την αυτοσχέδια «ιπποτική» στολή του, το ψωραλέο άλογό του, Ροσινάντε, και τον πιστό ιπποκόμο του, Σάντσο Πάντσα, πασχίζει να σώσει τον κόσμο και να κατακτήσει την καρδιά της (φανταστικής;) Δουλτσινέας. Η υπέροχη ιστορία του Θερβάντες ενέπνευσε ζωγράφους όπως ο Πάμπλο Πικάσο και ο Σαλβαντόρ Νταλί, σκηνοθέτες όπως ο Ορσον Γουέλς και ο Τέρι Γκίλιαμ, έγινε όπερα, μπαλέτο, μιούζικαλ και μεταφέρθηκε επανειλημμένα σε κόμικς από πολλούς καλλιτέχνες.

Το πρόσφατο εγχείρημα του Rob Davis επαινέθηκε από τους κριτικούς για την επιτυχή απόδοση του κλίματος του Θερβάντες, το εύστοχο χιούμορ, την επιλογή των σκηνών και την τεράστια χρωματική παλέτα που αποδίδει ιδανικά τις ψυχικές μεταπτώσεις και τον ταραγμένο εσωτερικό κόσμο του «ερασιτέχνη» αλλά αλτρουιστή ιππότη.

Γιατί, όμως, ο Rob Davis επέλεξε να μεταφέρει σε κόμικς το συγκεκριμένο κλασικό έργο, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο; «Επιζητούσα μια μεγάλη πρόκληση και δεν υπάρχουν μεγαλύτερες από τον Δον Κιχώτη. Τα θέματά του είναι παγκόσμια, το χιούμορ του και ο ανθρωπισμός του είναι παγκόσμια. Πρόκειται για ένα βιβλίο που με συνάρπασε, με μπέρδεψε, με κέρδισε πολλές φορές ως αναγνώστη και τελικά με αγκάλιασε πρώτα ως αναγνώστη και στη συνέχεια ως δημιουργό. Ο Δον Κιχώτης έχει ξεπεράσει σε ζωή το αναγνωστικό κοινό του και θα συνεχίσει να το πράττει όσο διαβάζεται. Επιθυμία μου ήταν να αποκτήσουν την ευκαιρία να το διαβάσουν όσοι δεν το έχουν ήδη κάνει και να το δουν υπό νέα οπτική όσοι το έχουν ήδη διαβάσει. Το ότι ένα έργο τόσο σημαντικό δεν έχει διαβαστεί στο εύρος που θα έπρεπε είναι εγκληματικό. Στόχος μου ήταν να το ανανεώσω και να το φέρω πιο κοντά μας από το να παραμένει σκεπασμένο κάτω από τη σκόνη των 400 ετών και της ακαδημαϊκής επιβράβευσης», απαντά στην «Εφ.Συν.» ο δημιουργός του.

Εχει, όμως, θέση, έστω και ως λογοτεχνικό, φανταστικό πρόσωπο, σε μια κοινωνία σκληρότητας και πραγματισμού ένας ονειροπόλος όπως ο Δον Κιχώτης; Αν ζούσε σήμερα θα τον θεωρούσαμε τρελό, ρομαντικό παράφρονα ή ήρωα; «Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τα χρόνια του Θερβάντες. Κάθε άνθρωπος που ακολουθεί τα όνειρά του, που στηρίζεται στη φαντασία του και την ελεύθερη σκέψη του, αντί να συμμορφώνεται με τις καθημερινές συμβάσεις, θεωρείται απόβλητος, τρελός. Είναι σαν την απόφαση ζωής που παίρνουν όλοι οι καλλιτέχνες, και αυτό εξηγεί γιατί ο Δον Κιχώτης μας “μιλά”. Επίσης, όμως, αντιπροσωπεύει την εύθραυστη σχέση μας με την “πραγματικότητα”. Γιατί, τελικά, κάθε “πραγματικότητα” είναι στη φαντασία μας», επισημαίνει ο Rob Davis.

Με εντυπωσιακά πλάνα, άνισα πλαίσια, έντονα χρώματα και έξυπνους διαλόγους, ο Rob Davis σέβεται το πρωτότυπο έργο, αλλά καινοτομεί προσθέτοντας τις δικές του πινελιές |

Πώς μπορούν, όμως, τα κόμικς να αποδώσουν ένα τόσο πολυδαίδαλο λογοτεχνικό έργο που μιλά για τον ανθρώπινο ψυχισμό; Και γιατί χρειαζόταν ακόμη μία μεταφορά του σε κόμικς; Τι θεωρεί το δικό του έργο ο Rob Davis, μια «προσαρμογή» του έργου του Θερβάντες ή κάτι νέο; «Πιστεύω πως κάθε προσαρμογή αποτελεί μια ξεχωριστή ανάγνωση του έργου. Είναι, όμως, εξίσου σημαντικό για κάθε προσαρμογή να μεταφέρει την αίσθηση του πρωτοτύπου. Με ρωτούν συχνά αν ο Δον Κιχώτης μου είναι “πιστός”. Θα ήταν προδοσία του Θερβάντες από μέρους μου αν είχα αντιγράψει δουλοπρεπώς, λέξη προς λέξη, το βιβλίο του ή αν αντιμετώπιζα με τόσο δέος τη μεγαλειότητα του πρωτοτύπου ώστε να το θεωρήσω μνημείο προς προσκύνημα. Ηθελα να καταστήσω το βιβλίο ζωντανό για ένα νέο αναγνωστικό κοινό, και για να το πετύχω έπρεπε να φέρω νέα πράγματα εντός του. Δεν ήταν, όμως, αυτοσκοπός η αλλαγή. Ηθελα να κάνω την εμπειρία του αναγνώστη πλησιέστερη προς τις εμπειρίες που πιθανώς έχουν οι σύγχρονοι αναγνώστες. Τα κόμικς είναι το ιδανικό μέσο για τον Δον Κιχώτη επειδή το χιούμορ γίνεται αμέσως εμφανές. Σε μια τυχαία μετάφραση του πρωτοτύπου αυτό δεν συμβαίνει. Επίσης, η τέχνη των κόμικς μού επέτρεψε να υπογραμμίσω τόσες πολλές από τις εκπληκτικές, μεταμυθοπλαστικές ιδέες που προτείνει ο Θερβάντες. Για πολλούς, ο Δον Κιχώτης αποτελεί το πρώτο μυθιστόρημα, είναι επίσης το πρώτο μεταμοντέρνο μυθιστόρημα, 300 χρόνια πριν από τον μοντερνισμό. Κάποιοι βλέπουν την προσαρμογή μου και αναρωτιούνται αν αυτά που δείχνω περιλαμβάνονται στο πρωτότυπο. Αυτό συμβαίνει γιατί το πραγματικό εύρος του πρωτοτύπου είναι ένα μυστικό για πολλούς μοντέρνους αναγνώστες», ξεκαθαρίζει ο Rob Davis.

Η κίνηση των εκδόσεων Χαραμάδα του Νεκτάριου Λαμπρόπουλου να «φέρουν» τον Δον Κιχώτη του Rob Davis στο ελληνικό κοινό, παρά τη στενότητα και τις δυσκολίες της εποχής μας, κρίνεται τολμηρή αλλά και γενναία πράξη. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο που εικονοποιεί και «ξαναγράφει» στη γλώσσα των κόμικς ένα αριστούργημα με σεβασμό, αλλά δεν είναι αγκυλωμένη προσκόλληση στο πρωτότυπο. Το αποτέλεσμα είναι ένα νέο έργο, σπουδαίο και απολαυστικό. Που δεν επιδιώκει να υποκαταστήσει το πρωτότυπο αλλά να συνομιλήσει μαζί του παρά τη διαφορά 400 ετών. Το ότι μπορούν πράγματι να συνομιλούν τέτοια έργα αποδεικνύει και την αξία τους.

Ο δημιουργός

Ο Rob Davis γεννήθηκε στο Ντόρσετ της Μεγάλης Βρετανίας. Μετά τη δημιουργία του ψυχεδελικού κόμικς SLANG, από το 1989 ώς το 1991, εργάστηκε επαγγελματικά για τα δημοφιλή βρετανικά κλασικά κόμικς Roy of the Rovers και Judge Dredd. Απογοητευμένος από τον κόσμο των κόμικς που δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες του, χώρισε τις εικόνες από τις λέξεις κερδίζοντας τα προς το ζην ως εικονογράφος. συνεργαζόμενος με τον «Guardian», τα περιοδικά του BBC και τους εκδοτικούς οίκους Scholastic Books και Random House. Το 2005 επέστρεψε στα κόμικς, γράφοντας και σχεδιάζοντας cοmic strips για το Doctor Who Magazine, διαδικτυακά κόμικς και κόμικς για τον οίκο Solipsistic Pop. Υπήρξε εμπνευστής της ιδέας και, σε συνεργασία με τον Woodrow Phoenix, συντονιστής της υλοποίησης του Nelson, ενός βρετανικού συλλογικού graphic novel με τη συμμετοχή 54 καλλιτεχνών που βραβεύτηκε με το British Comics Award ενώ ήταν υποψήφιο για βραβείο Eisner. Εκτοτε διασκεύασε τον Δον Κιχώτη για τον οίκο SelfMadeHero, ακόμη δύο υποψηφιότητες για βραβεία Eisner, ενώ πρόσφατα ολοκλήρωσε το The Motherless Oven, επίσης προτεινόμενο για βραβείο Eisner.

Ο Δον Κιχώτης του Rob Davis, αν και αρχικά είχε εκδοθεί σε δύο τόμους, στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χαραμάδα σε έναν ενιαίο τόμο 300 έγχρωμων σελίδων |

Εκδηλώσεις

Την Κυριακή και τη Δευτέρα, ο Rob Davis θα βρίσκεται στην Ελλάδα για να παρουσιάσει τον Δον Κιχώτη του και να πάρει μέρος στο φεστιβάλ κόμικς The Comic Con της Θεσσαλονίκης και στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου. Το πρόγραμμά του έχει ως εξής:

Κυριακή, 2 μ.μ., βιβλιοπαρουσίαση στο θεματικό περίπτερο της Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης με τη συμμετοχή του Rob Davis, του δημιουργού κόμικς Σπύρου Δερβενιώτη και της μεταφράστριας Μαρίας Χρίστου.

Κυριακή, 6.30 μ.μ., signing στο The Comic Con Festival, Προβλήτα Γ, Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Δευτέρα, 7.30 μ.μ., βιβλιοπαρουσίαση στο Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας (Μητροπόλεως 23 - Σύνταγμα) από τους Σπύρο Δερβενιώτη και Μαρία Χρίστου

comics@efsyn.gr

• ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ FB
• ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ TWITTER
• ΣΤΕΙΛΤΕ ΜΕ EMAIL
• ΕΚΤΥΠΩΣΤΕ

ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ

Εφημερίδα: οδηγίες χρήσης 09.05.2015

Του Σπύρου Δερβενιώτη

ΣΧΕΤΙΚΑ - ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ

• Αυτοσαρκασμός με χιούμορ(11:23)
• Μια εικόνα, 152 λέξεις (10:22)
• Αδέσποτα σκίτσα 09.05.2015(10:19)
• Η Μέρα της Κρίσης 09.05.2015(09:16)
• ΣΠΑΛΤΣ! 09.05.2015 (09:14)
• Ανατροπές στο Δημόσιο (12:52)
• Μια εικόνα, 148 λέξεις (11:51)
• Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2015(11:49)
• Η Θεσσαλονίκη υποδέχεται την ένατη τέχνη (11:41)
• Εφημερίδα: οδηγίες χρήσης 02.05.2015 (10:38)

ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ

Αυτοσαρκασμός με χιούμορ

Οι «Ιστορίες από το Κίτρινο Σπίτι» της Κατερίνας Σταμάτη είναι χιουμοριστικές, αυτοβιογραφικές σημειώσεις μιας καθημερινότητας που μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα και φωτεινή ακόμα και στις πιο φαινομενικά ανιαρές και κουραστικές στιγμές της.

ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ

Μια εικόνα, 152 λέξεις

Λίγο πριν και αμέσως μετά την εκλογή του στον Λευκό Οίκο ο Μπαράκ Ομπάμα έγινε κεντρικός χαρακτήρας σε δεκάδες κόμικς.

ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ

Αδέσποτα σκίτσα 09.05.2015

Του Τάσου Μαραγκού

ruiz picasso

cervantes

ΜΠΟΡΕΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΕΒΡΑΙΟΣ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣΩΝΟΣ

cervantes

tassos

ΤΖΩΡΤΖ ΣΑΝΤΑΓΙΑΝΝΑ

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΩΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ
_

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΜΟΡΦΩΘΗΚΕ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ_

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΣΥΜΦΩΝΕΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ

DIEGO RIBERA PORTRAIT OF RAMON GOMEZ DE LA SERNA

pablo ruiz blasco

juan palencia

νεα εκδοση 2015 Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΕΘ ΓΚΑΛΝΤΟΣ

Η ΣΚΙΑ (ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ 19ος ΑΙΩΝΑΣ / ΣΕΙΡΑ) ΕπιθυμητόΑγαπημένο βιβλίοAγαπημένος Συγγραφέας Share on facebook Share on print Share on favorites More Sharing Services 0 Η ΣΚΙΑ PEREZ-GALDOS BENITO Τιμή Έκδοσης €11.72 Τιμή Πολιτείας €10.55 (-10%) Κερδίζετε €1.17 - Διευκρινίσεις σχετικά με τις τιμές διάθεσης βιβλίων - Άμεσα διαθέσιμο. Αποστέλλεται κατά κανόνα σε 2-4 εργάσιμες μέρες. Παρουσίαση Το 1985, σε μια από τις πιο σουρεαλιστικές δημιουργίες του Γούντι Άλεν, ο Τομ Μπέξτερ (Τζεφ Μπρίτζες), πρωταγωνιστής στην ταινία "Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου" κατεβαίνει από την οθόνη για να παρηγορήσει την κακοποιημένη από το σύζυγό της Σεσίλια (Μία Φάροου). 115 χρόνια νωρίτερα, το 1870, στη νουβέλα "Η σκιά του Γκαλντός" ο μυθικός Πάρης βγαίνει από έναν πίνακα που κρέμεται στο σαλόνι του ιδιόρρυθμου δόκτορα Ανσέλμο για να του σπείρει αμφιβολίες για τη σύζυγό του. Ο αποδιοργανωμένος δόκτωρ θα εξιστορήσει την εξωφρενική περιπέτειά του σ' έναν ακροατή που ψάχνει λογικές εξηγήσεις. Ένα αριστουργηματικό λογοτεχνικό -ή και πρώιμα ψυχαναλυτικό- δοκίμιο για την ερωτική ζήλια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Περιεχόμενα Σημείωμα του εκδότη Benito Perez Galdos Η σκιά Ο δόκτωρ Ανσέλμο Η εμμονή Αλέξανδρος Σημειώσεις ΕΠΙΜΕΤΡΟ Κώστας Κοσμίδης Ο μακρύς δρόμος του ισπανικού μυθιστορήματος προς το Ρεαλισμό. Από το ρομαντικό μυθιστόρημα στο ρεαλιστικό μυθιστόρημα με θέση Βιογραφικά στοιχεία για το συγγραφέα Λεπτομέρειες Ξενόγλωσσος τίτλος LA SOMBRA ISBN13 9789602105955 Εκδότης ΟΔΥΣΣΕΑΣ Σειρά ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ 19ος ΑΙΩΝΑΣ Χρονολογία Έκδοσης Δεκέμβριος 2014 Αριθμός σελίδων 160 Διαστάσεις 21x14 Πρόλογος ΧΑΤΖΗΑΝΔΡΕΟΥ ΑΝΤΙΓΟΝΗ Μετάφραση ΣΑΜΠΕΘΑΙ ΝΤΙΝΑ Συγγραφέας/Δημιουργός (Ελληνικά) ΠΕΡΕΘ-ΓΑΛΔΟΣ ΜΠΕΝΙΤΟ Κωδικός Πολιτείας 3070-0556 Θέμα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ/arrowΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ/arrowΙΣΠΑΝΙΑarrow

ruiz

blasco

before giernica koutarelli

picasso

ΣΑΒΑΤΕΡ=ΖΩΗΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Δεν θα ήμαστε αυτό που είμαστε χωρίς τους άλλους, αλλά μας κοστίζει να είμαστε μαζί με τους άλλους! H κοινωνική συμβίωση δεν είναι ποτέ ανώδυνη. Γιατί; Ισως γιατί ακριβώς είναι για μας πολύ σημαντική, γιατί ελπίζουμε σ' αυτήν ή γιατί τη φοβόμαστε υπερβολικά, γιατί μας ενοχλεί το ότι μας είναι τόσο αναγκαία. Για μια πολύ μικρή περίοδο χρόνου, κάθε ανθρώπινο ον πιστεύει πως είναι Θεός ή τουλάχιστον ο βασιλιάς ενός οικείου μικροσκοπικού σύμπαντος: η μητρική αγκαλιά είναι πάντα εκεί για να κορέσει την πείνα μας (τις πιο πολλές φορές με τη βοήθεια ενός μπιμπερό), χέρια γεμάτα τρυφερότητα σπεύδουν για να σκουπίσουν τα δάκρυά μας, να μας δροσίσουν ή να μας ζεστάνουν, να μας κρατήσουν συντροφιά. Μιλάω για τους τυχερούς, γιατί υπάρχουν παιδιά που μια άκαρδη μοίρα τούς αρνείται αυτό τον πρώτο παράδεισο απατηλής παντοδυναμίας. Ωστόσο, ακόμα και στις πιο ευτυχισμένες περιπτώσεις, το βασίλειό μας έχει γρήγορο τέλος. Πολύ σύντομα καταλαβαίνουμε ότι αυτά τα όντα, από τα οποία τόσο εξαρτιόμαστε, έχουν δική τους θέληση, που δεν υπακούει πάντοτε στη δική μας. Μια μέρα κλαίμε, αλλά η μάνα μας αργεί να έρθει. Αυτό μας προετοιμάζει, θέλοντας και μη, και μας προαναγγέλλει μιαν άλλη μέρα, πιο μακρινή: τη μέρα που θα κλαίμε, αλλά η μάνα μας δεν θα ξανάρθει πια.

- Στη Γαλλία, ένα από τα εκπαιδευτικά θέματα που προκάλεσαν έντονο δημόσιο διάλογο είναι η κατάργηση των θρησκευτικών συμβόλων στα δημόσια σχολεία. Οι μουσουλμάνοι ισχυρίζονται ότι το μέτρο βάλλει κυρίως κατά της ισλαμικής μαντίλας. Τι γνώμη έχετε;

- Πολύ χειρότερο απ' ό,τι το ζήτημα των κοριτσιών που φορούν ισλαμική μαντίλα στη Γαλλία είναι ότι στην Ισπανία υπάρχει υποχρεωτική διδασκαλία των Θρησκευτικών, όπου η θρησκεία δεν διδάσκεται με επιστημονικό τρόπο, δεν γίνεται συγκριτική μελέτη των θρησκειών, αλλά ορισμένοι καθηγητές, επιλεγμένοι από τους επισκόπους και τους οποίους πληρώνει το κράτος, διδάσκουν Θρησκευτικά. Χρειάζεται, νομίζω, να «αποδραματοποιήσουμε» τις θρησκείες όσο γίνεται περισσότερο. Να απαλείψουμε τη ζοφερή τους πλευρά που οδηγεί σε συγκρούσεις. Αν μετατρέψουμε την ισλαμική μαντίλα σε κάτι το φοβερό, προσδίδουμε πιθανότατα ακόμη πιο δραματικό χαρακτήρα στη θρησκεία. Είναι γεγονός ότι το φανατικό Ισλάμ θέτει περιορισμούς που δεν συνάδουν με το σημερινό κοσμικό κράτος. Σε γενικές γραμμές, αυτό που πρέπει να υπερασπιστούμε είναι ότι οι νόμοι του κράτους είναι πάντα πάνω από οποιονδήποτε θρησκευτικό νόμο.

Ο Μιγέλ ντε Ουναμούνο, ο μεγάλος Ισπανός στοχαστής, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Το τραγικό νόημα της ζωής». Εγώ, αντιθέτως, έβλεπα πάντα τη ζωή από την κωμική της πλευρά. Οταν συνάντησα, ύστερα από χρόνια, ένα φίλο που ήμαστε μαζί στη φυλακή, την εποχή της δικτατορίας του Φράνκο, μου είπε ότι το μόνο που θυμόταν από τότε ήταν το πώς έκανα τους συγκρατούμενούς μου να γελούν. Είναι ο μεγαλύτερος έπαινος που εισέπραξα ποτέ. Θαύμαζα πάντα τους στοχαστές που πραγματεύονταν τα ζητήματα με χιούμορ, εμβαθύνοντας ταυτόχρονα στην ουσία των πραγμάτων. Οπως ο Βολταίρος, για παράδειγμα, που ερμήνευσε και εκλαΐκευσε τόσες σπουδαίες ιδέες. Σκεφτείτε ότι επινόησε την ιστορία με τον Νεύτωνα και το μήλο για να εξηγήσει τη θεωρία της βαρύτητας.ΠΟΛΟΙ ΥΠΟΤΑΣΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΑΥΤ ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΤΟΥΣΖΩΗ ΑΠΛΑ ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΠΤΩΝΤΑΙ ΕΝΑ ΜΕΛΟΝ ΤΟΣΟ ΑΒΕΒΑΙΟ.

Η «Αναπηρία» κατά τον Φερνάντο Σαβάτερ

Σύμφωνα με την ανάλυση που προτείνει ο Φερνάντο Σαβάτερ, υπάρχουν διάφορες κατηγορίες αναπήρων.

Οι διανοητικά ανάπηροι είναι εκείνοι που νομίζουν ότι δεν έχουν αρκετό μυαλό ( ή φοβούνται μήπως τους τελειώσει αν το χρησιμοποιήσουν), γι αυτό ρωτούν τον άλλον: «πώς είμαι; Τι να κάνω; Από πού να πάω;» και όταν πρέπει να πάρουν μια απόφαση, ρωτάνε διάφορους: «Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;» πριν προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια, οργανώνουν μια ομάδα συμβούλων που σκέφτονται αντί γι αυτούς. Επειδή πραγματικά πιστεύουν ότι δεν μπορούν οι ίδιοι να σκεφτούν, αποθέτουν την ικανότητά τους για σκέψη στους άλλους – πράγμα αρκετά ανησυχητικό. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι ότι, καμιά φορά, αυτά τα άτομα τα συγχέουμε με ανθρώπους αληθινά ευαίσθητους και αξιαγάπητους, και μπορεί να καταφέρουν, μέσα από διάφορες συμπτώσεις, να είναι πολύ δημοφιλή. ( ίσως εδώ χρειάζεται μία μόνο προειδοποίηση: Μην τους ψηφίσετε ποτέ!!!)

Οι συναισθηματικά ανάπηροι είναι εκείνοι που εξαρτώνται διαρκώς από την επιβεβαίωση ότι κάποιος τους θέλει, τους αγαπάει, ότι είναι ωραίοι, ότι είναι καλοί.

Συνήθως, πρωταγωνιστούν σε διαλόγους όπως αυτός:

«Μ΄ αγαπάς;»

«Ναι σ΄αγαπώ…»

«Σε πείραξε;»

«Ποιο πράγμα;»

«Που σε ρώτησα.»

«Όχι, γιατί να με πειράξει;»

«Καλά….Εξακολουθείς, δηλαδή, να μ΄αγαπάς;»

Ο συναισθηματικά ανάπηρος βρίσκεται μονίμως σε αναζήτηση κάποιου που τα του επαναλαμβάνει ότι ποτέ, μα ποτέ, δεν πρόκειται να πάψει να τον αγαπάει. Όλοι επιθυμούμε να μας αγαπάει αυτός που αγαπάμε, αλλά είναι τελείως διαφορετικό να ζει κανείς για την επιβεβαίωση.

Οι άντρες, έχουν μεγαλύτερη τάση προς τη συναισθηματική αναπηρία απ’ ό,τι οι γυναίκες. Οι γυναίκες έχουν την τάση να εμφανίζουν αναπηρία περισσότερο σε θέματα πρακτικά παρά συναισθηματικά.

Ας πάρουμε για παράδειγμα χίλια χωρισμένα ζευγάρια τρεις μήνες μετά το χωρισμό τους κι ας παρατηρήσουμε την εξέλιξή τους. Το 95% των ανδρών είναι ήδη με άλλη γυναίκα, συζούν ή είναι έτοιμοι να συζήσουν. Στη συζήτηση μαζί μας, λένε: «Δεν άντεχα να γυρνάω σπίτι και να βρίσκω τα φώτα σβηστά και να μην υπάρχει κανένας να με περιμένει. Δεν μπορούσα να περνάω τα σαββατοκύριακα μόνος μου».

Οι γυναίκες σε ποσοστό 99%, εξακολουθούν να ζουν μόνες τους ή με τα παιδιά τους. Μιλάμε μαζί τους και μας λένε: «Αφού αποφάσισα τι έπρεπε να κάνω για να βάλω τα πράγματα στη θέση τους και να τακτοποιήσω το οικονομικό ζήτημα…….γιατί να θέλω έναν άντρα στο σπίτι; Για να μου λέει ¨φέρε μου τις παντόφλες αγάπη μου;¨ Να μου λείπει».

Οι γυναίκες μπορεί να έχουν βρει, μπορεί και να μην έχουν βρει ακόμη σύντροφο, εύχονται, όμως νοσταλγούν, θέλουν να βρουν κάποιον και να μοιραστούν μαζί του πράγματα. Ωστόσο, πολύ δύσκολα θα δεχτούν τον οποιονδήποτε απλώς και μόνο για να μη νιώθουν την απελπισία των «σβηστών φώτων». Αυτό, είναι ανδρικό χαρακτηριστικό.

Και τέλος……..

Οι ηθικά ανάπηροι, χωρίς αμφιβολία οι πιο επικίνδυνοι απ’ όλους. Είναι αυτοί που χρειάζονται διαρκώς την επιδοκιμασία των άλλων για να πάρουν μια απόφαση. Ο ηθικά ανάπηρος είναι εκείνος που έχει ανάγκη τον άλλον για να του πει αν ό,τι κάνει είναι καλό ή κακό. Εκείνος που διαρκώς αμφιταλαντεύεται, καθώς αναρωτιέται αν αυτό που θέλει να κάνει ταιριάζει ή δεν ταιριάζει, είναι ή δεν είναι αυτό που θα έκανε και ο δίπλα ή ο περισσότερος κόσμος. Είναι αυτοί που φτάνουν στην υπερβολή κάνοντας σφυγμομετρήσεις για το αν πρέπει ν’ αλλάξουν αυτοκίνητο, αν τους συμφέρει ν’ αγοράσουν καινούργιο σπίτι, αν είναι η κατάλληλη στιγμή για να κάνουν παιδί.

Γίνονται ενοχλητικοί και είναι πολύ δύσκολο να τους αποφύγεις. Μπορείς να δοκιμάσεις να μην απαντήσεις όταν, για παράδειγμα, σε ρωτάνε πώς πρέπει να διπλώσουν το χαρτί υγείας. Νομίζω, πάντως, ότι το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς είναι……να φύγει τρέχοντας.

Όταν κάποιο απ’ αυτά τα μοντέλα εξάρτησης γίνεται οξύτερο και συγκεντρώνεται σε ένα μόνο άτομο του περιβάλλοντος, το άτομο αυτό φτάνει να πιστεύει ειλικρινά ότι δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς τον άλλον. Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη του, που αρχίζει να εξαρτά κάθε συμπεριφορά απ’ αυτόν τον παθολογικό δεσμό, τον οποίο αισθάνεται ταυτόχρονα σαν σωτηρία και σαν μαρτύριο. Ό,τι κι αν κάνει το εμπνέεται, το κατευθύνει, το αφιερώνει, το δημιουργεί προκειμένου να ευχαριστήσει, να εξοργίσει, να ελκύσει, να επιβραβεύσει ή να τιμωρήσει εκείνον από τον οποίο εξαρτάται.

Αυτός ο τύπος αναπήρων, είναι τα άτομα που η σύγχρονη ψυχολογία ονομάζει ΣΥΝεξαρτημένα.

Η συνεξάρτηση είναι ο υπερθετικός βαθμός της παθολογικής εξάρτησης. Η τρυφερή υπερεκτίμηση κρύβει πίσω της την εξάρτηση, και η εξαρτημένη συμπεριφορά κολλάει πάνω στην προσωπικότητα όπως η ιδέα ότι: «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα».

Το επιχείρημα είναι πάντοτε: «……..Μα αν αγαπάω κάποιον και τον αγαπάω ολόψυχα, δεν είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν;» και η δική μου απάντηση είναι: «Όχι, και βέβαια όχι».

Η αλήθεια είναι πως μπορώ πάντοτε να ζήσω χωρίς τον άλλον και είναι δύο πάντοτε αυτοί που πρέπει να το γνωρίζουν: ΕΓΩ και Ο ΑΛΛΟΣ.

Ελευθερία είναι να μπορείς να λες "ναι" ή "όχι". Ελευθερία είναι να αποφασίζεις, αλλά επίσης -μην το ξεχνάς- να συνειδητοποιείς ότι αποφασίζεις. Αυτό είναι το άκρως αντίθετο από το να παρασύρεσαι, όπως καταλαβαίνεις. Για να ξέρεις αν κάτι είναι πράγματι σωστό ή όχι, θα πρέπει μόνος σου να εξετάσεις σε βάθος αυτό που κάνεις. Η ελευθερία της επιλογής είναι αποκλειστικά δική σου, πράγμα που σημαίνει ότι κανείς δεν μπορεί να σε απαλλάξει από το να επιλέγεις και να ψάχνεις μόνος σου. Κάποια στιγμή πρέπει να ενηλικιωθείς, δηλαδή να γίνεις ικανός να ανακαλύψεις τη δική σου ζωή και όχι απλώς να ζεις αυτή που άλλοι έχουν επινοήσει για σένα. Φυσικά, εφόσον δεν ζούμε μόνοι μας, δεν μπορούμε να τα καθορίσουμε όλα εμείς στη ζωή μας, πολλά πράγματα μας επιβάλλονται είτε το θέλουμε είτε όχι.

Απο το βιβλίο του Jorge Bucay - Να βλέπεις στον έρωτα

ΣΑΒΑΤΕΡ [[ΠΕΡΙ ΧΑΡΑΣ]]

«Οταν ήμουν 15 χρόνων, ένας καθηγητής μού έθεσε την εξής ερώτηση: "Τι επιθυμούν οι άνθρωποι;". Απάντησα: "Να είναι ευτυχισμένοι", και πράγματι μέχρι σήμερα δεν έχω αλλάξει γνώμη. Πάντα αγωνιζόμουν ενάντια στην έννοια της θυσίας, που στην Ισπανία συνδεόταν αυτόματα με αυτήν της ζωής, εναντίον της αποδοχής του πόνου στη ζωή που επέβαλλε η θρησκεία. Αυτή την άποψη παραδόξως μοιράζονταν τόσο οι παπάδες όσο και οι μαρξιστές, οι οποίοι περιφρονούσαν το γέλιο, τη διασκέδαση και την αγάπη για τη ζωή. Πολύ νέος έμαθα πως η χαρά έχει πάντα κάτι το ανατρεπτικό».

ταυτοσημιες ΣΑΒΑΤΕΡ με ΤΣΟΜΣΚΙ

Η δύναμη του λόγου

Από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα ομιλίας του ισπανού φιλοσόφου Φερνάντο Σαβατέρ στο «Φόρουμ του βιβλίου», που οργανώθηκε τον Νοέμβριο του 2008 στο Κάλιαρι.

Η Έμιλι Ντίκινσον γράφει: «Δεν γνωρίζω τίποτα στον κόσμο που να έχει τόση δύναμη όση η λέξη. Μερικές φορές γράφω μία και την κοιτάζω μέχρις ότου αρχίσει να λάμπει». Συχνά με ρωτούν αν η Εμιλι Ντίκινσον, μια συνεσταλμένη ποιήτρια του 19ου αιώνα, ενός αιώνα οπτιμισμού και ακλόνητης πίστης στην πρόοδο (αν και αυτή δεν ήταν βέβαια μια αγωνίστρια), θα σκεφτόταν το ίδιο στον σημερινό κόσμο, έναν κόσμο φόβου. Φόβου για την τύχη της οικονομίας, για την απειλή στην επιβίωση της ανθρωπότητας, για την τρομοκρατία, τον πόλεμο, την εγκληματικότητα. Σε αυτό το ερώτημα εγώ απαντάω: ναι. Για έναν απλό λόγο: το σύμπαν μας έχει θεμελιωθεί από τον λόγο.

Η μυθολογική μας παράδοση λέει ότι «Εν αρχή ην ο Λόγος». Στην αρχή είναι τα λόγια αυτά που γεννούν τα πράγματα. Το ίδιο ισχύει σε μεγάλο βαθμό στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας. Είμαστε συμβολικά όντα, δηλαδή υποταγμένα σε ένα δεσμό λέξεων.

Ο Αριστοτέλης, όταν υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του πολιτικό ζώο, κάτοχος πολιτικής γνώσης, μια ύπαρξη που ζει σε συντροφιά με τους άλλους, το κάνει βασιζόμενος στο γεγονός ότι εμείς οι άνθρωποι μιλάμε, χρησιμοποιούμε μια γλώσσα -την οποία δεν την έχουμε επινοήσει, αλλά την έχουμε βρει ήδη δεδομένη- και ότι αυτή η γλώσσα δίνει μορφή στη σκέψη μας, στις επιθυμίες μας.

Ακόμα και ο αναχωρητής ή εκείνος που αποσύρεται στη μοναξιά του βουνού, μιλάει με τον εαυτό του και με το Θεό με μια γλώσσα που δεν έχει επινοήσει, αλλά την έχει βρει έτοιμη για χρήση. Αυτή η γλώσσα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κοινωνία που ζει μέσα στον καθένα από μας. Ιδού γιατί αυτό που μας συγκροτεί ως πολιτικά, κοινωνικά και ανθρώπινα όντα και μας καθιστά μέρος του ανθρώπινου γένους είναι η ικανότητά μας να μιλάμε και κυρίως να κατανοούμε το νόημα του γλωσσικού συμβόλου, ενός κόσμου λέξεων.

Οι λέξεις αλλάζουν, όπως αλλάζουν και τα μέσα επικοινωνίας με τα οποία αυτές μεταβιβάζονται από το ένα μέρος στο άλλο, αλλά ο κεντρικός τους ρόλος παραμένει αναλλοίωτος. Χρησιμεύουν για να εκφράζουν τα πάντα: τα συναισθήματα, τα όνειρα και τα σχέδια για το μέλλον, την ορθολογική σκέψη καθώς και τα τρελά πάθη.

Όταν λέω αυτά τα πράγματα, μιλώντας σαν γέρος λόγιος, μου αντιτείνουν ότι σήμερα οι λέξεις υποκαθίστανται συχνά από άλλες, πιο ισχυρές μορφές επικοινωνίας: εικόνες, κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες. Υπάρχει μάλιστα ένα είδος ουτοπικού αφορισμού, που επαναλαμβάνεται συνεχώς, σύμφωνα με τον οποίο μια εικόνα αξίζει περισσότερο από χίλιες λέξεις. Δεν συμφωνώ και δεν είναι αληθινό. Μια εικόνα χωρίς λέξεις δεν αξίζει τίποτα. Αναφέρω ένα παράδειγμα: η φωτογραφία ενός πτώματος σε ένα χωράφι πάνω σε ένα λόφο μπορεί να αντιστοιχεί σε εκείνη του θύματος ενός εγκλήματος, ενός πολέμου, ενός ατυχήματος. Αλλά αυτό το πτώμα μπορεί να είναι και το πτώμα ενός εκτελεσμένου δικτάτορα. Τα συμφραζόμενα θα είναι εκείνα που θα καταστήσουν κατανοητή την εικόνα: τρομερή, αξιοθαύμαστη, θλιβερή.

Προσοχή όμως! Οι λέξεις και οι εικόνες μπορεί να είναι απατηλές. Ένας λόγος παραπάνω για να πούμε ότι μια απομονωμένη εικόνα δεν έχει ποτέ αρκετή δύναμη. Αληθεύει όμως το αντίθετο: οι λέξεις αφαιρούν τη δύναμη των εικόνων.

Αληθεύει επίσης ότι σήμερα οι λέξεις φτάνουν σε μας μέσα από ασυνήθιστα μέσα. Στην αρχή και για πολλούς αιώνες οι λέξεις ήταν αποκλειστικά προφορικές. Στη συνέχεια μετατράπηκαν σε γραπτές λέξεις, με σκοπό να προσδιοριστούν οι νόμοι και οι κανόνες συμπεριφοράς. Μόνον αργότερα θα αρχίσουν να τυπώνονται και να αποδίδονται, ενώ σήμερα φτάνουν σε μας από την οθόνη του υπολογιστή και μέσα από μηνύματα κάθε τύπου. Ωστόσο, επιμένω: η δύναμη των λέξεων συνεχίζει να είναι η ίδια.

Πώς γίνεται αυτό; Επειδή όσο ισχυρή και να είναι η επίδραση των εικόνων, πρόκειται μόνον για μια υπνωτιστική επίδραση. Για να μας κάνει να συλλογιστούμε ή να αναπτύξουμε κριτικό πνεύμα, μια εικόνα δεν είναι αρκετή, ενώ ο λόγος είναι πάντοτε.

Αφού έπλεξα αυτό το εγκώμιο στο λόγο, θα ήθελα να προειδοποιήσω τον αναγνώστη: υπάρχει ένας εθισμός στις λέξεις. Υπάρχουν οι λέξεις που καταλήγουν να χάνουν τη λαμπρή τους όψη και που δεν λάμπουν πλέον, αντίθετα με την εικόνα που έδινε η Εμιλι Ντίκινσον. Μερικές λέξεις, εξαιτίας του ότι επαναλαμβάνονται ή πέφτουν στο κενό, χάνουν το νόημά τους.

Εχω στο νου μου εκφράσεις όπως «δημοκρατία», «ελευθερία» ή ακόμη και εκείνες τις ερωτικές, όπως το «σ' αγαπώ». Τις έχουμε ακούσει πάρα πολλές φορές, έχουμε δει την πραγματικότητα να τις διαψεύδει και επομένως καταλήγουμε να δυσπιστούμε γι' αυτές. Οι λόγοι των πολιτικών, για παράδειγμα, είναι συνήθως γεμάτοι με αυτές τις λέξεις και λένε όλο και λιγότερα ή τίποτα. Ιδού γιατί το να εμφυσήσει νέα ζωή στις λέξεις είναι ένα από τα πιο σημαντικά καθήκοντα της λογοτεχνίας.

Οι μεγάλοι συγγραφείς είναι εκείνοι που κατορθώνουν να δώσουν στις λέξεις κοινής χρήσης -όχι σε εκείνες τις παράξενες ή ασυνήθιστες- μια νέα ζωή, μια νέα δύναμη (...).*

μιλώντας στό γιό μού γιά ηθική & ελευθερία

»Παρ’ όλο που δεν μπορούμε να επιλέγουμε αυτό που μας συμβαίνει, μπορούμε αντιθέτως να επιλέξουμε να εναντιωθούμε σε αυτό που μας συμβαίνει»

γράφει ο Φερνάντο Σαβατέρ * στο βιβλίο του
»Μιλώντας στο γιο μου για την Ηθική και την Ελευθερία» **

«Ελευθερία; Μα για ποια ελευθερία μου μιλάς;
Πώς γίνεται να είμαστε ελεύθεροι, όταν μας πιπιλίζουν το μυαλό από την τηλεόραση, όταν οι κυβερνήτες μας εξαπατούν και μας χειραγωγούν, όταν οι τρομοκράτες μας απειλούν, όταν τα ναρκωτικά μας κάνουν σκλάβους και όταν επιπλέον μου λείπουν τα χρήματα για να αγοράσω μια μηχανή που θέλω; Αν προσέξεις λιγάκι, θα δεις ότι αυτοί που μιλάνε έτσι μοιάζει να παραπονιούνται αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ ικανοποιημένοι γνωρίζοντας ότι δεν είναι ελεύθεροι. Στο βάθος σκέφτονται: «Ουφ! Μεγάλο βάρος βγάλαμε από πάνω μας!
Καθώς δεν είμαστε ελεύθεροι, δεν μπορούμε να φταίμε για τίποτε απ’ ό,τι μας συμβαίνει…».

Για να συνεχίσει λίγο παρακάτω:

»Η ηθική δεν είναι τίποτα άλλο από τη λογική προσπάθεια να εξακριβώσεις πώς θα ζήσεις καλύτερα
και Υπευθυνότητα , είναι να ξέρω ότι κάθε πράξη μου με δομεί, με καθορίζει, με ανακαλύπτει.

Επιλέγοντας αυτό που θέλω να κάνω, μεταμορφώνομαι σιγά σιγά. […}

Ενας διανοούμενος πρέπει να διευκολύνει τον στοχασμό, τα σλόγκαν δεν τον διευκολύνουν.
Ο διανοούμενος οφείλει να εκφράζεται με σαφήνεια, να προσφέρει επιχειρήματα και όχι να πετάει συνθήματα.
Πάντα πίστευα ότι πρέπει να φερόμαστε στους ανθρώπους σαν να ήταν έξυπνοι προκειμένου να γίνουν.

Ο συγγραφέας του «Μιλώντας στο γιο μου για την ηθική και την ελευθερία» επιστρέφει με το νέο του βιβλίο.

Πώς μπορούμε να μάθουμε τι σκέφτονται οι νέοι; Ρωτώντας τους. Απάντηση φαινομενικά απλή, που κρύβει όμως μια μεγάλη δυσκολία. Γιατί χρειάζεται να ξέρει κανείς να ρωτάει, χρειάζεται να ξέρει να μπαίνει στη θέση των νέων, να κερδίζει την εμπιστοσύνη τους. Να ακούει και συγχρόνως να συμβουλεύει, να εκφέρει γνώμη, να παίρνει θέση…

Η «Ηθική της ανάγκης» μας προειδοποιεί για τις ανησυχίες αυτών που σύντομα θα κληρονομήσουν τις ευθύνες του κόσμου του αύριο. Ο μεγάλος Ισπανός φιλόσοφος και συγγραφέας του «Μιλώντας στο γιο μου για την ηθική και την ελευθερία» ξαναπιάνει το νήμα του διαλόγου του με τους νέους για όλα τα μεγάλα και καινούρια ηθικά ζητήματα που τους απασχολούν: τη διαφθορά, τις νέες τεχνολογίες, το διαδίκτυο και τα παράνομα κατεβάσματα, τις καταχρήσεις εξουσίας, τις αντιφάσεις του καπιταλισμού, τη δύναμη και την αδυναμία της δημοκρατίας, το κίνημα 15-Μ, αλλά και την ομορφιά, τον θάνατο, την αλληλεγγύη…

Γεννημένος το 1947, ο Φερνάντο Σαβατέρ θεωρείται σήμερα ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς στοχαστές. Είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης. Το έργο του ευρύ, περιλαμβάνει φιλοσοφικά, λογοτεχνικά και πολιτικά δοκίμια, αφηγήματα και θεατρικά έργα.

Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του «Μιλώντας στο γιο μου για την ηθική και την ελευθερία» (2009) και «Μιλώντας στον γιο μου για την πολιτική και τη δημοκρατία» (2010), που έχουν μεταφραστεί με μεγάλη επιτυχία σε περισσότερες από 25 γλώσσες.

Μποζανίνου Τάνια

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΣΑΒΑΤΕΡ "Ο εθνικισμός αποβλακώνει"

Ο μεγαλύτερος εν ζωή φιλόσοφος της Ισπανίας δηλώνει μιλώντας στο «Βήμα» πολέμιος των απαγορεύσεων, ιδίως όσων γίνονται για το καλό μας

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 19/09/2010 06:45

3

emailεκτύπωση

ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ «Ζαν-Πολ Σαρτρ της Ισπανίας» και τον παρομοιάζουν με τον συγγραφέα Σάλμαν Ρούσντι. Για το πρώτο «ευθύνεται» το ότι
θεωρείται ο μεγαλύτερος εν ζωή φιλόσοφος της Ισπανίας- αν και ο ίδιος προτιμά τον τίτλο του καθηγητή πανεπιστημίου-, ενώ για το δεύτερο ευθύνεται η ΕΤΑ. Βάσκος την καταγωγή, ο Φερνάντο Σαβατέρ είναι σταρ των μέσων ενημέρωσης
και ορκισμένος πολέμιος όλων των εθνικισμών, μαζί και του βασκικού. «Ο εθνικισμός αποβλακώνει» μας λέει χωρίς περιστροφές. Δηλώνει επίσης κατά των απαγορεύσεων, ιδίως όσων γίνονται για το καλό μας.

Το τίμημά του να καταδικάζει απερίφραστα την ΕΤΑ (την αποκαλεί «τρομοκρατική οργάνωση με μια επίφαση αγώνα υπέρ της ανεξαρτησίας» ) είναι ότι κυκλοφορεί με σωματοφύλακες. Στην τηλεφωνική μας συνομιλία από τη Μαδρίτη προσπάθησε να το υποβαθμίσει: «Οχι, δεν ζω “κυνηγημένος”, αλλά όπως όλοι όσοι θεωρούνται πιθανοί στόχοι. Εχω συνηθίσει να ζω με σωματοφύλακες. Αν ήμουν 25-30 ετών, θα με ενοχλούσε επειδή θα ήθελα να βγαίνω τα βράδια, να κάνω μια ζωή ελεύθερη. Επειδή όμως ζω αρκετά οργανωμένα,δεν είναι κάτι που με απασχολεί ιδιαίτερα». Ασκεί βέβαια σφοδρή κριτική στους εθνικισμούς κάθε είδους, αλλά τους ιεραρχεί. «Υπάρχουν πιο ανώδυνοι εθνικισμοί, όπως εκείνος του ποδοσφαίρου. Ολοι μας υποστηρίζουμε την ομάδα της χώρας μας. Οταν όμως ο εθνικισμός μετατρέπεται σε πολιτικό δόγμα, τα πράγματα σοβαρεύουν» λέει.

Γιατί υποστηρίζετε ότι ο εθνικισμός αποβλακώνει; τον ρωτάμε. «Τον περασμένο αιώναπροκάλεσε δύο παγκόσμιους πολέμους στην Ευρώπη. Εγώ ανήκω σε εκείνους που θεωρούν ότι ο πόλεμος δεν αποτελεί προϊόν εξυπνάδας».

Ο Σαβατέρ δεν θέλει να ακούει για απαγορεύσεις, σε βαθμό που τοποθετείται υπέρ της μπούρκας στη δημόσια συζήτηση για το αν πρέπει να απαγορευτεί στους δρόμους της Ισπανίας. «Αν η μπούρκα επιβάλλεται από τον πατέρα ή τον σύζυγο, τότε πρέπει να στραφούμε εναντίον του καταπιεστικού πατέρα ή συζύγου και όχι εναντίον της μπούρκας. Το ίδιο ισχύει για τους άνδρες που επιβάλλουν στη γυναίκα τους να φοράει μίνι, τακούνια και να έχει μεγάλο ντεκολτέ. Αν μια γυναίκα είναι καταπιεσμένη, πρέπει να την ελευθερώσουμε από την καταπίεση, όχι να της επιβάλουμε νέες απαγορεύσεις. Αν όμως μια γυναίκα επιθυμεί να φορέσει μπούρκα, το να της δώσει διαταγές το κράτος είναι τόσο άσχημο σαν να της έδινε ο άνδρας της».

Στην ερώτησή μας αν έχει δοκιμάσει να περπατήσει ή να φάει φορώντας μπούρκα, απαντά: «Μου φαίνεται φρικτό, αλλά εξίσου φρικτό μου φαίνεται το να περπατήσω με τακούνια» .

Αραγε η σημερινή εποχή «σηκώνει» τη φιλοσοφία ή ένας διανοούμενος είναι αναγκασμένος να καταφεύγει σε πιασάρικα σλόγκαν για να ακουστεί; «Ενας διανοούμενος πρέπει να διευκολύνει τον στοχασμό, τα σλόγκαν δεν τον διευκολύνουν. Ο διανοούμενος οφείλει να εκφράζεται με σαφήνεια,να προσφέρει επιχειρήματα και όχι να πετάει συνθήματα. Πάντα πίστευα ότι πρέπει να φερόμαστε στους ανθρώπους σαν να ήταν έξυπνοι προκειμένου να γίνουν».

Ο Σαβατέρ δεν πιστεύει στον Θεό, ωστόσο δεν δηλώνει άθεος ούτε αγνωστικιστής, αλλά ορθολογιστής. «Δεν δηλώνω άθεος διότι το “άθεος” ακούγεται σαν θρησκευόμενος.Οταν,για παράδειγμα,δεν πιστεύεις στους Αρειανούς δεν θεωρείσαι αντιαρειανός. Δεν μπορείς να ορίζεσαι σε σχέση με κάτι που δεν υπάρχει».

Τον λυπεί το γεγονός ότι στη σημερινή Ευρώπη ζουν και βασιλεύουν οι λαϊκές μυθολογίες. «Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι οι Ρομά είναι χειρότεροι από τους υπόλοιπους ή ότι είναι στη φύση τους να κλέβουν. Η ναζιστική μυθολογία έδειξε πόσο επικίνδυνα είναι όλα αυτά».

Ανθρωπος που δεν φοβάται να προκαλέσει, δηλώνει ότι «όλες οι κουλτούρες δεν είναι εξίσου σεβαστές». Πιο σεβαστές θεωρεί εκείνες στις οποίες μπορούν να συνυπάρξουν διαφορετικές απόψεις, μορφές ηθικής και τρόποι συμπεριφοράς. «Οι πολιτισμοί που σέβονται ό,τι ξεφεύγει από τη νόρμα είναι ανώτεροι. Εκείνοι που επιβάλουν ομοιομορφία, την ηγεμονία ορισμένων ιδεών στις οποίες όλοι πρέπει να υποτάσσονται είναι κατώτεροι» λέει. «Οι κουλτούρες που απαγορεύουν πολλά είναι χειρότερες από εκείνες που δεν απαγορεύουν τίποτε. Παράδειγμα η ισπανικήαπαγορεύει τις ταυρομαχίες, την μπούρκα, το κάπνισμα...».

«Θέλω να είμαι φιλόσοφος της παρέας, χωρίς Φ κεφαλαίο»
Ο ΦΕΡΝΑΝΤΟΣαβατέρ γεννήθηκε στο Σαν Σεμπαστιάν πριν από 63 χρόνια. Ειδικός στον Νίτσε και θαυμαστής του Σπινόζα, θεωρεί εαυτόν «φιλόσοφο της παρέας, σε αντιδιαστολή με τον θεωρητικό Φιλόσοφο με κεφαλαίο Φ». Φυλακίστηκε από τη δικτατορία του Φράνκο και στη συνέχεια έζησε εξόριστος στη Γαλλία. Εως πριν από δύο χρόνια, όταν συνταξιοδοτήθηκε, κατείχε την έδρα Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης. Πολυγραφότατος, έχει συγγράψει περισσότερα από 80 δοκίμια και μυθιστορήματα. Αρθρογραφεί τακτικά στην εφημερίδα «Εl Ρais» από την εποχή της ίδρυσής της. Εχει λάβει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Ζαχάροφ το 2000 για τη δράση του στην οργάνωση «Βasta Υa!» εναντίον της τρομοκρατίας της ΕΤΑ. Είναι δραστήριο μέλος του κόμματος «Ενωση, Πρόοδος και Δημοκρατία» που διασπάστηκε από τους Σοσιαλιστές.

Ελλάδα και Ισπανία τείνουν προς την «περιπέτεια», τον «τυχοδιωκτισμό»
- Γιατί η οικονομική κρίση έπληξε κυρίως τις μεσογειακές χώρες;

«Εχω επισκεφθεί τη χώρα σας έξι-επτά φορές. Πιστεύω ότι η οικονομική κρίση έπληξε άσχημα την Ελλάδα, την Ισπανία και τα άλλα μεσογειακά κράτη επειδή διαθέτουν ένα είδος εργαζομένων που ανακυκλώνεται δύσκολα, λόγω του ότι έχουν χαμηλή επαγγελματική κατάρτιση. Αντίθετα οι χώρες που προσφέρουν καλύτερη παιδεία και επαγγελματική κατάρτιση έχουν τη δυνατότητα να ανακυκλώσουν ευκολότερα τους εργαζομένους τους, οι οποίοι μπορεί να χάνουν τη δουλειά τους, αλλά είναι διαθέσιμοι για άλλη. Φοβάμαι ότι οι χώρες μας, η Ελλάδα και η Ισπανία, διαθέτουν ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό με χαμηλή κατάρτιση διότι δεν είχαν δώσει αρκετή σημασία σε όλα αυτά έως σήμερα. Είναι χώρες που έτειναν- πώς να το πούμε;- προς την “περιπέτεια”, τον “τυχοδιωκτισμό”, τα προσωρινά μέτρα. Σε περιπτώσεις κρίσης γίνεται εμφανές ότι όλα αυτά είναι θέμα κακής πολιτικής».

COUTARELLI

2015 LIVANIS

NEW BOOK OF PABLO IGLESIAS

TRAGEDIA EN LA MEDITERANEO

INSTITUTO CERVANTES

DON ERNESTO

carmencita

picasso gravura

picasso

dominguez

MAIRIE TERESE WALTER

BLASCO

RUIZ

cervantes aforismi ανώτεροι τού Σενέκα ή τού Πόρσια

ΠΟΣΟ ΔΙΚΙΟ ΕΙΧΕ Ο ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΣΟΒΙΝΙΣΤΗΣ ΡΕΒΕΡΤΕ ΟΤΑΝ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΟΙ ΕΚΠΡΟΣΟΠΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΘΕΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΟΧΕΡΑ ΟΣΟ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΑΥΤΗ ΓΕΙΤΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΦΕΡΔΙΝΑΝΔΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΤΟ ΑΤΟΤΣΑ.{ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΕΚΑΤΟΠΕΜΠΤΟ ΚΑΙ ΔΕΚΑΤΟΕΒΔΟΜΟ ΑΙΩΝΑ}_ΕΝΟΕΙΤΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΟΤΙ ΚΑΙ Ο ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΕΖΗΣΕ ΕΚΕΙ{ΚΑΠΟΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ} Ο ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΦΟΡΙΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΘΕΩΡΗΘΗΚΕ ΔΙΚΑΙΩΣ ΩΣ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΤΗΣ era de cristo ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΤΑΝΤΕ,ΣΕΞΠΗΡ,ΒΟΛΤΑΙΡΟ,ΓΚΑΙΤΕ.
.
.

Όλοι θέλουν να ζήσουν πολύ, κανένας όμως δεν θέλει να γεράσει.

Ο χρυσός αιώνας ποτέ δεν ήταν ο τωρινός.

Ποτέ μην παρακαλάς για κάτι που έχεις τη δύναμη να το κερδίσεις. R άρεσε σε 104
•	Να σωπαίνει εκείνος που έδωσε, να μιλάει εκείνος που πήρε. R άρεσε σε 40
•	Τα γεγονότα, καλέ μου Σάντζο, είναι οι εχθροί της αλήθειας. R άρεσε σε 29
•	Mην αγαπάς αυτό που είσαι, αλλά αυτό που μπορείς να γίνεις. R άρεσε σε 25
•	Πάντα μου έλεγαν, Σάντσο, ότι να κάνεις καλό σε χαμερπείς ανθρώπους είναι σαν να χύνεις νερό στη θάλασσα. R άρεσε σε 23
•	Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τρέλα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος από το να απελπιστεί. R άρεσε σε 18
•	Η απουσία, αυτή η κοινή θεραπεία για την αγάπη… R άρεσε σε 17
•	Υπάρχουν άνθρωποι τους οποίους η γνώση των λατινικών δεν τους εμποδίζει να είναι ζώα. R άρεσε σε 13
•	Η καθυστέρηση πάντα φέρνει κίνδυνο. Και το να αναβάλλεις ένα μεγάλο σχέδιο σημαίνει, συχνά να το καταστρέφεις. R άρεσε σε 13
•	Είμαστε οι γιοι των πράξεών μας. R άρεσε σε 12
•	Τα μάτια, αυτές οι σιωπηλές γλώσσες της αγάπης. R άρεσε σε 12
•	Το να είσαι έτοιμος είναι η μισή νίκη. R άρεσε σε 9
•	Ένας άνθρωπος ατιμασμένος είναι χειρότερα από νεκρός. R άρεσε σε 8
•	Η πείνα είναι η καλύτερη σάλτσα του κόσμου. R άρεσε σε 8
•	Δεν γεννιούνται όλοι μ’ ένα ασημένιο κουτάλι στο στόμα. R άρεσε σε 6
•	Σ’ ένα χωριό της Μάντσας, που τ’ όνομά του δεν έχω όρεξη να θυμηθώ, εδώ και όχι πολύ καιρό ζούσε ένας ιδαλγός από κείνους που έχουν κοντάρι στην κονταροθήκη, ένα παμπάλαιο σκουτάρι, ένα κοκαλιάρικο παλιάλογο κι ένα γρήγορο κυνηγόσκυλο. (η πρώτη φράση από τον «Δον Κιχώτη») R άρεσε σε 6
•	Είναι άλλο πράγμα να εκθειάζεις την πειθαρχία, και άλλο να υποκύπτεις σ’ αυτήν. R άρεσε σε 5
•	Μια παροιμία είναι μια μικρή πρόταση βασισμένη σε μια μακρά εμπειρία. Άντρες με μεγάλα ταλέντα, ποιητές ή ιστορικοί, σπάνια αποφεύγουν τις επιθέσεις αυτών, που χωρίς να έχουν καθόλου προικίσει τον κόσμο με έργα δικής τους παραγωγής, εντρυφούν στην επίκριση των έργων των άλλων.» «Εκείνος που κυκλοφόρησε ένα βιβλίο διέτρεξε ένα πολύ μεγάλο κίνδυνο από τους αναγνώστες του.» «Ένα ατομικό αμάρτημα δεν είναι τόσο βλαβερό σ' αυτόν τον κόσμο, όσο μια δημόσια ασχήμια.» «Η αγάπη και ο πόλεμος είναι το ίδιο πράγμα... Και η στρατηγική και η τακτική το ίδιο εφαρμόσιμες και στα δύο.» «Η ανάγκη σπρώχνει σε απονενοημένα διαβήματα.» «Η ανάμνηση μιας προηγούμενης δυστυχίας, φέρνει μια καινούρια.» «Η αρετή είναι η πραγματική ευγένεια.» «Η ενάρετη γυναίκα είναι σαν τον καθρέφτη, που το καθαρό και λαμπερό του κρύσταλλο λερώνεται και σκοτεινιάζει με την παραμικρότερη πνοή που το εγγίζει.» «Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.» «Η καλλονή μονάχη δεν εμπνέει τον έρωτα, πολλές φορές ευχαριστεί, αλλά δεν προκαλεί τη στοργή.» «Κάθε άνθρωπος είναι όπως τον έκανε ο Παράδεισος, και μερικές φορές πολύ χειρότερος.» «Οι εκδηλώσεις αγάπης που δεν δυσαρεστούν τις γυναίκες -κι αν ακόμη είναι και οι πιο απρεπείς-, έστω κι αν αυτοί που τις κάνουν είναι τελείως αδέκαροι, αφήνουν κάποια μικρή ικανοποίηση στις καρδιές τους.» «Οι ζηλότυποι τα βλέπουν όλα με μεγεθυντικό φακό, που κάνει τα μικρά να φαίνονται μεγάλα, τους νέους γέροντες και τις υποψίες πραγματικότητες.» «Όταν αφήνουμε τον κόσμο τούτο και μας θάβουν κάτω απ' τη γη, ο πρίγκιπας κατέχει τόσο στενό χώρο όσο κι ο εργάτης.» «Ποιος άντρας μπορεί με σιγουριά να υποστηρίξει πως ξέρει, σε όλη της την ένταση, την τόσο αινιγματική γυναικεία ψυχή, και ποιος μπορεί ποτέ να ελπίζει ότι θα σταθεροποιήσει την τόσο ρευστή της φύση;»

marias

Ερωτοτροπίες Τεταρτη, 25 Φεβρουαριου 2015 08:51 Javier MariasΜτφρ. Χριστίνα ΘεοδωροπούλουΕκδ. Πατάκη 2015Σελ. 432, τιμή € 17,70Η τελευταία φορά που είδα τον Μιγέλ Ντεσβέρν ή Ντεβέρν ήταν και η τελευταία φορά που τον είδε η γυναίκα του, η Λουίσα, γεγονός που δεν έπαψε να είναι περίεργο και ίσως και άδικο, εφόσον εκείνη ήταν ακριβώς αυτό, η γυναίκα του, ενώ εγώ ήμουν μια άγνωστη...Η Μαρία Ντολθ, αφηγήτρια και κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, έμαθε το όνομα του Ντεβέρν όταν τον είδε στη φωτογραφία της εφημερίδας, "μαχαιρωμένο και με ξεκούμπωτο πουκάμισο, λίγο πριν μεταβληθεί σε πτώμα: το τελευταίο πράγμα που πρέπει να συνειδητοποίησε ήταν ότι τον μαχαίρωναν κατά λάθος και χωρίς αιτία".Με λόγο επιβλητικό και σαγηνευτικό, το μυθιστόρημα του Μαρίας μας μιλάει για την τρέλα του έρωτα, μια κατάσταση που σχεδόν οικουμενικά θεωρείται απόλυτα θετική, ακόμη και λυτρωτική κάποιες φορές, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε μοιάζει να δικαιολογεί σχεδόν τα πάντα: τις ευγενείς και αλτρουιστικές πράξεις, αλλά και τις μεγαλύτερες ακρότητες και αθλιότητες...

VALDEZ

SOLBES

MANUEL VALDEZ

BELVER

EQUIPO CRONICA

EQUIPO CRONICA

MENINAS PASTICE

PETORYTI

MAITISE PASTICE

G.R.I.S

BLANCHARD

BELVER

GRAFITY

POP ART

A B C

INSTALATION DE S.D.

DIBUJO CON TORO

PABLO RUIZ PICASSO Y BLASCO

MURAL EN MADRID

MURAL EN MADRID

PICASSO

ALISAL PINTOR ROMANTICO

ZULOAGA

JULOAGA

ZULOAGA

ZULOAGA

BALBUENA

ESTETICO PINTOR MADRILENO

MAESTRO ZULOAGA

RITRATO DE VALLE IGLAN ESCRITOR GALIEGO

ZULOAGA

MUJERES RICAS DE CERCANIAS

ZULOAGA

AMORIM

ZULOAGA

JOVEN PINTOR

JULOAGA

AUTORITRATO

DIVINO

BALBUENA

F.B..I

ZULOAGA

picasso

picasso

picasso

derain/ian influence

picasso

rose period [midle]

picasso

picasso

picasso

picasso

warriors

PICASSO

PADILA

EL PIRATA

PADILA

grande padila

ΣΚΟΤΩΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΗΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΙΚΟ ΤΗΣ

www.fecoathens.blogspot.com

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΗΛΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑ

Αν θες να κρατήσεις έναν φίλο, ποτέ μη δοκιμάζεις τη φιλία του.

ΕΚΘΕΣΗ ΤΟ ΝΟΕΒΡΗ 14 ΣΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΤΟΥ ΜΙΛΑΝΟ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΤΑΥΡΟΜΑΧΙΑ

VIA DANTE 10 MILANO ITALY

picasso

www.nicolaskoundouros.blogspot.com

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το Εθνικό Θέατρο το 1939, σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη και μετάφραση Παντελή Πρεβελάκη.

Σχεδόν οκτώ δεκαετίες μετά, το «Fantastico- Τα δημιουργημένα συμφέροντα» του Ισπανού νομπελίστα συγγραφέα Χαθίντο Μπεναβέντε (1866-1954), επιστρέφει στην πρώτη κρατική σκηνή της χώρας. Αυτήν τη φορά, τη σκηνοθεσία υπογράφει ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Σωτήρης Χάτζακης. Η πρεμιέρα της καλοκαιρινής παραγωγής του Εθνικού τοποθετείται στις 23 Ιουλίου στο «Σχολείον» της Ειρήνης Παπά (Πειραιώς 52, Αθήνα).

«Έργο κωμικό, δραματικά επίκαιρο και τραγικά αναγνωρίσιμο στις μέρες που ζούμε»- όπως υποστηρίζει ο Σωτήρης Χατζάκης-, ανέβηκε για πρώτη φορά στη Μαδρίτη το 1907 και έχει ως θέμα του τη διαφθορά. «Η παράστασή μας είναι φόρος τιμής σ' εκείνη του Τάκη Μουζενίδη και των συνεργατών του. Είναι μεγάλη μας χαρά και τιμή που την παρουσιάζουμε στο Σχολείον της Ειρήνης Παπά, που περιήλθε στο Εθνικό Θέατρο μέχρι το 2027. Θεσμοθετείται εδώ η Θερινή Σκηνή του Εθνικού θεάτρου ως αρχή ενός στρατηγικού σχεδιασμού που αναπτύσσουμε για την πολιτισμική και τουριστική ανάπτυξη του χώρου και της ευρύτερης περιοχής», αναφέρει ο καλλιτεχνικός διευθυντής της πρώτης κρατικής σκηνής.

Οι ήρωες του Μπεναβέντε, φτιαγμένοι από τα υλικά της κομέντια ντελ άρτε, χωρίς όμως να χάνουν ούτε στιγμή τα διαχρονικά χαρακτηριστικά τους, στροβιλίζονται γύρω από το χρήμα, τον κυνισμό, τη ματαιοδοξία και το συμφέρον, χρησιμοποιώντας ακόμα και τον έρωτα για να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Η ιστορία του έργου αφορά στον Λέαντρο και τον πονηρό υπηρέτη του Κρισπίν, δραπέτη από τα κάτεργα, που φτάνουν σε μια μεγάλη πολιτεία, έχοντας μόλις ξεφύγει από την αστυνομία που τους κυνηγά για χρέη και παρανομίες. Με μεγάλη πανουργία και εφευρετικότητα, ο Κρισπίν, χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό, ρίχνει την ελπίδα για δόλωμα στα θύματά του, προκειμένου να επωφεληθεί ο ίδιος και ο Λέαντρος. Όλοι σαγηνεύονται, μέχρι που η αλήθεια αποκαλύπτεται και οι ελπίδες διαψεύδονται. Όμως, υπηρέτης και αφέντης έχουν καταφέρει να τυλίξουν τα πρόσωπα της κωμωδίας σε ένα δίχτυ από δημιουργημένα και κατασκευασμένα συμφέροντα.

«Από την κομέντια ντελ άρτε μέχρι τον Γκόγκολ και τη νεότερη συγγενή δραματουργία εκτείνεται ένα ευρύ πεδίο θεατρικής συμπεριφοράς, μια αλληλουχία τύπων, χαρακτήρων ή πυκνωμάτων πληθυσμιακών χαρακτηριστικών. Οι «γνωστοί άγνωστοι» του σιναφιού μας οδοιπορούν στη σκηνική επικράτεια, διαδέχονται ο ένας τον άλλον, σκυταλοδρομούν πηγαίνοντας πιο πέρα τις επιδόσεις του προηγούμενου. Έτσι ο αρλεκίνος ή ο zanni της κομέντια ντελ άρτε, διαδεχόμενοι τον μεσαιωνικό μίμο, γίνονται: ο τρελός του Σαίξπηρ, ο κομπέρ στο καμπαρέ, ο κλόουν στο τσίρκο, ο μεταβιομηχανικός κλοσάρ, ο ανέστιος και πλάνης στα έργα του Μπέκετ. Συγκροτείται μια θεατροπαρέα που συχνάζει, δολοπλοκεί, γλεντοκοπά, υπονομεύει, στήνει φάρσες και μας κλείνει πονηρά το μάτι ή γελάει τρανταχτά στο πρόσωπό μας στα έργα του παγκόσμιου δραματολογίου. Με αυτό το ανάμεικτο υλικό έφτιαξε ο Μπεναβέντε τα «Δημιουργημένα συμφέροντα». Θέμα του η διαφθορά όχι μονάχα του ηγέτη εις βάρος του λαού -όπως θα ήθελαν κάποιοι προοδευτικοί κοινωνιολόγοι- αλλά η διαφθορά του ίδιου του λαού στην απόλυτη διήθηση και διάχυσή της στο κοινωνικό σώμα», σημειώνει για την παράσταση ο Σωτήρης Χατζάκης.

Σύμφωνα με τον ίδιο, στο έργο του Μπεναβέντε το φανταχτερό δέντρο της διαφθοράς έχει απλώσει τις ρίζες του σε όλες τις κατηγορίες και σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Έτσι όλοι συμμετέχουν σε μια φάρσα εξαπατήσεων, ανατροπών, μεταστροφών και ένοχων συγκατανεύσεων. «Η διαφθορά, με τους εκβιασμούς, τις εξαγορές και τα λαδώματα, θα χρησιμοποιήσει ακόμη και τον έρωτα ως μέρος του σχεδίου της. Ο αμοραλισμός των επιτήδειων γίνεται κτήμα και αυτονόητο, αλλά και θεσμός στη συγκρότηση της κοινωνίας του έργου», καταλήγει.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελείται η Έρση Δρίνη, τη μουσική ο Θοδωρής Οικονόμου, τους φωτισμούς ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος και τη χορογραφία η Κική Μπάκα.

Ερμηνεύουν: Κατερίνα Γιαμαλή, Ανδρομάχη Δαυλού, Ευγενία Δημητροπούλου, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Βασίλης Ευταξόπουλος, Νόνη Ιωαννίδου, Εφη Λιάλιου, Νίκος Μαγδαληνός, Δάφνη Μαρκάκη, Ελενα Μαρσίδου, Βασίλης Μπισμπίκης, Χρήστος Νίνης, Στέλιος Πετράκης, Βασίλης Ρίσβας, Γιάννης Σοφολόγης, Γρηγόρης Σταμούλης, Ελεάννα Στραβοδήμου, Αντώνης Χαντζής.

Read more: http://www.newsbomb.gr/politismos/story/473479/fantastico--ta-dimioyrgimena-symferonta-apo-tis-23-ioylioy-sto-ethniko-theatro#ixzz3CCJSwBBJ

bicel

solidaridad

obrera

durruti

en ajoblanca

durruti

ΕπιθυμητόΑγαπημένο βιβλίοAγαπημένος ΣυγγραφέαςShare on facebook Share on twitter Share on email More Sharing Services 1
ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΑ ΗΡΩΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ 1868-1936BOOKCHIN MURRAYΤιμή Έκδοσης€29.82Τιμή Πολιτείας€20.87 (-30%)Κερδίζετε €8.95 - Διευκρινίσεις σχετικά με τις τιμές διάθεσης βιβλίων- Εξαντλημένο στον εκδότη, δεν υπάρχει δυνατότητα παραγγελίας. ΠαρουσίασηΤι προηγήθηκε ώστε να γίνει η Ισπανική Επανάσταση; Γιατί ο αναρχισμός ρίζωσε στην Ισπανία και όχι στη Γερμανία, στη Ρωσία ή αλλού; Ποιες ήταν οι φεντεραλιστικές απόψεις του Προυντόν, ποιος ο αναρχικός κολεκτιβισμός που πρέσβευε ο Μπακούνιν και τι ο αναρχοκομμουνισμός του Κροπότκιν; Σε τι διέφερε ο επαναστατικός συνδικαλισμός από τον αναρχοσυνδικαλισμό; Πώς όλα αυτά τα ρεύματα ιδεών συνέβαλαν ώστε να κρατηθεί ζωντανός ο αναρχισμός στην Ισπανία παρά τα κύματα καταστολής που υπέστη για εβδομήντα χρόνια: από την εποχή του φεντεραλιστικού κινήματος του Πι ι Μαργάλ και των μπακουνικών της Α' Διεθνούς μέχρι το πραξικόπημα του Φράνκο το 1936; Πώς κατάφεραν οι αναρχικοί, μέσα στις αντιξοότητες του Εμφυλίου, να δημιουργήσουν την πιο σημαντική Κοινωνική Επανάσταση του 20ου αιώνα και να πραγματοποιήσουν την κολεκτιβοποίηση τόσο στις αγροτικές όσο και στις βιομηχανικές περιοχές εθελοντικά και όχι εξαναγκαστικά και βίαια όπως οι μπολσεβίκοι το 1917; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα ο Μπούκτσιν απαντά με γλαφυρό αλλά και συνάμα διεπιστημονικό τρόπο, στον αντίποδα εκείνου που αναπτύσσεται στα ακαδημαϊκά θερμοκήπια. Ο τρόπος που αναζητά την α-λήθεια ο Μπούκτσιν μοιάζει με όλων των επαναστατών διανοητών που το πνεύμα τους το έχει οξύνει η ειλικρινής ανάγκη τους να απαντηθεί με μη ιδεολογικούς όρους το αιώνιο ερώτημα: "Πώς μπορεί ο κόσμος να αλλάξει", πώς γίνεται να ζήσουν οι άνθρωποι δίχως κράτος και καπιταλισμό, δίχως ιεραρχία και κυριαρχία; Το κλειδί για τα επιτεύγματα του ισπανικού αναρχισμού το 1936 βρίσκεται, όπως αποδεικνύει ο Μπούκτσιν, στη συνδικαλιστική οργάνωση που προϋπήρχε. Και κυρίως στην ιδιαίτερη αντίληψη των ισπανών αναρχοσυνδικαλιστών για το συνδικάτο, που το θεωρούσαν όχι μόνο όργανο πάλης και διεκδικήσεων, αλλά και ως το κύτταρο της μελλοντικής κοινωνίας, που από πριν θα πρέπει να εμπεριέχει τις ελευθεριακές αρχές της. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)"Για τον σύγχρονο αναγνώστη έχει τεράστιο ενδιαφέρον το συμπέρασμα του Μπούκτσιν ότι σε αντίθεση με τα ισχύοντα σήμερα - αλλά και με τα όσα ίσχυαν στην Ευρώπη του 19ου αιώνα - ο αναρχισμός στην Ισπανία δεν είχε ριζώσει μόνον ανάμεσα στο προλεταριάτο, αλλά και σε μεγάλες μάζες του αγροτικού πληθυσμού. Δεν ήταν μόνον οι βιομηχανικοί εργάτες της Καταλωνίας, ήταν και οι αγρότες της Ανδαλουσίας, οι "σκλάβοι" των λατιφούντιων (των τσιφλικιών θα λέγαμε) που πύκνωναν τις τάξεις του. Και πριν από τη δημιουργία της CNT, όπως άλλωστε και κατόπιν, οι εξεγέρσεις των αναρχικών σε όλη την Ισπανία διαδέχονταν η μία την άλλη συνεχώς και όλες σχεδόν καταπνίγονταν στο αίμα." (ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/7/2011)ΠεριεχόμεναΕισαγωγήΠρόλογος στις εκδόσεις AK Press ΠΡΟΟΙΜΙΟ: Το Ταξίδι του ΦανέλιΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: Η "Ιδέα" και η ΙσπανίαΤο ΥπόβαθροΜιχαήλ ΜπακούνινΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: Η Τοπογραφία της ΕπανάστασηςΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ: Το ΞεκίνημαΗ Διεθνής στην ΙσπανίαΤο Συνέδριο του 1870Η Ήττα των ΦιλελευθέρωνΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ: Τα Πρώιμα ΧρόνιαΠρολεταριακός ΑναρχισμόςΕξέγερση και ΚαταστολήΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ: Οι ΑπόκληροιΑγροτικός ΑναρχισμόςΑγροτικές Ενώσεις και ΕξεγέρσειςΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ: Τερορίστες και "Άγιοι"ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΒΔΟΜΟ: ΑναρχοσυνδικαλισμόςΟ Νέος Αναβρασμός"Η Τραγική Εβδομάδα"ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΓΔΟΟ: Η CNTΤα Πρώιμα ΧρόνιαΤα Μεταπολεμικά ΧρόνιαΟι PistolerosΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑΤΟ: Από τη Δικτατορία στη ΔημοκρατίαΗ Δικτατορία του Πρίμο δε ΡιβέραΟ Συνασπισμός του ΑθάνιαΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ: Ο Δρόμος προς την ΕπανάστασηEl Bienio NegroΑπό το Φεβρουάριο στον ΙούλιοΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΔΕΚΑΤΟ: ΣυμπεράσματαΒιβλιογραφικό ΔοκίμιοΕΠΙΜΕΤΡΟ: Η Πολιτική Διαθήκη του Μάρεϊ ΜπούκτσινΕυρετήριο ΕλληνικόΕυρετήριο ΛατινικόΕυρετήριο Εικόνων

Χιμένεθ • Σύγκρουση στήθους με ράχη

Posted: 28 May 2014 12:51 PM PDT

Από τη Μικρή ποιητική ανθολογία, Μετάφραση: Άννα Βερροιοπούλου Poeticanet »»

Είσαι το όριο της τροχιάς μου και είσαι το
απεριόριστο, το έσω της τροχιάς μου και το έξω,
το βαθύ και το εκτενές· όλα όσα μπόρεσα να
κατακτήσω και όλα όσα θα μπορέσω.

Κι εγώ ξέρω, ξέρω πως μια μέρα θ’ αλαφρώσω
την αέναή μου
διαδρομή· και θα είμαι ο πλάνης οδοιπόρος
δίχως καμπανάκι,
μετά χαράς κυρίαρχος των πάντων
και κυριευμένος, μετά χαράς,
ώσπου τον εαυτό μου ν’ ανταμώσω· σύγκρουση
στήθους με ράχη
και σύγκρουση σάρκας με ψυχή, αλήθειας
με εικόνα.
Θεός επιθυμητός και επιθυμών

unamuno

Άγιος Μανουήλ ο μάρτυρας/Η θεία Τούλα Μιγέλ ντε Ουναμούνο μετάφραση-επίμετρο: Τάσος Ψάρρης νουβέλες 21χ14, 196 σελίδες, 13 ευρώ, e-book: 7,99 ευρώ 978-960-9776-86-8 unamuno.jpg «Κάποιοι άνθρωποι θα πιστέψουν τα πάντα άμα τους τα ψιθυρίσεις», έλεγε ο Μιγέλ ντε Ουναμούνο (1864-1936), που ο δικός του ψίθυρος συνεχίζει να μας ξεσηκώνει από τα βάθη της ιστορίας, κηρύττοντας τη δύναμη της ατομικής πίστης. Ένας ψίθυρος ατίθασος και αντικομφορμιστικός, αλλά συνάμα ανθρώπινος, ειλικρινής, γεμάτος εκκωφαντικές παύσεις που δίνουν στον ακροατή -τον αναγνώστη- τη δυνατότητα για στιγμιαίο στοχασμό, για βυθοσκόπηση χωρίς κρατημένη ανάσα. Γιατί «και στον βυθό υπάρχει ζωή», λέει ο μεγάλος Ισπανός φιλόσοφος, ζωή με κρυφή και άγρια χάρη. Ο Άγιος Μανουήλ ο μάρτυρας, το κορυφαίο έργο του Ουναμούνο, συνοψίζει τα βασικά στοιχεία της ουναμουνικής σκέψης, συνενώνοντας τους διάσπαρτους ψιθύρους με τους οποίους ο συγγραφέας διαταράζει την υπαρξιακή μας ραστώνη. Κείμενο γεμάτο συμβολισμούς, προσεγγίζει με τολμηρό τρόπο τις έννοιες της ζωής και του θανάτου, μέσω της εξιστόρησης του βίου ενός ιερέα που δεν πιστεύει στην αθανασία. Η θεία Τούλα, ένα από τα δημοφιλέστερα ισπανικά μυθιστορήματα του 20ου αιώνα, αναδεικνύει τις αρετές και τα πάθη του ανθρώπου μέσα από τα έργα και τις ημέρες μιας γυναίκας που θυσιάζει τον εαυτό της –και όχι μόνο– προκειμένου να ικανοποιήσει τις μητρικές της ανάγκες. Οι ελληνικές μεταφράσεις των δύο λογοτεχνικών κομψοτεχνημάτων του Ουναμούνο συνοδεύονται από εισαγωγή και χρονολόγιο που φιλοδοξούν να μυήσουν τον αναγνώστη στον κόσμο του Ισπανού διανοητή.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

• 

  (χωρίς τίτλο)

    Antología de la Zarzuela - Parte 1 de 2 Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983) Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983...
• 

  ΩΡΑΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΡΟΖΑ ΤΟΥ Γ.ΑΝΤΟΛΦΟ ΜΠΕΓΚΕΡ={{ Εκεί, στις σκοτεινές γωνιές του νου μου, γυμνά και μαζεμένα, κοιμούνται τα παράξενα παιδιά της φαντασίας μου, περιμένοντας σιωπηλά την Τέχνη να τα ντύσει με τον λόγο, για να μπορέσουν να εμφανιστούν με αξιοπρέπεια στην σκηνή του κόσμου. Γόνιμη, όπως η ερωτική κλίνη της Φτώχειας και ίδια με έκείνους τους γονείς που κάνουν περισσότερα παιδιά απ' όσα μπορούν να θρέψουν, η Μούσα μου συλλαμβάνει και γεννά στο ιερό του κεφαλιού μου, γεμίζοντάς το με αμέτρητα πλάσματα που, ούτε η δουλειά μου, ούτε τα χρόνια ζωής που μου απομένουν, θα ήταν αρκετά για να τους δώσουν μορφή. Κι εδώ μέσα, γυμνά και ασχημάτιστα, μπλεγμένα και ανακατεμένα σε απερίγραπτη σύγχυση, τα νιώθω κάποιες φορές να ταράζονται και να ζουν μια ζωή σκοτεινή και παράξενη, όμοια με εκείνη των μυριάδων σπόρων που βράζουν και δονούνται σε μια αιώνια επώαση στα σπλάχνα της γης, χωρίς να βρίσκουν αρκετές δυνάμεις για να βγουν στην επιφάνεια και να γίνουν, με το φίλημα του ήλιου, λουλούδια και καρποί}}...................................................................................................................ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΕΖΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΚΑΙ ΜΥΘΟΥΣ={{{ He also wrote some narrative pieces in prose, "Narraciones", which are loaded with imagination and implausibility, such as "Memorias de un Pavo" (Memoirs of a Turkey) in which, as the title implies, he describes the trip of a turkey from its home farm to the city, and its purchase to be eaten, when its writings are discovered inside the already cooked body.-}}}

    Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ - Βικιπαίδεια το μικρό βιβλίο των θαυμάτων. Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ -  ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ E...
• (χωρίς τίτλο)

    Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) -  G.P.DE LA MIRANDOLA Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) - Βικιπαίδεια
• 

  Ρ.Γ.ΔΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ

  Ramón Gómez de la Serna - Greguerías Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008 17:17 Vicky Rouska 1 2 3 4 5 O Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα γεννήθηκε το...
• 

  valle inclan [[ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΦΟΙΗΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΔΡΕΑΔΗ

  Ο Alejandro Sawa Martínez ΗΤΑΝ  ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ ΤΟΝ ΙΝΚΛΑΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΕΞΠΡΕΣΙΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΠΕΝΤΟΝ[[ΤΑΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ...
• 

  M.Fernandes

  Μια χαρά χαμηλού επιπέδου είστε... Τι φωνάζετε; Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2006 Μιγκέλ Ερνάντεθ, Ελεγεία ...
• 

  RAMON DE CAMPOAMOR AND OTHER SPANISH ROMANTICS

  necessary. In this respect, as in others, Romanticism prefigured the modernist audacities of the end of the century. [ edit ] José de Espr...
• PIO BAROJA...MEDITATIONS

  . Στοχασμοί γιά την Φύση και το Σύμπαν . Στοχασμοί γιά την Κοινωνία και τον Άνθρωπο . Στοχασμοί γιά τον Έρωτα και τον Γάμο . Στοχασμοί γιά τ...

UNAMUNO

ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΜΙΣΕΙ ΠΙΟΤΕΡΟ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ

TIA TULA EN GRIEGO

Η θεία ΤούλαΜιγέλ ντε Ουναμούνομετάφραση: Μαρία ΜπεζαντάκουΚαλλιγράφος, 2013176 σελ.ISBN 978-960-9568-28-9, [Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή]Τιμή € 10,65







Ισπανική πεζογραφία - Μυθιστόρημα [DDC: 863]



Η "Θεία Τούλα", που έχει θεωρηθεί ένα από τα εκατό καλύτερα ισπανόφωνα μυθιστορήματα του εικοστού αιώνα (εφημερίδα El Mundo), αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα του μεγάλου Ισπανού συγγραφέα και φιλοσόφου. Το κείμενο, ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα, παγιδεύει τον αναγνώστη με τη γρήγορη και απροσδόκητη πλοκή, τους ζωντανούς διάλογους, τις συγκρούσεις και τις αντιφάσεις του εσωτερικού κόσμου των ηρώων, ενώ δεν προσφέρει ρεαλιστικές περιγραφές ούτε και σαφείς εξηγήσεις, απέχοντας έτσι από τα σύγχρονά του μυθιστορήματα. Όπως γράφει ο Unamuno σε ένα γράμμα στον φίλο του Joan Maragall το 1902, πρόκειται για "(...) την ιστορία μιας νέας που απορρίπτοντας μνηστήρες μένει ανύπαντρη για να μεγαλώσει κάποια ανίψια, παιδιά της αδερφής της που πεθαίνει. Μένει με τον κουνιάδο, τον οποίο απορρίπτει για σύζυγο, επειδή δεν θέλει να λερώσει με το συζυγικό καθήκον το περιβάλλον αγνότητας όπου αναπνέουν τα παιδιά της. (...)"

DURRUTI

"Είναι [οι εργάτες] που χτίσανε αυτά τα παλάτια και τις πόλεις, εδώ στην Ισπανία και στην Αμερική και παντού. Εμείς, οι εργαζόμενοι. Μπορούμε να χτίσουμε άλλα να πάρουν τη θέση τους. Και καλύτερα αυτά! Δεν είμαστε η μειοψηφία. Φοβούνται τα ερείπια. Θα κληρονομήσουν τη γη. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία γι 'αυτό. Η αστική τάξη θα μπορούσε να ανατινάξει και να καταστρέψει τον δικό της κόσμο πριν φύγει από το προσκήνιο της ιστορίας. Φέρνουμε έναν καινούργιο κόσμο εδώ, στις καρδιές μας. [.. .] Αυτός ο κόσμος αυξάνεται σε αυτό το λεπτό. "

- Buenaventura Durruti ^[2]

nazarin

ΝΑΖΑΡΕΝ (NAZARIN) Σκηνοθεσία: Λουίς Μπουνιουέλ. Σενάριο: Λουίς Μπουνιουέλ, Χούλιο Αλεχάντρο από μυθιστόρημα του Μπενίτο Πέρεθ Γκαλδός. Φωτογραφία: Γκαμπριέλ Φιγκουερόα. Ηθοποιοί: Φρανσίσκο Ραμπάλ, Μάργκα Λοπέζ, Ρίτα Μαθέδο. Μεξικό, 1958. Ασπρόμαυρη. Διάρκεια: 94΄. Ειδικό βραβείο επιτροπής Φεστιβάλ καννών 1959. Ο πάτερ-Ναζάριος, ένας περιπλανώμενος ιερέας στο Μεξικό του δικτάτορα Ντιάζ (1900), προσπαθεί να ζήσει σύμφωνα με τα αληθινά χριστιανικά διδάγματα, παρεξηγείται όμως γιατί έχει κοντά του μια πόρνη και μια Ινδιάνα και καταλήγει στη φυλακή, όπου συνειδητοποιεί τη ματαιότητα της καλοσύνης του. Διασκευή ενός θρησκευτικού μυθιστορήματος του Γκαλδός κάτω από την αθεϊστική οπτική του Μπουνιουέλ, ο οποίος παρουσιάζει μια δονκιχωτική μορφή του Ναζωραίου, μέσα σε ένα καταπιεστικό και άθλιο κοινωνικό πλαίσιο που θα μπορούσε να είναι το Μεξικό, αλλά και η Ισπανία της εποχής του Φράνκο. Λέει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης για τον ήρωά του: «Ο Ναζαρέν είναι ένας Δον Κιχώτης του ιερατείου: αντί ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα των βιβλίων της ιπποσύνης, ακολουθεί εκείνο του Ευαγγελίου. Αντί να έχει τον ιπποκόμη Σάντσο Πάντσα, συντροφεύεται από δυο γυναίκες, που είναι κατά κάποιο τρόπο οι «υπηρέτριές» του. Ταυτόχρονα μπορούμε να πούμε ότι η Μπεατρίς είναι η Μαρία Μαγδαληνή και η Αντάρα μια θηλυκή εκδοχή του Αποστόλου Πέτρου (για παράδειγμα ο Πέτρος βγάζει το σπαθί του όταν συλλαμβάνουν τον Χριστό και η Αντάρα χτυπά ένα φύλακα κατά τη σύλληψη του Ναζαρέν (….) Ναι, ο Ναζαρέν έχει κάτι το δονκιχωτικό, με τη διαφορά ότι ο Δον Κιχώτης είναι άλλοτε τρελός κι άλλοτε όχι, ενώ ο Ναζαρέν είναι πάντα σώφρον. Δεν είναι επίσης ένας επαναστάτης, αν και μπορεί κάποια μέρα να γίνει ένας αγνός και λίγο απλοϊκός επαναστάτης. Ο Ναζαρέν θα καταλήξει ενδεχομένως μια μέρα να πιστέψει περισσότερο στο άτομο παρά στο Θεό ή την κοινωνία. Κι εγώ επίσης πιστεύω περισσότερο στο άτομο παρά στην κοινωνία» (Απόσπασμα από το βιβλίο Luis Bunuel, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και Εκδόσεις Καστανιώτη, 2000). Μπάμπης Ακτσόγλου ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Nazarin Benito Pérez Galdós (Μπενίτο Πέρεθ Γκαλδός), μετάφραση: Robert S. Rudder και Gloria Chacon de Arjona. Latin American Literary Review Press, 1997, σελ. 176. Nazarin Benito Pérez Galdós (Μπενίτο Πέρεθ Γκαλδός), μετάφραση: Jo Labanyi. Οξφόρδη: Oxford University Press (World’s Classics), 1993. «Εάν για άλλους ανθρώπους ευτυχία είναι να ονειρεύεσαι τον πλούτο, για μένα η ευτυχία συνίσταται στο όνειρο της φτώχειας, στη χαρά που αισθάνεται κανείς και μόνο στη σκέψη της φτώχειας. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα, να φαντάζεσαι κάτι ακόμη χειρότερο.» Είναι ο Nazarin ένας σύγχρονος Ιησούς ή μήπως ένας σουρεαλιστικός, ρομαντικός, Δονκιχωτικός τρελός... Μ’ έναν αγγελικό, μυστηριώδη και ερεθιστικό τρόπο, αποπειράται να ιδρύσει μια εναλλακτική κοινωνία που να βασίζεται στην απόρριψη της ατομικής ιδιοκτησίας και να μην αντιστέκεται στο «κακό», με απρόσμενα, συχνά, αποτελέσματα. Δεν ζητάει τίποτα, δεν θέλει τίποτα και με το παράδειγμά του κηρύσσει την υπομονή ή και την παθητικότητα. Ο Ναθαρίν (1895) του Μπενίτο Πέρεθ Γκαλδός, του μεγαλύτερου κοινωνικού ρεαλιστή των Ισπανικών γραμμάτων του 19ου αιώνα, είναι ένα εντυπωσιακά μοντέρνο έργο: αποτελεί ταυτόχρονα μια σοβαρή συζήτηση για τις ρίζες του Χριστιανισμού, μια εμβάθυνση σε μια «μη κανονική» ψυχοσύνθεση και μια κριτική του μικροαστικού υλισμού, ενώ παράλληλα ασκείται με λαμπρό τρόπο στην κωμωδία. Στην παράδοση του Θερβάντες, η ειρωνικά μεταφυσική του διάσταση το κάνει ένα μυθιστόρημα σύγχρονο και σημαντικό.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΚΕΠΤΩΝΤΑΙ ΟΙ ΣΟΦΟΙ ΚΑΙΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΟΙ ΒΛΑΚΕΣ [Τ.ΣΑΝΤΑΥΑΝΝΑ]

Ο Μόδεστος Λαφουέντε ήταν Ισπανός ιστορικός και σατυρικός συγγραφέας (1806-1866).Ήταν ο εκδότης του περιοδικού «Fray Gerundio», με το οποίο και σατίριζε με καυστικό πνεύμα τα ήθη των ανθρώπων της εποχής του και ιδίως των πολιτικών ανδρών. Από τα έργα του ξεχώρισαν τα «Ταξίδια ανά τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και τις όχθες του Ρήνου» και το «Ταξίδι με αερόστατο». Ο Μόδεστος Λαφουέντε έγραψε επίσης εξέδωσε τη «Γενική ιστορία της Ισπανίας» που ολοκληρώθηκε σε 29 τόμους

LONDON CERVANTES INSTITUTE 2011 JANUARY EXHIBITION OF ENGLISH SPOCKEN TRAVELERS/AUTHORS IN SPAIN

Ισπανός λογοτέχνης καιδο- κιμιογράφος. Η καταγωγή του ήταν αριστοκρατική, σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια της Γρανάδας και της Μαδρίτης και για πολλά χρόνια υπηρέτησε ως διπλωμάτης. Έγραψε πολιτικά, φιλοσοφικά, θρησκευτικά και ιστορικά δοκίμια που διαπνέονται από ορθολογιστικό πνεύμα.

ΑΖΟΡΙΝ

Το 1932 εκδόθηκε ο Θάνατος στο απομεσήμερο (Death in the Afternoon), έργο στο οποίο ο Χέμινγουεϊ διαπραγματεύτηκε την ταυρομαχία, τόσο εγκυκλοπαιδικά όσο και με αναφορές στην μεταφυσική και θρησκευτική της διάσταση. Υπήρξε θαυμαστής των ταυρομαχιών ήδη από το 1925 μετά από ταξίδια του στην Ισπανία. . . . . . . . .


AZORIN
Γέννηση 8 de junio de 1873 8η του Ιούνη του 1873 Monóvar ( Alicante ) Monóvar ( Αλικάντε ) Θάνατος (93 χρόνων) 1967 (93 ετών) Μαδρίτη Ιθαγένεια ISΠΑΝΙΚΗ Ψευδώνυμο Azorín Επάγγελμα Μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας. Περίοδος XX αιώνας Κινήσεις Generación del 98 Γενιά του '98 Ο José Augusto Martínez Trinidad Ruiz, περισσότερο γνωστή με το ψευδώνυμο του Azorin ( Monóvar , Αλικάντε , 8, Ιουν του 1873 - Μαδρίτη , 2 του Μαρτίου του 1967 ), [1] ήταν ένας μυθιστοριογράφος Ισπανός , καθώς και δοκιμιογράφος , θεατρικός συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας . ..Βιογραφία . Ο πατέρας του γεννήθηκε στο Yecla , Μούρθια , και ήταν ενεργός στο Φιλελεύθερο-Συντηρητικού Κόμματος (έγινε δήμαρχος, βουλευτής και υποστηρικτής του Francisco Romero Robledo ).. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην Monóvar και διέθετε ένα κτήμα. Η μητέρα του γεννήθηκε στην Elda . Ήταν απο παραδοσιακή αστική και πλούσια οικογένεια. Ο Azorin ήταν ο μεγαλύτερος από τα εννέα παιδιά..Σπούδασε εσωτερική σχολείο για οκτώ χρόνια στο κολέγιο της Escolapios στάδιο Yecla αναπτύσοντασ εκεί τον προβληματισμό σχετικά με τα δύο πρώτα μυθιστορήματά του, ισχυρό αυτοβιογραφικό περιεχόμενο. . Από το 1888 έως το 1896 σπούδασε νομικά στη Βαλένθια , η οποία ενδιαφέρεται για τον krausismo και τον αναρχισμού και παρέδωσε μια πυρετώδη λογοτεχνική και πολιτική αναγνώση. . Χρησιμοποιήσε ψευδονυμα . Επίσης, γράφει για την Ηχώ της Monóvar, El Mercantil Valenciano, ακόμη και στην εφημερίδα El Pueblo Vicente Blasco Ibáñez . . Λειτουργεί σχεδόν πάντα ώς κριτικός γράφοντας έργα θεάτρου μέισχυρό κοινωνικό περιεχόμενο (επαίνέσε τα έργα του Angel Guimera και Benito Perez Galdos ή Juan José του Joaquín DICENTA ) και ΤΟΝΊΖΕΙ & αντικατοπτρίζειτίς πλέον αναρχικές τάσεις τους. . Μεταφράζει το δράμα Ο Εισβολέας του Μωρίς Μαίτερλινκ , το συνέδριο του γαλλικού Hamon Α. γονικής ή Φυλακές Πρίγκιπα Κροπότκιν . τό 1895 ό Azorin δημοσίευσε δύο δοκίμια, λογοτεχνικού και κοινωνικού αναρχισμού σημειώνει, παρουσιάζοντας στο κοινό τις βασικές θεωρίες των αναρχικών. Εξετάστηκε στην Γρανάδα και Salamanca , αλλά ήταν πιο υπότροφος φοιτητής Έφτασε στις 25 Νοέμβρη του 1896 στην Μαδρίτη για να συνεχίσει τις σπουδές του, άρχισενά γραφει ανάμεσα στη μεγάλη στέρήση στο Ρεπουμπλικανικό δημοσιογραφίκό έντυπο ( Η Χώρα (1896), όπου έριξαν? Progress (1897), εφημερίδα Alejandro Lerroux ), που λαμβάνουν μόνο η στήριξη του Leopoldo Alas σε ένα από τα έντυπα ετούτα, όπου εργάστηκε ως κριτικός, κάτω από τα ψευδώνυμα του Candide προς τιμήν του Voltaire , Αριμάν, ο περσικός θεός της καταστροφής, Charivari και Ανατολής, μεταξύ άλλων. . Σταδιακά το όνομά του ήταν όλο και περισσότερο εμφανίζονται στα περιοδικά και μεγάλες εφημερίδες: New Magazine, Νεότητας (υπογραφή με Baroja και Maeztu ως Ομάδα των Τριών ), Νέας Τέχνης, El Globo, Alma ισπανικά, Ισπανία, αμερόληπτη, ABC. Al mismo tiempo va publicando folletos y libros. Την ίδια στιγμή άρχισε να δημοσιεύει φυλλάδια και βιβλία. . Εράψε μια τριλογία από αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα που χρησιμοποιεί ήδη τ'ο τελικό ψευδώνυμο «Azorin», το οποίο άρχισε νά χρήσιμοποιεί το 1904 : Antonio Azorin και Οι εξομολογήσεις ενός νεαρού φιλοσόφου. . Από το 1905 'ο τρόπος σκέψης και λογοτεχνίας τούAzorin έγινε πίο εγκατεστημένος στον συντηρητισμό.. τότε να εργαστηκε για το ABC, όπου ήταν ενεργός στην πολιτική. Antonio Maura ιδιαίτερα ο υπουργός, και Juan de la Cierva Peñafiel , να γίνουν υποστηρικτές υψηλά του. . Μεταξύ 1907 και 1919 διετέλεσε αναπληρωτής πέντε φορές και δύο σύντομες περιόδους (1917 και 1919), Αναπληρωτής Γραμματέας Δημόσιας Εκπαίδευσης. . Είχε ήδη μια μακρά καριέρα στον Τύπο της Μαδρίτης, όταν εντάχθηκε La Vanguardia ώςκριτικός λογοτεχνίας. [2] Χάρη στις προσπάθειες του διευθυντή Miquel dels Sants Oliver ο Azorin δημοσιεύονται σε αυτή την εφημερίδα, περίπου 200 δικά τού κείμενα μεταξύ 1914 και 1917 . Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια εμφανή εκπρόσωπος της ισπανικής κουλτούρας δημοσιεύονται στις σελίδες της εφημερίδας La Vanguardia της Βαρκελώνης και μετά τη Βαρκελώνη ήταν η πρωτεύουσα όπου προήχθη και να κυκλοφορήσει, σύμφωνα με τους μελετητές, η γενιά του 98. Ταξίδεψε ακούραστα για την Ισπανία και Βυθίστηκε ανάγνωση των κλασικών της Χρυσής Εποχής .στο στρατιωτικό κατάλογο Primo de Rivera ψύχεται δημόσια δραστηριότητα Azorin, ο οποίος αρνήθηκε να δεχθεί πολιτικό γραφείο του δικτάτορα. En 1924 fue elegido miembro de la Real Academia Española . Το 1924 εξελέγη μέλος της Βασιλικής Ισπανική Ακαδημία . Cuando estalló la Guerra Civil huyó del Madrid del Frente Popular y con su esposa, Julia Guinda Urzanqui , se refugió en Francia. Με το ξέσπασμα του Εμφυλίου Πολέμου Μαδρίτης εγκατέλειψαν το Λαϊκό Μέτωπο και η σύζυγός του, Τζούλια Cherry Urzanqui , κατέφυγε στη Γαλλία. Μετά τον πόλεμο, θα μπορούσε να επιστρέψει στην Ισπανία με τη βοήθεια που επιδρούν έλαβε από τον τότε υπουργό Εσωτερικών, Ramón Serrano , ο οποίος χρόνια αργότερα ( 1955 ) αφιερωμένο Azorin "με βαθιά ευγνωμοσύνη» έργο του On (Νέα Βιβλιοθήκη, Μαδρίτη ). En 1946 se le otorgó la Gran Cruz de la Orden Civil de Alfonso X el Sabio . [ 3 ] Το 1946 τιμήθηκε με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Αστικού Alfonso X ο Σοφός . [3] En sus últimos años se mostró apasionado y asiduo espectador cinematográfico. Στα νεότερα χρόνια του πάθος και τακτική θεατή ταινία έδειξε. Obra [ editar ] Εργασία [ edit ] Retrato de Azorín por Ramón Casas ( MNAC ) ΤΟ Πορτραίτο Azorin φιλοτεχνίθηκε από τόν ΕΜΠΡΕΣΙΟΝΙΣΤΗ Ramon Casas ( MNAC ) . Η Λογοτεχνική παραγωγή του κυρίως χωρίζεται σε δύο μεγάλες ενότητες: δοκίμιο και μυθιστόρημα . Η Λογοτεχνική παραγωγή Azorin έχει επίσης μια μεγάλη στιλιστική αξία. Η ΦΟΡΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΥΛ ΑΠΟ Το γράψιμό του, πολύ περίεργο, χαρακτηρίζεται από τον ιμπρεσιονισμό ,ΤΗΝ περιγραφή, με τη χρήση του μια σύντομη φράση και απλή σύνταξη, το λιανικό λεξικό castizo και μια σειρά από δύο επίθετα συνδέονται με ένα κόμμα. . Μεταξύ των πιο καινοτόμων λογοτεχνικών τεχνικων του είναι η χρήση, με τον τρόπο της Βιρτζίνια Γουλφ , ​​των χαρακτήρων, ενώ ζουν σε διάφορες περιόδους της ιστορίας, όπως Don Juan ή την Παναγία, συνδυάζοντας τόσο το μύθο και τό πνέυμα τής αιώνιας επιστροφής . . Ως δοκιμιογράφος που αφιέρωσε ιδιαίτερη προσοχή σε δύο ζητήματα: το ισπανικό ιμπρεσιονιστήκό τοπίο και ή επανερμηνεία των κλασικών λογοτεχνικών έργων. Η ίδια εξελικτική διαδικασία που σημάδεψαν το σύνολο που παρατηρείται στην ισπανική αφιερωμένη στην κατάσταση δοκιμών Generation 98 : Εάν στο πρώιμο έργο του εξετάζει συγκεκριμένες πτυχές της ισπανικής πραγματικότητα και αναλύει τα σημαντικότερα προβλήματα της Ισπανίας, Καστίλλη (1912) στόχος της είναι να εμβαθύνει την ισπανική πολιτιστική παράδοση (αντανακλάσεις που προκύπτουν αυθόρμητα από μικρές παρατηρήσεις του τοπίου), καθώς και την ενσωμάτωση μια αίσθηση κυκλική φορά εμπνευσμένο από τον Νίτσε. Entre los ensayos literarios de Azorín destaca Ruta de Don Quijote (1905), Clásicos y modernos (1913), Los valores literarios (1914) y Al margen de los clásicos (1915). Ανάμεσα στα highlights φιλολογικά δοκίμια Azorin Οδός Δον Κιχώτης (1905), Κλασική και Σύγχρονη (1913), τα λογοτεχνικά τιμές (1914) Σε αυτά την πρόθεσή του δεν είναι να κάνει μια λεπτομερή μελέτη των κειμένων, αλλά και να διεγείρουν την περιέργεια και το ενδιαφέρον, προσφέροντας μια ιμπρεσιονιστική ανάγνωση τους τονίζοντας μόνο τα πιο σημαντικά από αυτά με τα στοιχεία της προσωπικότητας του συγγραφέα. . Υπογραμμίζει, επίσης, την τραγική Ανδαλουσίας . Es un ensayo añadido a la obra de Los pueblos (edición en 1914). Είναι ένα τεστ προστίθεται στο έργο των Λαών Ο Azorin πάει στην Ανδαλουσία και τη Σεβίλλη περιοδεία στην περιοχή. . Αρχικά αποστέλλεται σε χρόνιες αμερόληπτικες αποστολές και η κυβέρνηση θα αισθανθεί ενοχλήσεις, έτσι ζήτησε από τον διευθυντή της εφημερίδας να μην στείλει περισσότερα Ωστόσο, δημοσίευσε μια συνέντευξη που θα κοστίσει την απέλαση της εφημερίδας και θα λειτουργήσει σε ABC. Τραγική ήταν Andalucía 1904-1905, πριν λαών και στη συνέχεια πρόσθεσε. :
Μυθιστορήματα
Το πρώτο στάδιο δείχνει επικράτηση των αυτοβιογραφικών στοιχεία και τις εντυπώσεις που προκύπτουν από το τοπίο. El protagonista es Antonio Azorín (del cual tomará su seudónimo), personaje de ficción que se convierte en la conciencia de su creador. Ο πρωταγωνιστής είναι Antonio Azorin (η οποία θα λάβει ψευδώνυμο της), φανταστικός χαρακτήρας που γίνεται η συνείδηση ​​του δημιουργού του. . Αυτά τα μυθιστορήματα είναι ένα πρόσχημα για την ανάπτυξη ζωτικών και πολιτιστικές εμπειρίες του συγγραφέα. A ella pertenecen La voluntad (1902), Antonio Azorín (1903) y Las confesiones de un pequeño filósofo (1904). Έχει ανήκουν Will (1902), Antonio Azorin (1903) και Εξομολογήσεις ενός μικρού φιλοσόφου (1904). Στο δεύτερο στάδιο, Azorin αφήνουν αυτοβιογραφικά στοιχεία, αλλά συνεχίζει να αντανακλά τις δικές τους ανησυχίες των χαρακτήρων: το θάνατο, η εμμονή με το χρόνο, τον προορισμό, κ.λπ.. Una muestra de ello es Doña Inés (1925). Ένα παράδειγμα είναι η Doña Inés (1925).. Σε αυτό το ίδιο στάδιο Don Juan (1922), με βάση τη χριστιανική μετατροπή του μύθου ανήκει. Στο τρίτο στάδιο ανήκουν 0 Felix Vargas (1928), ο σουρεαλισμός (1929) και οι άνθρωποι (1939), χαρακτηρίστηκε από την avant-garde και του προσωπικού και κοσμολογικ0 δράμα εμπνευσμένο από τη μεγάλη Αυστρο-γερμανική ποιητή Rainer Maria Rilke . . Στο τέταρτο στάδιο, μετά από μια περίοδο σχετικής σιωπής βαθιά σημαδεμένη από τον εμφύλιο πόλεμο, ο Azorin αφήγηση επιστρέφει στο The Ghost Writer (1941), το μυθιστόρημα ειδύλλιο Mary Fontan (1943) και το νησί χωρίς aurora (1944). Teatro
Θέατρο
[ edit ΠΑΝΤΑ Ο Azorin αισθάνθηκε πάντα μεγάλη αγάπη για το θέατρο . Ωστόσο, τα έργα του δεν άρεσε καθόλου δημοφιλής χάρη. . Από την πένα του θα αφήσει ΤΗΝ Παλιά Ισπανία (1926) ΤΟ ΕΡΓΟ , Brandy, πολύ κονιάκ (1927), Comedy of Art (1927) και η τριλογία Το αόρατο , που συνδέεται με την αισθητική του εξπρεσιονισμού , που αποτελούν μέρος της αράχνης στον καθρέφτη, The Reaper και Doctor Death, 3 έως 5, που θεωρείται από ορισμένους κριτικούς ως η καλύτερη δραματική παραγωγή του. 0. Azorin σημειώνει τη σημασία της δημιουργικής ελευθερίας Εφιστά την προσοχή στη νέα σχέση μεταξύ των κινηματογραφικών τεχνική και θεατρική τέχνη. . Τονίζει την εμφάνιση του κόσμου του υποσυνείδητου στη σκηνή.». Η νέα πραγματικότητα του παιχνιδιού, ανάλογα με τις ανάγκες της νέας κοινωνίας και το ρυθμό της σύγχρονης ζωής, θα πρέπει να είναι «γρήγορη, αδύναμη και αντιφατική." Θα πρέπει να εξαλειφθούν ή να ελαχιστοποιηθούν διαστάσεις. . Είναι ο εσωτερικός κόσμος, ο κόσμος των ιδεών και των προβλημάτων του πνεύματος και της φαντασίας, που υποχρεούνται να παρέχουν τα υλικά τους στο συγγραφέα. . Η πρόθεση είναι να απελευθερώσει το θέατρο Azorin Ισπανικά όλα επαρχιωτισμό και ανυψώσει το καθεστώς του ευρωπαϊκού θεάτρου. Αλλά η ισπανική νοοτροπία δεν ήταν διατεθειμένη να αναλάβει αυτές τις νέες δραματικές προτάσεις. ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ και η azoriniano θέατρο, όπως αυτό του Ramón María del Valle-Inclan και Miguel de Unamuno , είχε μια μάλλον περιορισμένη επιτυχία.

PASIONARIA

«Είναι καλύτερα να πεθαίνεις όρθιος, παρά να ζεις γονατιστός» και «Είναι καλύτερα να είσαι χήρα ενός ήρωα, παρά σύζυγος ενός δειλού».

gris

ALCALA HUMOR FABRICA DE UNIVERSIDAD

www.ouabua.blogspot.com

ACALA HUMOR FABRICA

WWW.TUTUNGI.BLOGSPOT.COM

Συνολικές προβολές σελίδας

0	22
1	22
2	34
3	16
4	22
5	24
6	18
7	32
8	22
9	40
10	34
11	86
12	30
13	34
14	26
15	28
16	34
17	46
18	30
19	66
20	18
21	12
22	40
23	36
24	14
25	40
26	22
27	36
28	20
29	22

0	5
1	8
2	40
3	25
4	35
5	3
6	55
7	13
8	5
9	18
10	8
11	33
12	8
13	10
14	13
15	13
16	15
17	15
18	25
19	38
20	15
21	0
22	60
23	85
24	35
25	30
26	35
27	20
28	15
29	23

53,447

Δημοφιλείς αναρτήσεις

• 

  (χωρίς τίτλο)

    Antología de la Zarzuela - Parte 1 de 2 Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983) Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983...
• 

  ΩΡΑΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΡΟΖΑ ΤΟΥ Γ.ΑΝΤΟΛΦΟ ΜΠΕΓΚΕΡ={{ Εκεί, στις σκοτεινές γωνιές του νου μου, γυμνά και μαζεμένα, κοιμούνται τα παράξενα παιδιά της φαντασίας μου, περιμένοντας σιωπηλά την Τέχνη να τα ντύσει με τον λόγο, για να μπορέσουν να εμφανιστούν με αξιοπρέπεια στην σκηνή του κόσμου. Γόνιμη, όπως η ερωτική κλίνη της Φτώχειας και ίδια με έκείνους τους γονείς που κάνουν περισσότερα παιδιά απ' όσα μπορούν να θρέψουν, η Μούσα μου συλλαμβάνει και γεννά στο ιερό του κεφαλιού μου, γεμίζοντάς το με αμέτρητα πλάσματα που, ούτε η δουλειά μου, ούτε τα χρόνια ζωής που μου απομένουν, θα ήταν αρκετά για να τους δώσουν μορφή. Κι εδώ μέσα, γυμνά και ασχημάτιστα, μπλεγμένα και ανακατεμένα σε απερίγραπτη σύγχυση, τα νιώθω κάποιες φορές να ταράζονται και να ζουν μια ζωή σκοτεινή και παράξενη, όμοια με εκείνη των μυριάδων σπόρων που βράζουν και δονούνται σε μια αιώνια επώαση στα σπλάχνα της γης, χωρίς να βρίσκουν αρκετές δυνάμεις για να βγουν στην επιφάνεια και να γίνουν, με το φίλημα του ήλιου, λουλούδια και καρποί}}...................................................................................................................ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΕΖΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΚΑΙ ΜΥΘΟΥΣ={{{ He also wrote some narrative pieces in prose, "Narraciones", which are loaded with imagination and implausibility, such as "Memorias de un Pavo" (Memoirs of a Turkey) in which, as the title implies, he describes the trip of a turkey from its home farm to the city, and its purchase to be eaten, when its writings are discovered inside the already cooked body.-}}}

    Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ - Βικιπαίδεια το μικρό βιβλίο των θαυμάτων. Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ -  ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ E...
• (χωρίς τίτλο)

    Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) -  G.P.DE LA MIRANDOLA Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) - Βικιπαίδεια
• 

  Ρ.Γ.ΔΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ

  Ramón Gómez de la Serna - Greguerías Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008 17:17 Vicky Rouska 1 2 3 4 5 O Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα γεννήθηκε το...
• 

  valle inclan [[ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΦΟΙΗΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΔΡΕΑΔΗ

  Ο Alejandro Sawa Martínez ΗΤΑΝ  ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ ΤΟΝ ΙΝΚΛΑΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΕΞΠΡΕΣΙΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΠΕΝΤΟΝ[[ΤΑΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ...
• 

  M.Fernandes

  Μια χαρά χαμηλού επιπέδου είστε... Τι φωνάζετε; Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2006 Μιγκέλ Ερνάντεθ, Ελεγεία ...
• 

  RAMON DE CAMPOAMOR AND OTHER SPANISH ROMANTICS

  necessary. In this respect, as in others, Romanticism prefigured the modernist audacities of the end of the century. [ edit ] José de Espr...
• PIO BAROJA...MEDITATIONS

  . Στοχασμοί γιά την Φύση και το Σύμπαν . Στοχασμοί γιά την Κοινωνία και τον Άνθρωπο . Στοχασμοί γιά τον Έρωτα και τον Γάμο . Στοχασμοί γιά τ...

ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΟΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΡΕΑΛΙΣΤΗ Μ.ΠΕΡΕΖ ΓΚΑΛΝΤΟΣ

Μ.Π.ΓΚΑΛΝΤΟΣ...ΜΑΡΙΑΝΕΛΛΑ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ(



Ναι, κύριε», είπε ο τυφλός γεννήθηκα φυσιολογικά. Γνωρίζω τον κόσμο μόνο με τη σκέψη, αφή και ακοή. Θα μπορούσα να καταλάβω ότι το πιο υπέροχο μέρος του κόσμου είναι ότι μου απαγορεύεται. . Ξέρω ότι τα μάτια των άλλων δεν αρέσουν αυτά τα αυτά, αλλά που ξέρουν τα πράγματα, αλλά αυτό το δώρο αισθάνομαι τόσο εκπληκτικό το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνουν καν τη δυνατότητα να έχουν.

Ο ταξιδιώτης, ο οποίος είχε περπατήσει λίγα βήματα με τον οδηγό του, στάθηκε εκπλαγηκε με την καταπληκτική προοπτική που βρισκόταν μπροστά στα μάτια του. ,. Ήταν σε μια βαθια λακουβα, όπως ο κρατήρας του ηφαιστείου, ανώμαλο έδαφος, τοιχοι ακόμη πιο άνωμαλοι. . Στα άκρα και στο κέντρο της τεράστιας καλντέρας, του οποίου το μέγεθος αυξήθηκε κατά το παραπλανητικό φως-σκοτάδι της νύχτας, αυξήθηκαν κολοσσιαίες φιγούρες, παραμορφωμένες που εμοιαζαν σενάνδρες, τέρατα και φιγουρεσ αναποδογυρισμενες, που εκτείνονται σε σχηματα που μοιαζουν μετεράστια χέρια, πόδια, περικόπτονται, παρόμοια στοιχεία διάσπαρτα για τα οποία σχηματίζουν την κατι σα να ξεουν να βολταρουν στα σύννεφα -στον ουρανό, αλλά αυτοσακόμα, ακίνητος, σκλήρυνε. ; . Ειχαν το χρώμα από τις μούμιες, με κόκκινο χρώμα γαιωδη ρίψη, ειχαξ έκπληξηστάση του εμπύρετου έκπληξη και συνελήφθησαν από το θάνατο.

. Φάνηκε η απολίθωση τουχωρου που εμοιαζε με ένα γιγαντιαίο όργιο των δαιμόνων, τα κεφαλια των οποιων κουνιοντουσαν δυσανάλογα υπηρχε σε αυτα η σταθερή και αμετάβλητη στάση της γλυπτικής. Η σιωπή που πλημμύρισε την περιοχή του κρατήρα ήταν βέβαια μια σιωπή που ήταν τρομακτική. . Χίλιες φωνές και ουρλιαχτά που είχαν γίνει επίσης πέτρα, πέτρα και ήτανεκει στους αιώνες των αιώνων.

Η σήραγγα είχε οδηγήσει σε έναν δεύτερο χώρο πιο μοναδική από την τελευταία.Ήταν μια βαθιά ρωγμή στο έδαφος, όπως εκείνες που προκύπτουν από κατακλυσμό, αλλά δεν είχαν ανοίξει από το φλογερό αίσθημα παλμών του πλανήτη, αλλά απο την επίπονη φτυάρια του ανθρακωρύχου. Κοίταξε, όπως το εσωτερικό ενός μεγάλου ναυάγιο που βρίσκεται στην παραλία, τους οποίους τα κύματα είχαν σπάσει στη μέση, με την κάμψη σε αμβλεία γωνία. . Έτσι θα μπορούσατε να δείτε αδυνατισμένος σταλαχτητες τους, των οποίων οι αιχμες στέφετονται σε άνισης σειράς ύψη. Μεσα οι ογκόλιθοι διακρινονταν να ομοιαζουν ως φορτίο που παραμένει χτυπημένο από τα κύματα, και όπως η δύναμη της ζωγραφικής φωτοσκιάσεις του φεγγαριού,ειχαν ζωγραφικη δυναμη η οποία πιστεύεται είδε, ανάμεσα σε χιλιάδες πράγματα ναυτικά λάφυρα, τα πτώματα μισοκαταβρόχθισμενα από τα ψάρια, μούμιες, σκελετοίους όλοι οι νεκροί κοιμούνται, βαθιά ήσυχο, όπως και για μεγάλο χρονικό διάστημα για να αναφερθώ στη μεγάλη....



Ρίχνουν τον εαυτό του-σε αυτό. . Όσοι έχουν εισέλθει δεν έχουν βγει και πάλι, και είναι κρίμα, γιατί μας είχαν πει τι συνέβαινε εκεί. Το στόμα του σπηλαίου βρέθηκε κάποια απόσταση από εμάς, αλλά πριν από δύο χρόνια οι ανθρακωρύχοι, σκάβοντας σε αυτό το site, ανακάλυψαν μια ρωγμή στον βράχο, που ακούγεται από το ίδιο νερό που βράζει για την κύρια στόμα. Αυτή η σχισμή θα πρέπει να επικοινωνήσουν στοαεκεί, όπου η πνοη που ανεβαίνει και κάτω από τον πίδακα. Μέχρι την ημέρα μπορείτε να το δείτε τέλεια, στην αριστερή πλευρά για να φτάσετε εκεί. . Υπάρχει ένα άνετο κάθισμα. Μερικοί άνθρωποι φοβούνται την προσέγγιση, κάθομουν εκεί πολύ συχνά να ακούσει την φωνή .Βαθιά απήχηση. . Και πράγματι, κύριε, εμείς φαίνεται να μιλήσει στο αυτί. . Η Νέλα λέει και ορκίζεται ότι ακούει τα λόγια που υποτειθεται οτι λενε και που τα διακρίνει με σαφήνεια. Εγώ, ειλικρινά, δεν έχω ακούσει ποτέ τις λέξεις που αυτη ισχυριζεται οτι ακουει, αλλά ένα ψίθυρο που μοιαζει σα μονόλογος ή ο διαλογισμός, που μερικές φορές φαίνεται λυπημένος, χαρούμενος μερικές φορές, μερικές φορές θυμωμένη, άλλοτε σκωπτική.

«Δεν ακούω θόρυβο, αλλά ...γάργαρο είπε γελώντας ο γιατρός.



ΜΙΑΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΑΠΟΣΠΑΣΜΑ



Πρεπει να ελπιζουμε παντα στα χειρωτερα.Ετσι ωστε να μην μας φανουν απογοητευτικα τα αποτελεσματα οταν αυτα ερθουν.............................................................................................................................................................

Φτωχη ισπανια ποσους αδικους φορους επ/οφελος καοιων επιτειδιων...που αποβλεπουν απο αυτους και μονο προσωπικο κερδος

.......



ΕΝΑ ΓΛΥΚΟ ΑΕΡΑΚΙ ΤΟΥ ΧΑΙΔΕΥΕ ΤΟ ΚΟΡΜΙ...ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΣΚΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΙ ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ

P.Galdos MIZERICORDIA , ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Κάνω όνειρα, γιατί θα μπορούσε να συμβεί, ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΣΥΓΚΡΙΣΗ, ότι όσοι πηγαίνουν εκεί Να έρχονται εδώ κι αυτό να μας φέρει τη λύση για τα δεινά μας. Κάτω από τη γη υπάρχει ένας άλλος κόσμος, και η αφή είναι να γνωρίζουμε πώς και όταν μιλάμε για το υπόγειο διαβίωσης.ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ Πρέπει να γνωρίζουν πόσο κακοί είμαστε εδώ και θα δούμε πόσο καλά πέρασαμε πάνω από εκεί. Δεν ξέρω αν θέλω να πω, πως δεν υπάρχει δικαιοσύνη, και ότι θα ονειρεύονται όλοι θέλουμε και ονειρευόμαστε, μια εικασία, εδώ θα φέρει δικαιοσύνη "

P.GALDOS ((ΕΛΕΟΣ)) [mizericordia] ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

ΕιχεΔύο πλευρές, [Η ΚΟΙΝΟΤΙΤΑ ΤΟΥ Σ.Σ.]όπως γινεται με ρικούς ανθρώπους, η κοινότητα του Σαν Σεμπαστιάν ......η καλύτερα οπως γινεται με την εκκλησία ... δύο πρόσωπα .Είναι σίγουρα αστείο : με Τ/Ο ΝΑ ΤΗΣ ματι τις ΕΒΛΕΠΕ ΜΙΑ φτωχογειτονιά ΣΤΟΝ δρόμο enfilándolos Canizares, & με το άλλο στην πλατεία Εμπορίου.. [ Αγγέλου Εξοχότης.] Μπορεί να έχετε παρατηρήσει και στις δύο πλευρές χαμογελώντας πικρά .Η ΜΙΑ Είναι η πιο αγνή της Μαδρίτης, στην οποία η αρχιτεκτονική φυσιογνωμία και Η ηθική ενώνονται όμορφα. . Στο πρόσωπο του Νότου αφθονεί αυτό, Πάνω από μια πόρτα με ενα στυλ χυδαίου μπαρόκ εικόνα του αγίου μάρτυρος ητανε γερμενη σε μια σταση η οποια εμοιαζε..χορευτικη και οχι η (στη) στάση θρησκευτικου μαρτυρα, στον Βορρά, απογυμνωμένο από τα στολίδια, φτωχά και απο κάθε τι το χυδαίο, υψώνεται το κάστρο που ήτανε σα να μπορούσε να κάνε οσους το βλέπαν νά πιστεύουν ότι έχει στηριχθεί επάνω σε 2 βάζα(ΕΤΣΙ ΕΜΟΙΑΖΕ).

MIZERICORDIA,GALDOS *FRAGMENT*

Benito Pérez Galdós Benito Perez Galdos Misericordia (fragmento) Έλεος (απόσπασμα) " más arriba del entrecejo. " ΕιχεΓλυκιά φωνή, σε κάποιο βαθμό ακόμα αυστιρη.. και καλή εκπαίδευση, καιτο σκοτεινό πρόσωπό της δεν ήταν χωρίς κάποιο ενδιαφέρον χάρη, και αναλογη με τα γηρατειά, ειχε μια θολή χάρη και εμοιαζε σα μισιλιποθυμη. Περισσότερο από το ήμισυ της οδοντοστοιχίας διατηρούντανε. Τα μάτια της, μεγάλα( και σκούρα κόκκινα τα ακρα τους) είχαν χαλασει εί μόνο από την ηλικία και το κρύο του πρωίνου. Η μύτη της έσταζε στα τα δάχτυλά τηςοταν ακουμπισμενα ααυτα πανω στο γραφειο τα εβαζε,ΗΤΑΝ οι αρθρωσεις της ζαρωμένες και πρήσμενες στις , ετσι ωστε εμοιαζαν λες και τα χερια της δεν καταλήγαν σε νύχια . Ηταν τα χέρια της σαν πλύστρας και διατηρούνταν ακόμα υγιεινής. φορούσε φαρδιά μαύρη ζώνη στο μέτωπο, σσα μαύρο μαντήλι , και μαύρο μανδύα και φόρεμακλασικο καλύτερο από εκείνα των άλλων ηλικιωμένων. Με αυτό ειδών ένδυσης και με τησυναισθηματική και γλυκιά έκφραση στο πρόσωπό της, ακόμα και αποτελείται από γραμμές, έμοιαζε με τη Santa Rita de Casia και ολες εκεινες τις αγιεςπου περπάτησαν μέσα από τον κόσμο σε μετάνοια. Απο εκείνη έλειπε μόνο ο σταυρός και το τραύμα στο μέτωπο, ενώ η ίδια μπορούσε να πιστέψει τότι ήταν η αυτο το σημαδι στο μέγεθος ενός μπιζελιού, στρογγυλο, μπλε, που βρίσκοται περίπου μισή ίντσα πάνω από τα φρύδια. "

Δημοφιλείς αναρτήσεις

• 

  (χωρίς τίτλο)

    Antología de la Zarzuela - Parte 1 de 2 Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983) Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983...
• 

  ΩΡΑΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΡΟΖΑ ΤΟΥ Γ.ΑΝΤΟΛΦΟ ΜΠΕΓΚΕΡ={{ Εκεί, στις σκοτεινές γωνιές του νου μου, γυμνά και μαζεμένα, κοιμούνται τα παράξενα παιδιά της φαντασίας μου, περιμένοντας σιωπηλά την Τέχνη να τα ντύσει με τον λόγο, για να μπορέσουν να εμφανιστούν με αξιοπρέπεια στην σκηνή του κόσμου. Γόνιμη, όπως η ερωτική κλίνη της Φτώχειας και ίδια με έκείνους τους γονείς που κάνουν περισσότερα παιδιά απ' όσα μπορούν να θρέψουν, η Μούσα μου συλλαμβάνει και γεννά στο ιερό του κεφαλιού μου, γεμίζοντάς το με αμέτρητα πλάσματα που, ούτε η δουλειά μου, ούτε τα χρόνια ζωής που μου απομένουν, θα ήταν αρκετά για να τους δώσουν μορφή. Κι εδώ μέσα, γυμνά και ασχημάτιστα, μπλεγμένα και ανακατεμένα σε απερίγραπτη σύγχυση, τα νιώθω κάποιες φορές να ταράζονται και να ζουν μια ζωή σκοτεινή και παράξενη, όμοια με εκείνη των μυριάδων σπόρων που βράζουν και δονούνται σε μια αιώνια επώαση στα σπλάχνα της γης, χωρίς να βρίσκουν αρκετές δυνάμεις για να βγουν στην επιφάνεια και να γίνουν, με το φίλημα του ήλιου, λουλούδια και καρποί}}...................................................................................................................ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΕΖΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΚΑΙ ΜΥΘΟΥΣ={{{ He also wrote some narrative pieces in prose, "Narraciones", which are loaded with imagination and implausibility, such as "Memorias de un Pavo" (Memoirs of a Turkey) in which, as the title implies, he describes the trip of a turkey from its home farm to the city, and its purchase to be eaten, when its writings are discovered inside the already cooked body.-}}}

    Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ - Βικιπαίδεια το μικρό βιβλίο των θαυμάτων. Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ -  ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ E...
• (χωρίς τίτλο)

    Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) -  G.P.DE LA MIRANDOLA Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) - Βικιπαίδεια
• 

  Ρ.Γ.ΔΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ

  Ramón Gómez de la Serna - Greguerías Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008 17:17 Vicky Rouska 1 2 3 4 5 O Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα γεννήθηκε το...
• 

  valle inclan [[ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΦΟΙΗΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΔΡΕΑΔΗ

  Ο Alejandro Sawa Martínez ΗΤΑΝ  ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ ΤΟΝ ΙΝΚΛΑΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΕΞΠΡΕΣΙΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΠΕΝΤΟΝ[[ΤΑΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ...
• 

  M.Fernandes

  Μια χαρά χαμηλού επιπέδου είστε... Τι φωνάζετε; Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2006 Μιγκέλ Ερνάντεθ, Ελεγεία ...
• 

  RAMON DE CAMPOAMOR AND OTHER SPANISH ROMANTICS

  necessary. In this respect, as in others, Romanticism prefigured the modernist audacities of the end of the century. [ edit ] José de Espr...
• PIO BAROJA...MEDITATIONS

  . Στοχασμοί γιά την Φύση και το Σύμπαν . Στοχασμοί γιά την Κοινωνία και τον Άνθρωπο . Στοχασμοί γιά τον Έρωτα και τον Γάμο . Στοχασμοί γιά τ...

MADRID GALDOSIANA

Madrid as seen by galdós Μαδρίτη, όπως φαίνεται από Galdós

A journey through Madrid´s symbolic places, as depicted in Miau Ένα ταξίδι μέσα από μέρη με συμβολική σημασία της Μαδρίτης, όπως απεικονίζεται στο Miau

More than a century has gone by since Benito Pérez Galdós wrote his novel Miau at the end of the 19th century. Περισσότερο από έναν αιώνα έχει περάσει από τότε που Benito Pérez Galdós Miau έγραψε το μυθιστόρημά του στα τέλη του 19ου αιώνα. In this realistic novel written after his other brilliant novel Fortunata y Jacinta , Galdós gives an in-depth description of places, streets and houses in 19th century Madrid, more specifically in the area of Las Comendadoras. Σε αυτό το ρεαλιστικό μυθιστόρημα γραμμένο μετά την άλλη λαμπρή μυθιστόρημα Fortunata του y Jacinta, Galdós δίνει μια σε βάθος περιγραφή των θέσεων δρόμους, σπίτια και στη Μαδρίτη του 19ου αιώνα, ειδικότερα στην περιοχή του Λας Comendadoras. His talent for accurately describing the scenes enables us to identify and visit, even today, many of the places that inspired the famous writer. Το ταλέντο του για την ακριβή περιγραφή των σκηνών που μας δίνει τη δυνατότητα να εντοπίσει και να επισκεφθείτε, ακόμη και σήμερα, πολλές από τις θέσεις που ενέπνευσε τον διάσημο συγγραφέα.

A Little about the Novel Λίγα λόγια για τα νέα

In 1888, when Benito Pérez Galdós was at the height of his creative activity, he published Miau , a novel centred on the character of redundant civil servant Ramón Villamil , at the time when power was alternating between Cánovas del Castillo and Sagasta. Το 1888, όταν ο Μπενίτο Pérez Galdós ήταν στο αποκορύφωμα της δημιουργικής δραστηριότητας του, που δημοσίευσε Miau, ένα μυθιστόρημα με επίκεντρο τον χαρακτήρα των απολυμένων δημόσιος υπάλληλος Ramón Villamil, κατά τη στιγμή της εξουσίας εναλλάσσονται μεταξύ Canovas del Castillo και Sagasta.

Miau tells the story of three women living above their means; that of a boy in ill health, Luisito, who sees God in his dreams; and that of his father Víctor Cadalso , an unscrupulous man who triumphs despite his culpable behaviour. Miau αφηγείται την ιστορία τριών γυναικών που ζουν πάνω από μέσα τους? Ότι ένα αγόρι με προβλήματα υγείας, Λουιζίτο, ο Θεός που βλέπει στα όνειρά του? Και αυτή του πατέρα του Víctor Cadalso, έναν αδίστακτο άνθρωπο που θριαμβεύει παρά υπαίτιας συμπεριφοράς του. In other words, it is the story of the Villamil family who, having hit hard times, has to seek sustenance from others in the form of charity. Με άλλα λόγια, είναι η ιστορία της οικογένειας Villamil ο οποίος, αφού χτύπησε δύσκολες στιγμές, πρέπει να αναζητήσουν τροφή από τους άλλους, με τη μορφή της φιλανθρωπίας.

The house that inspired Galdós for the family home in his novel, "Was in Calle de Quiñones , opposite the women's prison"; more precisely, on the first floor of number 3. Το σπίτι που ενέπνευσε Galdós για το σπίτι της οικογένειας στο μυθιστόρημά του, "Ήταν στην Calle de Quiñones, απέναντι από φυλακή των γυναικών"? Πιο συγκεκριμένα, στον πρώτο όροφο του αριθμού 3. The structure of this entire area, which has now become a residential zone, is conserved exactly as Galdós described it. Η δομή αυτής της ολόκληρης της περιοχής, η οποία έχει γίνει τώρα μια κατοικημένη ζώνη, διατηρείται ακριβώς όπως το περιέγραψε Galdós.

Religious Scenes Θρησκευτικές σκηνές

Meanwhile, the residence that this writer from the Canary Islands chose for his characters was located very close to the convent church of Las Salesas Nuevas , which stands in Calle San Bernardo number 72, and where the family went to pray with the rosary. Εν τω μεταξύ, η κατοικία που αυτή η συγγραφέας από τα Κανάρια Νησιά επέλεξε για τους χαρακτήρες του, βρισκόταν πολύ κοντά στην εκκλησία μοναστήρι του Λας Salesas Nuevas, η οποία βρίσκεται στην Calle San Bernardo αριθμός 72, και όπου η οικογένεια πήγε να προσευχηθεί με το κομπολόι. This building, in neo-classical style on the inside, and very sober-looking on the outside, suffered the disentailment of Mendizábal and was the base for the Complutense University in 1842. Αυτό το κτίριο, σε νεοκλασικό στυλ στο εσωτερικό, και πολύ νηφάλια το μέλλον στο εξωτερικό, υπέστη την disentailment της Mendizabal και ήταν η βάση για το Πανεπιστήμιο Complutense της το 1842.

Opposite this building is the church of Montserrat , where Luisito played with his friend Silvestre Murillo, son of the verger. Απέναντι από αυτό το κτίριο είναι η εκκλησία του Μονσεράτ, όπου Λουιζίτο έπαιξε με τον φίλο του Σιλβέστρ Murillo, γιος του εκκλησιαστικού. This 18th century church was occupied by the Benedictines from 1645 and suffered, along with many others, the disentailment of Mendizábal, after which it ceased to be a convent and became just a church. Η 18η αιώνα εκκλησία καταλήφθηκε από τους Βενεδικτίνων του 1645 και υπέστη, μαζί με πολλούς άλλους, η disentailment της Mendizabal, μετά την οποία έπαψε να είναι ένα μοναστήρι και έγινε μόνο μια εκκλησία.

The convent rooms of this work of Pedro de Rivera , nowadays used as an elderly people's home, became the first women's prison in Madrid. Τα δωμάτια του μοναστηριού αυτού του έργου του Pedro de Rivera, που σήμερα χρησιμοποιείται ως οίκος ηλικιωμένων ατόμων, έγινε φυλακή των πρώτων γυναικών στη Μαδρίτη. From the church, behind the gate of the choir, Galdós recounts that hundreds of prisoners could be heard praying. Από την εκκλησία, πίσω από την πύλη της χορωδίας, Galdós αφηγείται ότι εκατοντάδες κρατούμενοι θα μπορούσε να ακούσει προσεύχεται. In those days the Cristo de Cuero, a sculpture of Christ made out of cowhide and human hair, and a replica of the one in Burgos cathedral, was already inside the church. Σε εκείνες τις ημέρες η Cristo de Cuero, ένα γλυπτό του Χριστού φτιαγμένα από δέρμα αγελάδας και τα ανθρώπινα μαλλιά, και ένα αντίγραφο του ένα καθεδρικό ναό στο Burgos, ήταν ήδη μέσα στην εκκλησία.

In Miau , Galdós tells how Luisito suffered from fainting fits in which he would see God in the form of an old blind man. Σε Miau, Galdós λέει πώς Λουιζίτο υπέφερε από λιποθυμία ταιριάζει στο οποίο θα δούμε τον Θεό με τη μορφή ενός παλιού τυφλού. The murmuring of the prisoners worried the boy just as much as the dark figure, so much so, in fact, that he would try not to fall into one of his fainting fits through fear of encountering the Cristo de Cuero come to life, rather than the gentle old man. Το κελάρυσμα των κρατουμένων ανησυχούν το αγόρι, όπως ακριβώς και η σκοτεινή φιγούρα, σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ότι θα προσπαθήσει να μην πέσει σε μία από λιποθυμία του ταιριάζει μέσα από το φόβο της συνάντησης ο Cristo de Cuero έρχονται στη ζωή, παρά η απαλή γέρος.

Plaza de las Comendadoras Plaza de las Comendadoras

Another scene in which Pérez Galdós located many of the episodes of his novel was the Plaza de las Comendadoras, at the end of Calle Quiñones. Μια άλλη σκηνή στην οποία Pérez Galdós βρίσκονται πολλά από τα επεισόδια του μυθιστορήματος του ήταν η Plaza de las Comendadoras, στο τέλος της Calle Quiñones. This is where mothers gathered with their children, and Luisito with his grandmother. Αυτό είναι όπου συγκεντρώνονται οι μητέρες με τα παιδιά τους, και Λουιζίτο με τη γιαγιά του. The Plaza is enclosed by restored buildings and the convent and church of the Comendadoras de Santiago (17th century), where Víctor Cadalso meets with his sister-in-law to suggest they elope together. Το Plaza περιβάλλεται από αναπαλαιωμένα κτίρια και το μοναστήρι και η εκκλησία του Comendadoras de Santiago (17ος αιώνας), όπου συναντά Víctor Cadalso του με την αδελφή-σε-δικαίου που να υποδηλώνουν ότι elope μαζί.

In old times, this whole area was made up of produce gardens and crops. Στα παλιά τα χρόνια, όλη αυτή η περιοχή αποτελείται από κήπους και καλλιέργειες παραγωγής. There were lemon and orange trees, hence the Plaza de los Guardias de Corps, where Luisito's school was located, and which no longer exists, being known as the Plaza del Limón (Lemon Square). Υπήρχαν λεμονιές και πορτοκαλιές, ως εκ τούτου, η Plaza de los Guardias de corps, όπου το σχολείο Λουιζίτο βρισκόταν, και το οποίο δεν υπάρχει πια, που είναι γνωστή ως πλατεία Plaza del Limón (λεμόνι Πλατεία). In this place the emblematic Cuartel del Conde Duque barracks building is also located. Σε αυτόν τον τόπο η εμβληματική Cuartel del Conde Duque κτηρίου των Στρατώνων, βρίσκεται επίσης.

Galdós recounts how Ramón Villamil, faced with his family's troubles, wrote letters to "the personal manager, to Señor de Pez, to Sánchez Botín and to all those who can help me out of this situation". Galdós εξιστορεί πώς Ramón Villamil, αντιμέτωποι με τα προβλήματα της οικογένειάς του, έγραψε επιστολές προς «το προσωπικό διευθυντή, να σενιόρ de Pez, να Sánchez Botin και σε όλους εκείνους που μπορεί να με βοηθήσει από αυτή την κατάσταση". Thus, Luisito, acting as messenger, runs through the streets of Madrid such as the Calle del Pez, which was particularly lively in the Galdós era. Έτσι, Λουιζίτο, που ενεργεί ως αγγελιοφόρος, τρέχει στους δρόμους της Μαδρίτης, όπως το Calle del Pez, η οποία ήταν ιδιαίτερα έντονη στην εποχή Galdós. This street takes its name from a 16th century granite plaque that Juan Coronel had made to console his daughter, saddened by the death of the last of the fish they had found in the puddles made in the area to water the crops. Αυτός ο δρόμος παίρνει το όνομά του από μια πλάκα από γρανίτη 16ο αιώνα ότι ο Juan Coronel είχε κάνει για να παρηγορήσει την κόρη του, θλιμμένοι από το θάνατο του τελευταίου από τα ψάρια που είχαν βρεθεί στις λακκούβες γίνονται στην περιοχή για να ποτίσει τα φυτά.

The Streets Οι δρόμοι

Amongst the streets that Luisito passed through is the Calle de los Reyes, where, at number 5, the house that inspired Galdós for the home of Quintana, Víctor Cadalso's sister, still stands. Ανάμεσα στους δρόμους που Λουιζίτο περάσει είναι η Calle de los Reyes, όπου, στον αριθμό 5, το σπίτι που ενέπνευσε Galdós για το σπίτι της Quintana, αδελφή του Βίκτορ Cadalso, εξακολουθεί να ισχύει. She is well off thanks to her religious items business, and so takes in the boy to get him out of poverty. Είναι πολύ μακριά χάρη στη θρησκευτική επιχείρησή της στοιχεία, και έτσι παίρνει το αγόρι για να τον βγάλει από τη φτώχεια.

Very close to this spot, in Calle de la Puebla, is the convent of the Mercedarias de Juan de Alarcón . Πολύ κοντά σε αυτό το σημείο, στην Calle de la Puebla, είναι το μοναστήρι του Mercedarias de Juan de Alarcón. On the way to this building, on the same street, is the church of San Antonio de los Alemanes, a jewel in Madrid's artistic heritage, and which was a Portuguese hospital in the 17th century. Στο δρόμο προς το κτίριο, στον ίδιο δρόμο, είναι η εκκλησία του San Antonio de los Alemanes, ένα κόσμημα στην καλλιτεχνική κληρονομιά της Μαδρίτης, και το οποίο ήταν ένα νοσοκομείο στην πορτογαλική τον 17ο αιώνα. Its value lies in the recently restored frescos that adorn the walls and ceiling, the latter being the work of Juan Carreño . Η αξία της έγκειται στο πρόσφατα ανακαινισμένο τοιχογραφίες που κοσμούν τους τοίχους και την οροφή, το τελευταίο είναι το έργο του Χουάν Carreño.

"On arriving at Calle de la Puebla, Luisito was so tired that, in order to regain his strength, he sat down on the step of one of the three gridiron doors that the convent of Don Juan de Alarcón has in this street. No sooner had he sat down on the cold stone, than he was overcome by a deep slumber, a sensation not unknown to the boy". "Κατά την άφιξή του στην Calle de la Puebla, Λουιζίτο ήταν τόσο κουρασμένος που, προκειμένου να ανακτήσει τις δυνάμεις του, κάθισε στο βήμα μιας από τις τρεις πόρτες σχάρα ότι το μοναστήρι του Don Juan de Alarcón έχει σε αυτό το δρόμο. Όχι νωρίτερα είχε κάθισε στο κρύο , από ό, τι είχε ξεπεραστεί από ένα βαθύ λήθαργο, μια αίσθηση που δεν άγνωστη στο αγόρι ". Thus, Galdós recounts the boy's first vision: in a convent now converted into a school, founded by María de Miranda in 1609, although it bears the name of her executor, who took it upon himself to finish the work. Έτσι, Galdós αφηγείται πρώτο όραμα του αγοριού: σε ένα μοναστήρι που μετατρέπονται τώρα σε ένα σχολείο, που ιδρύθηκε από τον María de Miranda το 1609, αν και φέρει το όνομα του εκτελεστή της, ο οποίος πήρε την ευθύνη να τελειώσει το έργο.

Μ.Π.ΓΚΑΛΝΤΟΣ =[[ΧΑΛΜΑ]] ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΙΟ

ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ [[ΧΑΛΜΑ]] Η ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛΙΚΟ ΤΙΤΛΟ=[[ΒΙΡΙΔΙΑΝΑ]] (Ονομασια ποητικη που παραπεμπει στη φωτεινη καλοσυνη και ηθικη στην οποια οδηγησαν την ηρωιδα καποιες πικρες προσωπικες της απογοητευσεις) ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΓΝΩΣΤΑ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΔΙΑΣΚΕΥΕΣ ΤΟΥ ΜΠοΥΝΙΟΥΕΛ (Που σκανδαλησαν κοινο και καθεστωτα οταν αυτα παρουσιαστηκαν) ειναι πιο δημοφιλη εκτος Ισπανιας Απο τις κινηματογραφικες τους διασκευες.ΚΑΠΟΙΟΣ χαρακτηρησε τον ΓΚΑΛΝΤΟΣ σαν εναν [[ΑΔΟΞΟ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ]] Και ειxε δικιο δεδομενου οτι το εργο του πιο πολυ ταιριαζει στη μοιρολατρια-την βαθεια ψυχολογια και τον πεσιμισμο η την μυστικοπαθεια του Ρωσου ρεαλιστη -παρα σε συγραφεις που ο Γκαλντος θαυμαζε [ΔΗΛ.ΤΟΝ ΝΤΙΚΕΝΣ Η ΤΟΝ ΜΠΑΛΖΑΚ]

Ξαναδιαβάζοντας στιγμές της Halma τ η οποία συνεχίζει τις περιπέτειες του Nazarin αλλά δυστυχώς δεν ξέρουμε πώς τελειώνει ,θα ενταχθούν ενδιαφέροντες χαρακτήρες στην ιστορία οπως ο Μαρκήσιος ντε Feramor και πάνω απ 'το παράσιτο »Urrea, ο ξάδελφος εξοφλημενος και ανυπάκουος και είναι σε θέση να αφήσει την προηγούμενη ζωή οπως του του έχει πει Halma.Ποσο δονκιχωτικα στοιχεία και ιδέες για να κάνει μια πραγματική αναρχική κριτική των αναποτελεσματικών και παρωχημένων σύστηματων πρόνοιας που πραγματοποιούνται τόσο από κρατικές και εκκλησία, αρκετά κατά τρόπο ενδιαφέροντα είναι ένας ιερέας ο οποίος θεωρήθηκε τρελός. αναρχική Οδηγιtrα προς τους ανθρώπους πιο άκαμπτη & επίπεδη (σα χαρακτήρας] ειν η κόμισσα του Halma που στην πράξη δεν είναι παπα μια ατομιστρια φιλανθρωπιστρια. ...που παιρνει αλλους δρομους απο τους δρόμους του Nazarin χωρίς να κλείσει έναν κύκλο ... επανεμφανίζεται ένα μυθιστόρημα; Μπορεί να αρέσει περισσότερο ή λιγότερο απο αλλα του Galdós μυθιστορήματα, αλλά πάντα διδασκει νέες ιδεες

-Η προειδοποίητικη αυτή παρουσίαση σχετικά με την αυθεντικότητα του έργου, η πίστη και η δύναμη που η Halma είναι πιθανό να ειναι η γεματη μυστικισμο και ιδρυτής μιας νέας κοινωνικής εργασίας. Νομίζω ότι το αρχικό σχέδιο του Galdós ήταν διαφορετικο, σκέφτηκε να κρατήσει τον τόνο του Nazarin αλλά κάποια στιγμή άλλαξε γνώμη.

-.Μου άρεσε το εργο, αλλά δεν έχω πειστεί γιατί οGaldós εξετάζει με σοβαρότητα το θέμα της μυστικιστικής «εθνικιστικοτητος». Αυτή είναι η μεγαλύτερη αντίθεση που βλέπω με το βιβλιο-Nazarin. Προς τιμήν του, πρέπει να πω ότι η επιλογή μιας πολύ απλής διαδικασίας. Θα σιωπήσει τις περισσότερες φορές, βάζοντας την προσωπικότητά του στις ενέργειες και τις σκέψεις των δύο κεντρικών χαρακτήρων στη μέση του μυθιστορήματος, Πατέρα Florez και Χαλμα Είναι αυτοί που για τουσ οποιους εγείρει το ζήτημα της τρέλας ή πίστη. Μόλις φύγει οFlórez, οGaldós τοποθετει στη σκηνή άλλο ιερέα του pot ο Άγιος Αυγουστίνος, αλλά αποτρέπει το δράμα κάνοντας Αυτό που με έπεισε περισσότερο είναι η αρχή του μυθιστορήματος, η οποία εξακολουθεί να συνδέεται με την προηγούμενη. Το ταξιδι της Halma να πέρα ​​από τη θάλασσα στην Ελλάδα δίνει την εικόνα μιας χήρας με μικρό ενδιαφέρον για την επιστροφή στην οικογένειά απο την οποια προερχεται. Περνά πολλές λύπες και δυστυχίες (ή περιπέτεια), αλλά ταξιδεύουν μόνοι τους, πλέουν σε πολλά πλοία, και τα ταξίδια μεταξύ τους ναυτικούς. Μερικές φορές επιστρέφουν στα λιμάνια όπου αυτη έζησε, κάνει κρουαζιέρες. Το επεισόδιο της σχέσης με τον ξάδελφό του μακαρίτη σύζυγόυ της είναι το κλειδί.

Είναι πολύ διαφορετικά, υπάρχει πάνω από όλα σε μια πολύ ισχυρή ιδεολογική επιβάρυνση. . Η κοινωνική κριτική είναι λιγότερο λεπτή και μοραλιστικολογικη απο αυτη που υπαρχειβρέθη στο εργοNazarin είναι εδώ ένα. Casi sirve como escusa para exponer sus ideas. Σχεδόν χρησιμεύει ως δικαιολογία για να εκφράσουν τις ιδέες τους.

ηΗ Halma είναι μια εξαιρετικά παράλληλη ΗΡΩΙΔΑ με το Nazarin με μεγαλύτερη κοινωνικότητα. . αλλά και οι 2 κρίνονται από το κοινωνικό τους περιβάλλον με παρόμοιους τρόπους. Αυτες οι αντιθέσεις στον τύπο των φιλανθρωπιών των κυριων της αστικής κοινωνίας που κάνουν ελεημοσύνη και φιλανθρωπικές οργανώσεις τους με ένα είδος απόλυτης αγάπης με τον ίδιο τρόπο που ο Nazarin κανει φιλανθρωπία μονο και μονο για φιλανθρωπικούς σκοπούς, χωρίς κοινωνική εργασία να εχει τοσο πολυ σημασια γι/αυτον. Η Halma προσελκύεται από την αρχή από την προσωπικότητα του Nazarin και αποφασίζει να γίνει το επίκεντρο της κλίση του. Η Halma ζει και έξω από τις κοινωνικές συμβάσεις που θέτουν στο κέντρο της κουτσομπολιά και συκοφαντίες.



Συναρπαστική η ιδεολογική, η έννοια του μυστικισμού, καθώς τα ρεύματα της σκέψης που μετακινούνται στο χρόνο: η ρωσική σπιριτουαλικοτητα, μια επιστροφή του θρησκευτικού μυστικισμού στο ρομαντικό στοιχειο και μια εφεση στις αναρχικές ιδέες.Υπαρχει εδω και ο έντονος επικριτήςμος της υποκρισίας και της αστικής θρησκευτικότητας. η οποία εμφανίζεται ως ένα από τα κεντρικά θέματα του μυθιστορήματος. υπαρχει και μια καθαρα Δονκιχωτική φλέβα που τονίζεται μαζικαι η επίσημη παιχνίδιαρικη διαθεση της λογοτεχνίας σε σχεση με την της πραγματικότητα.



Φαίνεται ότι ειναιένα πολύ σύγχρονο μυθιστόρημα και προκλητικο. Ο Galdos ΣΕυτό είναι μεγάλειωδης!



ΛΕΕΙ Ο ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΜ ΒΙΡΙΔΙΑΝΑ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΗΘΥΣΤΟΡΗΜΑ ΧΑΛΜΑ ΤΟΥ ΓΚΑΛΝΤΟΣ ΟΤΙ=[[Έχω ένα τέταρτο των νέων και μέχρι σήμερα έχει λίγο να κάνει με την ταινία που υποτίθεται ότι θα εμπνεύσει τους: ο κεντρικός χαρακτήρας και η κλίση του λίγο περισσότερο. . Δεν έχει ξεκινήσει ακόμα το έργο της φιλανθρωπίας.Υπάρχει ΣΕ ΑΥΤΟ ενας ισχυρος χλευασμος που επικρίνει την αστική τάξη και τηχυδαία έννοια της σκέψης για την πολιτική και οικονομική πραγματικότητα της χώρας. Ένα μυθιστόρημα είναι πολύ πιο αστικόκέντρικο, όταν η πλούσια αστική τάξη με τους καλούς της τρόπους ειναι υποκριτικη.Η πρotaγωνistρια εμφανίζεται ως επίμονη, στηνπεισματική υπεράσπιση των αρχών της αλλά ο στόχος της δεν εμφανίζεται ακόμα πολύ ορίζεται.Η αφήγηση είναι κτισμένη ως επί το πλείστον γύρω από μερικές παρεμβάσεις στο διάλογο με τον αφηγητή. Μερικές φορές έχει κανείς την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα παιχνίδι]].

Στο εργο αυτο-Ο μαρκήσιος και μαρκησία φαινονται να μοιαζουν σωματικά με αυτό που πραγματικα,ήταν.ηταν και οι δυο ίσοι σε δικαιωματα , παρόλο που αυτη σχεδόν όμορφη ΕΙΧΑΝ Ίδια εμφάνιση, την αναπνοή, κινήσεις των μυών του προσώπου, τον σοβαρήο αέρα το μέτωπο,τον ανεπαίσθητο τρόμο των ρουθουνιών τους, το πως χρησιμοποιουσε πώς να φέρει τα γυαλιά, καθώς ήταν μυωπική, το στόμα, το χαμόγελο της καλής παιδείας και όχι την καλοσύνη. Είπε ένας χορατατζης και πειραχτηρι που ηταν, φίλος της οικογένειαςοτι αν ένας από αυτούς έχασε τη ζωή του, ο επιζών θα είναι χήρος ο ίδιος.

Έχει ένα πολύ ευέλικτο ρυθμό και η δράση λαμβάνει χώρα στις ελληνικές θάλασσες. Οι χαρακτήρες που φαίνονται με γρήγορες πινελιές, και θυμιζουνπερισσότερο χαρακτήρες του πνευματιους παρά σωματικ0υς-υλικους.[ΕΞ ΟΥ ΚΑΙ ΧΑΛΜΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΨΥΧΗ]



Αυτό το μυθιστόρημα λεει ο Μπουνιουέλ οτιεκτός απο τις αλαγες των ονοματων δεν ειναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο παρα μια αυξομοιωση του φιλμ του=[[ΒΙΡΙΔΙΑΝΑ]]Σε αυτά τα μυθιστορήματα ο Galdos ΕΙΝΑΙ αντικληρικός και με επαναστατικη φλεβα. Συνεχίζει δε να επιστήσει με οξύτητα ..καθε κοινωνικο κατεστημενουΈχει ειπωθεί επίσης ότι σε αυτές τις μυθιστορήματα είναι αυτό που αργότερα θα επιρεασει τον ΙΓΚΛΑΝ στο να δημιουργησει το γκροτέσκο με στυλ του. Αυτό το μίγμα του Ισπανικου νατουραλισμού με μεγάλη δόση χιούμορ, είναι πολύ κοντά στο εξπρεσιονισμό. Αφνοντας το πικρο του αισθητηριο σαν μαι χειμαζουσα μια δεξαμενή τεράστιας θλίψης. Ο Μπουνιουέλ βρεθεί σε αυτή τη σειρά των μυθιστορημάτων ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ένα όραμα ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟ πολύ κοντά στο ΕΡΓΟ ΤΟΥ Γκαλντος για ένα θρησκευτικό θέμα.



_________________ _________________



Λοιπόν, "Halma" είναι μέρος της σειράς μυθιστορημάτων για την φιλανθρωπία και την καθολική χριστιανική πνευματικότητα και ο Galdós έγραψε τότε τον κυκλο του Torquemada , που ξεκίνησε με "Angel Guerra" και θα κορυφωθεί με το "Mercy". Οι παραλληλισμοί με τον Δον Κιχώτη, και ιδίως με το δεύτερο μέρος του Δον Κιχώτη είναι ακόμα εμφανεις. Έτσι ο Nazarin αλλα και η ΧΑΛΜΑ έχει γίνει ένας χαρακτήρας πραγματικα διαχρόνικος για μυθιστόρημα, του οποίου η πρώιμη περιπέτειες έχουν ήδη τεθεί σε χαρτί και να πάει στα χείλη όλων. Από την άλλη πλευρά, η περιπέτεια του μυθιστορήματος υπενθυμίζει τις περιπέτειες του Δον Κιχώτη και Σάντσο στο δικαστήριο του δουκων . Σκέφτηκα ότι ήταν ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, χρωματισμένο με ένα λεπτό χιούμορ, νόστιμο, με περιγραφές και τους διαλόγους και τους χαρακτήρες πλήρειςενδιαφέροντος (ο Μαρκήσιος του Feramor, η αδελφή του η κόμισσα του Halma, ο δύστροπος ξάδελφος Urrea, Πατέρα Manuel πόλη Flórez και το χωριό και Ο ιερέας Δον Ρεμiγio . ειναι οτι καλυτερο-το καλύτερο απο οτι ότι Galdós έγραψε ποτε, αλλά κατά τη γνώμη μου, περιέχει και αποσπάσματα που υπολείπονται καπως από τις πιο καλύτερες του σελιδες. και αυτο είναι επαρκής λόγος για να δικαιολογήσει την ανάγνωση.

dominguez

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου ▼  2025 (3) ▼  Απριλίου (1) Gustavo Adolfo Bécquer φράσεις που θα λατρέψετε [A... ►  Μαρτίου (1) ►  Φεβρουαρίου (1) ►  2024 (6) ►  2023 (3) ►  2022 (2) ►  2021 (3) ►  2020 (1) ►  2014 (1) ►  2013 (2) ►  2012 (14)

• 
  

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

ΕΚΑΝΕ ΛΟΥΤΡΑ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΝΕΑ.ΤΟ ΔΙΑΣΚΕΥΑΣΕ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ Η ΠΑΛΟΜΑ ΠΙΚΑΣΣΟ

Μια επιβλητική κόμισσα του 16ου αιώνα περνά τις μέρες της κλεισμένη στο απομακρυσμένο κάστρο της παρέα με τις πιστές της υπηρέτριες, στο βόρειο άκρο της Ουγγαρίας, στο νοητό σύνορο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Θα μπορούσε να είναι μια τυπική γοτθική ιστορία, μόνο που η κόμισσα έχει μια ιδιαιτερότητα: το μοναδικό πράγμα που την ευχαριστεί στ' αλήθεια είναι να ενορχηστρώνει σαδιστικά την κακοποίηση, τον βασανισμό και τη θανάτωση νεαρών κοριτσιών... Η Αργεντινή ποιήτρια Αλεχάντρα Πισαρνίκ διασκευάζει γοητευτικά τον διαβόητο μύθο της αιματοβαμμένης κόμισσας Μπάθορι και η -κατακόκκινη, λευκή και μαύρη- εικονογράφηση του εικαστικού Σαντιάγκο Καρούζο αναψηλαφίζει τον ίλιγγο, την καταδικασμένη ηδονή και τη φρίκη της αληθινής της ιστορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

φορμαλιστής=ο ληστης της φόρμας

ΟΙ ΤΡΕΛΟΙ ΤΗΣ ΒΑΛΕΝΘΙΑΤΟΥ Λ.ΝΤΕ ΒΕΓΚΑ ΠΑΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑϊΚΗ ΣΚΗΝΗ ΚΑΛΒΟΥ ΚΑΛΑΜΠΟΚΗ

Η κλασική φάρσα της Ισπανικής Αναγέννησης, όπου οι ήρωες παριστάνουν τους τρελούς και μπλέκονται στα πλοκάμια του έρωτα, από την πρώτη ματιά μέχρι τη ζήλια και την κρεβατομουρμούρα, παρουσιάζεται με τρία διαφορετικά φινάλε. Μέσα στο διάσημο τρελοκομείο της Βαλένθια συναντιούνται και ερωτεύονται ο Φλοριάνο, που προσποιείται τον τρελό για να γλιτώσει την σύλληψη για τη δολοφονία του πρίγκιπα Ρεϊνέρο, και η όμορφη Εριφίλα, που αφού τη λήστεψε και την εγκατέλειψε γυμνή ο υπηρέτης της, την πέρασαν για τρελή και την έκλεισαν μέσα. Οι δυο τους παριστάνουν τον Άμλετ και την Οφηλία για να τους πιστέψουν. Εμπόδιο στη σχέση τους βάζουν ο ψευτοδιανοούμενος διευθυντής του τρελοκομείου Πιζάνο, ο τρελός με τα καθήκοντά του αστυνομικός Λιμπέρτο, ο έμπιστος φίλος του Φλοριάνο, Βαλέριο, η ανιψιά του Πιζάνο, Φαίδρα και πολλοί ακόμα.

Αγαπάω πολύ όλα τα ζώα εκτως από εκείνα που διοργανώνουν ταυρομαχιες

ΚΑΠΟΤΕ Η ΟΛΓΑ ΚΟΚΛΟΒΑ ΕΙΠΕ ΣΤΟΝ ΠΑΜΠΛΟ ΠΙΚΑΣΣΟ ΠΩΣ=[[Ο ΓΙΟΣ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΥΑΛΑ ΜΕ ΣΕΝΑ.ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΙ ΤΟ ΠΟΤΟ]] ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΑΥΤΟΣ ΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΚΥΝΙΚΑ=[[ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΙΝΩ]]

Ο άντρας επιθυμεί τη γυναίκα, αλλά η γυναίκα επιθυμεί την επιθυμία του άντρα.

Ραφέλ Γκαγιέγο Μαδρίτη, 1974 Δημοσιογράφος και δραματουργός. Ως θεατρικός συγγραφέας, έχει δει στη σκηνή τα έργα του: Θλιμμένη πέφτει η βροχή (2022) Fake, (2021- Βραβείο καλύτερου έργου της Ένωσης Δημοσίων Θεάτρων των Βαλεαρίδων Νήσων), Λύκος, Kelly, μια παραγωγή του Teatre Principal της Πάλμα σε σκηνοθεσία Σέρτζι Μπελμπέλ, που κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Παράστασης της Ένωσης Δημοσίων Θεάτρων των Βαλεαρίδων Νήσων. Το δίπτυχο Els que recorden (Εκείνοι που θυμούνται), που το έγραψε μαζί με τον Τζαόμα Μιρό · Πικρό, με θέμα τον θάνατο του Φεδερίκο Gαρθία Λόρκα· Όσα δεν σου είπα, Pickford (μια μουσική κωμωδία χωρίς λόγια) και Ανταρκτική, με την οποία συμμετείχε στην προκήρυξη με τίτλο “Μυθοπλασίες” του Teatre Principal. Είναι επίσης συνεργαζόμενος συγγραφέας στη διασκευή του μυθιστορήματος La Malcontenta του Sebastià Alzamora. Η διασκευή αυτή τιμήθηκε με το Βραβείο Καλύτερης Δραματουργίας της Ένωσης Δημοσίων Θεάτρων των Βαλεαρίδων Νήσων. Έχει γράψει επίσης 15 μικρής διάρκειας θεατρικά έργα πολλά από τα οποία έχουν κοινωνικό περιεχόμενο. Το 2019-2020 ήταν φιλοξενούμενος συγγραφέας του Teatre Principal της Πάλμα. Συμμετείχε επίσης στη Residència Faber Llull /στην Αβινιόν με το Taller Mediterrani, που συντόνιζαν ο Αλμπέρτ Τόλα και ο Ροντρίγκο Γκαρσία (2022-2023) Εκτός από τα ήδη αναφερθέντα, έχει κερδίσει τα εξής βραβεία: Θεατρικό Βραβείο Jaume Roca (Andratx) 2023 για το έργο του Taula italiana (Ιταλικό τραπέζι)· Θεατρικό Βραβείο Premi del Teatre de Barra για την καλύτερη παράσταση και το καλύτερο έργο για το Cavalls sota l’arena (Άλογα κάτω απ‘ την άμμο)· Θεατρικό Βραβείο Premi del Teatre de Barra για την καλύτερη παράσταση 1. για το Quan Charlot va trobar Mary Pickford (Όταν η Σάρλοτ συνάντησε τη Μαίρη Πίκφορντ) 2 για την παράσταση La Partida (Το ματς) και 3. για την παράσταση Dijous de passió (Πέμπτη του πάθους).

Μάρτα Μπαρσελό (Μαγιόρκα, Βαλεαρίδες Νήσοι, Ισπανία, 1973) Θεατρική συγγραφέας που δεν μπορεί εύκολα να καταταγεί σε κάποια κατηγορία λόγω των σπουδών της, η Μάρτα Μπαρσελό είναι απόφοιτος του Institut del Teatre της Βαρκελώνης (με ειδίκευση στο σωματικό θέατρο) και πτυχιούχος της Σχολής The Circus Space (Λονδίνο -BTEC National Diploma in Performing Arts (circus)) . Η πορεία της είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την πορεία της εταιρείας παραγωγής της Res de Res i En Blanc, με την οποία έχει εργαστεί ως δημιουργός, ηθοποιός, σκηνοθέτις και συγγραφέας των έργων της επί 20 χρόνια, ταξιδεύοντας στις 4 ηπείρους με θεάματα δικής της δημιουργίας στον τομέα του σωματικού θεάτρου και του τσίρκου. Παράλληλα, από το 2005, εργάζεται ως σεναριογράφος για διάφορες εταιρείες παραγωγής των Βαλεαρίδων Νήσων σε σειρές στο κανάλι IB3, της αυτόνομης τηλεόρασης. «Vallterra» (2005-2006), «Ματωμένα δάκρυα», (2009-2011), «Το δαχτυλίδι» (2013), «Μεσημέρι» (2013-2014), «Hotel bellavista» (2015) «Treufoc» (2017) είναι μερικές από τις σειρές στις οποίες έχει συνεργαστεί. Ως θεατρική συγγραφέας γράφει έργα αρχικά σε συνεργασία με τον Biel Jordà («Το κουτί του μου», «Κλεμμένα λόγια»), και αργότερα μόνη της (Μαμά® ,«Μαρία;», «Πριν έρθει ο Γερμανός»). Έχει επίσης γράψει το παιδικό μυθιστόρημα “Λούνια” και μικρής διάρκειας έργα («Ποντίκια», «Αδελφές εξ αίματος», «Μαύρος κώδικας», «Αχμέτ» κ.ά.). Είναι συνδιευθύντρια του C.IN.E. (Κέντρο Σκηνικής Έρευνας του Sineu), ενός παλιού κινηματογράφου που έχει μετατραπεί σε κέντρο καλλιτεχνικής δημιουργίας χάρη στην προσπάθεια της εταιρείας παραγωγής της Res de Res i En Blanc. Ως δραματουργός έχει κερδίσει τα εξής βραβεία: II Τουρνουά Δραματουργίας Βαλεαρίδων Νήσων (2016) για το έργο «Πριν έρθει ο Γερμανός» VI Τουρνουά Δραματουργίας στην Temporada Alta της Τζιρόνα (2016), για το έργο «Tocar mare»(Μαμά ®) V Τουρνουά Διατλαντικής Δραματουργίας του Μπουένος Άιρες (2017), για το έργο «Tocar mare»(Μαμά ®) Βραβείο CIUTAT D’ALZIRA PALANCA I ROCA 2020 για το έργο της Anar a Saturn i tornar (Αλερετούρ στον Κρόνο) Διακρίσεις Φιναλίστ στα Βραβεία Escènica (2010) στην κατηγορία καλύτερο έργο, με το έργο “Μαρία;”

MAMA DE MARTA BARCELO Η ιστορία της Αμπάρ (το όνομά της σημαίνει «καταφύγιο») και της Εσπεράνσα (το όνομά της σημαίνει «ελπίδα») δεν παρουσιάζει εκ πρώτης όψεως μια τυπική σχέση μεταξύ κόρης και μητέρας. Με μια πλοκή σχεδόν κινηματογραφική, το έργο της Καταλανής συγγραφέως Μάρτα Μπαρσελό διερευνά τις αντοχές της παραδοσιακής μορφής οικογένειας και θέτει το ερώτημα: Τι θα γινόταν αν μπορούσαμε να διαλέγουμε τους γονείς και τα παιδιά μας; Το βραβευμένο έργο της Μπαρσελό (πρωτότυπος τίτλος: «Tocar mare»), που κέρδισε το 6ο Τουρνουά Δραματουργίας του Καταλανικού Θεάτρου και το 5ο Τουρνουά Διατλαντικής Δραματουργίας το 2017 στο Μπουένος Άιρες, θέτει πολλαπλά ερωτήματα για τις οικογενειακές και κατ’ επέκταση τις σύγχρονες ανθρώπινες σχέσεις και αποτελεί έναν ύμνο στην αγάπη, πέρα από τα κοινωνικά στερεότυπα.

Www.alabatabula.blogspot.com

Www.ganaze.blogspot.com

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΑΖΕΥΟΥΝ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΔΩΣΟΥΝ ΟΛΑ ΜΑΖΕΜΕΝΑ ΣΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΟΥΝ

η λέξη μπάρμπας προέρχεται απο το ΜΠΑΡΜΠ[γένι]

Dali and scientists Salonica 2024

Jesus Lizano(Poeta Espanol)

TO IΔΙΟ ΛΕΕΙ Ο Λ.ΒΕΓΚΑ ΣΤΗΝ [[ΠΡΩΒΑΤΟΠΗΓΗ]] ΤΟΥ ΚΑΙ Ο ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΣΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΩΝ ΚΑΤΑΔΙΚΩΝ

2/6/24 NO MAS CORRIDAS EN COLOMBIA

VIVA LUIS BOLIVAR

κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις ΟΔΥΣΣΕΑΣ [2020]

Ο ΠΙΚΑΣΣΟ ΛΑΤΡΕΥΕ ΤΟ ΤΣΙΡΚΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΑΥΡΟΜΑΧΙΕΣ.ΤΟ ΤΣΙΡΚΟ -ΠΟΥ ΕΓΩ ΕΧΩ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΩ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΑ Ζώα[ΓΙΑΤΙ ΘΕΩΡΗΘΗΚΑΝΕ ΩΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ]-ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΓΩ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ-ΑΦΟΥ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΒΑΣΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ[ΟΠΩΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΒΑΣΑΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΟΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΤΟΥΝ ΨΙΧΟΥΛΑ-ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΗΤΟΠΑΘΕΙΑΣ ΤΟ ΝΑ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΠΟΥ ΠΕΘΑΝΑΝΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΠΛΟΥΤΟΥ.[ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΠΡΟΔΟΣΑΝ ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΑΦΟΥ ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝΕ ΝΑ ΔΟΥΝΕ ΤΑ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑΤΑ ΜΑΣ

Viva espana sin estado

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΡΘΙΟΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΖΕΙΣ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΧΗΡΑ ΕΝΟΣ ΗΡΩΑ ΠΑΡΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΕΝΟΣ ΔΕΙΛΟΥ

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑΣ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ Η ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ

Η Ντολόρες Ιμπάρουρι η φλογερή αγωνίστρια του Ισπανικού λαού, το λουλούδι του πάθους όπως τη βάφτισαν οι συμπατριώτες της, αποτελεί μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες του ευρωπαϊκού αλλά και του διεθνούς φεμινιστικού κινήματος. Μια γυναίκα που έσπασε κάθε είδους φραγμό, που έλαμψε μέσα από τους αγώνες του ισπανικού λαού ενάντια στην καταπίεση, ενάντια στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, μια γυναίκα που ήρθε αντιμέτωπη με το φασισμό σε όλη της τη ζωή και βγήκε κερδισμένη στα σημεία. Η Ντολόρες γεννημένη στη Γκαγιάρτα, στη γη της Βισκάγιας το 1895, μεγαλωμένη από οικογένεια μεταλλωρύχων ζει στο πετσί της, τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Η ίδια, αν και η μοίρα κάθε γυναίκας στην κοινωνία ήταν προδιαγεγραμμένη με αποκλειστικό σκοπό την παντρειά και την δημιουργία οικογένειας, στα 21 της σπάει τη φούσκα της πατριαρχίας και αναλαμβάνει δράση, ορκισμένη να συγκρουστεί με το σύστημα για να τ’αλλάξει. Έκτοτε αγωνίστηκε και καθιερώθηκε ως μαχητική συνδικαλίστρια – φυλακίστηκε αρκετές φορές γι’ αυτή της τη δράση και για τις ιδέες της – υπήρξε συντάκτρια στη Mundo Obrero, η πρώτη Ισπανίδα βουλεύτρια με το ΚΚ Ισπανίας, μια απ’τους εμπνευστές και εισηγήτρια των Λαϊκών μετώπων ενάντια στο φασισμό και η πρώτη γυναίκα Γ.Γ. του ΚΚ Ισπανίας. Η Ντολόρες στην αυτοβιογραφία της ξεκινά με μια ανασκόπηση της οικονομίας της περιοχής της χώρας των Βάσκων αναφερόμενη στη διαχρονική σημασία της και στις πλουτοπαραγωγικές συνθήκες της περιοχής αλλά και στην Ισπανία ευρύτερα. Στη συνέχεια παρουσιάζει με τρομερά γλαφυρό αλλά σύντομο τρόπο την περίοδο της παιδικής της ηλικίας παραθέτοντας σημαντικές πληροφορίες για τις συνθήκες διαβίωσης και τις ταξικές συγκρούσεις της περιόδου. Εν συνεχεία παραθέτει τις προσωπικές οικογενειακές τις πληροφορίες σκιαγραφώντας το οδοιπορικό μέχρι την εμπλοκή της στην οργανωμένη πάλη και την σύνταξη της και συνταύτιση της με τα ιδεώδη του κομμουνισμού. Ακολούθως αναφέρεται στη δράση της ως συνδικαλίστρια και στις διάφορες εμπειρίες που τη σημάδεψαν όπως φυλακίσεις, εργατικά ατυχήματα, απεργίες. Παρουσιάζει εκτενέστερα τις συνθήκες και τα γεγονότα στην προεμφυλιακή Ισπανία και προσπαθεί να διαλευκάνει παραθέτοντας τις εμπειρίες της, τα γεγονότα και τα αίτια που οδήγησαν στον εμφύλιο, δακτυλοδείχοντας χωρίς αναστροφές τους θύτες. Παραθέτει επίσης τις προσπάθειες δημιουργίας λαϊκού μετώπου απέναντι στους φασίστες του Φράνκο και εμφανίζει και την ιδιαίτερη αρωγή στο Μέτωπο τόσο της Κομμουνιστικής Διεθνούς όσο και του ΓΓ της Γ’ Διεθνούς Γκεόργκι Δημητρώφ. Καταπιάνεται σε μεγάλο μέρος του βιβλίου στα γεγονότα του εμφυλίου παρουσιάζοντας με διάθεση αυτοκριτικής, αλλά και με τρομερή πικρία τις συνθήκες και τις αντιπαραθέσεις που οδήγησαν στην μεγάλη ήττα των Ισπανών δημοκρατικών καταθέτοντας την δική της άποψη. Ιδιαίτερη μνεία αποτίει στις Διεθνείς Ταξιαρχίες όπου συνέδραμαν στην προσπάθεια υπεράσπισης της Ισπανικής Δημοκρατίας οι οποίες αποτελούνταν από χιλιάδες εθελοντές δημοκράτες και κομμουνιστές που πολέμησαν και πολλοί άφησαν την τελευταία τους πνοή στα Ισπανικά εδάφη. Η Ντολόρες Ιμπάρουρι αποτελεί μέχρι σήμερα σύμβολο αντίστασης των λαών της Ευρώπης ενάντια στον φασισμό, ενώ συνάμα αποτελεί διεθνή παρακαταθήκη ως προσωπικότητα και φυσιογνωμία του ευρωπαϊκού φεμινιστικού κινήματος. Με την La pasionaria ταυτίστηκαν εκατομμύρια γυναίκες σ’όλο τον κόσμο αποσπώντας στοιχεία της προσωπικότητας και των αντιλήψεων της ενώ παράλληλα συνέδεσαν το όραμα της με τα δικά τους οράματα. Το θρυλικό «¡NO PASARÁN! που η ίδια πρωτοείπε συνταράσσει και συνάμα παρακινεί σε αγώνα το παγκόσμιο αντιφασιστικό κίνημα μέχρι σήμερα.

Εχει γράψει και ενα βαθυστόχαστο βιβλίο για τον ΜΑΡΞ

Υπέροχο έργο του Μιρό.

Μοντιλιάνι είπε στον Πικάσσο ότι τα πάντα μοιάζουν μεταξύ Ιταλίας και Ισπανίας εκτως από τα φαγητά που είναι τελείως διαφορετικά και βαρειά.

BASILIS SIMOS UN AFICINADO GRIEGO

PINTOR AND AMADOR DE LA CORIDA

o RAMON GOMEZ DE LA SERNA ΕΙΝΑΙ Ο ΙΣΠΑΝΟΣ ΑΡΚΑΣ

ΟΠΩΣ Ο ΟΥΓΚΩ,Ο ΠΟΥΣΚΙΝ,Ο ΒΕΡΛΕΝ Η Ο ΖΑΡΥ Η Ο ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΕΤΣΙ ΚΑΙ Ο ΛΟΡΚΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΚΑΚΙΣΤΟΣ ΣΚΙΤΣΟΓΡΑΦΟΣ [ΠΟΥ ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΥΣΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΑ ΕΡΓΑ].ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ,ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ,ΜΟΥΣΙΚΟΣ,ΗΘΟΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ [ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΓΚΡΙΜ]ΑΦΟΥ ΓΥΡΙΖΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΑΡΧΙΕΣ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ ΣΥΛΕΓΟΝΤΑΣ ΛΑϊΚΑ ΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΗΜΑΤΑ[ΡΟΜΑΝΘΕΡΟ ΧΙΤΑΝΟ κ.τ.λ]

FOREIGNCARTOONISTSINGREECE.BLOGSPOT.COM

GREEKCARTOONISTAS.BLOGSPOT.COM

ΕΝΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ ΦΡΑΝΚΙΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΟΤΩΣ

lorca canciones antiguas

Calembour ΕΤΣΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΛΟΓΟΠΑΙΓΝΙΟ ΣΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ. ΚΑΙ ΣΤΑ ΙΣΠΑΝΙΚΑ PETRUECANO

ΣΑΝ ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟΦΥΕΣ [ΣΧΕΔΟΝ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΡΓΟ]-{{θεικά Λόγια}} ΤΟΥ ΡΑΜΟΝ ΝΤΕΛ ΒΑΓΙΕ ΙΓΚΛΑΝ [ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΚΤΟΣ] ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΑΣ ΙΑΤΡΙΔΗ[ΠΟΥ ΠΙΟΠΟΛΥ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΡΑ ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΦΥϊΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΙΓΚΛΑΝ [ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΟΣΚΑΡ ΟΥΑϊΛΔ].Ο ΓΙΑΓΚΟΣ ΑΝΔΡΕΑΔΗΣ[ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ [[ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ}} [ΚΟΜΑΤΙ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΣΤΗΝ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΑΥΤΗ] ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΙΣΠΑΝΟΣ ΣΥΓΡΑΦΕΑΣ [ΠΡΑΓΜΑ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΑΝ ΑΝΑΛΟΓΙΣΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ,ΚΑΛΔΕΡΟΝ,ΛΟΠΕ ΝΤΕ ΒΕΓΚΑ,ΛΟΡΚΑ,ΚΛΑΡΙΝ[ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΦΕΡΘΩ ΚΑΙ ΣΕ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ]

Ο ΣΟΥΤΣΟΣ ΕΚΛΕΨΕ ΤΟΝ ΑΙΣΩΠΟ ΚΑΙ Ο ΔΟΥΜΑΣ ΤΟΝ ΧΟΦΜΑΝ

ΛΟΓΟΚΛΟΠΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΟΥ.Ο ΤΟΥΑΙΗΝ ΕΚΛΕΨΕ ΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΩΝ ΚΙΧΩΤΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΒΑΛΕ ΣΤΟΝ ΧΩΚ ΦΙΝ ΚΑΙ Ο ΖΟΛΑ ΕΚΛΕΨΕ ΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΑΠΟ ΤΟ[[Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΣΑΝΤΣΕΖ ΜΟΥΝΙΟΖ ΝΤΕ ΧΙΝΟΧΟΖΑ]]{του Ουασιγκτον Ιρβινγ} ΚΑΙ ΤΟ ΕΒΑΛΕ ΣΤΟ ΕΡΓΟ [[Η ΠΤΩΣΗ]].ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΠΟΥ ΕΝΑΣ ΓΑΛΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΕΝΑΝ ΓΕΡΜΑΝΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΕΙΔΕ ΟΤΙ ΤΟ ΘΥΜΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΠΑΛΙΟΣ ΤΟΥ ΦΙΛΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΤΑΧΤΗΚΕ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ[ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΠΡΩΣΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ]

ΤΙ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΤΙ ΕΚΤΩΡ ΣΕΡΒΑΝΤΑΚ!

www.hororist.blogspot.com

BUNIUEL

GIBSON,KENNEDY,B.CONRAD,HEMINGWAY

ΑΝΤΟΝΙΟ ΒΑΡΓΚΑΣ ΧΕΡΕΝΤΙΑ [ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΣΑΡΑΣ ΜΟΝΤΕΛ]

Θυμίζει Γκαλντός και ολίγον Ντικενς

Www.alabatabula.blogspot.com

Www.kasssis.blogspot.com

GLINKA,KENNEDY,HEMINGWAY,BARNABY CONRAND,COUTARELLI WAS FOREIGNERS WHO LOVED BULLFIGHT

Διαθέσιμο στο youtube

WWW.HORORIST.BLOGSPOT.COM

One of the best books I never reed

LA GAZADOR Y LA TORERO

Www.koutarelli.blogspot.com

Perez Reverte linea de fuego

WWW.TSIAKAS.BLOGSPOT.COM

ΩΡΑΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΡΟΖΑ ΤΟΥ Γ.ΑΝΤΟΛΦΟ ΜΠΕΓΚΕΡ={{ Εκεί, στις σκοτεινές γωνιές του νου μου, γυμνά και μαζεμένα, κοιμούνται τα παράξενα παιδιά της φαντασίας μου, περιμένοντας σιωπηλά την Τέχνη να τα ντύσει με τον λόγο, για να μπορέσουν να εμφανιστούν με αξιοπρέπεια στην σκηνή του κόσμου. Γόνιμη, όπως η ερωτική κλίνη της Φτώχειας και ίδια με έκείνους τους γονείς που κάνουν περισσότερα παιδιά απ' όσα μπορούν να θρέψουν, η Μούσα μου συλλαμβάνει και γεννά στο ιερό του κεφαλιού μου, γεμίζοντάς το με αμέτρητα πλάσματα που, ούτε η δουλειά μου, ούτε τα χρόνια ζωής που μου απομένουν, θα ήταν αρκετά για να τους δώσουν μορφή. Κι εδώ μέσα, γυμνά και ασχημάτιστα, μπλεγμένα και ανακατεμένα σε απερίγραπτη σύγχυση, τα νιώθω κάποιες φορές να ταράζονται και να ζουν μια ζωή σκοτεινή και παράξενη, όμοια με εκείνη των μυριάδων σπόρων που βράζουν και δονούνται σε μια αιώνια επώαση στα σπλάχνα της γης, χωρίς να βρίσκουν αρκετές δυνάμεις για να βγουν στην επιφάνεια και να γίνουν, με το φίλημα του ήλιου, λουλούδια και καρποί}}...................................................................................................................ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΕΖΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΚΑΙ ΜΥΘΟΥΣ [[LA RAZON DE LA SINRAZON ]]ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΕΡΝΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΓΚΑΛΝΤΟΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΑΜΕΣΩΣ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΠΙΣΗΣ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ [[Ο ΜΑΓΕΜΕΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ]] -[ΠΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗ ΓΛΩΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΚΔΟΘΗΚΕ TO 2002 ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΣΤΡΙΑΣ ΙΟΥΛΙΑΣ ΙΑΤΡΙΔΗ. Το μυθιστόρημα διαδραματίζεται στην "Ursaria", [ σημ. 1 ] μια φανταστική και ονειρική πόλη στο "Farsalia Nova", που κατοικείται από δαίμονες ("Arimán, Nadir and Zafronio") και μάγισσες ("Celeste and Rebeca") ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΚΑΙ [[καλή]] ηρωΪδα ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑθηναΪδα.ΜΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ αποφασισμένη να αποκαταστήσει το χάος που επικρατεί εκεί..αφου εκεί βασιλεύει ο θρίαμβος του παράλογου και του ψεύδους. Ηρωίδα της πλοκής θα είναι η «Αθηναΐδα», μια δασκάλα του τοπικού σχολείου (Γαλδοσιανή σύνθεση γαλήνης, προόδου και δικαιοσύνης) μαζί με την Cintia-Pascuala και ο κακός {ΤΗΣ} αντίπαλος είναι ο «Dioscoro», υποκριτικός πολιτικός, πονηρή γριά αλεπού και πατέρας τριών κοριτσιών. (Protasia, Calixta και Teófila). ο χαρακτήρας που θα εξαργυρώσει αυτή τη φορά θα είναι ο Αλεχάντρο, Μαρκήσιος της Ρόδου, απογοητευμένος γαιοκτήμονας και πολιτικός.Valleinclanescos ", ένας santero ("El Santo Pajón"), ένας buñolero ("Malacarado") και ο ιερέας του χωριού (Don Hilario) και η ερωμένη του (Dominga). Ολοκληρώνουν την αστική ομάδα που θά επιβάλει τάξη στήν πόλη.Μαζί τους συμαχούν και χωρικοί, μουλάδες , υπηρέτες, τσιγγάνοι και οι άξιοι-ηθικοι πολιτικοί που ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΣΑΝ alter ego ΤΟΥ ΝΤΙΟΣΚΟΡΟ{Διοσκουρος} και σχηματίζουν μια δίκαιη και έντιμη πολιτική φρουρά .

Www.cartooningfestival.blogspot.com

www.alabatabula.blogspot.com

www.ellinesgeloiografoi.blogspot.com

Έργο του Μανόλο που παρουσιάζει άλογο αλλά θυμίζει μπαμπουίνο

Www.kassis.blogspot.com

Www.alabatabula.blogspot.com

Μatos:((0 άνθρωπος που ήθελε να σώσει τη λογοτεχνία))

ΜΠΕΝΑΒΕΝΤΕ ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΕΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ

Valladolid

Όνομα που βγαίνει από το πολύτιμος.

WWW.POYTSOI.BLOGSPOT.COM

WWW.TUTUNGI.BLOGSPOT.COM

WWW.ELLINESGELOIOGRAFOI.BLOGSPOT.COM

LORCA-LAVART

“Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα των αγαλμάτινων ματιών σου και τη μελωδία που μου αποθέτει τη νύχτα στο μάγουλο το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου. Πονώ που είμαι σε τούτη την όχθη κορμός δίχως κλαδιά μα πιότερο λυπάμαι που δεν έχω τον ανθό, πόλφο ή πηλό για το σκουλήκι του μαρτυρίου μου. Αν είσαι εσύ ο κρυμμένος μου θησαυρός αν είσαι εσύ ο σταυρός και ο υγρός μου πόνος, αν είμαι το σκυλί της αρχοντιάς σου μη με αφήσεις να χάσω ό,τι έχω κερδίσει και στόλισε τα νερά του ποταμού σου με φύλλα από το φρενοκρουσμένο μου φθινόπωρο.” “Σονέτο του γλυκού παραπόνου” Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα (5 Ιουνίου 1898-19 Αυγούστου 1936)

Καλύτερα Σόφη τρέλα η χαζή λογική?Όλοι οι τυποποιημένοι επιστημονίσκοι διαθέτουν το δεύτερο..

WWW.COUTARELLI.BLOGSPOT.COM

Κανένας γονιός δεν θεωρεί άσχημο το παιδί του.Το ίδιο κάνουν οι ποιητές με τα έργα τους

www.bratislavacoutarelli.blogspot.com

Ωραίος τυπάς.Μπράβο και πάλι μπράβο.

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΦΥΛΑΚΙΣΕΙ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ-ΟΤΙ ΚΙ/ΑΝ ΕΧΕΙ [ΑΥΤΟΣ] ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ

MALLORCA,LORCA,ANOMALLORCA

Τα γεγονότα είναι οχτροί της αλήθειας.......Να σιωπά αυτός που δίνει να μιλά αυτός που παίρνει.

BUNIOUEL FILM BY SAURA

Το να κάνεις καλό σε αχάριστους είναι σα να ρίχνεις νερό στη θάλασσα..Και ιδίως σε αυτούς που τους χάρισες την ελευθερία τους εμποδίζοντας τους δικούς τους να τους πάνε σε ένα μέρος που οι ίδιοι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να πάνε.................Αυτοί που ευγνωμονούν τους τυράννους(που ηδονιζονται να τους δίνουν διαταγές και τους σκλαβώνουν επί χρήμασι)είναι δίποδα ζώα.

Mexico festival Cervantino.

lrene Sola

Όπως οι χαρακτήρες που υπάρχουν μέσα στον Δων Κιχώτη ξεπερνούν τους 500 έτσι και και οι παροιμίες και τα λαϊκά ρητά που εμπεριέχονται μέσα σε αυτό το σατιρικό έπος ξεπερνούν τα 500 και άνετα θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα βιβλίο μόνο με αυτές..Πρόκειται για λαϊκές παροιμίες που συνέλεγε ο Θερβάντες.

Αντιδικτατορικό λιβελογραφημα.Σατιρα για τον Πρίμο ντε Ριμπερα.

Γραμμένο από τον συγγραφέα των ((Θεϊκών λόγων))

Www.kasssis.blogspot.com

2022 Sideris publisher

WWW.TSIAKAS.BLOGSPOT.COM

IGNAZIO DEL MORAL

Μπορεί να είναι έξυπνη η ιδέα του Γκόγκολ το να περιγράψει την ιστορία κάποιου που έχασε την μύτη του.Ομως το να το μιμηθεί ο Γκαλντος παρουσιάζοντας την υπόθεση κάποιου που έχασε το κεφάλι του είναι παράλογο.Πως να περιγράψει η να μιλήσει η να σκεφτεί κάποιος που έχασε το κεφάλι του

ΙΓΚΛΑΝ

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

ΠΑΡΑΦΡΑΣΗ ΛΑΜΠΑΤΟΥΤ

ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΓΕΡΜΑΝΟΙ[ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ] ΤΟΝ ΧΕΙΜΩΝΑ ΤΟΥ 2023.ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟ [ΠΟΥ ΦΕΤΩΣ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΡΙΟ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΗΠΙΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ] ΧΩΡΙΣ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ [ΑΦΟΥ Η ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΗ ΡΩΣΙΑ ΤΟΥΣ ΣΤΕΡΗΣΕ ΤΑ ΚΑΥΣΙΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΟΥΝ].ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΥΟ [ΟΠΩΣ ΚΑΝΑΝΕ ΑΥΤΟΙ ΣΕ ΕΜΑΣ ΠΡΟ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ].ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΘΕΛΗΣΑΝ ΝΑ ΜΕΤΑΒΑΛΟΥΝ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΤΟΠΟ ΚΡΑΝΙΟΥ [ΑΥΤΟΚΤΟΝΩΝΤΑΣ ΑΝΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ] ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΣΟΥΝ ΟΙ ΣΥΜΑΧΟΙ ΝΑ ΒΡΟΥΝΕ ΤΙΠΟΤΑ ΟΤΑΝ ΜΠΟΥΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΝΙΚΗΤΕΣ ΚΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟΥΧΟΙ]-ΚΑΘΩΣ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΞΑΦΑΝΗΣΗ ΤΟΥΣ ΘΑ ΜΕΤΡΙΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΤΕΚΔΙΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΦΡΙΚΗ ΠΟΥ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΝ

Www.poytsoi.blogspot.com

Το παραμύθι της ΧΑΛΜΑ η η Αχάριστα των ανθρώπων.

ΧΑΛΜΑ σημαίνει ψυχή.H κατά Μπουνιουέλ Βιριντιάννα.

https://galdosistas.org/

ENERGY CRISIS 2022

FONDACION J.O.GASSET-FONDACION G.MARANON

ΦΟΡΑΔΑ=ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΜΕ ΦΟΡΑ

revista DON QUIJOTE

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΑΡΑΜΠΟΥΡΟΥ=[[ΠΑΤΡΙΔΑ]]

ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΝΑ

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΙΝΣΤ.ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΔΕΧΤΗΚΕ ΝΑ ΦΙΛΟΞΕΝΗΣΕΙ ΕΝΑ ΔΙΕΘΝΕΣ [[QUERR FILM FESTIVAL]] THN ΩΡΑ ΠOY ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΑΡΕϋ ΜΠΟΥΧΤΣΙΝ [[ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ}}?

Ο τίτλος Πρώτο Τσιγγάνικο Τραγουδιστάρι, για να χρησιμοποιήσω τη λέξη του Τσιρόπουλου, θα ήταν εις τα καθ' ημάς Πρώτη συλλογή Δημοτικών Τσιγγάνικων Τραγουδιών. Ο Λόρκα ψάχνει στους τσιγγάνους αυτό που ο Πικάσο έψαχνε όταν έβαζε τις αφρικανικές μάσκες στις Δεσποινίδες της Αβινιόν. Κάθε σοβαρός μεταφραστής πια που μεταφράζει Λόρκα στην Ελλάδα είναι υποχρεωμένος να κάνει μεταφραστικά μιαν απολαϊκοποίηση των κειμένων. Οι ανάγκες της αρχικής πρόσληψης έχουν κοινωνιολογικά τερματιστεί, ώστε ο Λόρκα να δείξει λεκτικά πως είναι ένας καθαρός λόγιος ποιητής, με τρομακτική δύναμη αφομοίωσης της περιρρέουσας. Στο Romancero Gitano, δεν διαθέτει τη λέξη επικολυρικός που έχουμε εμείς, αλλά η στόχευση είναι αυτή, να συνδέσει επικά και λυρικά στοιχεία. Η λύση κατά περίεργο τρόπο είναι κινηματογραφική. Συμπαράθεση με τον τρόπο που το κάνει το μοντάζ αφηγηματικών μερών με λυρικά ας το πούμε έτσι γκρο πλαν. Μόνο που μια μετάφραση τώρα αντί να τα εξομαλύνει οφείλει να τα τονίσει αυτά τα κοψίματα. Το μοντέρνο του ποιήματος φαίνεται στη χρήση των τομών

. Κανένας χαμένος δεν έχει δικαιοσύνη εάν κριθεί από τον νικητή του. (Francisco de Quevedo)

Η δικαιοσύνη θα σας δώσει ειρήνη, αλλά και θέσεις εργασίας. (Ramón Llull)

Κάτι το παρεμφερές έκανε και ο Ιντελφονσιο Falcones με την ιστορία της Καταλωνίας.

Το έκανε αυτή η συγγραφέας για τη χώρα των Βάσκων...Η δικαιοσύνη είναι τυράγνια,,Η αυστηρότητα των νόμων εμποδίζει την εφαρμογή τους,,Όλοι οι άνθρωποι είναι θηρία και οι εξουσιαστές θηρία που δεν είναι δεμένα,,Τα ελεύθερα έθνη είναι έθνη που αστυνομευονται,,Τα πιο πολλά από τα πράγματα που μας προκαλούν ευχαρίστηση είναι ΠΑΡΑΛΟΓΑ,,Ελευθερία είναι το δικαίωμα να μπορούμε να κάνουμε όσα επιτρέπουν οι νόμοι.Συνηθως οι νόμοι είναι παράλογοι,,Δεν θέλουμε να είμαστε απλώς ευτυχισμένοι.θελουμε να είμαστε πιο ευτυχισμενοι από τους άλλους γιατί συνήθως τους θεωρούμε πιο ευτυχισμένους από εμάς,,Κανένα βασίλειο δεν έχει χύσει τόσο πολύ αίμα όσο αυτό του Χριστού,,Σημασία έχει όχι τι διδάσκεις μα πως το διδάσκεις.Κατω από αυτή τη λογική ο σατανάς είναι αγαθωτερος του Χριστού,,Ότι δε γίνεται μαζί με τους άλλους είναι μοιραίο να αποτύχει,,,,

Εγγονοπουλος

Όλοι γνωρίζουμε τον Ερνέστ Χεμινγουαιη σαν μια από τις πιο μισητές προσωπικότητες στον χώρο των οικολόγων.Λιγοι όμως γνωρίζουν ότι υπάρχει και ο Μπαρναμπυ Κόνραντ που ήταν ο δεύτερος ως σημαντικός Αμερικανός συγγραφέας που ήταν τακτικός θαμώνας στο βάρβαρο σπορ της ταυρομαχίας...Και πόσοι δεν είναι οι απλοί (μη διάσημοι Αμερικάνοι)που λάτρεψαν αυτό το άθλημα που ο ίδιος ο Μπλάνκο Ιμπανιεθ το αποκάλεσε κοινωνική πληγή.

ΙΡΕΝΕ ΒΑΛΛΕΧΟ

ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ Ο ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΟΧΙ ΠΟΙΟΣΕΣΕΙ ΔΙΚΙΟ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΑΔΙΚΟ ΜΑ ΤΟ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑ

ΤΑ

ΧΙΜΕΝΕΘ ΚΑΙ ΝΤΑΛΤΟΝ ΤΡΑΜΠΟ

ΧΟΥΑΝ ΧΑΘΙΝΤΟ ΜΟΥΝΙΟΘ ΡΕΝΧΕΛ

ΠΕΘΑΝΕ Η ALMUDENA GRANDES

ΒΑΛΕΧΟ

ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΚΑΛΔΕΡΟΝ=[[Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ ΤΟΥ]]

λυκάβαντας AYER

LEA FESTIVAL 2021

STAVROS NIARCHOS FOUNDATION

traditional spanish dances

museo CERVANTES IN CASTILLA LA MANCHA

FR.SUAREZ

ABDULAFIA-[ONE OF THE GREATEST SPANISH PHILOSOPHERS]

AS GREAT AS FRANCISCO SUAREZ WAS

demetrios coutarelli

Προς:Abanico Info,Nikos Leandros,Leagueofyoungcommunistsusa Info

Σάβ, 22 Μαΐ στις 7:17 μ.μ.

Η ψηλή γυναίκα είναι μια ιστορία τρόμου που γράφτηκε από τον Pedro Antonio de Alarcon το 1881, η οποία δημοσιεύθηκε στη συλλογή των [[απίθανων αφηγήσεων ]]του συγγραφέα το 1882. [ 1 ] Η ψηλή γυναίκα από τον Pedro Antonio de Alarcón Γένος Ιστορία τρόμου Ιδίωμα Ισπανικά Χώρα Ισπανία Ημερομηνία έκδοσης 1882 Μορφή Εντυπος Κείμενο στα Ισπανικά Η ψηλή γυναίκα στο Wikisource [ επεξεργασία δεδομένων στο Wikidata ] Σύνοψη Το καλοκαίρι του 1875, ο Γαβριήλ , κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής στη Σιέρα ντε Γκουανταράμα στη Μαδρίτη, είπε στους φίλους του την ακόλουθη ιστορία: Sierra de Guadarrama - Wikipedia, la enciclopedia libre

Ο Τηλεσφόρος , ο καλύτερος φίλος του Γαβριήλ, είχε ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον μπροστά του. Hταν Ένας πολιτικός μηχανικός, και υποσχέθηκε στην Joaquina Moreda , μια όμορφη και πλούσια κληρονόμο[καταγώμενη απο τζάκι ευγενών], πώς θά την νυμφευθεί.ΣΤΗ ΖΩΗ όλα του χαμογελούσαν. Ωστόσο, μια νύχτα το 1857, αφού έφυγε από ένα σπίτι τυχερών παιχνιδιών όπου έχασε όλη την περιουσία του, βρήκε μια μυστηριώδη γυναίκα της δεκαετίας του '60, ψηλή, ακίνητη σε μια πόρτα, που του χαμογέλασε με το στόμα της χωρίς δόντια. Η εμφάνισή του προκαλεί ρίγη, ειδικά όταν συνειδητοποιεί ότι τον ακολουθεί σε μικρή απόσταση. Φοβούμενος ότι μπορεί να είναι μεταμφιεσμένος άνθρωπος, ίσως κλέφτης ή δολοφόνος, τρέχει μακριά, και την χάνει. Φτάνοντας στο σπίτι του, τον ενημερώνουν για το θάνατο του πατέρα του. Δύο χρόνια αργότερα, επίσης την αυγή, συναντά ξανά τη γυναίκα, με την ίδια στολή και το ίδιο κακό χαμόγελο. Αυτή τη φορά, εξοργισμένος, την επιτίθεται, αλλά τον χλευάζει και δραπετεύει. Την επόμενη μέρα μαθαίνει για τον ξαφνικό θάνατο της Joaquina. Απελπισμένος, αναρωτιέται ποια είναι η ψηλή γυναίκα . Θάνατος[ΧΑΡΟΣ]; Ο διάβολος; ή είναι όλα σύμπτωση; Όλα αυτά λέει στον Gabriel, ο οποίος προσπαθεί να τον παρηγορήσει. Λίγες μέρες αργότερα, ο Telesforo αρρωσταίνει σοβαρά και ο Gabriel πρέπει να επιστρέψει στη Μαδρίτη. Μετά από μερικούς μήνες, ο Γαβριήλ μαθαίνει για το θάνατο του φίλου του. Στην κηδεία παρευρίσκεται μια ηλικιωμένη γυναίκα που γελάει απρόσεκτα ΚΑΙ ΑΔΙΑΚΡΙΤΑ κατά τη διάρκεια της τελετής και βαδίζει μπροστά στους διοργανωτές. Η εμφάνισή της συμπίπτει με αυτήν που ανέφερε η Telesforo. Ξαφνικά, κοιτάζει τον Γαβριήλ, και φοβάται να κληρονομήσει την ατυχία του Telesforo και φόβους για τη ζωή του.

https://www.haniotika-nea.gr/i-psili-gynaika/

Η ψηλή γυναίκα και άλλες αναληθοφανείς αφηγήσεις - Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν | CultureNow.gr

Η ψηλή γυναίκα και άλλες αναληθοφανείς αφηγήσεις - Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρ... Από τις εκδόσεις Μάγμα κυκλοφορεί το βιβλίο Η ψηλή γυναίκα και άλλες αναληθοφανείς αφηγήσεις, του Πέδρο Αντόνιο ...

31. Η ψηλή γυναίκα και άλλες αναληθοφανείς ιστορίες- Πέδρο Αντόνιο Δε Αλακρόν

31. Η ψηλή γυναίκα και άλλες αναληθοφανείς ιστορίες- Πέδρο Αντόνιο Δε Αλ... Πριν από μερικές μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Πέδρο Αντόνιο Δε Αλακρόν με τίτλο «Η ψηλή γυναίκα και ά...

Η ΨΗΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΛΗΘΟΦΑΝΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Η ΨΗΛΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΛΗΘΟΦΑΝΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ « Ένα απ

«Los Buenos antifascistas» – Διαβάστε πρώτοι ένα κεφάλαιο από το καινούργιο βιβλίο του Γιάννη Παντελάκη

«Los Buenos antifascistas» – Διαβάστε πρώτοι ένα κεφάλαιο από το καινούρ... Γιάννης Καφάτος «Los Buenos antifascistas» - Διαβάστε πρώτοι ένα κεφάλαιο από το καινούργιο βιβλίο του Γιάννη Παντελάκη

Τρία ισπανικά διαμάντια του 19ου αιώνα για πρώτη φορά στα ελληνικά - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ

Τρία ισπανικά διαμάντια του 19ου αιώνα για πρώτη φορά στα ελληνικά - ΠΕΡ... Της Ελένης Καρρά. Μια συγγραφέας που τον 19ο αιώνα, εισάγει στη χώρα της το νατουραλισμό, τους γάλλους και τους ...

ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΑ 'Η ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ\

ΕΥΦΑΝΤΑΣΤΑ 'Η ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΑ

Φρανσίσκο Φερρέρ: «Ο θάνατος του Μοντέρνου Σχολείου»

Φρανσίσκο Φερρέρ: «Ο θάνατος του Μοντέρνου Σχολείου» Φρανσίσκο Φερρέρ: «Ο θάνατος του Μοντέρνου Σχολείου», Μοντέρνο Σχολείο, Ισπανία, Εμφύλιος, Εκπαίδευσ

Λουίς Μπουνιουέλ: Ο πατέρας του σουρεαλιστικού κινηματογράφου | CultureNow.gr

Λουίς Μπουνιουέλ: Ο πατέρας του σουρεαλιστικού κινηματογράφου | CultureN... Ανατρέχουμε σε μερικές από τις αγαπημένες μας ταινίες του Λουίς Μπουνιουέλ, γιορτάζοντας τη ζωή και το βαθιά πολ...

νεοακαδημαϊκος θρύλος

Οι κληρονόμοι της γης, του Ιλδεφόνσο Φαλκόνες

Οι κληρονόμοι της γης, του Ιλδεφόνσο Φαλκόνες Για το μυθιστόρημα του Ildefonso Falcones «Οι κληρονόμοι της γης» (μτφρ. Αγαθή Δημητρούκα, εκδ. Πατάκη). Κεντρικ...

RAMON GOMEZ DE LA SERNA

La Guerra Civil española

La Guerra Civil española

https://www.syros-agenda.gr/kpisn-paravaseis-migkel-nte-thervantes/?utm_source=dlvr.it&utm_medium=facebook

Έφης Μπίρμπα

O «Δον Κιχώτης» με τον Άρη Σερβετάλη επιστρέφει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

O «Δον Κιχώτης» με τον Άρη Σερβετάλη επιστρέφει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά Η performance «Δον Κιχώτης, Βιβλίο 2ο, Κεφ. 23ο» επαναλαμβάνεται αυτόν τον Οκτώβριο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ...

Especies del humor

Especies del humor Monográfica.org, revista tem�tica de dise�o.

Concepción Arenal. La pasión humanista El 31 de enero de 2020 se cumplían los 200 años del nacimiento de Concepción Arenal, en Ferrol. Periodista, poet...

Benito Pérez Galdós. La verdad humana

Benito Pérez Galdós. La verdad humana La obra narrativa de Benito Pérez Galdós (Las Palmas de Gran Canaria, 1843-Madrid, 1920) constituye un extraordi...

Historia y Humor. España | Humor Sapiens

Historia y Humor. España | Humor Sapiens

Manuel de Falla - Allegro de concierto

Manuel de Falla - Allegro de concierto (audio + sheet music)

Manuel de Falla - Allegro de concierto (audio + sheet music)

ARFAU

"Το καφενείο των τρελών" του Φελίπε Αλφάου -Κριτική Βιβλίου - Vakxikon.gr - Vakxikon.gr Media & Publishing Group

"Το καφενείο των τρελών" του Φελίπε Αλφάου -Κριτική Βιβλίου - Vakxikon.g... Γράφει η Λεύκη Σαραντινού. Σε κάθε πόλη υπάρχει ένα "καφενείο των τρελών" και όλοι μας, ίσως, έχουμε κάποτε επισ...

Γιοσέπ (Josep) Trailer | GR Subs

Γιοσέπ (Josep) Trailer | GR Subs

Eduardo Maura

Eduardo Maura - Wikipedia, la enciclopedia libre

Eduardo Maura - Wikipedia, la enciclope...

ΜΟΥΝΙΟΥΕΛ,ΓΚΑΛΝΤΟΣ,ΠΟΡΣΙΑ

ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΒΙΡΙΔΙΑΝΑ ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ ΕΚΜΕΤΑΛΕΥΤΗΚΑΝ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΥΕΡΓΕΤΗΣΕ ΠΡΟΣΦΕΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΣΥΛΟ.

Ο ΣΟΥΡΗΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ Ο ΒΟΥΔΑΣ ΗΤΑΝ ΒΟΥΔΙ ΕΝΩ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΒΟΥΔΙ ΗΤΑΝ Ο Α.ΠΟΡΣΙΑ ΠΟΥ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΩΝ ΝΑ ΤΟΝ ΤΙΜΗΣΟΥΝ[ΑΦΙΕΡΩΝΩΝΤΑΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΓΛΕΝΤΟΚΟΠΟΥΣΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ

Hay Festival Segovia 2020 17 Sept - 20 Sept 2020 Hay Festival Segovia (Segovia, España) La ciudad española de Segovia celebra del 17 al 20 de septiembre la decimoquinta edición del Hay Festival que cuenta un año más con la colaboración de AC/E. En esta ocasión, la naturaleza y la sostenibilidad conforman uno de los ejes principales, con la presencia de varios conservacionistas que defienden la salud del planeta. A su vez, se pondrá sobre la mesa el presente y el futuro de Europa, y tendrá especial relevancia el liderazgo femenino en el mundo de la política ... Programa de internacionalización de autores teatrales... 17 y 24 Sept 2020 Cervantes Theatre London (Londres, Reino Unido) La Spanish Theatre Company organiza en Londres (Reino Unido), con el apoyo de AC/E, este programa de producciones y lecturas dramatizadas de autores españoles, desde clásicos a obras maestras contemporáneas. Durante el mes de septiembre podrán verse: 17 Sept 2020 'Inquilino', Paco Gámez. 24 de Septiembre de 2020 'El paseo de Joe Strummer', Juan Alaberto Salvatierra.

50 fotografías con historia 18 Sept - 22 Nov 2020 (Madrid, España) #50FotosConHistoriaExpo propone un recorrido por los últimos ochenta años de esta disciplina en España a través de 50 imágenes. Cada una de estas fotografías es el reflejo de una época, de una forma de entender la fotografía y de su correspondiente carga social. El recorrido visual se inicia con el estallido de la Guerra Civil, momento en el que reporteros gráficos —como Agustí Centelles o Martín Santos Yubero— se convierten en ojos y cronistas del conflicto. En la posguerra y años posteriores ... Benito Pérez Galdós. La verdad humana 23 Sept - 13 Dic 2020 Casa-Museo Pérez Galdós (Las Palmas, España) La obra narrativa de Benito Pérez Galdós (Las Palmas de Gran Canaria, 1843-Madrid, 1920) constituye un extraordinario panorama verbal de las costumbres e historia del siglo XIX español. Este novelista decimonónico, un hombre imbuido por la filosofía positivista, el liberalismo, y el anticlericalismo de su tiempo, representó el mundo que vio y que le interesó con un arte reconocido universalmente. La exposición propone un repaso a la vida del escritor canario con motivo del centenario de su muerte a través de .

/ Delibes 17 Sept - 15 Nov 2020 Biblioteca Nacional de España (Madrid, España) #ExpoDelibes | En 2020 se celebra el centenario del nacimiento de Miguel Delibes, una de las voces más admiradas y originales de la literatura en español de la segunda mitad del siglo XX. Para celebrarlo, Acción Cultural Española y la Biblioteca Nacional de España organizan esta exposición con la que quieren recordarle, así como reivindicar su obra y figura. Miguel Delibes Setién (17 de octubre de 1920​-12 de marzo de 2010), catedrático de Derecho Mercantil, periodista, cazador, defensor a ultranza de la naturaleza y de ...

lorca 12 canciones espanoles

Manuel de Falla: El sombrero de tres picos, ballet completo (1909)

Manuel de Falla: El sombrero de tres picos, ballet completo (1909)

BODAS DE SANGRE Federico Garcia Lorca Manos Hadjidakis Karolos Koun

BODAS DE SANGRE Federico Garcia Lorca Manos Hadjidakis Karolos Koun

From your Reading History: Ackelsberg Free Women of Spain Anarchism and the Struggle for the Emancipation of Women

ΟΙ ΜΥΘΟΙ ΤΟΥ ΑΔΟΛΦΟΥ ΜΠΕΓΕΡ,ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣΤΩΝ ΙΡΙΑΡΤΕ ΚΑΙ ΜΟΡΑΝΤΙΝ,ΚΑΙ ΟΙ ΝΟΥΒΕΛΕΣ ΤΟΥ ΑΖΟΡΙΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΟΡΙΓΙΑ,ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΛΑΡΑ, ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΛΑΜΠΡΟΤΕΡΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΙΚΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΡΩΜΑΝΤΙΣΜΟΥ.

CARTOONIST WRITER

Δημοσιευμένα

• 18 Ιουν

0

14

(Χωρίς τίτλο)

CARTOONIST WRITER

Δημοσιευμένα

• 21 Μαΐ 2014

0

570

valle inclan [[ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΦΟΙΗΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΔΡΕΑΔΗ

CARTOONIST WRITER

Δημοσιευμένα

• 21 Μαΐ 2014

0

1644

ΜΠΕΝΙΤΟ ΠΕΡΕΖ ΓΑΛΔΟΣ.[[ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ]] ΜΙΑ ΙΣΠΑΝΟΦΩΝΗ ΠΑΡΩΔΙΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΕΡΓΟ [[Η ΜΥΤΗ]] ΤΟΥ Ν.Β.ΓΟΓΟΛ

CARTOONIST WRITER

Δημοσιευμένα

• 5 Σεπ 2013

0

566

EDWARD LEWINE AND SPAIN

CARTOONIST WRITER

Δημοσιευμένα

• 8 Ιουν 2013

0

553

Δ

δυο κοσμοι ζουσαν κοντα ο ενασ στον αλλο....Κοσμοι τοσο διαφορετικοι οενας απο τον αλλο.Τους ενωνε ομως μονο ενα κοινο. -η φτωχεια- Μ. ΠΕΡΕΖ ΓΚΑΛΝΤΟΣ ..[[MISERICORDIA]]

CARTOONIST WRITER

Δημοσιευμένα

• 17 Φεβ 2013

0

166

ΠΟΡΣΙΑ

CARTOONIST WRITER

Δημοσιευμένα

• 15 Νοε 2012

0

459

M.Fernandes

Δημοσιευμένα

• 15 Νοε 2012

0

48

AUGUSTO 20/ATHENAS-LORCA

Αχ Έρωτα!, μία παράσταση-σύνθεση έργων του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα στο Θέατρο Πέτρας

Πέθανε ο Ισπανός συγγραφέας Κάρλος Ρουίθ Θαφόν

Πέθανε ο Ισπανός συγγραφέας Κάρλος Ρουίθ Θαφόν Ο Ισπανός συγγραφέας Κάρλος Ρουίθ Θαφόν, παγκοσμίως γνωστός για τα βιβλία του «Η σκιά του ανέμου» και το «Παιγνί...

Ο ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ ΙΣΠΑΝΟΣ ANDRÉS BARBA ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ο ΒΡΑΒΕΥΜΕΝΟΣ ΙΣΠΑΝΟΣ ANDRÉS BARBA ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ Ο βραβευμένος ισπανός συγγραφέας Andrés Barba, μια από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές φωνές της γενιάς του που ...

Λέλα Καραγιάννη 26/7/20

Oταν δώσαμε στό ινστιτούτο Cervantes το βιβλίο του κλασικού σμερικάνου θεωριτικού Μάρεϋ Μπούχτσιν ((Οι ισπανοί αναρχικοί)) Αρνήθηκαν να το βάλουν στή συλλογή τους(προβάλωντας φτηνές δικαιιλογίες)...ενώ τό 2009 το θερβάντες είχε διοργανώσει ένα ((εξωϊσπανικο)) συνέδριο για τους γκαίη ...Φαίνεται οτι οι γκαίη δέν ενοχλούνε την ίσπανία γιατί δεν είναι εναντίων του κράτους ενώ οι αναρχικοί ενοχλουν

Anarchism, Franco’s Dictatorship, and Postwar Europe: High-risk Mobilization and Ideological Change

Anarchism, Franco’s Dictatorship, and Postwar Europe: High-risk Mobiliza... Anarchism, Franco’s Dictatorship, and Postwar Europe: High-risk Mobilization and Ideological Change

Albeniz Triana Bill Troop

Albeniz Triana Bill Troop

Δεν έχει σημασία ούτε ποιοι είμαστε, ούτε πώς είμαστε, αλλά ποιοι φαινόμαστε ότι είμαστε. Η πραγματική μας ταυτότητα δεν ενδιαφέρει κανέναν, ούτε καν εμάς τους ίδιους. Για αυτές τις μικρές, παράπλευρες επιπτώσεις του καπιταλισμού ΜΙΛΑ Η ΚΟΜΩΔΙΑ [[ΜΕΘΟΔΟΣ ΓΚΡΟΝΧΟΛΜ]]-ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΜΠΝΕΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΟΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΞΙΟΦΟΒΟΙ ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΟυμεΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΛΟΓΑΡΙΑΖΟΥΝ.ΚΑΙ ΜΟΝΟ Μ/ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΘΕΙ ΕΝΑ ΠΛΗΡΩΜΑ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟΥ Μπάουντυ

Ian Gibson..O ANAΠΟΔΟΣ κόσμος του κυρίου Λουϊς

Απαίσιος τοπος η Μαδρίτη.Ολοι οι δρόμοι φαγητό εμυρίζαν λέει κάπου ο κοπρολάγνος Λουϊς

La pequeno gran Cervantes

ΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΧΕΙΡΩΤΕΡΟΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥΣ

Συγγραφείς

Συγγραφείς

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΟΤΕΡΑ

ΙΣΠΑΝΟΦΩΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ Π/ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΦΤΕΙ.Η Παναγιά της θάλασσας - Βικιπαίδεια

Η Παναγιά της θάλασσας - Βικιπαίδεια

Φρανθίσκο Αγιάλα - Βικιπαίδεια

Φρανθίσκο Αγιάλα - Βικιπαίδεια

ΟΤΑΝ ΧΤΙΖΑΜΕ ΝΑΟΥΣ ΑΥΤΟΙ ΤΡΩΓΑΝΕ ΒΕΛΑΝΙΔΙΑ.ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΙΝΑΝΕ ΣΕ ΜΑΣ ΤΑ ΒΕΛΑΝΙΔΙΑ

Mariano José de Larra βιογραφία, στυλ και έργα / Λογοτεχνία

Mariano José de Larra βιογραφία, στυλ και έργα / Λογοτεχνία Ο Μαριάνο Χοσέ ντε Λάρα και ο Σαντσέζ ντε Κάστρο (1809-1837) ήταν ένας αξιοσημείωτος Ισπανός συγγραφέας, δημοσιο...

Mariano José de Larra βιογραφία, στυλ και έργα / Λογοτεχνία

Mariano José de Larra βιογραφία, στυλ και έργα / Λογοτεχνία Ο Μαριάνο Χοσέ ντε Λάρα και ο Σαντσέζ ντε Κάστρο (1809-1837) ήταν ένας αξιοσημείωτος Ισπανός συγγραφέας, δημοσιο...

Λάρα, Μαριάνο Χοσέ ντε-

(Mariano José de Larra, Μαδρίτη 1809 – 1837). Ισπανός συγγραφέας. Ήταν γιος ενός εξόριστου βοναπαρτιστή γιατρού και πέρασε την παιδική του ηλικία στη Γαλλία, όπου ανατράφηκε σύμφωνα με τις αρχές του Διαφωτισμού και του κλασικισμού. Η ζωή του παρουσίασε αμιγώς ρομαντικά χαρακτηριστικά: άτυχοι έρωτες, ένας αποτυχημένος γάμος και αυτοκτονία για ερωτικούς λόγους. Είχε τη φήμη του καλύτερου δημοσιογράφου της εποχής του, ενώ σήμερα θεωρείται ως ο πρώτος ηθικολόγος του 19ου αι. και πρόδρομος της λεγόμενης γενιάς του ’98. Εξαιτίας του πάθους του για την ανανέωση της κοινωνίας του έθνους του, ο Λ. διέπρεψε σε πολιτικά κείμενα και σε πραγματείες περί ηθικής, ιδίως στα γραπτά του της περιόδου 1832-37, τα οποία και υπέγραφε με τα ψευδώνυμα Andres Niporesas, El pobrecito hablador (= ο φτωχός αγορητής) και Figaro. Με ύφος κομψό και δηκτικό, σε τόνους σατιρικούς και με τη γενική σφραγίδα της απαισιοδοξίας, ο Λ. έκανε λόγο για τις αιτίες της καθυστέρησης της Ισπανίας, τις οποίες και απέδιδε στη μακρόχρονη συνύπαρξη με τους Άραβες, στην κυριαρχία της θεολογίας, στην εξουσία της Ιεράς Εξέτασης και στην ελλιπή δεκτικότητα έναντι των νέων ιδεών, είτε επρόκειτο για τις μεταρρυθμιστικές ιδέες των προτεσταντών είτε για τον γαλλικό Διαφωτισμό. Όμως, το καθαρά δημιουργικό μέρος του έργου του δεν διέφερε σε πολλά από τον τυπικό ρομαντισμό της εποχής του. Από τα έργα του, ξεχωρίζει η θεατρική διασκευή της βιογραφίας του ποιητή Μαθίας (όπου εικάζεται ότι έγινε λόγω ταύτισης του συγγραφέα με τον ήρωά του) το 1834, η οποία γράφτηκε και σε μορφή μυθιστορήματος από τον ίδιο.

Εκεί, στις σκοτεινές γωνιές του νου μου, γυμνά και μαζεμένα, κοιμούνται τα παράξενα παιδιά της φαντασίας μου, περιμένοντας σιωπηλά την Τέχνη να τα ντύσει με τον λόγο, για να μπορέσουν να εμφανιστούν με αξιοπρέπεια στην σκηνή του κόσμου.
Γόνιμη, όπως η ερωτική κλίνη της Φτώχειας και ίδια με έκείνους τους γονείς που κάνουν περισσότερα παιδιά απ' όσα μπορούν να θρέψουν, η Μούσα μου συλλαμβάνει και γεννά στο ιερό του κεφαλιού μου, γεμίζοντάς το με αμέτρητα πλάσματα που, ούτε η δουλειά μου, ούτε τα χρόνια ζωής που μου απομένουν, θα ήταν αρκετά για να τους δώσουν μορφή.
Κι εδώ μέσα, γυμνά και ασχημάτιστα, μπλεγμένα και ανακατεμένα σε απερίγραπτη σύγχυση, τα νιώθω κάποιες φορές να ταράζονται και να ζουν μια ζωή σκοτεινή και παράξενη, όμοια με εκείνη των μυριάδων σπόρων που βράζουν και δονούνται σε μια αιώνια επώαση στα σπλάχνα της γης, χωρίς να βρίσκουν αρκετές δυνάμεις για να βγουν στην επιφάνεια και να γίνουν, με το φίλημα του ήλιου, λουλούδια και καρποί. [...] (Από την συμφωνική εισαγωγή)

GUSTAVO A.BEQUER

Mariano José de Larra

Mariano José de Larra Mariano José de Larra (24 March 1809 – 13 February 1837) was a Spanish romantic writer and journalist best known...

Το βιβλίο των σπουργιτιών - Gustavo Adolfo Bécquer | CultureNow.gr

Το βιβλίο των σπουργιτιών - Gustavo Adolfo Bécquer | CultureNow.gr Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορεί η συλλογή ποιημάτων του Gustavo Adolfo Bécquer, με τίτλο "Το βιβλίο των σπουρ...

Πάμπλο Τουσέτ – Ο άρχοντας των χοιρινών

Πάμπλο Τουσέτ – Ο άρχοντας των χοιρινών Ο διάβολος στο σφαγείο Βέβαια, όποιος δεν ξέρει να βρει απολαύσεις στη ζωή, πιθανώς δεν μπορεί να τις βρει ούτε ...

WWW.THEOVRANAS.BLOGSPOT.COM

SAN JUAN DE LA CRUZ

SAN JUAN DE LA CRUZ

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Η ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΝΥΧΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Recommended because you read Anarchism in Greece May Day in Spain: Socialist and Anarchist Traditions Eduardo Romanos 2016 129 Views View PDF ▸ Download PDF ⬇ read more...

Ο εξολοθρευτής άγγελος του Μπουνιουέλ και η καραντίνα της αστικής τάξης - Αντίφωνο

Ο εξολοθρευτής άγγελος του Μπουνιουέλ και η καραντίνα της αστικής τάξης ... Πλέον όχι μόνο της αστικής τάξης…Ο εξόριστος Μπουνιουέλ θα γυρίσει το 1962 στο Μεξικό, καθώς δεν μπορούσε να επι...

Μιγκέλ ντε Θερβάντες: Η ζωή και το έργο του Ισπανού Συγγραφέα του "Δον Κιχώτη"

Μιγκέλ ντε Θερβάντες: Η ζωή και το έργο του Ισπανού Συγγραφέα του "Δον Κ... Σαν Σήμερα .gr Ο Θερβάντες, συγγραφέας του «Δον Κιχώτη», είναι χωρίς καμία αμφιβολία, ένας από τους μεγαλύτερους και επιδραστικ...

Pourquoi lire les philosophes arabes

Pourquoi lire les philosophes arabes Lire les philosophes arabes médiévaux avec l’œil de la philosophie contemporaine pour y trouver des affinités. L...

10 PASODOBLES TAURINOS DE LEYENDA

10 PASODOBLES TAURINOS DE LEYENDA

Duende

ΜΠΕΝΑΒΕΝΤΕ,ΒΑΛΕΡΑ...

ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ,ΒΕΓΚΑ,ΚΑΛΔΕΡΟΝ ,ΓΚΟΝΓΚΟΡΑ,ΚΕΒΕΔΟ,ΤΙΡΣΟ,ΓΑΛΔΟΣ,ΑΛΛΑΣ,ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ,ΙΓΛΑΝ

ΛΟΡΚΑΡΕΒΕΡΤΕ,ΜΑΡΙΑΣ,ΑΡΑΜΠΑΛ[ΚΟΡΥΦΕΣΤΩΝ ΙΣΠΑΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ]«Κλωντέλ και Κάφκα» και «Γράμμα αγάπης» του Fernando Arrabal από τις εκδόσεις Ηριδανός - Greeks Channel

«Κλωντέλ και Κάφκα» και «Γράμμα αγάπης» του Fernando Arrabal από τις εκδ... «Κλωντέλ και Κάφκα» και «Γράμμα αγάπης»: Πρόκειται για δύο θεατρικά έργα σε ενιαίο τόμο του Ισπανού γαλλόφωνου σ...

Το «Γράμμα αγάπης» στο Διέλευσις - ert.gr

Το «Γράμμα αγάπης» στο Διέλευσις - ert.gr Ραδιοτηλεόραση Ο σπουδαίος συγγραφέας Φερνάντο Αρραμπάλ, εκφραστής του Θεάτρου του Παραλόγου και συνιδρυτής του Θεάτρου του Παν...

Θεατρική Παράσταση – Γράμμα Αγάπης – Πολυχώρος Πολιτισμού Διέλευσις – Κυψέλη – Αθήνα | Premiere Events

Θεατρική Παράσταση – Γράμμα Αγάπης – Πο...

«Η Ιστορία είναι μια μητριά» – Συνέντευξη του Φερνάντο Αρραμπάλ - politik.gr

«Η Ιστορία είναι μια μητριά» – Συνέντευξη του Φερνάντο Αρραμπάλ - politi... Politik Συνέντευξη στη Ράνια Παπαδοπούλου Ο σπουδαίος συγγραφέας Φερνάντο Αρραμπάλ με την εκκεντρική πένα, εκφραστής του...

«Γράμμα Αγάπης» του Fernando Arrabal στο Ίδρυμα Θεοχαράκη | tomanifesto.gr

«Γράμμα Αγάπης» του Fernando Arrabal στ...

H ΧΑΡΙΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ με το '' Γράμμα Αγάπης '' στο Ίδρυμα Β & Μ Θεοχαράκη - PolisPost - Η Ελλάδα στο Διαδίκτυο

H ΧΑΡΙΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ με το '' Γράμμα Αγάπ...

Φερνάντο Αρραμπάλ: Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι

Φερνάντο Αρραμπάλ: Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι Ο Αρραμπάλ εμπνέεται το συγκεκριμένο έργο από το διήγημα «Ο Κροκόδειλος» του Ντοστογέφσκι το οποίο γράφτηκε το 1...

O κορυφαίος Φερνάντο Αρραμπάλ έρχεται στην Αθήνα | clickatlife

O κορυφαίος Φερνάντο Αρραμπάλ έρχεται στην Αθήνα | clickatlife Ο Ισπανός θεατρικός συγγραφέας θα παραστεί στην πρεμιέρα της παράστασης «Γράμμα Αγάπης» στο Θέατρο Διέλευσις.

Φερνάντο Αρραμπάλ, Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι

Φερνάντο Αρραμπάλ, Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι Μετά την έκδοση των έργων «Κλωντέλ και Κάφκα» και «Γράμμα Αγάπης» ο Νεκτάριος – Γεώργιος Κωνσταντινίδης συνεχίζ...

Φερνάντο Αρραμπάλ "Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι" από τις εκδόσεις Ηριδανός

Φερνάντο Αρραμπάλ "Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι" από τις εκδόσε... Από τις εκδόσεις Ηριδανός κυκλοφορεί το βιβλίο του Φερνάντο Αρραμπάλ "Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι" σε ...

«Γράμμα Αγάπης» του Fernando Arrabal στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β &Μ Θεοχαράκη

«Γράμμα Αγάπης» του Fernando Arrabal στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και ...

https://grafei.wordpress.com/

Φερνάντο Αρραμπάλ: «Η Ιστορία είναι μια μητριά»

Φερνάντο Αρραμπάλ: «Η Ιστορία είναι μια μητριά» Το έργο «Γράμματα αγάπης» ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση Νεκτάριου - Γεώργιου Κωνσταντινίδη κ...

Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι, του Φερνάντο Αρραμπάλ | Εκδόσεις Ηριδανός

Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι, του Φερνάντο Αρραμπάλ | Εκδόσεις ... Μετάφραση: Νεκτάριος – Γεώργιος Κωνσταντινίδης | ISBN: 978-960-335-434-5 Σελίδες: 70 Τιμή: 10,07€ Μετά την έκδοσ...

Ο Fernando Arrabal στην Αθήνα στην πρεμιέρα της παράστασης «Γράμμα Αγάπης»

Ο Fernando Arrabal στην Αθήνα στην πρεμιέρα της παράστασης «Γράμμα Αγάπης» Ο σπουδαίος συγγραφέας Φερνάντο Αρραμπάλ με την εκκεντρική πένα, εκφραστής του Θεάτρου του Παραλόγου και συνιδρυ...

Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι

Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι Χρήστος Τσαντής Μετά την έκδοση των έργων «Κλωντέλ και Κάφκα» και «Γράμμα Αγάπης» ο Νεκτάριος – Γεώργιος Κωνσταντινίδης συνεχίζε...

«Αναφορά στον Γκρέκο» με τον Τάκη Χρυσικάκο στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ – The Look.Gr

«Αναφορά στον Γκρέκο» με τον Τάκη Χρυσικάκο στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ – The... «ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΓΚΡΕΚΟ» του Νίκου Καζαντζάκη με τον Τάκη Χρυσικάκο από 20 Μαρτίου στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ. Φωνάζω ...

https://www.thelook.gr/theatro/

https://e-today.gr/

Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι, του Φερνάντο Αρραμπάλ από τις εκδόσεις Ηριδανός

Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι, του Φερνάντο Αρραμπάλ από τις εκδ... Το θεατρικό έργο του Φερνάντο Αραμπάλ «Μια χελώνα επονομαζόμενη Ντοστογέφσκι» κυκλοφορεί, από τις εκδόσεις Ηριδα...

Α όπως... Αρραμπάλ, Φερνάντο

Α όπως... Αρραμπάλ, Φερνάντο Ο ποιητής, θεατρικός συγγραφέας, ζωγράφος και σκηνοθέτης Φερνάντο Αρραμπάλ, υπήρξε ο τελευταίος επί της ουσίας ε...

https://www.politeianet.gr/books/arrabal-fernando-ekdoseis-tou-eikostou-protou.

«Γράμμα Αγάπης» με τον σπουδαίο Φερνάντο Αρραμπάλ

«Γράμμα Αγάπης» με τον σπουδαίο Φερνάντ...

Κλωντέλ και Κάφκα & Γράμμα αγάπης- Φερνάντο Αρραμπάλ | CultureNow.gr

Κλωντέλ και Κάφκα & Γράμμα αγάπης- Φερν...

"Γράμμα Αγάπης" του Φερνάντο Αρραμπάλ - AllYou.gr

"Γράμμα Αγάπης" του Φερνάντο Αρραμπάλ - AllYou.gr Λένα Γρηγορίου Τα παιδικά χρόνια του συγγραφέα στα χρόνια του Ισπανικού Εμφύλιου

Cherry Picker - Ένα «Γράμμα Αγάπης» για τον πονεμένο Ισπανικό Εμφύλιο από τον Φερνάντο Αρραμπάλ

Cherry Picker - Ένα «Γράμμα Αγάπης» για...

ερ

AllYou.gr·Πριν από 1 ημέρα

Περισσότερα για το ερώτημα γραμμα αγαπης αρραμπαλ

Αποτελέσματα ιστού

Γράμμα Αγάπης - Posts | Facebook

www.facebook.com › ... › Athens, Greece › Theatre › Γράμμα Αγάπης

3-11/2019 Γράμμα Αγάπης! Πολυχώρος Πολιτισμού Διεύλεσης. Παρών ο ίδος ο Φερναντο Αρραμπάλ , γεν. 1932 στο Ισπανικό Μαρόκο Εχει γράψει περίπου100 .17 Φεβ 2020 - Λόγω της μεγάλης επιτυχίας που σημείωσε και εξακολουθεί να σημειώνει, η παράσταση Γράμμα Αγάπης του Φερνάντο Αρραμπάλ προσκλήθηκε

ΚΛΩΝΤΕΛ ΚΑΙ ΚΑΦΚΑ ΓΡΑΜΜΑ ΑΓΑΠΗΣ - ΑΡΡΑΜΠΑΛ ...

www.ianos.gr › ... › Τέχνες › Θέατρο › Παγκόσμιο Θέατρο ('Εργα)

1. 
   

Το «Γράμμα αγάπης» στο Διέλευσις - ert.gr

www.ert.gr › technes-radiotileorasi › gramma-agapis-sto-dieleysis

1. 
   

1 Νοε 2019 - Ο σπουδαίος συγγραφέας Φερνάντο Αραμπάλ, εκφραστής του Θεάτρου του Παραλόγου και συνιδρυτής του Θεάτρου του Πανικού, έρχεται στην ...

Πλοήγηση στις σελίδες

Η ΕΡΥΘΡΑ ΠΑΡΘΕΝΑ / ARRABAL FERNANDO Η ΕΡΥΘΡΑ ΠΑΡΘΕΝΑ. Μια γυναίκα της ισπανικής αριστοκρατίας, που επιθυμεί ένα παιδί

Αυτή η πέτρα που βλέπουμε ανατράφηκε στα νεκρά βότανα και τη σκοτεινή λάσπη

ΦΕΛΙΣ ΝΤΕ ΑΘΟΥΑ

“Ο Ήλιος ανατέλλει ξανά”, του Έρνεστ Χέμινγουεϊ με μια άλλη ματιά | Fractal

“Ο Ήλιος ανατέλλει ξανά”, του Έρνεστ Χέμινγουεϊ με μια άλλη ματιά | Fractal

CALLAS CARACALA

Κιριμπάτι - Εκδόσεις Βακχικόν - Vakxikon.gr Media Group

Κιριμπάτι - Εκδόσεις Βακχικόν - Vakxikon.gr Media Group Η πρώτη ποιητική συλλογή της νέας Καταλανής ποιήτριας.

Ανθολογία: 9 βιβλία – Ισπανικό νουάρ O Μάρκος Κρητικός συνεχίζει τις ανθολογίες αστυνομικών μυθιστορημάτων. Εδώ παρουσιάζει εννιά βιβλία του ισπανικού εκδοτικού πεδίου.

«Η μέθοδος Γκρόνχολμ»: Αμείλικτες τακτικές των πολυεθνικών | CultureNow.gr

«Η μέθοδος Γκρόνχολμ»: Αμείλικτες τακτικές των πολυεθνικών | CultureNow.gr Είδαμε στο θέατρο Άνεσις το βραβευμένο έργο του Τζόρντι Γκαλθεράν, «Η μέθοδος Γκρόνχολμ», που καθρεφτίζει την πα...

O ΛΟΠΕ ΔΕ ΒΕΓΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΤΥΧΟΣ ΕΦΑΜΙΛΟΣΤΟΥ ΣΑΙΚΣΠΗΡ[ΠΟΥ ΑΠΟ ΤΑ 1500 ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΣΩΘΗΚΑΝ 150 ΜΟΝΟΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΜΟΝΟ ΤΑ 3 ΗΤΑΝ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΜΕ ΚΟΡΥΦΗ ΤΟ [[ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΗΣ]]

ΣΟΝΕΤΟ ΠΙΤΣΑ ΜΠΟΥΡΝΟΖΟΥ ΦΡΑΝΘΙΣΚΟ ΝΤΕ ΚΕΒΕΔΟ BOURNOZOU

ΣΟΝΕΤΟ ΠΙΤΣΑ ΜΠΟΥΡΝΟΖΟΥ ΦΡΑΝΘΙΣΚΟ ΝΤΕ ΚΕΒΕΔΟ BOURNOZOU Η Πίτσα διαβάζει ποίηση

voithia=i voi tis theias

Benito Pérez Galdós. La verdad humana

Benito Pérez Galdós. La verdad humana La obra narrativa de Benito Pérez Galdós (Las Palmas de Gran Canaria, 1843-Madrid, 1920) constituye un extraordi...

/

La mil caras de Galdos Vídeo. Youtube La exposición "Benito Pérez Galdós, La verdad humana" propone un repaso a la vida del escritor canario con motivo del centenario de su muerte a través de más de doscientas obras entre manuscritos, libros impresos, esculturas, grabados y lienzos de las colecciones de la BNE y de otras entidades españolas y coleccionistas privados. Está organizada cronológicamente y dividida en los cuatro momentos esenciales de su existencia.... > Ver la galería de vídeos de la exposición

Νέοι Ισπανοί ποιητές διαβάζουν ποιήματά τους στην Αθήνα Οι εκδόσεις Βακχικόν, το Ινστιτούτο Θερβάντες και η Xunta de Galicia διοργανώνουν την εκδήλωση "Nέοι Ισπανοί ποιητές διαβάζουν ποιήματά τους στην Αθήνα", με αφορμή την κυκλοφορία των δίγλωσσων βιβλίων Ανθολογία νέων Ισπανών ποιητών (μτφρ. Άτη Σολέρτη, 2018) και Ανθολογία νέων Γαλικιανών ποιητών (μτφρ. Τερέζα Πάρδο-Σοφία Καρατζά, 2019), την Τετάρτη 9 Οκτωβρίου 2019 στις 19.00 στο βιβλιοπωλείο Public Συντάγματος. Για τα βιβλία θα μιλήσουν ο εκδότης Νέστορας Πουλάκος και ο κριτικός λογοτεχνίας Θανάσης Βαβλίδας. Την εκδήλωση θα συντονίσει η μεταφράστρια Σοφία Καρατζά. Θα διαβάσουν ποιήματά τους οι: Luna Miguel, Laia López Manrique, Gonzalo Hermo και Lara Dopazo. Θα ακολουθήσει ανάγνωσή τους και στα ελληνικά από την Ευμορφία Αναστασίου. Με την υποστήριξη του ΟΣΔΕΛ.

Η ελληνική «περιπέτεια» του Δον Κιχότε

Του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

Από τη Σμαράγδα Μαυροκορδάτου στη Μελίνα Παναγιωτίδου: μια αναδρομή σε όλες τις μεταφραστικές απόπειρες του μυθιστορήματος του Μιγκέλ ντε Θερβάντες «Δον Κιχότε ντε λα Μάντσα». «Η ιστορία μας ξεκινά στο Βαγιαδολίδ, το μακρινό 1605. Εκείνη τη χρονιά, τέσσερις αιώνες και πλέον πριν, ένας 57χρονος δημόσιος υπάλληλος ο οποίος, παρά τις πολλές αντιξοότητες που συνάντησε στη ζωή του (αναπηρία, αιχμαλωσία, φυλάκιση, αμφισβήτηση, φτώχια) δεν έχασε ποτέ το κέφι του για δημιουργία...»

GUSTAVO ADOLFO BEQUER

POESIAS Y FABLES

Αντόνιο Ματσάδο

Www.poytsoi.blogspot.com

Carlos Ruiz Zafón: «Ο λαβύρινθος των πνευμάτων»

Carlos Ruiz Zafón: «Ο λαβύρινθος των πνευμάτων» Κριτικές για τις νέες κυκλοφορίες μυθιστορημάτων, νουβελών και διηγημάτων ξένων συγγραφέων

zafon-os

ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ 1 Πριν προλάβει να τελειώσει καλά καλά την πρώτη παράγραφο, είχε ήδη ξεχάσει ότι αυτό που κρατούσε στα χέρια της ήταν στοιχείο της έρευνάς τους. Αφέθηκε να παρασυρθεί από το άρωμα των λέξεων κι έπειτα από λίγο είχε χαθεί στις σελίδες του, βουτώντας στον πλούτο των εικόνων και του ρυθμού του, παρακολουθώντας την αφήγηση των περιπετειών της Αριάδνα, καθώς η ηρωίδα κατέβαινε στα βάθη εκείνης της στοιχειωμένης Βαρκελώνης. Κάθε παράγραφος, κάθε φράση φαίνονταν να έχουν συνταχθεί με βάση κάποιο μουσικό κλειδί. Η διήγηση έδενε τις λέξεις σε χρυσοκλωστές και τραβούσε το βλέμμα σε ένα ανάγνωσμα με παλμό και χρώμα που ζωγράφιζε στο μυαλό ένα θέατρο σκιών. Διάβασε αδιάκοπα για δύο ώρες, απολαμβάνοντας κάθε φράση και φοβούμενη πως θα έφτανε το τέλος. Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ 2 Η Αλίθια έβρεξε την πένα στο μελανοδοχείο και την άφησε να γλιστρήσει πάνω στο χαρτί, χαράζοντας μια γραμμή σε μπλε γυαλιστερό χρώμα. Έγραψε το όνομά της κι έμεινε να κοιτάζει το μελάνι που στέγνωνε σιγά σιγά. Η απόλαυση της λευκής σελίδας, που πάντα στην αρχή ανάδινε ένα άρωμα μυστηρίου γεμάτο υποσχέσεις, χάθηκε μεμιάς. Με το που άρχιζε κανείς να βάζει στο χαρτί τις πρώτες λέξεις, ανακάλυπτε ότι στη γραφή, όπως και στη ζωή, η απόσταση μεταξύ προθέσεων και αποτελεσμάτων πήγαινε χέρι χέρι με την αθωότητα με την οποία εκφράζονταν οι μεν και γίνονταν αποδεκτά τα δε. Βάλθηκε να γράψει μια φράση που θυμόταν από ένα απ’ τα αγαπημένα της βιβλία, όταν στάθηκε κι έστρεψε το βλέμμα προς την πόρτα. 'Αφησε την πένα πάνω στο χαρτί κι έμεινε να κοιτάζει σιωπηλή.

Πληροφορίες προϊόντος

• SKU:
  0437924
• Εκδότης:
  ΨΥΧΟΓΙΟΣ
• Συγγραφέας:
  ΘΑΦΟΝ ΚΑΡΛΟΣ ΡΟΥΙΘ
• Έτος κυκλοφορίας:
  2018
• Διαστάσεις:
  14x21
• Βάρος:
  1.2600 kg
• Χώρα:
  ΙΣΠΑΝΙΑ

Αξιολογήσεις

Βαθμολογία

• *Όνομα
• *Περίληψη
• *Αξιολόγηση

Θερβάντες, ο πρώτος συγγραφέας της σύγχρονης εποχής

Θερβάντες, ο πρώτος συγγραφέας της σύγχ...

MEMORIAS DE EGOTISMO

Miguel de Unamuno: Ν' ακους τιε βλακείες που πετάνε κάθε μέρα

... εδώ μ’ έφερε μια νέα κρίση μισανθρωπίας ή, μάλλον, ανθρωποφοβίας, αφού τους ανθρώπους πιο πολύ τους φοβάμαι παρά τους μισώ. Μου κόλλησε κι εμένα εκείνη η αξιοθρήνητη ιδιότητα που δεν είναι άλλη από το να βλέπεις τη βλακεία και να μην μπορείς να την ανεχτείς. Πάντως το χειρότερο δεν είναι να την βλέπεις, αλλά να την ακούς – ν’ ακούς τις βλακείες που πετάνε κάθε μέρα, ανυπερθέτως, νέοι και γέροι, βλάκες και ξύπνιοι• γιατί εκείνοι που περνιούνται για ξύπνιοι λένε και κάνουν τις περισσότερες βλακείες...

MIGUEL DE UNAMUNO: ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΔΟΝ ΣΑΝΔΑΛΙΟ, «Αν θέλετε να χάσετε έναν άνθρωπο, μάθετέ του να παίζει σκάκι». Δεν γνωρίζω καλύτερη απεικόνιση αυτού του αφορισμού, που αποδίδεται στον Όσκαρ Ουάιλντ, από τη διαφωτιστική σκηνή όπου ο Βίλχελμ Στάινιτς, ένας από τους πιο αμείλικτους σκακιστές του 19ου αιώνα, ο οποίος εγκλείστηκε σε άσυλο όταν έχασε τα λογικά του, προκαλεί τον Θεό να παίξει μαζί του μια τελευταία παρτίδα, παραχωρώντας του μάλιστα το πλεονέκτημα ενός στρατιώτη. Αυτός ο Εβραίος από τη Βοημία, μέσα στην τρέλα του είχε καταλάβει, πριν από τον Νίτσε, ότι όποιος αναμετριέται με τον Θεό γίνεται ο ίδιος Θεός.

Αυτό το σύντομο αφήγημα παρουσιάζει έναν μισάνθρωπο που δεν αντέχει άλλο τη βλακεία. Αναγνώστης του Φλωμπέρ, αποσύρεται στην ακροθαλασσιά, σε ένα ξενοδοχείο όπου δεν τον ξέρει κανείς και όπου, δόξα τω Θεώ, ούτε εκείνος γνωρίζει κανέναν. Θα συνάψει, ωστόσο, περίεργο δεσμό με έναν άγνωστο, εξίσου σιωπηλό και αινιγματικό σαν τον ίδιο, έναν κάποιο δον Σανδάλιο, που πηγαίνει στη λέσχη μόνο για να παίξει σκάκι, και παίζει χωρίς να αρθρώνει λέξη, με αρρωστημένη μανία.
"Για τον δον Σανδάλιο", γράφει ο Ουναμούνο, "οι στρατιώτες, οι αξιωματικοί, οι πύργοι, τ' άλογα, οι βασίλισσες και οι βασιλιάδες του σκακιού έχουν πιο πολλή ψυχή απ' τα πρόσωπα που τα κινούν. Μπορεί και να 'χει δίκιο". Έξαλλου, το παιχνίδι του σκακιού είναι πέρα από το κακό και το καλό.
Αλλά ο Ουναμούνο, συντάσσοντας αυτή τη νουβέλα, έχει πάντα στο μυαλό του ότι είναι ο συγγραφέας του "Τραγικού αισθήματος της ζωής", αδελφό πνεύμα του Κίρκεγκωρ, του φιλοσόφου που αναρωτιέται: "Είμαστε, γίνεται να είμαστε, κάτι περισσότερο από παίκτες σκακιού;". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίο«Αν θέλετε να χάσετε έναν άνθρωπο, μάθετέ του να παίζει σκάκι». Δεν γνωρίζω καλύτερη απεικόνιση αυτού του αφορισμού, που αποδίδεται στον Όσκαρ Ουάιλντ, από τη διαφωτιστική σκηνή όπου ο Βίλχελμ Στάινιτς, ένας από τους πιο αμείλικτους σκακιστές του 19ου αιώνα, ο οποίος εγκλείστηκε σε άσυλο όταν έχασε τα λογικά του, προκαλεί τον Θεό να παίξει μαζί του μια τελευταία παρτίδα, παραχωρώντας του μάλιστα το πλεονέκτημα ενός στρατιώτη. Αυτός ο Εβραίος από τη Βοημία, μέσα στην τρέλα του είχε καταλάβει, πριν από τον Νίτσε, ότι όποιος αναμετριέται με τον Θεό γίνεται ο ίδιος Θεός.

Αυτό το σύντομο αφήγημα παρουσιάζει έναν μισάνθρωπο που δεν αντέχει άλλο τη βλακεία. Αναγνώστης του Φλωμπέρ, αποσύρεται στην ακροθαλασσιά, σε ένα ξενοδοχείο όπου δεν τον ξέρει κανείς και όπου, δόξα τω Θεώ, ούτε εκείνος γνωρίζει κανέναν. Θα συνάψει, ωστόσο, περίεργο δεσμό με έναν άγνωστο, εξίσου σιωπηλό και αινιγματικό σαν τον ίδιο, έναν κάποιο δον Σανδάλιο, που πηγαίνει στη λέσχη μόνο για να παίξει σκάκι, και παίζει χωρίς να αρθρώνει λέξη, με αρρωστημένη μανία.
"Για τον δον Σανδάλιο", γράφει ο Ουναμούνο, "οι στρατιώτες, οι αξιωματικοί, οι πύργοι, τ' άλογα, οι βασίλισσες και οι βασιλιάδες του σκακιού έχουν πιο πολλή ψυχή απ' τα πρόσωπα που τα κινούν. Μπορεί και να 'χει δίκιο". Έξαλλου, το παιχνίδι του σκακιού είναι πέρα από το κακό και το καλό.
Αλλά ο Ουναμούνο, συντάσσοντας αυτή τη νουβέλα, έχει πάντα στο μυαλό του ότι είναι ο συγγραφέας του "Τραγικού αισθήματος της ζωής", αδελφό πνεύμα του Κίρκεγκωρ, του φιλοσόφου που αναρωτιέται: "Είμαστε, γίνεται να είμαστε, κάτι περισσότερο από παίκτες σκακιού;". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίο

Ο Αρνάου Πονς στην Αθήνα Ο πολυβραβευμένος και δημοφιλής Καταλανός συγγραφέας, μεταφραστής και ποιητής Arnau Pons (Αρνάου Πονς) θα βρίσκεται στην Αθήνα για την εκδήλωση των εκδόσεων Βακχικόν Ποίηση απ' όλο τον κόσμο στο Έναστρον βιβλιοκαφέ, την Παρασκευή 23/11 στις 20.00 μ.μ. Την ίδια μέρα το πρωί, στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων (Ασκληπιού 17 Αθήνα), θα παραχωρήσει συνεντεύξεις σε δημοσιογράφους. Παρακαλείσθε να επικοινωνήσετε με τις εκδόσεις στο τηλέφωνο 2103637864 ή στο email info@vakxikon.gr. Στα ελληνικά κυκλοφορεί η ποιητική του σύνθεση Ερήμωση (εκδόσεις Βακχικόν, Απρίλιος 2018), σε μετάφραση Άτης Σολέρτη και επίμετρο Μυρτώς Γόντικα. Ο Αρνάου Πονς είναι καθηγητής στο Ινστιτούτο Σπουδών Λογοτεχνικής Κριτικής στο Μεξικό, όπου κάνει συνεδρίες ανάγνωσης σχετικά με την Judith Butler, τον Paul Celan και τον Emmanuel Levinas και ασχολείται επίσης με τη μετάφραση και ανάλυση των Απάντων του Paul Celan στα καταλανικά. Το 2016, το Υπουργείο Πολιτισμού της Ισπανίας τού απένειμε το Εθνικό Βραβείο Μετάφρασης. Επιλέχθηκε επίσης για να γράψει το κριτικό σημείωμα για τον Celan στον συλλογικό τόμο Makers of Jewish Modernity(Princeton University Press, 2016), το οποίο έλαβε το βραβείο για το καλύτερο εβραϊκό βιβλίο της χρονιάς στην κατηγορία των συλλογικών δοκιμίων.

Λύτρωση και τιμωρία στην άγρια ύπαιθρο

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 02 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2018 14:37

Για το μυθιστόρημα του Χεσούς Καρράσκο «Άγρια ερημιά» (μτφρ. Λένα Φραγκοπούλου, εκδ. Αντίποδες).

Του Διονύση Μαρίνου

Αν και οι ορισμοί συχνά ομογενοποιούν τις σημασίες, την ίδια στιγμή προσφέρουν μια βάση ανάλυσης. Η Μάργκαρετ Άτγουντ, όταν κλήθηκε να μιλήσει για το τι ακριβώς ήταν το μετα-αποκαλυπτικό μυθιστόρημά της Όρυξ και Κρέικ (εκδ. Ψυχογιός), έδωσε μιαν εξήγηση που ξεπερνούσε τα παραδεδεγμένα λογοτεχνικά στεγανά. Μίλησε για «σκεπτικιστική μυθοπλασία» και για «περιπετειώδη ρομαντισμό».

Στην περίπτωση του μυθιστορήματος «Άγρια ερημιά» δεν έχουμε να κάνουμε με ένα συνηθισμένο ντεμπούτο, μια δήλωση προθέσεων, αλλά με μια συνολική τοποθέτηση πάνω στο ανθρώπινο αίνιγμα.

Ομοίως, τη στιγμή που το βιβλίο του Κόρμακ ΜακΚάρθυ Ο δρόμος (εκδ. Καστανιώτη) γινόταν γνωστό, ειδικά ύστερα από τη μεταφορά του στον κινηματογράφο, για το δυστοπικό μέλλον που μετέτρεπε την ανθρωπότητα σε βιωμένη Κόλαση, ο ίδιος επέμενε πως το βιβλίο του είχε να κάνει με τη σύνδεση του ανθρώπου με το Θείο και την πνευματική όψη της ζωής. Οι συγγραφείς, συνήθως, ξέρουν καλύτερα ποιος είναι ο αρχικός τους στόχος όταν ξεκινούν να γράψουν. Ποιος να ήταν, άραγε, ο στόχος που κινητοποίησε τον Ισπανό Χεσούς Καρράσκο να ξεκινήσει τη διαδρομή του στη λογοτεχνία με ένα μυθιστόρημα πολλαπλών σημάνσεων; Στην περίπτωση του μυθιστορήματός του Άγρια ερημιά δεν έχουμε να κάνουμε με ένα συνηθισμένο ντεμπούτο, μια δήλωση προθέσεων, αλλά με μια συνολική τοποθέτηση πάνω στο ανθρώπινο αίνιγμα. Αν και οι επιρροές του είναι προφανείς (από το πικαρέσκο μυθιστόρημα έως τον Καμίλο Χοσέ Θέλα κι από τον ΜακΚάρθυ έως τον Θόρντον Ουάιλντερ και τον Κόνραντ Ρίχτερ), το δικό του αποτύπωμα είναι ευδιάκριτο.

Ναι, το θέμα της φυγής και της on the road ανέλιξης ενός μύθου δεν είναι καινούργιο, όμως αυτό που προσδίδει στο μυθιστόρημα του Καρράσκο μια μορφή νεωτερισμού είναι ότι ενσωματώνει στοιχεία της παλαιάς αγροτικής ζωής (ο ίδιος κατάγεται από το Μπαταχόθ, μια παραδοσιακά αγροτική περιοχή της Ισπανίας που πλέον έχει αναπτυχθεί οικονομικά) με βιβλικές συνδηλώσεις. Η ποιότητα του βιβλίου αναφαίνεται από τη χρήση της γλώσσας, καθώς «παίζει» συνεχώς με τα αντιθετικά σχήματα. Στο ίδιο «σώμα» συνυπάρχουν η τραχύτητα της υπαίθρου, ο μυστικισμός της Βίβλου, ο λυρισμός των ανθρώπινων συναισθημάτων και ο αιχμηρός τόνος των κατώτερων ενστίκτων που οδηγούν σε σκηνές βίας, αποκτήνωσης και εξανδραποδισμού.

Ο Καρράσκο δημιουργεί ένα σκηνικό που μπορεί να στερείται γεωγραφικών συντεταγμένων (δεν μαθαίνουμε ποτέ τη χώρα και την εποχή που αναπτύσσεται η πλοκή), είναι όμως δηλωτικό της σκληρότητας που περιμένει τους ήρωες. Όλα ξεκινούν με την άτακτη φυγή ενός παιδιού από το σπίτι του. Ο μικρός φυγάς δεν αποχωρίζεται την οικογενειακή θαλπωρή με σκοπό να ανοιχτεί στη μεγάλη περιπέτεια του κόσμου. Αποφασίζει να ξεφύγει από το κολαστήριο στο οποίο ζούσε για χρόνια. Με τη σύμφωνη γνώμη των γονιών του έχει μετατραπεί σε σεξουαλικό υποχείριο του δυνάστη χωροφύλακα της περιοχής. Υπάρχουν κι άλλα θύματα σαν κι αυτό, είναι όμως ο πρώτος που αποφασίζει να τα παίξει όλα για όλα και να δραπετεύσει. Μπρος του δεν υπάρχει μόνο το άγνωστο, αλλά κι ένας αφιλόξενος τόπος: άνυδρος, τραχύς, χτυπημένος από τον ήλιο, με τη φύση να στέκεται τιμωρός κι όχι αρωγός στο φευγιό του.

Ο Χεσούς Καρράσκο

Στο ίδιο «σώμα» συνυπάρχουν η τραχύτητα της υπαίθρου, ο μυστικισμός της Βίβλου, ο λυρισμός των ανθρώπινων συναισθημάτων και ο αιχμηρός τόνος των κατώτερων ενστίκτων που οδηγούν σε σκηνές βίας, αποκτήνωσης και εξανδραποδισμού.

Το παιδί είναι εξαρχής κυνηγημένο. Στο κατόπι του βρίσκεται ο χωροφύλακας και οι βοηθοί του. Ξέρει πως αν το συλλάβουν δεν θα υπάρχει επιστροφή, μόνο ο θάνατος το περιμένει. Άμαθο στις κακουχίες και τη μοναξιά του διαβατάρη, σύντομα βρίσκεται σε σημείο εξαθλίωσης. Συναντάει στον δρόμο του έναν γέρο τσοπάνη, ο οποίος το βοηθάει να σταθεί στα πόδια του, το παίρνει μαζί του στο μακρύ ταξίδι του στην ενδοχώρα, ολοένα και πιο μακριά από το χωριό του παιδιού, και ουσιαστικό το μυεί τον κόσμο της συγχώρεσης και της ενηλικίωσης. Η μεταξύ τους σχέση οικοδομείται αρχικά με όρους συγκεκαλυμμένης δυσπιστίας, αβεβαιότητας και αμφιβολίας για τις πραγματικές προθέσεις του βοσκού. Το παιδί, έχοντας μεγαλώσει σε έναν κόσμο βίας, δεν γνωρίζει άλλο τρόπο από την άπωση. Θα σταθεί στο πλάι του τσοπάνη μόνο όταν θα διαπιστώσει πως δεν θέλει να αποκομίσει κάτι απ’ αυτό, αλλά να το σώσει δίχως να ρωτάει την αιτία της φυγής του.

Αυτό το παράξενο δίδυμο, δύο άνθρωποι χτυπημένοι από τη μοίρα, μόνοι τους σε έναν αφιλόξενο ξερότοπο, προχωρούν προς το μεγάλο πουθενά γνωρίζοντας πως τα βήματά τους στο χώμα γίνονται χνάρια και οδοδείκτες για τους διώκτες τους. Η συνάντηση με την ειμαρμένη δεν θα αργήσει. Ο χωροφύλακας με την πλουμιστή μηχανή και την αγριωπή θωριά θα βρει την κρυψώνα τους, αλλά όχι και το παιδί. Ο βοσκός έχει προλάβει να το κρύψει. Η τιμωρία που θα λάβει για τη γενναία πράξη του θα είναι σκληρή. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα το μυθιστόρημα αποκτάει έντονα δραματικό χαρακτήρα. Γίνεται ένα εκκρεμές μεταξύ ελπίδας και καταδίκης. Οι δύο φυγάδες ολοένα φεύγουν και συνεχώς βρίσκονται στην ακτίνα του διωκτών τους. Η τελική συνάντηση θα είναι πνιγμένη στο αίμα. Το δράμα θα κορυφωθεί, τη λύση θα τη δώσει ο γέρος (πάλι εις βάρος του εαυτού του), αλλά η λύτρωση στις ανθρώπινες υποθέσεις σπάνια είναι ανέξοδη. Κάθε στιγμή ελευθερίας έχει πληρωθεί με πολλαπλάσιες στιγμές σκλαβιάς του σώματος και της ψυχής. Ο τραχύς τσοπάνης –ένας άνθρωπος χθόνιος, γέννημα θρέμμα του κακοτράχαλου τόπου– μαθαίνει στο παιδί την αξία της συγχώρεσης. Χωρίς αυτό να αφαιρεί το δικαίωμα του θύματος να πάρει εκδίκηση. Όπως και γίνεται.

Η λύτρωση στις ανθρώπινες υποθέσεις σπάνια είναι ανέξοδη. Κάθε στιγμή ελευθερίας έχει πληρωθεί με πολλαπλάσιες στιγμές σκλαβιάς του σώματος και της ψυχής.

Ο Καρράσκο, αφαιρώντας τα στοιχειώδη πραγματολογικά στοιχεία (λείπουν ακόμη και τα ονόματα των ηρώων, καθώς κρατούν μόνο τις ιδιότητές τους), δίνει στο βιβλίο του τη δυνατότητα να αποκτήσει τη μορφή καθολικότητας. Μέσω του μεμονωμένου γεγονότος μιλάει συνολικά για την ανθρώπινη περίπτωση. Μεταμορφώνει το καθημερινό σε γενικό μύθο. Η δονούμενη αλληγορία του βιβλίου θυμίζει τα μεσαιωνικά moralitas, όπου οι χαρακτήρες φέρουν μια συμβολική διάσταση που τους ξεπερνάει. Παρά το γεγονός ότι από τη δράση δεν απουσιάζουν ρεαλιστικά στοιχεία (η καθημερινή ζωή ενός βοσκού, οι σκληροτράχηλοι χωρικοί, η ξηρασία, τα όπλα, η κτηνωδία κ.ά.), τα αισθητικά στοιχεία που νοηματοδοτούν το βιβλίο είναι εξόχως ψυχολογικά και θρησκευτικά. Οι βασικοί ήρωες, καίτοι από τη φύση τους είναι μονοδιάστατοι, εμφανίζονται να είναι φτιαγμένοι να έρθουν αντιμέτωποι με τον αξιακό τους κώδικα και με την ανάγκη τους να ελευθερωθούν από τα δεσμά τους. Έχουμε να κάνουμε με μια δυστοπία που αναπτύσσεται σε δύο δρόμους: έναν εξωτερικό κι έναν εσωτερικό. Το περιβάλλον καθορίζει τις συμπεριφορές και οι ατομικότητες βρίσκονται μπροστά σε ένα διαρκές αδιέξοδο που οφείλουν να υπερβούν για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Δεν το καταφέρνουν όλοι, όμως δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε πως το μεγάλο «στοίχημα» του βιβλίου, και ο κυρίαρχος πρωταγωνιστής του, είναι το παιδί – ο μοναδικός φορέας του μέλλοντος.

Το βιβλίο του Καρράσκο έγινε αμέσως γνωστό. Μεταφράστηκε σε δεκατρείς χώρες και μεταξύ άλλων έλαβε το βραβείο English PEN Award και Prix Ulysse. Ο συγγραφέας, επιπλέον, τιμήθηκε το 2016 με το Βραβείο λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το δεύτερο βιβλίο του La tierra que pisamos. Η παρούσα μετάφραση ανήκει στη Λένα Φραγκοπούλου. Πρόκειται για εργασία άκρως λειτουργική με το ύφος και το πνεύμα του βιβλίου.

* Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.
Τελευταίο του βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων «Όπως και αν έρθει αυτό το βράδυ» (εκδ. Μελάνι).

→ Στην κεντρική εικόνα φωτογραφία από την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου, με τίτλο Out in the open (2019), σε σκηνοθεσία Benito Zambrano, Fernando Trullols.

Ο Μπουνιουέλ στον λαβύρινθο με τις χελώνες «Παρίσι, 1930. Ο Σαλβαδόρ Νταλί και ο Λούις Μπουνιουέλ είναι ήδη οι κύριες μορφές του σουρεαλιστικού κινήματος. Απροσδόκητα, ο Μπουνιουέλ μένει χωρίς χρήματα μετά το σκάνδαλο που περιβάλλει την ταινία του THE GOLDEN AGE. Σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση, δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε το επόμενο έργο του, ένα ντοκιμαντέρ για μία από τις φτωχότερες ισπανικές περιφέρειες, την Las Hurdes. Ωστόσο, ο καλός φίλος του, ο γλύπτης Ramón Acín, αγοράζει ένα λαχείο με την υπόσχεση ότι, αν κερδίσει, θα πληρώσει για την ταινία. Απίστευτα και αναπάντεχα, η τύχη είναι στο πλευρό τους». Το κόμικ του Φερμίν Σολίς γίνεται ταινία από τον Σαλβαντόρ Σίμο και «Ο Μπουνιουέλ στον λαβύρινθο με τις χελώνες» είναι το animation που περιμένουμε με χαρά (Φθινόπωρο Χειμώνας 2018 – 2019, Danaos).

«Παρίσι, 1930. Ο Σαλβαδόρ Νταλί

Ντε Όρυ, Λαμπορδέτα, Χιρόντο: Τρεις ισπανόφωνοι ποιητές

Ντε Όρυ, Λαμπορδέτα, Χιρόντο: Τρεις ισπ...

Τρία ισπανικά διαμάντια του 19ου αιώνα για πρώτη φορά στα ελληνικά - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ

Τρία ισπανικά διαμάντια του 19ου αιώνα ...

Reviews Κριτικές

Misericordia Misericordia

Author: Benito Perez Galdos Συντάκτης: Benito Perez Galdos

"." "Η συντριβή της φτώχειας ή του βάρους των προσδοκιών τους, η υψηλή και η χαμηλή ζωή του 19ου αιώνα στη Μαδρίτη, προσφέρουν τη χαρά για αυτό το απογοητευτικό πορτρέτο της παρακμής, της πτώσης και της ανάκαμψης της οικογένειας, ή οποία προστατεύεται από τη χήρα Dona Francisca, που κάποτε έμενε σε .. σαλόνια γιά να καταλήξει τελικά[λόγω χρεοκοπιάς]σε...παραγκούπολη. ΚΑΙ ΠΛΕΩΝ ΔΙΑΒΙΩΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΗΝ ΥΠΗΡΕΤΙΑΣ ΤΗΣ..ΤΗΣ ΜΠΕΝΙΤΑ...Ζώντας σχεδών παρασιτικά από τη δουλειά της Μπένιτα, η οποία μιλάει και ανταλλάσσεται σε μια καθημερινή μάχη με την πείνα και την υπερηφάνεια της ΒΟΗΘΑ ΤΗΝ ΠΑΡΗΚΜΑΣΜΕΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΖΗΤΙΑΝΕΥΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΙ ΑΥΤΗΝ.Όταν ξαφνική κληρονομιά εμπλουτίζει τή παλιά οικογένεια. Η Μπενίτα παραγκωνιάζεται {από αυτόυς που εβοήθησε].Η Ισπανία του Γκαλντός γελά με αγίους και αμαρτωλούς, αυτοσαρκάζεται τόσο από τη φτώχεια όσο από τον πλούτο . "

Το θαυμάσιο βλέμμα του φακού

Το θαυμάσιο βλέμμα του φακού Από Μπλάθρας Μπλάθρας

Δόξα σε σένα μοσχοκέφαλε,αρχοντά σκοτεινε,τού σκοτους και της

Ντε Όρυ, Λαμπορδέτα, Χιρόντο: Τρεις ισπανόφωνοι ποιητές

Ντε Όρυ, Λαμπορδέτα, Χιρόντο: Τρεις ισπανόφωνοι ποιητές Από BookPress Με αφορμή ποιήματα των Κάρλος Εδμούντο ντε Όρυ (εκδ. Ιριδανός), Μιγέλ Λαμπορδέτα (ειδ. Κουκούτσι), Ολιβέριο

Δόξα σε σένα μοσχοκέφαλε,αρχοντά σκοτεινε,τού σκοτους και της ζωής δικαίαρχε,δόξα σε σε αρχαίε δαίμωνα βέβηλο πνέυμα χαρας π/η δύναμη σου εσκεπάζει 100 Ισούδες και Ιούδες

Αβερρόης - Βικιπαίδεια

Αβερρόης - Βικιπαίδεια

Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε το newsletter πατήστε εδώ.

Νιάου Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός | Μτφρ. Τάσος Ψάρρης Είδος: Κλασική Λογοτεχνία Εξώφυλλο: Artwork του Στράτου Προύσαλη Σελίδες: 434 Χρονολογία έκδοσης: Μάιος 2018 ISBN: 978-618-5286-63-7 Δείτε το preview Τιμή: 14,84 €

Καυστική σάτιρα της γραφειοκρατικής ζωής της Μαδρίτης των τελών του 19ου αιώνα, το Νιάου είναι ένα από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα του μεγάλου Ισπανού συγγραφέα Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός. Η διαφθορά και η αυθαιρεσία, η απληστία και η ηθική αποχαλίνωση, η υποκρισία και η ιδιοτέλεια, θίγονται με λεπτομερή και γλαφυρό τρόπο με κεντρικό άξονα την ιστορία ενός δημοσίου υπαλλήλου που χάνει τη δουλειά του. Το Νιάου είναι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα του ισπανικού ρεαλισμού, ένα κομμάτι της Ισπανίας, όπως έλεγε ο συγγραφέας, η ψυχολογική ανατομία ενός ανθρώπου και μιας κοινωνίας, ένα έργο τόσο επίκαιρο και οικουμενικό που θα μπορούσε να είχε γραφτεί στην εποχή μας και για εμάς. Περισσότερα...

soras it isnt VARDINOGIANNIS..AND THATS WHY THEY CATCH HIM

Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν: Οι δυο δόξες - Vakxikon.gr

Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν: Οι δυο δόξες - Vakxikon.gr Μεταφράζει ο Τάσος Ψάρρης Ο Πέδρο Αντόνιο δε Αλαρκόν (Pedro Antonio de Alarcón y Ariza) γεννήθηκε στο Γουάδιξ ...

Νιάου - Εκδόσεις Βακχικόν

€ 13.36

Νιάου - Εκδόσεις Βακχικόν Ένα από τα κορυφαία ισπανικά μυθιστορήματα.

Νίκος Μάντζιος • Θρύλοι και παραμύθια από τη μεσαιωνική Ισπανία Posted: 31 May 2018 02:22 AM PDT έκδοση χαρτόδετη, σχήμα 13 × 20,5 εκ., σσ. 191, Πρόλογος, Σημειώσεις: Νίκος Μάντζιος Εικονογράφηση: Ευαγγελίνα Νίκα I S B N 978-960-537-228-6 Απόπειρα, Αθήνα 2018 Σειρά: Του κόσμου τα παραμύθια, #36 Λ.Τ. 12 € (+ ΦΠΑ) Μεσαιωνική Ισπανία. Μετά τον θάνατο του Ροντρίγκο, του τελευταίου Γότθου βασιλιά, οι Άραβες γίνονται κυρίαρχοι σχεδόν ολόκληρης της Ιβηρικής χερσονήσου. Αρχίζει ο μακροχρόνιος αγώνας των Χριστιανών ενάντια στους Μουσουλμάνους για την Ανακατάληψη (Reconquista). Οι παραμυθάδες και οι τροβαδούροι γυρνάνε σε πανηγύρια και γιορτές και σε αυλές αρχόντων, αφηγούνται παραμύθια και τραγουδούν για έρωτες και ίντριγκες μες στα παλάτια, για πολέμους αδελφοκτόνους, για θανάσιμες μονομαχίες μεταξύ ανδρείων ιπποτών για θέματα τιμής και υπερηφάνειας, για μάχες επικές και κατορθώματα του θρυλικού Ελ Σίντ.

"Νιάου" του Μπ. Π. Γκαλντός -Προδημοσίευση - Vakxikon.gr

"Νιάου" του Μπ. Π. Γκαλντός -Προδημοσίευση - Vakxikon.gr Απόσπασμα από το υπό έκδοση μυθιστόρημα "Νιάου", Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός, μτφρ. Τάσος Ψάρρης, εκδόσεις ... , μυθιστόρημα, Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός, μτφρ. Τάσος Ψάρρης, εκδόσεις Βακχικόν 2018 Στις τέσσερις το απόγευμα το παιδομάνι του δημόσιου σχολείου της πλατείας Λιμόν βγήκε του σκοτωμού από την τάξη μέσα σε πραγματικό πανδαιμόνιο. Κανένας εθνικός ύμνος -από τους πολλούς που υπάρχουν- δεν είναι τόσο ωραίος όσο αυτός που τραγουδάνε οι καταπιεσμένοι λαοί της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, όταν απαλλάσσονται από τον χαλκά της σχολικής πειθαρχίας και ξεχύνονται στον δρόμο αλαλάζοντας και πηδώντας. Η υστερική φρενίτιδα με την οποία επιδίδονται στις πιο παράτολμες ακροβασίες, οι σπρωξιές που είθισται να δίνουν στους φιλήσυχους διαβάτες, το ντελίριο της ατομικής ανεξαρτησίας που μερικές φορές καταλήγει σε καρούμπαλα, δάκρυα και μώλωπες, όλα αυτά φαντάζουν ως ένα προοίμιο των επαναστατικών θριάμβων που θα πανηγυρίσουν, άντρες πια, σε μια λιγότερο ευτυχισμένη ηλικία. Βγήκαν, όπως είπα, μπουλουκηδόν. Ο τελευταίος ήθελε να είναι πρώτος, και τα μικρά στρίγκλιζαν περισσότερο από τους μεγάλους. Ανάμεσά τους υπήρχε ένα παιδί με μέτριο ανάστημα που αποσπάστηκε από την αγέλη, συνεχίζοντας μόνο και σιωπηλό για το σπίτι. Μόλις οι σύντροφοί του το αντιλήφθηκαν, μόλις το είδαν όχι να φεύγει αλλά να δραπετεύει, το πήραν από πίσω και άρχισαν να το πειράζουν και να του κάνουν φοβερή καζούρα, αμφιλεγόμενου επιπέδου. Ο ένας το τράβαγε από το μπράτσο, ο άλλος τού έχωνε στο πρόσωπο τα αθώα χέρια του, που βρομοκοπούσαν στην κυριολεξία. Εκείνο, όμως, κατάφερε να ξεφύγει και… τρεχάτε ποδαράκια μου. Και τότε, δυο τρεις από την παρέα -από τους πιο ξεδιάντροπους-, του πετάξαν πέτρες φωνάζοντας: «Νιάου». Κι όλη η παρέα επανέλαβε με σατανική διάθεση: «Νιάου, νιάου».

Εκτός από τον Valle-Inclán, διάσημοι εκπρόσωποι ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΑΙΝΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΔΙΑΝΟΗΣΗΣ-υπήρξαν οι Azorín (José Martínez Ruiz), Pío Baroja,Gomez De La Serna,Vicente Blasco Ibáñez, Antonio Machado y Ruiz, Manuel Machado y Ruiz, Unamuno,José Ortega y GASSET,BENAVENTE....ΕΝΩ ΣΤΟΝ ΕΙΚΟΣΤΟ ΑΙΩΝΑ ΥΠΗΡΞΑΝ ΟΙ LORCA,VALEJO,MARIAS,REVERTE ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑΟ ΜΕΓΑΛΟΦΥϊΗΣ ΑΡΑΜΠΑΛΚΥΡΙΩΣΓΙΑ ΤΑ ΠΕΖΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΟ [[ΔΡΑΜΑ]] -[[Ο ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡΑΣ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΙΑΣ]

ΑΧΑΡΙΣΤΑ ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΤΙ Η ΧΑΡΑ ΒΡΙΣΚΕΤΕΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ [ΜΕΣΑ]ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΞΩ

ΘΥΜΑ ΤΗΣΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΔΥΣΑΝΕΞΙΑΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΚΑΛΕΟΤΟ ΤΟΥ ΜΑΔΡΙΛΕΝΙΟΥ ΣΥΓΡΑΦΕΑ ΧΟΣΕ ΕΤΣΕΓΑΡΑΥ...ΟΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΝ [ΑΔΙΚΑ] ΓΙΑ ΜΟΙΧΟ ΟΣΟΙ ΤΙΣ ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΖΗΛΕΥΑΝ...ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΓΝΩΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΥ [ΠΙΑ] ΣΓΡΑΦΕΑ ΠΟΥ ΕΓΡΑΦΕ ΕΠΗΡΕΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΨΕΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΕΑΛΙΣΤΗ ΧΑΟΥΠΤΜΑΝ ΟΠΟΥ Ο ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ [[ΠΡΙΝ ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ]] ΕΠΕΣΕ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ ΤΩΝ ΑΠΛΗΣΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΟΤΙ Ο ΓΑΜΟΣ ΤΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΠΟΥ ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΣΟΥΝ ...ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ Ο ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΤΟΥ Ετσεγγαράυ [[ locura ó santidad]](1877, Madman ή Saint), , ο Lorenzo Avendaño κληρονομεί μια περιουσία, αλλά αφού ανακάλυψε ότι δεν είναι ο πραγματικός κληρονόμος του πλούτου, προσπαθεί να τή δώσει πίσω. Ωστόσο, οι άπληστοι συγγενείς του έχουν άλλα σχέδια και ο Lorenzo βρίσκεται σε άσυλο...εγκλωβιζμένος.

actividades 29 DE MAYO / 19.30 H GREGUERÍAS ILUSTRADAS Presentación del libro Ramón Gómez de la Serna fue el creador de un nuevo género literario bautizado por él mismo como «greguería». Entre los años 1930 y 1935, Ramón publicó en la revista Blanco y Negro cerca de 400 de estas greguerías, que hoy se han recogido en este maravilloso libro. Participan en la presentación Juan Manuel Bonet, Fernando Castillo y Eduardo Alaminos.

19 DE MAYO / MEDIANOCHE LA NOCHE DE LOS MUSEOS Abrimos hasta medianoche La Noche Europea de los Museos, brinda, de manera excepcional, el acceso en horario nocturno a muchos museos. El próximo sábado 19 el Museo ABC permanecerá abierto hasta medianoche. 27 DE MAYO / 11.30 H DE VIAJE CON RAMÓN Taller infantil A través de los dibujos de la exposición Greguerías ilustradas, se creará una historia con el tema delviaje como contexto para indagar en el alma de las cosas y conocer los secretos que esconden los objetos.

exposiciones HASTA EL 16 DE SEPTIEMBRE JOAQUÍN XAUDARÓ La buena gente El humor de Joaquín Xaudaró (Filipinas, 1872 ─ Madrid, 1933), muy basado en el juego de palabras, y su capacidad para fijar los rostros y las actitudes de la buena gente, hacen de él un portentoso documentalista de las primeras décadas del siglo XX y así lo atestiguan el centenar y medio de dibujos con que hemos querido resumir su larga carrera. HASTA EL 17 DE JUNIO RAMÓN GÓMEZ DE LA SERNA Greguerías ilustradas Entre 1930 y 1935, Ramón Gómez de la Serna publicó en la revista Blanco y Negro una serie de artículos-greguerías ilustrados. Su vida y su obra representan la fertilidad creativa de un intelectual extraordinario de ágil pensamiento y trabajo inagotable. HASTA EL 20 DE MAYO PABLO AMARGO Mancha mínima, idea máxima Pablo Amargo nos muestra las ilustraciones de dos de sus publicaciones más significativas Cats are paradoxes y Casualidad, en las que persigue paradojas y dobles sentidos visuales que dotan a las obras de una personalidad propia.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΕΚΣΤΑΤΙΚΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ
	Συγγραφέας: ΓΚΟΝΖΑΛΟ ΤΟΡΕΝΤΕ ΜΠΑΛΕΣΤΕΡ Σελίδες: 294 ISBN: 960-410-484-5 Ημερομηνία εισαγωγής: 12/12/2007 Προς Πώληση Εκδ. Οίκος: ΩΚΕΑΝΙΔΑ Κατηγορία: ΒΙΒΛΙΑ : Μυθιστόρημα - Ξένη Λογοτεχνία Περιγραφή: Eνας νεαρός και αφελής βασιλιάς επισκέπτεται την πιο περιζήτητη πόρνη της πόλης και θαμπωμένος από την ομορφιά του γυμνού της σώματος αναστατώνει την Aυλή με την επιμονή του να δει και τη βασίλισσα γυμνή. Kαλόγεροι ειδικοί σε ζητήματα ηθικής και ιεροεξεταστές διχάζονται μην μπορώντας ν’ αποφασίσουν αν είναι ηθική ή ανήθικη αυτή η πρωτοφανής επιθυμία. O πρωθυπουργός αποφασίζει να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να τον εμποδίσει κρατώντας πεισματικά κλειστές όλες τις πόρτες που οδηγούν στα δωμάτια της βασίλισσας. Yπάρχουν όμως και κάποιοι που έχουν διαφορετική άποψη. Θα καταφέρουν άραγε να βοηθήσουν το βασιλιά να δει επιτέλους γυμνή τη γυναίκα του;

Χοσέ Θορρίγια - Βικιπαίδεια

Χοσέ Θορρίγια - Βικιπαίδεια

Σέρτζι Μπελμπέλ: «Μέσα από το θέατρο μπορώ να “πολεμήσω” αυτήν την Ευρώπη»

Σέρτζι Μπελμπέλ: «Μέσα από το θέατρο μπορώ να “πολεμήσω” αυτήν την Ευρώπη» Από Στέλλα Χαραμή Ο σημαντικότερος Καταλανός θεατρικός συγγραφέας των τελευταίων δεκαετιών μιλάει για την αναγκαιότητα του πολιτικ...

Το αίμα – Solo Teatro

Το αίμα – Solo Teatro

https://grafei.wordpress.com/2018/04/16/%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF-altera-pars-%CE%B1%CE%AF%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%83%CE%AD%CF%81%CF%84%CE%B6%CE%B9-%CE%BC%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%BC%CF%80%CE%AD%CE%BB/

Eίδαμε την παράσταση «To αίμα» του Ισπανού συγγραφέα Σέρτζι Μπελμπέλ στο θέατρο «Altera Pars» σε σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου και μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ.

Eίδαμε την παράσταση «To αίμα» του Ισπανού συγγραφέα Σέρτζι Μπελμπέλ στο θέ... «To αίμα» είναι ομολογουμένως, μια πραγματικά ωμή και σκληρή πραγματικότητα σε μορφή παράστασης. Δεν χαϊδεύει αυ...

«Το Αίμα» του Σέρτζι Μπελμπελ, στο θέατρο Altera pars

«Το Αίμα» του Σέρτζι Μπελμπελ, στο θέατρο Altera pars Μια βαθύτατα σύγχρονη πολιτική παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς

.:BiblioNet : Belbel, Sergi

.:BiblioNet : Belbel, Sergi Belbel, Sergi Ο Σέρτζι Μπελμπέλ είναι θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και μεταφραστής θεάτρου. Γεννήθηκε το 19...

Ο Σέρτζι Μπελμπέλ στην Αθήνα |thetoc.gr

Ο Σέρτζι Μπελμπέλ στην Αθήνα |thetoc.gr Από της Κατερίνας Λυμπεροπούλου Ο κορυφαίος ισπανός δραματουργός θα παρακολουθήσει σήμερα, Τρίτη 11 Μαρτίου, το έργο του «Εκτός Παιδιάς» στο Ινσ...

«Ξένοι» του Σέρτζι Μπελμπέλ - Εθνικό Θέατρο

«Ξένοι» του Σέρτζι Μπελμπέλ - Εθνικό Θέατρο Το Εθνικό Θέατρο θα παρουσιάσει για πρώτη φορά στο Νέο Rex, το έργο του Σέρτζι Μπελμπέλ «Ξένοι», σε σκηνοθεσία Ν...

«Οφσάιντ»: 5 ήρωες στα άκρα, λόγω οικονομικής κρίσης

«Οφσάιντ»: 5 ήρωες στα άκρα, λόγω οικονομικής κρίσης Από Γιώργος Μητρόπουλος Μια οικογένεια, πέντε σύγχρονοι χαρακτήρες ξεπερνούν τα όρια, βγαίνουν εκτός παιδιάς λόγω της οικονομικής κρίσης...

Mια κωμωδία υψηλού κινδύνου για την οικογένεια, το ποδόσφαιρο και την οικονομική κρίση. Ο 82χρονος Ζουζέπ, ζει στο σπίτι του με τον Ρίκυ, τον νοτιοαμερικανό γηροκόμο του. Η κόρη του Ζουζέπ, η Άννα, και ο σύζυγός της Πολ, βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση λόγω της οικονομικής κρίσης, της κρίσης που περνάει ο γάμος τους, αλλά και της επιθυμίας τους να στείλουν τη 18χρονη κόρη τους Λίζα για σπουδές στις ΗΠΑ. Καθώς η απειλή για το μέλλον της οικογένειας μεγαλώνει, η Άννα διαπιστώνει σύντομα πως η μόνη λύση για να χρηματοδοτηθούν οι σπουδές της κόρης της είναι να φύγει από τη μέση ο πατέρας της, να μπει σε ένα δημόσιο γηροκομείο, ώστε να εξοικονομήσουν τα χρήματα που στοιχίζει ο οικιακός βοηθός και να κερδίσουν κι άλλα ενοικιάζοντας το σπίτι του. Αυτό όμως είναι πολύ δυσκολότερο απ’ όσο φαίνεται, και όταν πια η απόγνωση κορυφώνεται… όλα είναι πιθανόν να συμβούν!

Περισσότερες λεπτομέρειες για το 3ο Φεστιβάλ Θεατρικών αναλογίων, θα βρείτε εδώ:
http://www.ispania.gr/ekdilwseis/theatro/4877-3o-festival-theatro

«ΤΟ ΑΙΜΑ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ALTERA PARS | VIVANEWS.GR

«Το Αίμα» στο θέατρο Altera Pars | VivaNews.gr

• syrostoday.gr - Επικαιρότητα - "Μια στιγµή πριν" του Σέρτζι Μπέλµπελ
• 
  
  
• 
  
  

syrostoday.gr - Επικαιρότητα - "Μια στιγµή πριν" του Σέρτζι Μπέλµπελ Μια εξαιρετική θεατρική παράσταση από την ομάδα "ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ" που αποτελείται από φοιτητές του Τμήματος ...

«Το Αίμα» στο Θέατρο Altera Pars

«Το Αίμα» στο Θέατρο Altera Pars Attikipress.gr |Ηλεκτρονική ενημέρωση.«Το Αίμα», ένα βαθιά πολιτικό κείμενο με εικόνες που σοκάρουν,

Τoy ignacio may

Το αίμα, του Σέρτζι Μπελμπέλ H pragmatikotita που βιώνουμε καθημερινά, μοιάζει πολύ με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το χρόνο.

Κριτική για Το Αίμα του Σέρτζι Μπελμπέλ στον Δρόμο της Αριστεράς – Solo Teatro

Κριτική για Το Αίμα του Σέρτζι Μπελμπέλ στον Δρόμο της Αριστεράς – Solo Teatro

Αντόνιο Ματσάδο

Λουίς Θερνούδα: Τρία ποιήματα - Vakxikon.gr

Λουίς Θερνούδα: Τρία ποιήματα - Vakxikon.gr Μεταφράζει η Ξένια Κακάκη Ο Λουίς Θερνούδα, ένας από τους βασικούς ποιητές – μέλος της γενιάς του '27 της Ισ...

ποίημα για σένα: 49 ~ ο Ραφαέλ Αλμπέρτι στον Γκουστάβο Αντόλφο Μπέκερ

ποίημα για σένα: 49 ~ ο Ραφαέλ Αλμπέρτι στον Γκουστάβο Αντόλφο Μπέκερ

Γκουστάβο Αδόλφο Μπέκερ: Λέξεις και νότες στον Ιανό

Το CD Vertigo (Ekfrasis Productions) περιλαμβάνει έναν κύκλο τραγουδιών σε ποίηση του Ισπανού ρομαντικού ποιητή Gustavo Adolfo Becquer (1836-1870) και μουσική Νίκου Χατζηελευθερίου. Η ποιητική απόδοση είναι του Περουλή Σακελλαρίδη. To Βιβλίο των Σπουργιτιών είναι η δίγλωσση έκδοση της ομώνυμης συλλογής ποιημάτων του Becquer, σε απόδοση Δημήτρη Ιντζέ και Περουλή Σακελλαρίδη (εκδόσεις Κέδρος). Τόσο το CD όσο και το βιβλίο, έχουν εκδοθεί με την υποστήριξη του Ινστιτούτου Θερβάντες. Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αναπληρωτής καθηγητής εφαρμοσμένης μεταφρασεολογίας στο ΑΠΘ και μεταφραστής, Δήμητρα Χριστοδούλου, ποιήτρια και αποσπάσματα θα διαβάσει ο ηθοποιός Όμηρος Πουλάκης. Για το CD θα μιλήσουν οι Γιώργος Μονεμβασίτης, μουσικοκριτικός, Μιχάλης Τρανουδάκης, συνθέτης και Θανάσης Δρίτσας, καρδιολόγος-αναπληρωτής διευθυντής στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, συνθέτης και συγγραφέας. Θα ακολουθήσει ζωντανή...

"Γλυκιά φωνή μεγάλη, καρδιά θλιμμένη!... Της δυστυχίας ήλιε, αφέντη της βροχής!"

Ποιήματα Μπέκερ – ΒΙΒΛΙΟΓΝΩΣΙΑ

Ποιήματα Μπέκερ – ΒΙΒΛΙΟΓΝΩΣΙΑ

ΜΠΕΚΕΡ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΜΠΕΚΕΡ: ΠΟΙΗΜΑΤΑ Σήμερα η γη κι

http://alonakitispoiisis.blogspot.gr/2009/05/blog-post_2689.html

Το ποίημα της ημέρας | Γουστάβο Αδόλφο Μπέκερ – LXIX | ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ | www.tetragwno.gr

Το ποίημα της ημέρας | Γουστάβο Αδόλφο Μπέκερ – LXIX | ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ | www.tetr...

Η ποιήτρια Ελένη Δημάκου μεταφράζει Γουσταύο Αδόλφο Μπέκερ / Gustavo Adolfo Bécquer: Rimas (1836-1870)

Η ποιήτρια Ελένη Δημάκου μεταφράζει Γουσταύο Αδόλφο Μπέκερ / Gustavo Adolfo... Η, ζακυνθινής καταγωγής, φίλη ποιήτρια Ελένη Δημάκου, μού απέστειλε το νέο της βιβλίο, μετάφραση ποίησης αυτή τη...

Καλύτερα σταυρωθής παρά στραβωθείς

Gustavo Adolfo Bécquer: ΠΟΙΗΜΑΤΑ (Μετάφραση: Ελένη Δημάκου)

Gustavo Adolfo Bécquer: ΠΟΙΗΜΑΤΑ (Μετάφραση: Ελένη Δημάκου) [Από το βιβλίο "Γουσταύο Αδόλφο Μπέκερ: Ποιήματα" . Επιλογή - Μετάφραση - Εισαγωγή: Ελένη Δημάκου , ε...

Gustavo Adolfo Bécquer ( 1836-1870), Ποιήματα από το βιβλίο του «Rimas», (μετφρ.- επίμετρο: Στέργιος Ντέρτσας)

Gustavo Adolfo Bécquer ( 1836-1870), Ποιήματα από το βιβλίο του «Rimas», (μ... `IΕγώ ξέρω έναν ύμνο ουρανομήκη, παράξενοπου στης ψυχής τα σκοτάδια μιαν αυγή αναγγέλει, ετούτου του ύμνου οι

Γκουστάβο Αδόλφο Μπέκερ: Λέξεις και νότες στον Ιανό | CultureNow.gr

Γκουστάβο Αδόλφο Μπέκερ: Λέξεις και νότες στον Ιανό | CultureNow.gr Το Ινστιτούτο Θερβάντες παρουσιάζει στον Ιανό μια βραδιά γεμάτη ποίηση και μουσική, κατά τη διάρκεια της οποίας ...

Κουταρέλλη

Ανατύπωση • Χουάν Ραμόν Χιμένεθ «Μικρή ποιητική ανθολογία» Posted: 17 Mar 2018 12:05 AM PDT Ανατυπώθηκε και κυκλοφορεί η Μικρή ποιητική ανθολογία του Χουάν Ραμόν. Επιλογή, Μετάφραση: Άννα Βερροιοπούλου σσ. 109, σχήμα 13 × 20,5 εκ., έκδοση χαρτόδετη, I S B N 978-960-537-137-1 Απόπειρα, Μάρτιος 2018 (Πρώτη έκδοση: Απόπειρα, Δεκέμβριος 2011.) Λ.Τ. 10,00 € (+ ΦΠΑ) Στη δίγλωσση (ισπανικά/ελληνικά) Μικρή ποιητική ανθολογία παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα μερικά από τα πιο γνωστά ποιήματα του Χουάν Ραμόν, με σκοπό να μεταφερθεί στον Έλληνα αναγνώστη και στους λάτρεις και σπουδαστές της ισπανικής λογοτεχνίας η μεγαλοφυΐα και η ευαισθησία των στίχων που άσκησαν βαθιά επίδραση σε γενιές ποιητών (όπως ο Λόρκα) και προκάλεσαν το θαυμασμό του δικού μας Νίκου Καζαντζάκη. Την έκδοση συμπληρώνει Επίμετρο της μεταφράστριας με τίτλο «Χουάν Ραμόν Χιμένεθ: Ένας ποιητής για τους ποιητές», και Βιβλιογραφία.

Ισπανική ερωτική λογοτεχνία (επιμέλεια: Μαρία Ρουσάκη) - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ

To Βγάλε ένα φύλλο… όπως δηλώνει ο υπότιτλός του είναι μια ανθολογία ισπανόγραφου ερωτικού μικροδιηγήματος που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη το 2014 σ....

OANAGNOSTIS.GR

Ισπανική ερωτική λογοτεχνία (επιμέλεια: Μαρία Ρουσάκη) - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ

Ισπανική ερωτική λογοτεχνία (επιμέλεια: Μαρία Ρουσάκη) - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩ... To Βγάλε ένα φύλλο… όπως δηλώνει ο υπότιτλός του είναι μια ανθολογία ισπανόγραφου ερωτικού μικροδιηγήματος που κ...

rodoreda

Το χέρι της Φάτιμα - Skroutz.gr

Το χέρι της Φάτιμα - Skroutz.gr Τιμές καταστημάτων και απόψεις χρηστών για το βιβλίο 'Το χέρι της Φάτιμα'.

DAN BROWN

Πάντα θεωρούσα την Ισπανία μια χώρα γοητευτικά παράδοξη – πλούσια σε αρχαία παράδοση και ιστορία και παρόλα αυτά να δίνει το στίγμα του μέλλοντος με τεχνολογία αιχμής και επιστήμη. Για το λόγο αυτό, όταν ξεκίνησα να γράφω το μυθιστόρημα που είναι μια μίξη του πολύ παλιού και του πολύ μοντέρνου, γνώριζα πως αποτελούσε τη μοναδική επιλογή σκηνικού. Έγραψα το ORIGIN με μεγάλο ενθουσιασμό και αγάπη για την Ισπανία, ένα μυθιστόρημα που εξυμνεί τις πλούσιες παραδόσεις και την ιστορία της ταυτόχρονα με τη γενναία και άσβεστη ελπίδα για το μέλλον.»

ΔυσφυΪες

ΟΙ 3 ΧΡΥΣΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΑΣ

ΗΤΑΝ ..Α] Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

Β] ΤΕΛΟΣ ΔΕΚΑΤΟΕΝΑΤΟΥ ΑΡΧΕΣ ΕΙΚΟΣΤΟΥ

Γ] ΑΡΧΕΣ 21του [ΡΕΒΕΡΤΕ,ΜΑΡΙΑΣ,ΤΟΥΣΕΤ]

ΠΑΡ ΟΛΟ ΠΟΥ Η [ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΥΓΓΕΝΗΣ]

ΙΤΑΛΙΑ ΑΦΓΗΣΕ ΤΟΤΕ ΕΝΑΝ ΠΙΡΑΝΤΕΛΟ,ΕΝΑΝ

ΝΤ/ΑΝΟΥΝΤΣΙΟ,ΜΙΑ ΝΤΕΛΕΝΤΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΡΟΤΣΕ

ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΕ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΝΟΣ ΛΟΡΚΑ,

ΕΝΟΣ ΓΚΑΣΕΤ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΙΓΚΛΑΝ[ΠΟΥ ΠΟΛΟΙ

ΤΟΝ ΠΑΡΟΜΙΟΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΟΫΣ.].

ΕΠΙΣΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΕΙΝΑΙ Ο ΜΠΕΝΑΒΕΝΤΕ ΚΑΙ Ο ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΖΩΗ ΔΕ ΣΕ ΡΩΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΤΗΝ ΘΕΛΕΙΣ Η ΟΧΙ...ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΥΝΕΧΩΣ ΑΠΟΠΕΙΡΕΣΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΦΟΡΤΩΘΕΙΣ ΠΟΥ[σού] ΤΙΣ ΑΠΟΡΙΠΤΕΙ ΤΟ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΔΕΙΛΙΑ.

ΟΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΧΑΣΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΤΟΤΕ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΑΡΙΣΤΑΝΕΙΣ ΤΟΝ..ΠΛΟΥΣΙΟ

Αλίθια έβρεξε την πένα στο μελανοδοχείο και την άφησε να γλιστρήσει πάνω στο χαρτί, χαράζοντας μια γραμμή σε μπλε γυαλιστερό χρώμα. Έγραψε το όνομά της κι έμεινε να κοιτάζει το μελάνι που στέγνωνε σιγά σιγά. Η απόλαυση της λευκής σελίδας, που πάντα στην αρχή ανάδινε ένα άρωμα μυστηρίου γεμάτο υποσχέσεις, χάθηκε μεμιάς. Με το που άρχιζε κανείς να βάζει στο χαρτί τις πρώτες λέξεις, ανακάλυπτε ότι στη γραφή, όπως και στη ζωή, η απόσταση μεταξύ προθέσεων και αποτελεσμάτων πήγαινε χέρι χέρι με την αθωότητα με την οποία εκφράζονταν οι μεν και γίνονταν αποδεκτά τα δε. Βάλθηκε να γράψει μια φράση που θυμόταν από ένα απ’ τα αγαπημένα της βιβλία, όταν στάθηκε κι έστρεψε το βλέμμα προς την πόρτα. Άφησε την πένα πάνω στο χαρτί κι έμεινε να κοιτάζει σιωπηλή.

Στη Βαρκελώνη, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, ο Ντανιέλ Σεμπέρε δεν είναι πια εκείνο το αγόρι που η ζωή του θα άλλαζε μέσα στους διαδρόμους του Κοιμητηρίου των Λησμονημένων Βιβλίων. Το μυστήριο του θανάτου της μητέρας του, της Ισαβέλας, έχει ανοίξει στην ψυχή του μιαν άβυσσο, από την οποία προσπαθούν να τον σώσουν η σύζυγός του Μπέα και ο πιστός του φίλος, ο Φερμίν. Και πάνω που ο Ντανιέλ πιστεύει πως απέχει μόλις ένα βήμα από τη λύση του αινίγματος, μια συνωμοσία με ρίζες πολύ πιο βαθιές και σκοτεινές απ’ ό,τι θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί απλώνει τα δίχτυα της ξεκινώντας από τη ρίζα του Καθεστώτος. Τότε ακριβώς εμφανίζεται η Αλίθια Γκρις, ένα πλάσμα γεννημένο απ’ τις σκιές του πολέμου, για να τους οδηγήσει στην καρδιά του σκότους, αποκαλύπτοντας τη σκοτεινή ιστορία της οικογένειας… αν και με τρομερό τίμημα.

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ είναι ένα συναρπαστικό αφήγημα γεμάτο πάθη, συνωμοσίες και περιπέτειες. Μέσα από τις σελίδες του οδηγούμαστε στο μεγάλο φινάλε της σάγκας που ξεκίνησε με τη ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΜΟΥ και που εδώ εξελίσσεται σε όλη της την ένταση και το βάθος, ενώ συγχρόνως αποτελεί μέγιστο ύμνο στον κόσμο των βιβλίων, στην τέχνη τού να αφηγείται κανείς ιστορίες και στον μαγικό δεσμό ανάμεσα στη λογοτεχνία και τη ζωή.

Ο κορυφαίος Ισπανός λογοτέχνης, Κάρλος Ρουίθ Θαφόν, με 30 εκατ. αντίτυπα διεθνώς και 22 λογοτεχνικά βραβεία, μας μεταφέρει ξανά στην ατμοσφαιρική Βαρκελώνη και στο Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων!

Βιβλία της σειράς "Το Κοιμητήριο των Λησμονημένων Βιβλίων"

Πείτε μας τη γνώμη σας

Ευχαριστούμε για την κριτική σας! Η γνώμη σας είναι πολύ σημαντική για εμάς, τους συγγραφείς και τους αναγνώστες μας.
Όροι χρήσης

Βαθμολογήστε το

Ψευδώνυμο

Αφήστε το κενό για να εμφανιστεί το αληθινό σας όνομα.

Γράψτε τη γνώμη σας

Ο ΚΑΡΛΟΣ ΡΟΥΙΘ ΘΑΦΟΝ είναι ένας από τους πλέον διαβασμένους και αναγνωρισμένους συγγραφείς σε όλο τον κόσμο. Γεννημένος στη Βαρκελώνη, ξεκίνησε τη λογοτεχνική του καριέρα το 1993 με το εφηβικό μυθιστόρημα El principe de la niebla (Βραβείο Edebé) και ακολούθησαν τα El palacio de...περισσότερα

Όλα τα βιβλία του συγγραφέα

Η βιβλιοθήκη μου

Βιβλία που είδα

Βιβλία που επιθυμώ

Προσθέστε τα βιβλία που σας ενδιαφέρουν!

Τα Παιχνίδια μου

Η Παιχνιδοθήκης σας είναι άδεια

Newsletter

Νέα, εκδόσεις, εκδηλώσεις και μοναδικές προσφορές κάθε μήνα στο email σας! Εσείς κι εμείς πάντα σ' επαφή.

προηγούμενα newsletter

Βρείτε μας στα κοινωνικά δίκτυα

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

NextPrev

Νοέμβριος 2017

• Τετάρτη1 19:00

  Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος στις Σέρρες

• Παρασκευή3 18:30

  Η Πηνελόπη Κουρτζή στη Μυτιλήνη

• Σάββατο4 12:00

  Ο Νίκος Πιλάβιος στην Καλλιθέα

• Σάββατο4 12:00

  Η Μαριλίτα Χατζημποντόζη στη Ν. Ερυθραία

• Σάββατο4 19:00

  Η Αργυρώ Μαργαρίτη στα Πευκάκια

• Κυριακή5 12:00

  Η Σοφία Κομηνέα και ο Αντρέας Γιοβάνος στο Σοφικό Κορινθίας

• Κυριακή5 12:00

  Η Φανή Τερζόγλου στην Ξάνθη

• Κυριακή5 12:30

  Ο Στρατηγός Μάνος Σφακιανάκης και η ψυχολόγος Βέρα Αθανασίου στο Χολαργό

• Τρίτη7 19:00

  Η Σοφία Βόικου στη Θεσσαλονίκη

• Τετάρτη8 19:30

  Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος στην Κηφισιά * ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ *

• Πέμπτη9 19:00

  Η Θέκλα Πετρίδου στη Λεμεσό

• Σάββατο11 13:00

  Η Έλενα Αρτζανίδου στην Αθήνα

• Σάββατο11 19:30

  Η Πένυ Παπαδάκη στον Πειραιά

• Κυριακή12 11:00

  Η Έλενα Αρτζανίδου στην Κηφισιά

• Δευτέρα13 18:30

  Ο Στρατηγός Μάνος Σφακιανάκης και η ψυχολόγος Βέρα Αθανασίου στην Ελευσίνα

• Δευτέρα13 19:30

  Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος στην Πάτρα

• Τρίτη14 19:00

  Η Γιώτα Φώτου στην Καρδίτσα

• Τετάρτη15 19:00

  Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος στο Παγκράτι

• Τετάρτη15 19:00

  Η Κλαίρη Θεοδώρου στην Κηφισιά

• Τετάρτη15 19:00

  Η Μαίρη Παπαπαύλου στη Λευκωσία

• Σάββατο18 12:00

  Ο Χρήστος Δημόπουλος στην Καλλιθέα

• Σάββατο18 12:00

  Ο Νίκος Πιλάβιος στην Αθήνα

• Τρίτη21 19:30

  Ο Μένιος Σακελλαρόπουλος στον Άγιο Νικόλαο

• Παρασκευή24 18:30

  Η Θέκλα Πετρίδου στη Λάρνακα

• Σάββατο25 12:00

  Ο Νικός Πιλάβιος στη Ν. Ερυθραία

• Παρασκευή1 18:30

  Η Θέκλα Πετρίδου στη Λευκωσία

• Εορτές: Ανάργυρος, Ανάργυρη, Αναργυρούλα, Δαβίδ (όσιος Εύβοιας), Δαυίδ, Δαμιανός, Δαμιανή, Διόνυσος, Κοσμάς

δείτε περισσότερες εκδηλώσεις

ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΓΑMΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΙΝ/ΑΠΕΞΩ ΜΑΣ

Pablo Picasso - Vingt Poemes de Gongora, Circa...

Pablo Picasso - Vingt Poemes de Gongora, Circa...

Jorje Sembrun

BLUE PERIOD

PICASSO

aralal

Η ατυχία του Δον Κιχώτη δεν ήταν η φαντασιοπληξία του, αλλά ο Σάντσο Πάντσα.

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει τη δική του άποψη, αρκεί να συμφωνεί με τη δική μου.

lorca

lorca

picasso

Www.poytsoi.blogspot.com

PICASSO

PABLO

PICASSO

ZAQUELLINE

PICASSO

PABLO

picasso

joven

picasso

joven

picasso

joven mujer

picasso

ritratto de un joven

pablo

picasso

olga

-

picasso

-

ili0metron

ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ

ΤΟ ΔΑΝΕΙΟ «Το δάνειο» του Τζόρντι Γκαλθεράν | Η ξεκαρδιστική κωμωδία συνεχίζει να μας θυμίζει πως κάποια πράγματα σ’αυτή τ...

Το δάνειο

Το δάνειο Μια δραματική κομεντί, εμπνευσμένη από τη χρηματοπιστωτική αλλά και την υπαρξιακή κρίση, στοιχειοθετείται γύρω α...

picasso

Λόπε ντε Βέγκα, ο μεγάλος μας άγνωστος

«Οι Τρελοί της Βαλένθια» στο θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή

Οι Τρελοί της Βαλένθια Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή 2ος Χρόνος 2016 Σκηνοθεσία Μιχάλης Καλαμπόκης

Οι Τρελοί της Βαλένθια Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή 2ος Χρόνος 2016 Σκηνοθεσία Μιχ... Η sold out ξεκαρδιστική Αναγεννησιακή κωμωδία του 2015 του Λόπε Ντε Βέγκα επιστρέφει στο Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή έ...

«Οι Τρελοί της Βαλένθια» στο θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή «Οι Τρελοί της Βαλένθια» του Λόπε Ντε Βέγκα ανεβαίνουν για δεύτερη χρονιά στο θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή σε σκηνοθεσί...

Λόπε ντε Βέγκα, ο μεγάλος μας άγνωστος Για τη λαϊκότητα των έργων του Λόπε ντε Βέγκα, κορυφαίου εκπροσώπου του ισπανικού Siglo de Oro («Χρυσός Αιώνας»)...

PEDRO MUNOZ SECA

picasso

sylvette david

picasso

PICASSO

“ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΕ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ” του Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε από τις εκδόσεις Πατάκη

“ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΕ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ” του Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε από τις εκ... ΚΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΕ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ Συγγραφέας: ΑΡΤΟΥΡΟ ΠΕΡΕΘ-ΡΕΒΕΡΤΕ Μετάφραση: ΤΙΤΙΝΑ ΣΠΕΡΕΛΑΚΗ «Σε καιρο...

unamuno

«Αν θέλετε να χάσετε έναν άνθρωπο, μάθετέ του να παίζει σκάκι». Δεν γνωρίζω καλύτερη απεικόνιση αυτού του αφορισμού, που αποδίδεται στον Όσκαρ Ουάιλντ, από τη διαφωτιστική σκηνή όπου ο Βίλχελμ Στάινιτς, ένας από τους πιο αμείλικτους σκακιστές του 19ου αιώνα, ο οποίος εγκλείστηκε σε άσυλο όταν έχασε τα λογικά του, προκαλεί τον Θεό να παίξει μαζί του μια τελευταία παρτίδα, παραχωρώντας του μάλιστα το πλεονέκτημα ενός στρατιώτη. Αυτός ο Εβραίος από τη Βοημία, μέσα στην τρέλα του είχε καταλάβει, πριν από τον Νίτσε, ότι όποιος αναμετριέται με τον Θεό γίνεται ο ίδιος Θεός.
Αυτό το σύντομο αφήγημα παρουσιάζει έναν μισάνθρωπο που δεν αντέχει άλλο τη βλακεία. Αναγνώστης του Φλωμπέρ, αποσύρεται στην ακροθαλασσιά, σε ένα ξενοδοχείο όπου δεν τον ξέρει κανείς και όπου, δόξα τω Θεώ, ούτε εκείνος γνωρίζει κανέναν. Θα συνάψει, ωστόσο, περίεργο δεσμό με έναν άγνωστο, εξίσου σιωπηλό και αινιγματικό σαν τον ίδιο, έναν κάποιο δον Σανδάλιο, που πηγαίνει στη λέσχη μόνο για να παίξει σκάκι, και παίζει χωρίς να αρθρώνει λέξη, με αρρωστημένη μανία.
"Για τον δον Σανδάλιο", γράφει ο Ουναμούνο, "οι στρατιώτες, οι αξιωματικοί, οι πύργοι, τ' άλογα, οι βασίλισσες και οι βασιλιάδες του σκακιού έχουν πιο πολλή ψυχή απ' τα πρόσωπα που τα κινούν. Μπορεί και να 'χει δίκιο". Έξαλλου, το παιχνίδι του σκακιού είναι πέρα από το κακό και το καλό.
Αλλά ο Ουναμούνο, συντάσσοντας αυτή τη νουβέλα, έχει πάντα στο μυαλό του ότι είναι ο συγγραφέας του "Τραγικού αισθήματος της ζωής", αδελφό πνεύμα του Κίρκεγκωρ, του φιλοσόφου που αναρωτιέται: "Είμαστε, γίνεται να είμαστε, κάτι περισσότερο από παίκτες σκακιού;".

Τα μεγάλα δημιουργικά πνεύματα είναι προικισμένα με οίστρο προφητικό. Ιδού ο Μιγέλ ντε Ουναμούνο: έγραψε πριν μισό περίπου αιώνα την "Αγωνία του Χριστιανισμού", πριν, κάτω από την σκληρότατη πίεση των σύγχρονων μετασχηματισμών του βίου, σπάσουν οι πνευματικές φλέβες των ανθρώπων και διαποτίσουν τον κόσμο με αγωνία.
Η βαθύτατη γεύση του υπάρχειν είναι για τον συνειδητό άνθρωπο αγωνιώδης. Αλλά μια ζωή, των πρώτων δεκαετιών του αιώνα μας, που διαφύλαγε σχεδόν ανέπαφη την κρούστα της κοινωνικής ζωής, δεν άφηνε παρά μονάχα στα προικισμένα πνεύματα να συλλάβουν δια του εαυτού τους τον παλμό της αγωνίας που άρχισε να συνταράζει την οικουμένη. Κι έπρεπε νάρθουν αποσβολωτικά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας γεγονότα, ανομολόγητες κακουργίες, και μια τεχνολογική πρόοδος οπλισμένη με πάθος ριζικών ανανεώσεων της ζωής ώστε να βυθιστούμε όλοι, άγρυπνοι και ναρκωμένοι, στη λέμφο της αστάθειας των πάντων και της μεταβλητότητας και του εσωτερικού μας και του εξωτερικού κόσμου [...].
Ο προφητισμός του Ουναμούνο καταπλήσσει ακόμη βαθύτερα, όταν αναλογιστεί κανείς πως αναφέρεται στην αγωνία του Χριστιανισμού [...]. Στα 1924 η Εκκλησία ήταν θεσμός καθησυχαστικός με βαθύτατες προεκτάσεις κοινωνικής ισορροπίας κι ασφάλειας των κοινωνικών συστημάτων που στα σπλάγχνα της τη φιλοξενούσαν. Ακόμη, στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, η Εκκλησία ήταν ο ουσιώδης παράγων που διέλυε και καθησύχαζε αντιδράσεις των ζωηρών αιμάτων μέσα στις κοινωνίες σε στενή συνεργασία με τις δυνάμεις του κόσμου τούτου, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, παράγων ανασταλτικός εξελίξεων, λαβαίνοντας πάντα με τη μορφή προνομίων, πλούσιο το μερίδιό της για τη συνεργασία αυτή. Έπρεπε να περάσει, με οδύνη πολλή, μισός αιώνας πάνω από την οικουμένη για ν' αποκαλυφτεί [...] η εκκοσμίκευση της Εκκλησίας, η προσχώρησή της στον κόσμο αυτό. Και είμαστε σήμερα μάρτυρες μιας όλο κι ευρύτερης "αμφισβήτησης" στους κόλπους των Εκκλησιών, "αμφισβήτησης" που εκπηγάζει από τα ζωντανά και ανήσυχα πνεύματα που ζουν για την αγάπη του Χριστού.
Ο Ουναμούνο ξεκινά από την υπαρξιστική σύλληψη της ζωής ως αγώνα και ως αγωνίας για να αποκαλύψει τον Χριστιανισμό -την αληθινή ζωή- ως στην ουσία του αγώνα κι αγωνία. Αγωνία της σάρκας που ζητεί εν πνεύματι Αγίω να μεταμορφωθεί, αγωνία του στοχασμού που δεν αρκείται να κατακτήση το χώρο της λογικής αλλά αξιώνει να του επιτραπεί να εισχωρήσει και στο χώρο του μυστηρίου. Αυτή την έννοια έχει το πάθος του Ουναμούνο να βρει τη ρίζα του μυστηρίου στο λόγο και ν' αποκαλύψει τα αγωνιώδη για την ανθρώπινη ύπαρξη μυστικά του, αυτά που βρίσκονται στην πίστη, σ' εκείνους που άγραφοι κι αμόρφωτοι, πιστεύουν στη χάρη του Θεού και δέχονται τον αποκαλυπτικό φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος, φωτισμό που ο εγωισμός των δύστυχων μορφωμένων αναχαιτίζει.
Μέσα από το γεμάτο σάλο κείμενο του Ουναμούνο, γραμμένο σε ώρες ανυπόμονης εσωτερικής εγρήγορσης, αναπηδούν θέματα, σαν το θέμα της αρρενωπότητας της πίστης μας ή της αγάπης ως αγωνιώδους σύλληψης του βίου [...]. Έτσι, η άρνησή του του κοινωνικού χαρακτήρα του Χριστιανισμού που σήμερα απειλεί την Εκκλησία μ' ενός άλλου είδους εκκοσμίκευση που τα μάτια των συνειδήσεών μας δεν διακρίνουν καθαρά, είναι μια απόρριψη προφητική που θα τη δεχτούμε καταφάσκοντας στα χρόνια που έρχονται.
Βέβαια, η συχνά δριμεία κριτική του δον Μιγέλ γίνεται με βάση τα δεδομένα του Ρωμαιοκαθολικισμού και για τούτο οι θαρραλέες του θέσεις και για τη Μεταρρύθμιση και για τους Ιησουΐτες. Αλλά η ενοραματική του ματιά σωστά βλέπει σήμερα πια, την πολιορκία της Εκκλησίας από τις δυνάμεις του κόσμου και την προσπάθειά τους να της μουδιάσουν τους σταθερά αγωνιώδεις κι επαναστατικούς της χυμούς, να της ακινητήσουν τα πνευματικά νεύρα που την κάμουν να στέκεται πάνω από τον κόσμο, κόσμο που ζει, απειλεί και μάχεται με όργανο το φόβο του θανάτου, με την δύναμη της ανάστασης και της αθανασίας του ανθρώπου που είναι η ουσία της ελευθερίας και της αγάπης, αλλά κι η ουσία της αυθεντικής αγωνίας ως άρνησης της δουλείας του θανάτου.Ο Άγιος Μανουήλ ο Μάρτυρας, το κορυφαίο έργο του Ουναμούνο, συνοψίζει τα βασικά στοιχεία της ουναμουνικής σκέψης, συνενώνοντας τους διάσπαρτους ψιθύρους με τους οποίους ο συγγραφέας διαταράζει την υπαρξιακή μας ραστώνη. Κείμενο γεμάτο συμβολισμούς, προσεγγίζει με τολμηρό τρόπο τις έννοιες της ζωής και του θανάτου, μέσω της

unamuno

«Αν θέλετε να χάσετε έναν άνθρωπο, μάθετέ του να παίζει σκάκι». Δεν γνωρίζω καλύτερη απεικόνιση αυτού του αφορισμού, που αποδίδεται στον Όσκαρ Ουάιλντ, από τη διαφωτιστική σκηνή όπου ο Βίλχελμ Στάινιτς, ένας από τους πιο αμείλικτους σκακιστές του 19ου αιώνα, ο οποίος εγκλείστηκε σε άσυλο όταν έχασε τα λογικά του, προκαλεί τον Θεό να παίξει μαζί του μια τελευταία παρτίδα, παραχωρώντας του μάλιστα το πλεονέκτημα ενός στρατιώτη. Αυτός ο Εβραίος από τη Βοημία, μέσα στην τρέλα του είχε καταλάβει, πριν από τον Νίτσε, ότι όποιος αναμετριέται με τον Θεό γίνεται ο ίδιος Θεός.
Αυτό το σύντομο αφήγημα παρουσιάζει έναν μισάνθρωπο που δεν αντέχει άλλο τη βλακεία. Αναγνώστης του Φλωμπέρ, αποσύρεται στην ακροθαλασσιά, σε ένα ξενοδοχείο όπου δεν τον ξέρει κανείς και όπου, δόξα τω Θεώ, ούτε εκείνος γνωρίζει κανέναν. Θα συνάψει, ωστόσο, περίεργο δεσμό με έναν άγνωστο, εξίσου σιωπηλό και αινιγματικό σαν τον ίδιο, έναν κάποιο δον Σανδάλιο, που πηγαίνει στη λέσχη μόνο για να παίξει σκάκι, και παίζει χωρίς να αρθρώνει λέξη, με αρρωστημένη μανία.
"Για τον δον Σανδάλιο", γράφει ο Ουναμούνο, "οι στρατιώτες, οι αξιωματικοί, οι πύργοι, τ' άλογα, οι βασίλισσες και οι βασιλιάδες του σκακιού έχουν πιο πολλή ψυχή απ' τα πρόσωπα που τα κινούν. Μπορεί και να 'χει δίκιο". Έξαλλου, το παιχνίδι του σκακιού είναι πέρα από το κακό και το καλό.
Αλλά ο Ουναμούνο, συντάσσοντας αυτή τη νουβέλα, έχει πάντα στο μυαλό του ότι είναι ο συγγραφέας του "Τραγικού αισθήματος της ζωής", αδελφό πνεύμα του Κίρκεγκωρ, του φιλοσόφου που αναρωτιέται: "Είμαστε, γίνεται να είμαστε, κάτι περισσότερο από παίκτες σκακιού;".

Τα μεγάλα δημιουργικά πνεύματα είναι προικισμένα με οίστρο προφητικό. Ιδού ο Μιγέλ ντε Ουναμούνο: έγραψε πριν μισό περίπου αιώνα την "Αγωνία του Χριστιανισμού", πριν, κάτω από την σκληρότατη πίεση των σύγχρονων μετασχηματισμών του βίου, σπάσουν οι πνευματικές φλέβες των ανθρώπων και διαποτίσουν τον κόσμο με αγωνία.
Η βαθύτατη γεύση του υπάρχειν είναι για τον συνειδητό άνθρωπο αγωνιώδης. Αλλά μια ζωή, των πρώτων δεκαετιών του αιώνα μας, που διαφύλαγε σχεδόν ανέπαφη την κρούστα της κοινωνικής ζωής, δεν άφηνε παρά μονάχα στα προικισμένα πνεύματα να συλλάβουν δια του εαυτού τους τον παλμό της αγωνίας που άρχισε να συνταράζει την οικουμένη. Κι έπρεπε νάρθουν αποσβολωτικά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας γεγονότα, ανομολόγητες κακουργίες, και μια τεχνολογική πρόοδος οπλισμένη με πάθος ριζικών ανανεώσεων της ζωής ώστε να βυθιστούμε όλοι, άγρυπνοι και ναρκωμένοι, στη λέμφο της αστάθειας των πάντων και της μεταβλητότητας και του εσωτερικού μας και του εξωτερικού κόσμου [...].
Ο προφητισμός του Ουναμούνο καταπλήσσει ακόμη βαθύτερα, όταν αναλογιστεί κανείς πως αναφέρεται στην αγωνία του Χριστιανισμού [...]. Στα 1924 η Εκκλησία ήταν θεσμός καθησυχαστικός με βαθύτατες προεκτάσεις κοινωνικής ισορροπίας κι ασφάλειας των κοινωνικών συστημάτων που στα σπλάγχνα της τη φιλοξενούσαν. Ακόμη, στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, η Εκκλησία ήταν ο ουσιώδης παράγων που διέλυε και καθησύχαζε αντιδράσεις των ζωηρών αιμάτων μέσα στις κοινωνίες σε στενή συνεργασία με τις δυνάμεις του κόσμου τούτου, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές, παράγων ανασταλτικός εξελίξεων, λαβαίνοντας πάντα με τη μορφή προνομίων, πλούσιο το μερίδιό της για τη συνεργασία αυτή. Έπρεπε να περάσει, με οδύνη πολλή, μισός αιώνας πάνω από την οικουμένη για ν' αποκαλυφτεί [...] η εκκοσμίκευση της Εκκλησίας, η προσχώρησή της στον κόσμο αυτό. Και είμαστε σήμερα μάρτυρες μιας όλο κι ευρύτερης "αμφισβήτησης" στους κόλπους των Εκκλησιών, "αμφισβήτησης" που εκπηγάζει από τα ζωντανά και ανήσυχα πνεύματα που ζουν για την αγάπη του Χριστού.
Ο Ουναμούνο ξεκινά από την υπαρξιστική σύλληψη της ζωής ως αγώνα και ως αγωνίας για να αποκαλύψει τον Χριστιανισμό -την αληθινή ζωή- ως στην ουσία του αγώνα κι αγωνία. Αγωνία της σάρκας που ζητεί εν πνεύματι Αγίω να μεταμορφωθεί, αγωνία του στοχασμού που δεν αρκείται να κατακτήση το χώρο της λογικής αλλά αξιώνει να του επιτραπεί να εισχωρήσει και στο χώρο του μυστηρίου. Αυτή την έννοια έχει το πάθος του Ουναμούνο να βρει τη ρίζα του μυστηρίου στο λόγο και ν' αποκαλύψει τα αγωνιώδη για την ανθρώπινη ύπαρξη μυστικά του, αυτά που βρίσκονται στην πίστη, σ' εκείνους που άγραφοι κι αμόρφωτοι, πιστεύουν στη χάρη του Θεού και δέχονται τον αποκαλυπτικό φωτισμό του Παναγίου Πνεύματος, φωτισμό που ο εγωισμός των δύστυχων μορφωμένων αναχαιτίζει.
Μέσα από το γεμάτο σάλο κείμενο του Ουναμούνο, γραμμένο σε ώρες ανυπόμονης εσωτερικής εγρήγορσης, αναπηδούν θέματα, σαν το θέμα της αρρενωπότητας της πίστης μας ή της αγάπης ως αγωνιώδους σύλληψης του βίου [...]. Έτσι, η άρνησή του του κοινωνικού χαρακτήρα του Χριστιανισμού που σήμερα απειλεί την Εκκλησία μ' ενός άλλου είδους εκκοσμίκευση που τα μάτια των συνειδήσεών μας δεν διακρίνουν καθαρά, είναι μια απόρριψη προφητική που θα τη δεχτούμε καταφάσκοντας στα χρόνια που έρχονται.
Βέβαια, η συχνά δριμεία κριτική του δον Μιγέλ γίνεται με βάση τα δεδομένα του Ρωμαιοκαθολικισμού και για τούτο οι θαρραλέες του θέσεις και για τη Μεταρρύθμιση και για τους Ιησουΐτες. Αλλά η ενοραματική του ματιά σωστά βλέπει σήμερα πια, την πολιορκία της Εκκλησίας από τις δυνάμεις του κόσμου και την προσπάθειά τους να της μουδιάσουν τους σταθερά αγωνιώδεις κι επαναστατικούς της χυμούς, να της ακινητήσουν τα πνευματικά νεύρα που την κάμουν να στέκεται πάνω από τον κόσμο, κόσμο που ζει, απειλεί και μάχεται με όργανο το φόβο του θανάτου, με την δύναμη της ανάστασης και της αθανασίας του ανθρώπου που είναι η ουσία της ελευθερίας και της αγάπης, αλλά κι η ουσία της αυθεντικής αγωνίας ως άρνησης της δουλείας του θανάτου.Ο Άγιος Μανουήλ ο Μάρτυρας, το κορυφαίο έργο του Ουναμούνο, συνοψίζει τα βασικά στοιχεία της ουναμουνικής σκέψης, συνενώνοντας τους διάσπαρτους ψιθύρους με τους οποίους ο συγγραφέας διαταράζει την υπαρξιακή μας ραστώνη. Κείμενο γεμάτο συμβολισμούς, προσεγγίζει με τολμηρό τρόπο τις έννοιες της ζωής και του θανάτου, μέσω της

CARICATURAS PARA GREGUERIAS

qUe es una biblioteca para ti?

expo en MADRID BNEDEL 18 DE ABRIL AL 28 DEL MAYO 2017

MADRID 17

Ignacio MEJIAS

Critic, poet, actor, sportsman

Sánchez then became a critic of his own faenas in La Unión. He held his own in this war of nerves and of image, but after several serious gorings, he got tired and left the circuit in 1927. That year he returned to Seville and arranged a meeting of young poets at his estate who wanted to pay homage to Luis de Góngora in his tricentenary. Here was born the famous Generación del 27. In their best-known group photo, Sánchez appears with his ever-present tipped hat, elegant, smiling.

He wrote several theater works, including Sinrazón, on a psychoanalytic theme, which María Guerrero introduced with great critical success, and which was translated into various languages. Also Zaya, an autobiographical piece on bullfighting and metaphysics. Other works included Ni más ni menos, a poetic farce; Soledad, an outline; and Las calles de Cádiz, a grand musical comedy for La Argentinita, with street urchins from La Isla, and including the popular songs of García Lorca.

He also led a conference on tauromaquia at Columbia University in New York. He was a movie actor, a polo player, an auto-racer, a novelist, a "poet", a friend of General Sanjurgo, an unsuccessful promoter of an airport in Seville, president of Real Betis soccer club, of the Red Cross, etc.

The end: Return to the bulls and to love affairs

In 1934 he returned to bullfighting. Earlier he had had a torrid affair with the French Hispanist Marcelle Auclair, whom he had met at the home of Jorge Guillén. His lovesickness was so clear to García Lorca that he wanted him to end the affair because he was convinced that La Argentinita would kill them both.

Sánchez followed Auclair to Paris, where he ran into her husband. She was afraid, and did not want to make a commitment. She returned the following year to see him fight and triumph in Santander. Thereafter their history does not continue, because it was interrupted by Sánchez's final destiny.

Domingo Ortega suffered an automobile accident, and his proxy, Dominguín, asked Sánchez to substitute for him in Manzanares, on 11 August 1934. This came at a bad time for Sánchez, but because the bulls were great he did not want to seem like he was avoiding them. He had no car, no hotel, not even a cuadrilla (bullfighting team). For the first time in his life, he turned to the lottery and drew two tickets with the numbers of the bulls of Ayala that he was scheduled to fight. The first, number 16, Granadino, docile, thin-horned and coarse-skinned, nevertheless gored him.

He did not want to be operated on in the miserable infirmary and asked to be taken back to Madrid, but the ambulance took several hours and the trip went very badly. Two days later he was diagnosed with gangrene. He died, in pain and delirium, on the morning of the 13th.

Trivia

• There is a street that bears his name in the Feria de Abril, Sevilla.
• The Valencian sculptor Mariano Benlliure included him among the figures carrying the coffin of Joselito, in the mausoleum in the cemetery of San Fernando in Seville, since 1926. Ignacio Sánchez Mejías also reposes near the monument.
• He is a subject of a number of documentary movies (Ignacio Sánchez Mejías at the Internet Movie Database) and at least one dramatized biography (Ignacio Sánchez Mejías, el torero renacentista, forthcoming).
• Was once president of Seville football club Real Betis.

See also

• Café Gijón (Madrid)

DIEGO SANTILAN

ΕΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ (ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ)

ΕΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ (ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ) Ένας ισχυρός λόγος για τον οποίο οι αναρχικοί απαξιώνουν, κατά κάποιον τρόπο, την πανάκεια που απορρέει από τον ...

ΤΣΟΥ ΓΟΥΤΙΕΡΕΘ .ΣΑΚΡΟΜΟΝΤΕ [ΜΠΑΡΙΟ ΝΤΕ ΦΛΑΜΕΝΚΟ]

Το Σακρομόντε και οι σπηλιές του υπήρξε πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες όπως ο Ντεμπυσύ, ο Γκλίνκα, και ο Λόρκα και εξακολουθεί να αποτελεί πόλο έλξης και τουρίστες και εκλεκτούς επισκέπτες της Ισπανίας. Το ντοκυμαντέρ αναβιώνει τη μνήμη της πιο φλαμένκο γειτονιάς στη Γη: του Σακρομόντε. Δια των επιζώντων της χρυσής του εποχής που χάθηκε, των ηλικιωμένων ανδρών και γυναικών που ασχολήθηκαν με το φλαμένκο, θα διανύσουμε το παρελθόν για να ξαναβρούμε τις ρίζες τους και τις αναμνήσεις τους. Επί 200 χρόνια, στο Σακρομόντε, στις σπηλιές που βρίσκονταν στις πλαγιές του, κατοικούσαν οι τσιγγάνοι, οι οποίοι το προτίμησαν επειδή πήγαιναν πολύ προσκυνητές στο Αβαείο του Σακρομόντε, που αποτελούσαν πηγή εσόδων γι’ αυτούς. Το φλαμένκο δεν έγινε απλώς μέσο διασκέδασης των προσκυνητών και για να κερδίζουν τα προς το ζην, αλλά μια τέχνη που μεταδίδεται από τους γονείς στα παιδιά. Στην δεκαετία του 60 η γειτονιά έφρασε στο αποκορύφωμά της, με 4.000 κατοίκους που ασχολούνταν όλοι με το φλαμένκο, όλοι ήξεραν να παίζουν κιθάρα, να τραγουδούν ή να χορεύουν. Οι πλημμύρες του 1963 προκάλεσαν την μετεγκατάσταση όλων των κατοίκων της γειτονιάς και η οικογένεια του φλαμένκο διασκορπίστηκε σε άλλες περιοχές της Γρανάδας, με αποτέλεσμα να μην ξαναϋπάρξει αυτό το κλίμα του συλλογικού χορού και του τραγουδιού που μεταδιδόταν από γενιά σε γενιά.
Στα ισπανικά με υποτίτλους στα ελληνικά.
Trailer: https://www.youtube.com/ watch?v=uR94oQ0SXi4

Λόπε ντε Βέγκα

Ανθισμένες αυγούλες
του κρύου χειμώνα
θυμηθείτε το παιδί μου
που κοιμάται στα χιόνια.
Καλότυχες αυγές
του κρύου Δεκέμβρη,
που μ'ανθούς ο ουρανός
και ρόδα σας ραίνει,
εσείς όντας σκληρές
κι ο Θεός όλο συμπόνοια
θυμηθείτε το παιδί μου
που κοιμάται στα χιόνια

blasco

Mamulian

Ροσαλία δε Κάστρο - Βικιπαίδεια

Ροσαλία δε Κάστρο - Βικιπαίδεια

Carolina Coronado - Wikipedia

Carolina Coronado - Wikipedia

Μορατίν, Λεάντρο Φερνάντεθ ντε- - Ygeiaonline.gr

Enrique Gil y Carrasco - Wikipedia, la enciclopedia libre

Enrique Gil y Carrasco - Wikipedia, la enciclopedia libre

José Cadalso - Wikipedia

José Cadalso - Wikipedia

Μορατίν, Λεάντρο Φερνάντεθ ντε- - Ygeiaonline.gr Μορατίν, Λεάντρο Φερνάντεθ ντε- (Leandro Fernάndez de Moratin, Μαδρίτη 1760 – Παρίσι 1828). Ισπανός θεατρικός συ...

DOCUMEND

Ισπανική Διαθήκη |Άρθουρ Καίσλερ

Ισπανική Διαθήκη |Άρθουρ Καίσλερ Ισπανία 1937. Ο εμφύλιος μαίνεται, και ο συγγραφέας, ανταποκριτής της λονδρέζικης εφημερίδας «Νιους Κρόνικλ», συ...

Ορθογεννές συνέδριο γιά τήν ειρήνη 1949.

bio

bio

bio

Ραμόν Μαρία ντελ Βάγιε-Ινκλάν, ο κορυφαίος εκπρόσωπος της ανανεωτικής «Γενιάς του 1898» στην Ισπανία

Ραμόν Μαρία ντελ Βάγιε-Ινκλάν, ο κορυφαίος εκπρόσωπος της ανανεωτικής «Γενι...

Το τραγούδι του καβαλάρη

Μακρινή μου Κόρδοβα
μοναχική μου Κόρδοβα.

Άλογο μαύρο μεγάλο φεγγάρι
ελιές μες στο ταγάρι μου.
Ξέρω τους δρόμους σαν την παλάμη μου
κι όμως ποτέ δε θα φτάσω
στη μακρινή μου Κόρδοβα.

Μεσ' απ' τον κάμπο μέσ' απ τον άνεμο
άλογο μαύρο κόκκινο φεγγάρι.
Είναι ο θάνατος εκεί και με παραμονεύει
ψηλά απ' τους πύργους πάνω
της μακρινής μου Κόρδοβας.

Αχ, τι μακρύς που είναι ο δρόμος
αχ, το μαύρο το άξιο τ' άλογό μου.
Αχ κι ο θάνατος εκεί να με προσμένει
ώσπου να φτάσω κάποτε
στη μακρινή μου Κόρδοβα.

Μακρινή μου Κόρδοβα
μοναχική μου Κόρδοβα

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου

από την ανθολογία Άρης Αλεξάνδρου, Διάλεξα
Εκδόσεις: Κείμενα, 1984

* * *

ANSELMO LORENZO

Anselmo Lorenzo - Wikipedia

Anselmo Lorenzo - Wikipedia

Diego Abad de Santillán - Wikipedia

Diego Abad de Santillán - Wikipedia

Εουζένι δ' Ορς - Βικιπαίδεια

Εουζένι δ' Ορς - Βικιπαίδεια

Lucía Sánchez Saornil - Wikipedia

Lucía Sánchez Saornil - Wikipedia

"Δον Παγιασίτο" της Άνα Μαρία Ματούτε - Vakxikon.gr

"Δον Παγιασίτο" της Άνα Μαρία Ματούτε - Vakxikon.gr Mεταφράζει ο Τάσος Ψάρρης. Η Άνα Μαρία Ματούτε (Ana María Matute) είναι μια από τις πιο αναγνωρισμένες λογοτεχνι...

GOMEZ DE LA SERNA

Στο Ισπανικό Λεξικό θα μπορούσαμε να διαβάσουμε πως Gregueria σημαίνει ασυναρτησία κι ακόμα φωνασκία και θολούρα. Ο Σέρνα βρήκε πως σε παλιά λεξικά Γκρεγκερία σημαίνει τις κραυγές των μικρών γουρουνιών όταν πάνε πίσω από τη μητέρα τους. Τώρα πια όμως, από το 1960 και μετά, υπάρχει και η αναφορά σ' αυτό το είδος, ας πούμε, του αποφθέγματος που δημιούργησε και επέβαλε ο Σέρνα "για να αναφέρεται σ' ένα είδος λογοτεχνικού σχολίου, σύντομου και πνευματώδους, σχετικά με κάποια άποψη της ανθρώπινης πραγματικότητας". (. . .) (ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ)

CERVANTES 400 ANOS

-

-.-.

pablo

-

PICASSO

PCS

GREAT SENCECIONAL PICASSO

PICASSO

PICASSO

OLGA

PICASSO

COPIE BY

PICASSO

LAS ESCLAVAS DE PICASSO

Ο ΠΙΚΑΣΣΟ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥΣ {ΚΛΕΕ,ΝΤΑΛΙ,ΧΟΛΝΤΕΡ,ΣΚΡΙΑΜΠΙΝ ΚΤΛ} ΠΟΥ ΕΛΕΓΑΝ ΟΤΙ ΠΡΟΣΔΟΚΟΥΝ ΜΥΣΤΙΚΟΠΑΘΩΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΩΝ ΜΑ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΕΦΕΡΕ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΤΙ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΑΥΤΗ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΕΙ

-

-

-

P.C.

PICASSO

ΜΠΑΛΖΑΚ

-ΠΙΚΑΣΣΟ

ΠΙΚΑΣΣΟ ΕΛΥΑΡ

ΠΙΚΑΣΣΟ

ΠΙΚΑΣΣΟ

ΠΙΚΑΣΣΟ

ΜΠΑΛΖΑΚ

ΠΙΚΑΣΣΟ

ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟ [[ΜΕΝΙΝΑΣ]] ΜΕ ΥΠΕΡΟΧΑ ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ ΜΥΣΤΙΚΟΠΑΘΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ-ΠΟΥ ΜΟΝΟ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΣΟΣΤΑΚΟΒΙΤΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΛΗΛΙΣΘΕΙ

ΠΙΚΑΣΣΟ

-

ΥΠΕΡΟΧΑ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΙΚΑΣΣΟ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΤΑΥΡΟΜΑΧΙΑ

ΕΝΑΣ 100% ΚΑΤΣΤΙΣΤΗΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

ΚΥΒΙΣΤΙΚΗ ΤΕΧΝΟΤΡΟΠΙΑ

-

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΤΟΥ ΜΟΥΣΑ..ΠΟΥ ΤΟΝ ΦΛΟΓΙΖΕ ΑΠΟ ΕΜΠΝΕΥΣΗ

ΣΥΛΒΕΤ ΝΤΑΒΙΝΤ ..ΑΠΟΛΥΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

PICASSO

ΜΑΕΣΤΡΟΣ ΤΟΥ ΝΤΟΥΕΝΤΕ..ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑ ΕΧΟΥΝ ΕΝΑ ΥΦΟΣ ΠΑΡΕΜΦΕΡΕΣ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟΥ ΚΑΤΑΛΑΝΟΥ ΠΕΣΙΜΙΣΤΗ ΝΟΝΕΛ

ΒΕΝΑΒΕΝΤΕ

MOY TAIPIAZEI

Το χρήμα δεν μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους, όμως είναι το μόνο που μπορεί να μας αποζημιώσει αν δεν είμαστε. Jacinto Benavente, 1866-1954, Ισπανός συγγραφέας
	Η ειρωνεία είναι μια θλίψη που δεν μπορεί να κλάψει, και γι’ αυτό χαμογελάει. Jacinto Benavente, 1866-1954, Ισπανός συγγραφέας
	Ο εχθρός αρχίζει να γίνεται επικίνδυνος όταν αρχίζει να έχει δίκιο. Jacinto Benavente, 1866-1954, Ισπανός συγγραφέας
	Η πειθαρχία είναι όταν ένας ηλίθιος αναγκάζει να τον υπακούν άνθρωποι που είναι πιο έξυπνοι. Jacinto Benavente, 1866-1954, Ισπανός συγγραφέας
	Όταν δεν σκέφτεται κανείς τι λέει, λέει αυτό που σκέφτεται. Jacinto Benavente, 1866-1954, Ισπανός συγγραφέας
	Η ζωή μάς έχει μάθει πως, καμιά φορά, για να είσαι καλός, θα πρέπει να σταματήσεις να είσαι τίμιος.

Εκτός κι αν η δύναμη της σκέψης συνοδεύεται από δύναμη για δράση, μια ανώτερη διάνοια ζει ένα συνεχές μαρτύριο.

ΑΤΑΚΕΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΛΔΕΡΟΝ ΠΟΥ Ο ΒΕΡΛΑΙΝ ΤΟΝ ΘΕΩΡΟΥΣΕ ΩΣ ΑΝΩΤΕΡΟ ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ

ΟΙ ΔΥΣΤΥΧΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΤΗΣ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΥΔΡΑΣ.Η ΜΙΑ ΞΕΠΗΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ [ΕΛΑΦΡΩΣ...ΤΟΛΣΤΟΙΚΟ]

ΜΕ ΤΟ ΑΠΛΕΤΟ ΦΩΣ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΙΜΗ [...Η ΤΗΝ ΖΗΜΕΝΣ]

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕΝ ΠΑΡΑΠΟΝΙΕΤΑΙ.ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΗ ΛΗΣΜΟΝΟΥΜΕ ΕΥΚΟΛΑ.

ΠΟΤΕ Η ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΛΕΕΙ ΨΕΜΑΤΑ?

ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΤΑΠΙΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΔΥΣΚΟΛΑ ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥΣ.

Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑΓΙΔΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΜΠΛΕΞΙΜΟ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙΣ.

Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΜΙΣΗΣ ΜΑΣ [ΤΗΣ] ΖΩΗΣ Ο ΥΠΝΟΣ.

dora maar

ή γερνίκα εν τω γίγνεσθαι.

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ 2014 ΜΠΕΝΑΒΕΝΤΕ [[ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΝΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ]] ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΠΡΕΒΕΛΑΚΗ

O PICASSO HTAN ή επιτομή τής ανθρώπινου φαντασίας

http://www.museepicassoparis.fr/vie-de-pablo-picasso-2/

picasso

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

POCASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

PICASSO

FACE BOOK

picasso

picasso

picasso

ΜΠΕΝΑΒΕΝΤΕ= ΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΝΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ Κ.Θ.Β.Ε. 1982

PICASSO

WWW.MAKRISORESTHS.BLOGSPOT.COM

PICASSO

valdes l..

Ο "Πολύφημος" του Αρμάντο Παλάθιο Βαλντές

Μεταφράζει ο Τάσος Ψάρρης

Ο Αρμάντο Παλάθιο Βαλντές (Armando Palacio Valdés) γεννήθηκε στο Εντράλγο της επαρχίας της Αστούριας το 1853 και πέθανε στη Μαδρίτη το 1938. Αποτελεί μια εμβληματική φυσιογνωμία των ισπανικών γραμμάτων κι έναν από τους πιο γνήσιους εκπροσώπους του ισπανικού ρεαλισμού. Σύγχρονος του Γκαλντός και του Κλαρίν, κατέγραψε τα πάθη και τις ροπές της πιο ταραγμένης περιόδου της ιστορίας της πατρίδας του χρησιμοποιώντας έναν απαράμιλλο συνδυασμό χιούμορ, ειρωνείας και συναισθηματισμού. Το έργο του διαπνέεται από βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης ψυχής και βρίθει αναλυτικών περιγραφών που ανάγουν το περιβάλλον σε κεντρικό πρωταγωνιστή.

Το διήγημα Πολύφημος (Polifemo), το οποίο μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά, δημοσιεύτηκε το 1924 στο περιοδικό Lecturas. Είναι από τα πιο φημισμένα έργα του, μαζί με το μυθιστόρημα Η αδελφή Σαν Σουλπίσιο (Εκδόσεις Γνώση, 1990). Αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ρεαλιστικής γραφής και της πρόθεσης του συγγραφέα να καταδείξει τις μεγάλες αντιθέσεις της καθημερινότητας στις οποίες για τον ίδιο βασίζεται και η ομορφιά της ζωής.

**

Ο συνταγματάρχης Τολεδάνο, γνωστός με το ψευδώνυμο Πολύφημος, ήταν ένας θηριώδης, γιγαντόσωμος, επιβλητικός άντρας με αυστηρό διασκελισμό, ντυμένος με μακριά ρεντιγκότα, καρό παντελόνι και ψηλό καπέλο με πολύ πλατύ και σηκωμένο μπορ· είχε τεράστια άσπρα μουστάκια, βροντερή φωνή και ατσάλινη καρδιά. Το πιο σημαντικό όμως απ’ όλα ήταν το αιμοβόρο βλέμμα που εκτόξευε από το ένα και μοναδικό του μάτι και το οποίο ενέπνεε τρόμο και δέος. Ο συνταγματάρχης ήταν μονόφθαλμος. Στον πόλεμο της Αφρικής είχε σκοτώσει πολλούς Μαυριτανούς και είχε αντλήσει μέγιστη ευχαρίστηση ξεριζώνοντας τα ακόμα παλλόμενα σπλάχνα τους. Τουλάχιστον αυτό πιστεύαμε τυφλά εμείς τα παιδιά που πηγαίναμε να παίξουμε μετά το σχολείο στο πάρκο Σαν Φρανθίσκο, στην εξόχως αρχοντική και ηρωική πόλη του Οβιέδο.
Όταν είχε καλό καιρό, από τις δώδεκα μέχρι τις δύο το μεσημέρι, ο αδυσώπητος πολεμιστής πήγαινε κι αυτός στο πάρκο για να περπατήσει. Διακρίναμε από πολύ μακριά, ανάμεσα στα δέντρα, την αγέρωχη φυσιογνωμία του που ενέπνεε τρόμο στις παιδικές μας καρδιές· όταν δεν τον βλέπαμε, ακούγαμε την στεντόρεια φωνή του που αντηχούσε ανάμεσα στις φυλλωσιές σαν ορμητικός χείμαρρος.
Ο συνταγματάρχης ήταν και κουφός συνάμα, μιλούσε πάντα φωνάζοντας.
«Θα σας πω ένα μυστικό» έλεγε σε όποιον τύχαινε να τον συνοδεύει στον περίπατο. «Η ανιψιά μου η Χαθίντα δεν θέλει να παντρευτεί το παιδί του Ναβαρέτε».
Κι όλοι όσοι βρίσκονταν σε ακτίνα διακοσίων μέτρων μάθαιναν το μυστικό.
Συνήθως περπατούσε μόνος· όταν όμως πλησίαζε κάποιος φίλος του, το θεωρούσε καλό σημάδι. Ίσως αποδεχόταν με ευχαρίστηση την παρέα γιατί του δινόταν η ευκαιρία να κάνει επίδειξη των φωνητικών του δυνατοτήτων. Η αλήθεια είναι πως όταν είχε συνομιλητή, το πάρκο του Σαν Φρανθίσκο σειόταν. Έπαυε πλέον να είναι ένας δημόσιος χώρος περιπάτου, και υπεισερχόταν στην αποκλειστική επικράτεια του συνταγματάρχη. Το κελάηδημα των πουλιών, ο ψίθυρος του ανέμου, το γλυκό μουρμουρητό των πηγών, όλα σταματούσαν. Το μόνο που ακουγόταν ήταν η επιβλητική, αυταρχική, βλοσυρή φωνή του μαχητή της Αφρικής. Σε τέτοιο βαθμό που νόμιζες πως ο ιερέας που τον συνόδευε (εκείνη την ώρα μόνο μερικοί ιερείς συνήθιζαν να περπατάνε στο πάρκο) ήταν εκεί μόνο και μόνο για να ξεκλειδώσει τη μία μετά την άλλη τις μυστικές πόρτες της φωνής του συνταγματάρχη. Πόσες και πόσες φορές, ακούγοντας εκείνες τις τρομερές, εκκωφαντικές κραυγές, βλέποντας τις οργισμένες του χειρονομίες και το φλογισμένο του μάτι, δεν σκεφτήκαμε ότι θα χιμούσε στον δύστυχο κληρικό που είχε την κακή ιδέα να πάει κοντά του!
Αυτός ο τρομακτικός άντρας είχε έναν ανιψιό οκτώ με δέκα ετών, δηλαδή στην ηλικία μας. Τον φουκαρά! Όποτε τον βλέπαμε στο πάρκο, ήταν αδύνατον να μην αισθανθούμε για εκείνον απέραντη συμπόνοια. Κάποτε είδα έναν θηριοδαμαστή να βάζει ένα πρόβατο στο κλουβί του λιονταριού. Το θέαμα μου προκάλεσε την ίδια εντύπωση όπως και όταν έβλεπα τον Γασπαρίτο Τολεδάνο να περπατάει με τον θείο του. Δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε πώς μπορούσε εκείνο το κακόμοιρο παιδί να συνεχίζει να έχει όρεξη και να ζει σαν κανονικός άνθρωπος, πώς δεν πάθαινε κάτι η καρδιά του και δεν πέθαινε βασανισμένος από έναν αργό πυρετό. Όταν περνούσαν μερικές μέρες χωρίς να εμφανιστεί στο πάρκο, μας έζωνε η ίδια αμφιβολία. «Λες να τον έφαγε για κολατσιό;» Κι όταν τελικά τον βρίσκαμε σώο και αβλαβή κάπου, αισθανόμασταν ταυτόχρονα έκπληξη και ανακούφιση. Ήμασταν σίγουροι όμως ότι κάποτε θα γινόταν το θύμα ενός από τα αιμοβόρα καπρίτσια του Πολύφημου.
Εκτός απ’ αυτό το ανίψι, το τέρας είχε κι έναν σκύλο που πρέπει να βίωνε παρόμοια δυστυχία, αν και ούτε εκείνου τού φαινόταν. Ήταν ένας μεγάλος, λυτός, όμορφος, ρωμαλέος, μολοσσός με γαλαζωπό τρίχωμα που άκουγε στο όνομα Μουλέι, σίγουρα σε ανάμνηση κάποιου φουκαρά Μαυριτανού που είχε ξεπαστρέψει ο αφέντης του. Ο Μουλέι, όπως κι ο Γασπαρίτο, ζούσε υπό την εξουσία του Πολύφημου όπως στην αγκαλιά μιας οδαλίσκης. Χαριτωμένος, παιχνιδιάρης, φιλικός, ανίκανος για την οποιαδήποτε δολιότητα, ήταν, χωρίς καμία διάθεση να προσβάλλουμε κανέναν, ο λιγότερο φοβητσιάρης και ο πιο προσηνής σκύλος απ’ όσους έχω γνωρίσει στη ζωή μου.
Επομένως δεν είναι καθόλου περίεργο που όλα τα παιδιά είχαμε ξετρελαθεί μαζί του. Όταν ήταν εφικτό, όταν δεν υπήρχε κίνδυνος να το αντιληφθεί ο συνταγματάρχης, σκοτωνόμασταν για το ποιος θα είχε την τιμή να του δώσει ψωμί, μπισκότα, τυρί και άλλες λιχουδιές που μας έδιναν οι μαμάδες μας για κολατσιό. Ο Μουλέι τα δεχόταν όλα με ανυπόκριτη ευχαρίστηση, και μας εξέφραζε καθαρά τη συμπάθεια και την ευγνωμοσύνη του. Για να γίνει όμως αντιληπτό το πόσο ευγενικά και ανιδιοτελή ήταν τα αισθήματα αυτού του αξέχαστου σκυλιού, και για να του προσδώσω έναν χαρακτήρα ακατάλυτου υποδείγματος για σκύλους και ανθρώπους, θα ήθελα να αναφέρω ότι δεν έδειχνε τη μεγαλύτερη συμπάθεια σε όποιον του χάριζε τα περισσότερα. Μερικές φορές έπαιζε μαζί μας ένα φτωχόπαιδο από το ορφανοτροφείο ονόματι Αντρές (στην επαρχία εκείνο τον καιρό δεν υπήρχαν κοινωνικές διακρίσεις ανάμεσα στα παιδιά), ο οποίος δεν μπορούσε να του δώσει τίποτα γιατί δεν είχε τίποτα. Καμία σημασία δεν είχε· ο Μουλέι έδειχνε προτίμηση σ’ εκείνον. Τα πιο ζωηρά κουνήματα της ουράς, τα πιο έντονα και θερμά χάδια ήταν αφιερωμένα σ’ αυτόν, εις βάρος των υπολοίπων. Πρώτης τάξης παράδειγμα για τους απανταχού βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας!
Άραγε μάντευε ο Μουλέι ότι εκείνο το ανήμπορο, εκείνο το μονίμως σιωπηλό και σκυθρωπό παιδί είχε μεγαλύτερη ανάγκη από ό,τι εμείς την αγάπη του; Δεν ξέρω, αλλά έτσι φαινόταν.
Ο Αντρεσίτο από τη μεριά του είχε φτάσει στο σημείο να αγαπήσει παράφορα αυτό το ζώο. Όταν παίζαμε εφτάπετρο ή πεντόβολα στο βορειότερο σημείο του πάρκου και εμφανιζόταν ξαφνικά ο Μουλέι, ήταν γνωστό αυτό που θα ακολουθούσε: ο σκύλος φώναζε κατά μέρος τον Αντρεσίτο και διασκέδαζε μαζί του επί πολλή ώρα, λες και ήθελε να του εμπιστευτεί κάποιο μυστικό. Η κολοσσιαία σιλουέτα του Πολύφημου διαγραφόταν ανάμεσα στα δέντρα.
Αυτές όμως οι φευγαλέες, αγωνιώδεις συναντήσεις ικανοποιούσαν ελάχιστα το ορφανό. Όπως κάποιος βαθιά ερωτευμένος, ανυπομονούσε να απολαύσει την παρέα του ινδάλματός του επί μακρόν και κατ’ ιδίαν.
Έτσι, ένα απόγευμα, με απίστευτο θάρρος και μπροστά στα μάτια μας, πήρε τον σκύλο μαζί του στο Άσυλο, όπως ονομάζεται το Ορφανοτροφείο του Οβιέδο, και γύρισε ούτε λίγο ούτε πολύ ύστερα από μία ώρα. Ακτινοβολούσε χαρά. Και ο Μουλέι έμοιαζε κατευχαριστημένος. Ευτυχώς, ο συνταγματάρχης δεν είχε βγει ακόμα για περίπατο ούτε αντιλήφθηκε την εξαφάνιση του σκύλου του.
Αυτές οι αποδράσεις επαναλήφθηκαν και τα επόμενα απογεύματα. Ο Αντρεσίτο και ο Μουλέι δένονταν με όλο και πιο στενούς δεσμούς φιλίας. Ο Αντρεσίτο ήταν έτοιμος να δώσει και τη ζωή του για τον Μουλέι. Και είμαι βέβαιος ότι αν παρουσιαζόταν η ευκαιρία, κι ο τελευταίος το ίδιο θα έκανε.
Το ορφανό όμως ακόμα δεν ήταν ικανοποιημένο. Λαχταρούσε να πάρει τον Μουλέι στο Άσυλο για να κοιμηθούν μαζί. Επειδή ήταν βοηθός του μάγειρα, κοιμόταν σ’ έναν από τους διαδρόμους δίπλα στο δωμάτιό του, σ’ ένα ρημαγμένο στρώμα από φλούδες καλαμποκιού. Ένα απόγευμα πήρε τον σκύλο στο Ορφανοτροφείο και δεν γύρισε. Πόσο τη χάρηκε εκείνη τη νύχτα το φουκαριάρικο! Τα χάδια του Μουλέι ήταν τα μοναδικά που είχε γνωρίσει στη ζωή του. Πρώτα οι δάσκαλοι και μετά ο μάγειρας, του είχαν μιλήσει πάντα με τον βούρδουλα στο χέρι. Κοιμήθηκαν αγκαλιασμένοι σαν δύο εραστές. Και το ξημέρωμα, το παιδί ένιωσε το τσούξιμο από μια ξυλιά που του είχε δώσει ο μάγειρας το προηγούμενο απόγευμα. Έβγαλε το πουκάμισο:
«Κοίτα, Μουλέι» είπε σιγανά δείχνοντάς του τη μελανιά.
Ο σκύλος, περισσότερο φιλεύσπλαχνος από τον άνθρωπο, έγλειψε τη μωλωπισμένη του σάρκα.
Αργότερα, όταν άνοιξαν τις πόρτες, τον άφησε ελεύθερο. Ο Μουλέι έτρεξε στο σπίτι του αφεντικού του· το απόγευμα όμως βρισκόταν πάλι στο πάρκο έτοιμος να ακολουθήσει τον Αντρεσίτο. Ξανακοιμήθηκαν μαζί εκείνη τη νύχτα, και την επόμενη, και τη μεθεπόμενη. Η ευτυχία όμως δεν διαρκεί πολύ σ’ αυτόν τον κόσμο. Ο Αντρεσίτο ήταν ένας ευτυχισμένος στο χείλος ενός γκρεμού.
Ένα απόγευμα, την ώρα που ήμασταν όλοι μαζεμένοι και παίζαμε ένα παιχνίδι, ακούσαμε πίσω μας δυο τρομερές κανονιές:
«Αλτ! Αλτ!»
Όλα τα κεφάλια έστριψαν σαν να είχαν απελευθερωθεί από ένα ελατήριο. Μπροστά μας ορθωνόταν η κυκλώπεια μορφή του συνταγματάρχη Τολεδάνο.
«Ποιος από εσάς είναι ο απατεωνάκος που απαγάγει κάθε βράδυ τον σκύλο μου; Για πείτε μου».
Νεκρική σιγή στην ομήγυρη. Είχαμε παραλύσει από τον τρόμο, είχαμε πετρώσει, σαν να ήμασταν από ξύλο.
Το σάλπισμα της τελικής κρίσης αντήχησε πάλι:
«Ποιος είναι ο απαγωγέας; Ποιος είναι ο ληστής; Ποιος είναι ο άθλιος;…»
Το φλεγόμενο μάτι του Πολύφημου μας καταβρόχθιζε τον έναν μετά τον άλλον. Ο Μούλει, που τον συνόδευε, μας κοιτούσε κι αυτός με τα δικά του πιστά, αθώα μάτια, κουνώντας ζωηρά την ουρά σε ένδειξη ανησυχίας.
Τότε ο Αντρασίτο, άσπρος σαν κερί, έκανε ένα βήμα μπροστά και είπε:
«Δεν φταίει κανείς απ’ αυτούς, κύριε. Εγώ ήμουν».
«Πώς;»
«Εγώ ήμουν» επανέλαβε το παιδί πιο δυνατά.
«Ώστε έτσι! Εσύ ήσουν!» είπε ο συνταγματάρχης χαμογελώντας βλοσυρά. «Και δεν ξέρεις σε ποιον ανήκει ο σκύλος;»
O Αντρεσίτο έμεινε βουβός.
«Δεν ξέρεις σε ποιον ανήκει;» ξαναρώτησε κραυγάζοντας.
«Ναι, κύριε».
«Τι;… Μίλα πιο δυνατά».
Κι έβαλε το χέρι στο αυτί για να ενισχύσει την ακοή του.
«Ναι, κύριε».
«Λοιπόν, σε ποιον ανήκει;»
«Στον κύριο Πολύφημο».
Έκλεισα τα μάτια. Νομίζω ότι και οι φίλοι μου έκαναν το ίδιο. Όταν τα ξανάνοιξα, πίστευα πως ο Αντρεσίτο είχε πια σβηστεί από τον χάρτη. Ευτυχώς, δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Ο συνταγματάρχης τον κοίταζε σταθερά, περισσότερο με περιέργεια παρά με οργή.
«Και γιατί τον παίρνεις;»
«Γιατί είναι φίλος μου και με αγαπάει» είπε το παιδί με αποφασιστική φωνή.
Ο συνταγματάρχης τον κοίταξε πάλι σταθερά.
«Καλώς» είπε τελικά. «Αλλά μην διανοηθείς να τον ξαναπάρεις. Αν το ξανακάνεις, θα σου βγάλω τα αυτιά».
Και τσούλησε με μεγαλοπρέπεια με τα τακούνια. Πριν όμως κάνει ένα βήμα, έφερε το χέρι στο γιλέκο, έβγαλε ένα κέρμα και είπε γυρνώντας κάνοντας μεταβολή:
«Πάρε, να αγοράσεις γλυκά. Μην διανοηθείς όμως να απαγάγεις ξανά τον σκύλο! Σε προειδοποιώ!»
Κι απομακρύνθηκε. Μετά από τέσσερα πέντε βήματα γύρισε το κεφάλι. Ο Αντρεσίτο είχε αφήσει το κέρμα να πέσει στο έδαφος και κλαψούριζε σκεπάζοντας το πρόσωπο με τα χέρια. Ο συνταγματάρχης γύρισε πίσω γρήγορα.
«Κλαις; Μα γιατί; Μην κλαις, παιδί μου».
«Τον αγαπάω πολύ…, είναι ο μόνος που μ’ αγαπάει στον κόσμο» βόγκηξε ο Αντρές.
«Ποιανού είσαι;» ρώτησε ο συνταγματάρχης έκπληκτος.
«Μένω στο Άσυλο».
«Τι;» φώναξε ο Πολύφημος.
«Είμαι ορφανός».
Τότε είδαμε τον συνταγματάρχη να παραμορφώνεται. Όρμησε στο παιδί, τράβηξε τα χέρια του από το πρόσωπο, του σκούπισε τα μάτια με το μαντήλι του, το αγκάλιασε και το φίλησε, επαναλαμβάνοντας με υπερδιέγερση:
«Συγχώρα με, παιδί μου, συγχώρα με! Μη δίνεις σημασία σ’ όσα σου είπα… Δεν το ήξερα… Μπορείς να παίρνεις τον σκύλο όποτε θες… Έχε τον μαζί σου όση ώρα θες, σύμφωνοι;… Όση ώρα θες…»
Κι αφού τον ηρέμησε μ’ αυτά και με άλλα λόγια, που τα πρόφερε με μια φωνή κατά τη γνώμη μας αδιανόητη, συνέχισε τη βόλτα του γυρνώντας κάθε τόσο για να του φωνάξει:
«Μπορείς να τον παίρνεις όποτε θες, παιδί μου, σύμφωνοι…; Όποτε θες…. μ’ ακούς;»
Ο Θεός να με συγχωρέσει, αλλά θα ορκιζόμουν ότι είδα ένα δάκρυ στο αιμοβόρο μάτι του Πολύφημου.

• 
  

ΦΕΛΙΞ ΔΕ ΛΟΠΕ ΝΤΕ ΒΕΓΑ Υ ΚΑΡΠΙΟ

ΟΙ ΤΡΕΛΟΙ ΤΗΣ ΒΑΛΕΝΣΙΑ

joyce1.jpg

Τζόις αυτοσαρκάζεται για το περιεχόμενο του Οδυσσέα, ενός συναρπαστικά γοητευτικού συγγραφικού άθλου

Συντάκτης: Γιάννης Κουκουλάς

Ο Τζέιμς Τζόις υπήρξε ένας εκ των κορυφαίων μοντερνιστών συγγραφέων που με τη μοναδική και ρηξικέλευθη γραφή του συνέβαλε τα μέγιστα στη διαμόρφωση της σύγχρονης πεζογραφίας.
H βιογραφία του σε κόμικς με τίτλο «Τζέημς Τζόυς - Το πορτρέτο ενός Δουβλινέζου»του Αλφόνσο Θαπίκο (μετάφραση: Αγγελος Δόξας), που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις γράμματα, δίνει στον αναγνώστη όλα τα απαραίτητα στοιχεία γνωριμίας με τον Ιρλανδό πρωτοπόρο λογοτέχνη.
Στις 16 Ιουνίου, όπως κάθε χρόνο, γιορτάστηκε η Bloomsday. Η 16η Ιουνίου είναι η μέρα κατά την οποία διαδραματίζεται ολόκληρος ο «Οδυσσέας», το πιο εμβληματικό έργο του Τζόις με πρωταγωνιστή τον Λέοπολντ Μπλουμ.
Ακούγεται πράγματι παράδοξο να έχει καθιερωθεί μια επετειακή εορτή με αφορμή τη μέρα κατά την οποία λαμβάνει χώρα ένα λογοτεχνικό έργο.
Εξηγείται όμως. Το έργο του Τζέιμς Τζόις (1882-1941) είναι τόσο σπουδαίο και τόσο επιδραστικό μέχρι σήμερα, που μια τέτοια γιορτή μόνο υπερβολή δεν είναι.
Εκτός όμως από τον «Οδυσσέα», ο Τζόις έχει δημιουργήσει και άλλα αριστουργήματα όπως το «Πορτρέτο του καλλιτέχνη», τους «Δουβλινέζους», την «Αγρύπνια των Φίννεγκαν» κ.ά.

Τα πολλαπλά πρόσωπα του Τζόις σε μια απόπειρα να καθιερωθεί στους συγγραφικούς κύκλους και να αποκτήσει φήμη |

Το βιβλίο του Θαπίκο τηρεί την παραδοσιακή φόρμα των βιογραφιών, ακολουθώντας μια αυστηρά χρονολογική εξέλιξη των γεγονότων που σημάδεψαν τη ζωή του Τζόις, εκκινώντας από τη γέννησή του σε ένα προάστιο του Δουβλίνου και συνεχίζοντας με τα πρώτα χρόνια του στο Κλόνγκοουζ Γουντ, το περιβόητο οικοτροφείο των Ιησουιτών που αποτελεί και τον βασικό τόπο στον οποίο εξελίσσεται και το μεγαλύτερο μέρος τού εν μέρει αυτοβιογραφικού «Πορτρέτου του καλλιτέχνη».

Μέσω της βιογραφίας, ωστόσο, ο Θαπίκο αναπτύσσει εν συντομία και τα βασικά πολιτικά και θρησκευτικά διακυβεύματα της σύγκρουσης για την ανεξαρτησία ανάμεσα σε Ιρλανδία και Μεγάλη Βρετανία του τελους του 19ου αιώνα.

Ακολουθεί η εφηβεία στο κολέγιο Μπελβεντέρε και η προσπάθεια του Τζόις να παραμείνει πιστός στις θρησκευτικές του «υποχρεώσεις» και στην πνευματική του προσήλωση στον Θεό παρά τους σαρκικούς πειρασμούς που τον κατακλύζουν μέχρι εντέλει να ενδώσει στις «αμαρτίες» και στην «ακολασία».

Οι ενοχές είναι βαριές, αλλά ανάμεσα στο ηθικό δίλημμα της σωματικής απόλαυσης και της θρησκευτικής πίστης θα επιλέξει, ευτυχώς, την πρώτη.

Στα πανεπιστημιακά του χρόνια θα ασχοληθεί με τη συγγραφή ποίησης και θα κάνει κάποιες λογοτεχνικές κριτικές, ενώ αμέσως μετά αποφασίζει να μετακομίσει στο Παρίσι, τάχα για να σπουδάσει Ιατρική, στην πραγματικότητα για να αναμιχθεί με τους κύκλους των μποέμ, να διαβάσει λογοτεχνία, να δει θεατρικές παραστάσεις και να καταναλώσει αψέντι.

Οι γνωριμίες του Τζόις με τις καλλιτεχνικές μεγαλοφυΐες της εποχής δεν είχαν πάντα ευτυχή κατάληξη |

Το 1903, ο αιφνίδιος θάνατος της μητέρας του τον αναγκάζει να επιστρέψει στο Δουβλίνο και να προσγειωθεί στη σκληρή πραγματικότητα της ζωής, προσπαθώντας να επιβιώσει γράφοντας λογοτεχνικές κριτικές.

Ο παθιασμένος έρωτάς του με τη Νόρα Μπάρνακλ τον ανανέωσε και αναζοπύρωσε το ενδιαφέρον του για το γράψιμο.

«Του λοιπού, άρχισε να βλέπει τον κόσμο εχθρικά. Με δύναμή του τη Νόρα και την τέχνη, κήρυξε τον πόλεμο στην παράλυτη κοινωνία, στην αντιδραστική εκκλησία, ακόμη και στη λογοτεχνική αναγέννηση της Ιρλανδίας, που ήταν αναπόσπαστο μέρος του», αφηγείται ο Θαπίκο, σχεδιάζοντας τον Τζόις στα 22 του χρόνια να δηλώνει στη μούσα του: «Περιφρονώ την κοινωνική τάξη πραγμάτων! Περιφρονώ την εκκλησία και τις αξίες του κατεστημένου… Είμαι ένας παρίας, ένας άσωτος που κρατάει με τα δόντια την περηφάνια του!»

Στη συνέχεια θα αρχίσουν τα ταξίδια προς αναζήτηση επαγγελματικής στέγης αλλά και λόγω τυχοδιωκτισμού και «συλλογής εμπειριών».

Λονδίνο, Παρίσι, Ζυρίχη, Τεργέστη, Πόλα, Ρώμη και πάλι Τεργέστη, όπου θα στεριώσει μέχρι το 1915 σε ένα σταυροδρόμι πολιτισμών και θρησκειών. Εκεί τέλειωσε τη «Μουσική δωματίου» και τους «Δουβλινέζους», καταστάλαξε ιδεολογικά στον σοσιαλισμό και σφυρηλατήθηκε ακόμη περισσότερο μέσα του η ανάγκη για αυτοδιάθεση της Ιρλανδίας.

Οι ιδέες του δεν είχαν τελειωμό ποτέ και, έτσι, σε μια από τις επιστροφές του στο Δουβλίνο, άνοιξε τον πρώτο κινηματογράφο της πόλης, το θρυλικό «Σινέ-Βόλτα» το 1909 που χρεοκόπησε και έκλεισε λίγους μήνες αργότερα.

Ακολούθησε η συγγραφή του «Πορτρέτου του καλλιτέχνη», που έπειτα από πολλές διαδοχικές εκδοτικές απορρίψεις λόγω «άσεμνων» περιγραφών αλλά και για πολιτικούς λόγους κυκλοφόρησε χρόνια αργότερα, και οι «Εξόριστοι».

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ανάγκασε την οικογένεια Τζόις, που πλέον είχε αποκτήσει δύο παιδιά, να μεταφερθεί στη Ζυρίχη, παρά τις συμβουλές των Εζρα Πάουντ και Χ. Τζ. Γουέλς να γυρίσουν στο Δουβλίνο.

Τα τέλη της δεκαετίας του 1910 τον ξαναβρίσκουν στο Παρίσι και αφού το όνομά του γίνεται πλέον γνωστό, αρχίζουν οι οικονομικές χορηγίες, με σημαντικότερη αυτή της Χάριετ Γουίβερ και η έναρξη της δημοσίευσης του magnum opus του, του «Οδυσσέα», σε συνέχειες στο περιοδικό «Little Review» των ΗΠΑ.

Η δημοσίευση, όμως, θα διακοπεί απότομα μετά τις κατηγορίες ότι το έργο είναι άσεμνο και την καταδίκη των εκδοτριών.

Το περιοδικό κατασχέθηκε και τα αντίτυπά του κάηκαν ενώ ο «Οδυσσέας», μια «αστική περιπέτεια» με κεφάλαια εμπνευσμένα από αυτά της «Οδύσσειας», που διαδραματίζεται στο Δουβλίνο, παρέμεινε απαγορευμένος στις ΗΠΑ μέχρι το 1933.

Το «Τζέημς Τζόυς – Το Πορτρέτο ενός Δουβλινέζου» του Ισπανού δημιουργού κόμικς Αλφόνσο Θαπίκο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις γράμματα (224 σελίδες) |

Τη δεκαετία του 1930, η αυξανόμενη φήμη του θα τον φέρει σε επαφή, για διάφορους λόγους, με σημαίνουσες προσωπικότητες όπως τον Ματίς, τον Μπέκετ, τον Γιουνγκ, αλλά τα σοβαρά προβλήματα όρασης θα μειώσουν τους αχαλίνωτους, κάποτε, ρυθμούς συγγραφής.

Το τελευταίο βιβλίο του, «Η αγρύπνια των Φίννεγκαν», ένα δυσπροπέλαστο, πελώριο γλωσσικό παιχνίδι, δίχασε τους κριτικούς, πολλοί εκ των οποίων το βρήκαν ακατανόητο και ανερμάτιστο.

Το 1941 θα αφήσει την τελευταία του πνοή στη Ζυρίχη, σε ηλικία 59 ετών, μετά από προβλήματα στο στομάχι.

Μια τέτοια πλούσια ζωή γεμάτη τέχνη είναι δύσκολο και παρακινδυνευμένο να σκιαγραφηθεί σε 220 σελίδες μιας βιογραφίας σε κόμικς.

Αυτή είναι, άλλωστε, και η αιτία που μέχρι σήμερα το πολυδιάστατο έργο του Τζέιμς Τζόις μελετάται διεξοδικά και προκύπτουν διαρκώς νέα στοιχεία, νέες απόψεις, νέα δεδομένα.

Ο Θαπίκο δεν επιδιώκει να «πει τα πάντα». Επιλέγει τα ορόσημα της καριέρας του Τζόις και με γρήγορους ρυθμούς καλύπτει το σύνολο σχεδόν του έργου του.

Στα θετικά της προσπάθειας συγκαταλέγεται το χιούμορ με το οποίο επενδύει πολλές από τις εικονογραφικές αποδόσεις διαφόρων περιστατικών και η τεκμηρίωση ως προς τα μέρη που σχεδιάζει.

Ωστόσο, η απόπειρά του να μεταφέρει σε κόμικς τη ζωή ενός από τους μεγαλύτερους μοντέρνους συγγραφείς χαρακτηρίζεται, αναπόφευκτα, από μια αίσθηση αποσπασματικότητας και βιάσης.

Για τον αναγνώστη που είναι εξοικειωμένος με τον Τζόις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι πολλά από τα αναφερόμενα γεγονότα στο κόμικς είναι γνωστά καθώς το έργο του σε προτρέπει, σε ωθεί από μόνο του να αναζητήσεις και να μάθεις.

Για τον αναγνώστη, όμως, που δεν έχει εντρυφήσει στο έργο του Ιρλανδού εμβληματικού συγγραφέα, αυτή η βιογραφία δεν έχει να προσφέρει πολλά. Ισως, μόνο να τον παρακινήσει να ξεκινήσει την ανάγνωση των έργων του Τζόις.

Κι αυτό δεν είναι λίγο. Αν το πετύχει, θα έχει πετύχει.

Καρέ από το φιλόδοξο «Ulysses Seen» του Robert Berry, που βρίσκεται ακόμα «υπό κατασκευή» |

Περί διασκευών

Τα πιο γνωστά και αναγνωρισμένα λογοτεχνικά έργα μεταφέρονται συχνά σε κόμικς ή/και προσαρμόζονται σε κινηματογραφικές διασκευές.

Δεν είναι τυχαίο ότι το έργο του Τζέιμς Τζόις ξεφεύγει από αυτόν τον κανόνα, καθώς οι γλωσσικές ακροβασίες και οι αφηγηματικοί μοντερνιστικοί πειραματισμοί καθιστούν μια τέτοια απόπειρα τουλάχιστον ριψοκίνδυνη.

Ωστόσο, ο Robert Berry έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια να μεταφέρει σε κόμικς τον«Οδυσσέα», «ανεβάζοντας» στο διαδίκτυο σταδιακά τα κεφάλαια και μέσω του crowdfunding προσπαθεί να ολοκληρώσει το τιτάνιο αυτό έργο που τιτλοφορεί «Ulysses Seen».

O Henrik Lange, στο χιουμοριστικό «90 Κλασικά Βιβλία για Οσους δεν Εχουν Χρόνο», έχει κατορθώσει να αποδώσει τον «Οδυσσέα» σε τέσσερα όλα κι όλα καρέ!

Και ο πολύς Alan Moore, στο τελευταίο κεφάλαιο του «Promethea», όπου αποτίει φόρο τιμής σε ιδιοφυΐες του παρελθόντος, ανάμεσα στους Αϊνστάιν, Γιουνγκ, Χάιζενμπεργκ κ.ά., φυσικά συμπεριλαμβάνει και τον Τζέιμς Τζόις.

PICASSO

WWW.FOREIGNCARTOONISTSINGREECE.BLOGSPOT.COM

picasso

picasso

PABLO PICASSO

BEAUTY

PABLO MAX UNA AMISTAD INTERNA

Αθηναίος νέος ζωγράφων

πικασσο

PICASSO

FERNANDE PINK PERIOD

PICASSO

PICASSO

PICASSO

la esclava de PICASSO

DORA MAAR

-

.

.

-

-

TSIRKAS ORATORIO ESPANA

RUIZ PICASSO

DON QUIHOTE FROM PARIS

PICASSO

-

-

PICASSO

NEORRABIOSO

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΣΤΡΙΑ ΝΙΝΑ ΣΑΜΠΕΘΑΙ

Η ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΓΙΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΔΕΝ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΚΡΑ ΠΟΥ ΑΦΗΝΟΥΝ..

Η ΟΜΟΡΦΙΑ [ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΘΕΙΚΗΣ] ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ-ΑΛΛΑ Η ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΕΛΑΒΕ.Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΠΕΠΙΤΑΣ ΘΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΙ.ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΤΑ ΣΙΧΑΜΕΡΑ ΣΚΟΥΛΙΚΙΑ.ΑΛΛΑ ΑΝ Η ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΙΡΑΙΟ ΝΑ ΜΕΤΑΛΑΧΘΕΙ-ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ.?ΔΕ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΘΕΙΚΟ ΜΥΑΛΟ? ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΣΥΝΕΛΑΒΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΑ ΘΑ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΝΙΚΩΝΤΑΣ ΤΟ ΓΗΡΑΣ Η ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ.

[ΧΟΥΑΝ ΒΑΛΕΡΑ].

ΟΚΝΟΣ..ΛΟΥΙΣ ΘΕΡΝΟΥΔΑ

Ο νωθρός

Με ανθρώπους σαν εσένα το εμπόριο θα ήταν
Πράγμα ελάχιστο και τόσο καθαρό που, αγορασμένο
χωρίς ιδρώτα ούτε αίμα κανενός, θα άφηνε στη γη

Ανέγγιχτες τις φλέβες της. Αλλά στη φτώχεια σου

Το εμπόριο θα μπορούσε να ανοίξει ένα δρόμο.

Τα νότια μεσημέρια του καλοκαιριού,
Μέσα από μια πόλη ολόφωτη, άδειοι οι δρόμοι,
Θα κρατούσες σε καλάθι στεφάνια από γιασεμιά,
Και μανόλιες, από μια ευωδιαστή φωλιά πράσινων φύλλων
κρυμμένη η λευκότητά τους, σαν φτερά περιστεριού.

Πίσω από τα χαμηλά κάγκελα, αν μια γυναίκα ήθελε
Ίσως για τη σκοτεινή της χάρη το δροσερό στολίδι
Ενός λουλουδιού, να το πιάσει στα μαλλιά ή στο στήθος της,
Όπου θα ’μοιαζε χιόνι πάνω στο χώμα,
Ένα νόμισμα για αντάλλαγμα θα άφηνε στα χέρια σου.

Έτσι, πέφτοντας το σούρουπο, θα μπορούσες εσύ
Από ένα διάφανο κρασί να πιεις τη χρυσαφένια ζέστη,
Δαγκώνοντας την απόλαυση ενός ψωμιού κι ενός φρούτου,
Και μετά σιωπηλός, ξαπλωμένος δίπλα στο ποτάμι,
Να βλέπεις να πάλλονται στη βαθιά νύχτα τα αστέρια.

ΣΑΤΙΡΕΣ ΤΩΝ ΜΟΛΙΕΡΟΥ,ΨΑΘΑ,ΤΟΥΑΙΗΝ,ΘΑΚΕΡΗ ΜΕ ΣΥΓΚΛΟΝΗΣΑΝ.ΚΑΜΙΑ ΟΜΩΣ ΣΑΝ ΤΟΥ ΚΕΒΕΔΟ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ [[ΒΑΚΧΙΚΟΝ]] ΔΕΚΕΒΡΗΣ 2016

Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός: Νιάου

Νιάου, μυθιστόρημα, Μπενίτο Πέρεθ Γκαλντός, μετάφραση: Τάσος Ψάρρης, εκδόσεις Vakxikon.gr 2016

Αχ, Θεέ μου! Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς στιφάδο; Και πώς θα ήταν η έρμη ανθρωπότητα χωρίς μισθούς; Οι μισθοί ήταν το μοναδικό είδος επίγειων αγαθών που συμβάδιζε με τις ηθικές αρχές, γιατί για όλες τις άλλες μορφές ευμάρειας ο Παντόχα έτρεφε βαθιά περιφρόνηση. Ήταν δύσκολο να τον πείσεις ότι στην τάξη των πλουσίων υπήρχε κάποιος πραγματικά τίμιος, και κοίταζε τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους θρασείς εργολάβους με θρησκευτικό τρόμο. Ήταν αδύνατον να αποκτήσει κάποιος με νόμιμα μέσα μέσα σε λίγα χρόνια μεγάλη περιουσία, να περάσει από τη φτώχια στη χλιδή. Για να συμβεί κάτι τέτοιο, είναι απαραίτητο να λερώσει κανείς τα χέρια του, να στύψει το αιώνιο θύμα, τον βασικό ιδιοκτήτη, το Κράτος. Τον εκατομμυριούχο που είχε κληρονομήσει την περιουσία του και δεν έκανε τίποτε άλλο από το να την ξεκοκαλίζει, ο καλόκαρδος Παντόχα τον συγχωρούσε· κι αυτόν όμως δεν τον θεωρούσε εκατό τοις εκατό άγιο, γιατί πίστευε ότι εάν δεν είχε κλέψει ο ίδιος, το είχαν κάνει οι γονείς του, και η ενοχή, όπως και τα λεφτά, περνούσε από γενιά σε γενιά.
Όταν έβλεπε τον εκπρόσωπο των Ρότσιλντ ή κάποιου άλλου επιχειρηματικού κολοσσού, ισπανικού ή ξένου, να μπαίνει στο υπουργείο και να κατευθύνεται στο γραφείο του Υπουργού, σκεφτόταν πόσο χρήσιμο θα ήταν να κρέμαγαν όλους εκείνους τους κυρίους που πήγαιναν εκεί μόνο και μόνο για να στήσουν κάποια κομπίνα. Αυτή κι άλλες παρόμοιες ιδέες τις ξεφούρνιζε ο Παντόχα στο καφενείο όπου σύχναζε, και δεχόταν βροχή από καυστικά σχόλια από την παρέα που αποδοκίμαζε τη στενομυαλιά του· αυτός όμως δεν χαμπάριαζε. Μιλούσαν για το Υπουργείο Οικονομικών; Ο Παντόχα σήκωνε αμέσως τη παντιέρα του μ’ αυτό το απλό και πειστικό σλόγκαν: «πολλή δημόσια διοίκηση και λίγη ή καθόλου πολιτική». Πόλεμος στις μεγάλες επιχειρήσεις, πόλεμος στην κερδοσκοπία κι επίσης πόλεμος στους ξένους που έρχονται εδώ μόνο και μόνο για να μας εκμεταλλευτούν και να μας πάρουν τα φράγκα, αφήνοντάς μας πανί με πανί. Ο Παντόχα δεν έκρυβε επίσης τη συμπάθειά του για τους υψηλούς δασμούς, γιατί οι ελεύθερες συναλλαγές ευνοούν το λαθρεμπόριο.
Την ίδια στιγμή υποστήριζε ότι οι μεγαλοϊδιοκτήτες γκρινιάζουν από βίτσιο, ότι πουθενά αλλού δεν πληρώνουν χαμηλότερους φόρους απ’ ό,τι στην Ισπανία, ότι η χώρα είναι ουσιαστικά ένας καταχραστής κι ότι η πολιτική είναι η τέχνη της συγκάλυψης των υπεξαιρέσεων και της ειρηνικής ή βίαιης λεηλασίας του Δημόσιου Ταμείου. Κοντολογίς, ο Παντόχα είχε μόνο δυο τρεις πεποιθήσεις, αλλά ήταν τόσο βαθιά ριζωμένες μέσα του που νόμιζε κανείς πως είχαν χαραχτεί με σφυρί και καλέμι. Δεν ήταν και η πιο ενδιαφέρουσα παρέα γιατί δεν μιλούσε ποτέ άσχημα εναντίον των προϊσταμένων του, ούτε κατέκρινε τα σχέδια του Υπουργού· δεν έμπαινε ποτέ σε λεπτομέρειες και δεν αποκάλυπτε μυστικά από τα παρασκήνια. Στο βάθος του μυαλού του υπήρχε μια λανθάνουσα μορφή κομμουνισμού για την οποία δεν είχε ιδέα. Αυτό το είδος δημοσίου υπαλλήλου, που η ξέφρενη πολιτική ζωή των τελευταίων χρόνων έχει βαλθεί να εξαλείψει, επιβιώνει ακόμα, αν και έχουν μείνει ελάχιστα δείγματα.
Στη δουλειά του ο Παντόχα ήταν σχολαστικός, επιμελής, αδιάφθορος, ο άσπονδος εχθρός αυτού που ο ίδιος αποκαλούσε «οντότητα». Δεν γνωμοδοτούσε ποτέ εναντίον του Υπουργείου Οικονομικών· το υπουργείο τον πλήρωνε, ήταν το αφεντικό του και δεν ήταν εκεί για να υπηρετεί τους εχθρούς «του σπιτιού». Όσον αφορά τις σκοτεινές υποθέσεις, που είχαν βγάλει αράχνες και ήταν πολύ δύσκολο να διεκπεραιωθούν, πίστευε ότι δεν έπρεπε να επιλύονται ποτέ, κι όταν τελικά έφταναν αναγκαστικά, καθ’ επιβολήν του νόμου, ένα βήμα πριν επιλυθούν, έψαχνε στον ίδιο τον νόμο το παραθυράκι που θα του επέτρεπε να τις περιπλέξει ξανά. Το να γράψει τον επίλογο σε μία απ’ αυτές τις διαμάχες ήταν σαν παραδεχόταν την αδυναμία της δημόσιας διοίκησης, σαν να διακήρυττε την ήττα της, σχεδόν την ταπείνωσή της. Όσο για την ακεραιότητά του, αρκεί να πούμε ότι έστελνε στον αγύριστο τους εκπρόσωπους που ήθελαν να του δώσουν φακελάκι για να τακτοποιήσει γρήγορα και αποτελεσματικά τη μία ή την άλλη υπόθεση. Τον ήξεραν πια και ήταν επιφυλακτικοί μ’ εκείνον τον σκαντζόχοιρο που τέντωνε όλα του τα αγκάθια όταν διαισθανόταν να πλησιάζει κάποια «οντότητα», δηλαδή ένας φορολογούμενος.
Και στην προσωπική του ζωή ο Παντόχα αποτελούσε φωτεινό παράδειγμα. Δεν υπήρχε πιο νοικοκυρεμένο σπίτι από το δικό του, ούτε γυναίκα πιο οικονόμα από τη δική του. Αποτελούσαν την άλλη όψη του νομίσματος σε σύγκριση με τους Βιγιααμίλ, που τις εποχές των χρυσών αγελάδων ξόδευαν όλα τους τα εισοδήματα και μετά ψωμολύσσαγαν. Τη γυναίκα του Παντόχα δεν τη διέκρινε η καταστροφική επιδειξιομανία της δόνια Πούρα, εκείνη η έπαρση του ανθρώπου που νομίζει ότι είναι ανώτερος από τα μέσα και την κοινωνική του θέση. Η κυρία Παντόχα είχε εργαστεί κάποτε ως υπηρέτρια (νομίζω του δον Κλαούντιο Αντόν δε Λουθουριάγα, στον οποίο ο Παντόχα όφειλε την πρώτη του δουλειά), και η ταπεινή της καταγωγή την έκανε να ρέπει προς την απομόνωση και να ζει λιτά και μετρημένα. Δεν ξόδευαν ποτέ πάνω από τα δύο τρίτα του μισθού του, και τα παιδιά τους μεγάλωναν μαθαίνοντας να αγαπάνε τον Θεό και να φοβούνται όπως ο διάολος το λιβάνι τα λούσα και τα εγκόσμια μεγαλεία. Παρά τη στενή φιλία που υπήρχε μεταξύ του Βιγιααμίλ και του Παντόχα, ο πρώτος δεν τόλμησε ποτέ να ζητήσει βοήθεια από τον δεύτερο τις ουκ ολίγες φορές που είχε αφραγκιές· τον ήξερε σαν να τον είχε γεννήσει, ήξερε πολύ καλά ότι ο ενάρετος Ιωσήφ ούτε ζητούσε ούτε έδινε, ότι η ελεημοσύνη και η γαλαντομία ήταν εξίσου ασύμβατες προς τον χαρακτήρα του, κασέλες που τα καπάκια τους δεν άνοιγαν ποτέ ούτε προς τα μέσα ούτε προς τα έξω.
Ήταν και οι δύο καθισμένοι, ο ένας στο γραφείο, ο άλλος στην πιο κοντινή καρέκλα. Ο Παντόχα έφτιαξε τον σκούφο του, που γλιστρούσε με την παραμικρή κίνηση του χεριού πάνω στο γυαλιστερό του κεφάλι, και είπε στον φίλο του:
«Χαίρομαι που ήρθες σήμερα. Έχει φτάσει ο φάκελος του γαμπρού σου… Μόνο μια ματιά πρόλαβα να του ρίξω. Δεν φαίνεται καθόλου καθαρός. Δεν συμπεριέλαβε στη λίστα με τις διαταγές πληρωμής δύο τρία χωριά, και στον καταμερισμό του τελευταίου εξαμήνου υπάρχουν σημεία και τέρατα».
«Βεντούρα, ο γαμπρός μου είναι λωποδύτης· το ξέρεις πολύ καλά. Είναι ικανός για κάθε είδους αθλιότητα».
«Επίσης χθες ο Διευθυντής με ενημέρωσε ότι τριγυρίζει εδώ κάνοντας τον καμπόσο, κερνώντας τα φιλαράκια του και ξοδεύοντας μια περιουσία, μοστράροντας κάτι καπέλα και κάτι γραβάτες που είναι να κάνεις εμετό. Το τσουτσέκι κυκλοφορεί στολισμένος σαν λατέρνα. Δεν μου λες, μένει μαζί σου;»
«Ναι» απάντησε κοφτά ο Βιγιααμίλ καταντροπιασμένος γιατί θυμήθηκε πως και τα δικά του ρούχα τα είχε αγοράσει με λεφτά του Καδάλσο, χάρη στα καμώματα της Πούρα. «Ελπίζω όμως να πάρει σύντομα πόδι απ’ το σπίτι μου. Δεν θέλω τίποτα απ’ αυτόν».
«Ρωτάω γιατί… ε λοιπόν, χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία να σ’ το πω: αυτή η κατάσταση σου κάνει κακό. Το ότι είναι γαμπρός σου και το ότι ζείτε κάτω απ’ την ίδια στέγη είναι αρκετό για να σκεφτούν κάποιοι ότι τον αβαντάρεις».
«Εγώ!... Αυτόν!» (Τρομοκρατημένος). «Βεντούρα, τι πράγματα είναι αυτά…»
«Περίμενε· ούτε πιστεύω κάτι τέτοιο, ούτε και θα περνούσε ποτέ από το μυαλό μου. Ξέρεις όμως τι παίζει εδώ μέσα… Η μπαμπεσιά πάει σύννεφο! Όταν ένας κάφρος πιάσει στο στόμα του έναν αθώο, τον σέρνει στη λάσπη μέχρι να ματώσει».
«Σε πληροφορώ ότι παρ’ όλο που ο Βίκτορ είναι γαμπρός μου, δεν έχω ουδεμία σχέση με τις βρωμιές του. Αν ήταν στο χέρι μου το να τον κλείσουν μέσα, θα τους έδινα και την ευχή μου… Ξηγημένα πράγματα».
«Εμ δεν θα τον κλείσουν, δεν θα τον κλείσουν· μην έχεις αυταπάτες. Και δεν θα τον κλείσουν ακριβώς επειδή του αξίζει. Έχει άκρες. Η διαφθορά είναι τόσο μεγάλη στην εποχή μας που αυτά τα αποβράσματα σαν τον γαμπρό σου είναι που βγαίνουν κερδισμένοι. Να δεις που θα βάλουν την έρευνα κάτω από το χαλί, θα του βγάλουν το καπέλο για όσα έχει κάνει και θα του δώσουν την κωλοπροαγωγή. Ειλικρινά, δεν έχω ξαναδεί πιο ξεδιάντροπο άνθρωπο. Χθες ήταν εδώ· μετά κατέβηκε κάτω να δει τον Υφυπουργό, και χάρη σ’ αυτό το λέγειν που έχει και στα ωραία του τα μάτια, ο Υφυπουργός… (μου το είπε κάποιος που ήταν παρών) τον υποδέχτηκε μετά βαΐων και κλάδων, κι έπιασαν την πάρλα για πάνω από κάνα μισάωρο».
«Είδε και τον Υπουργό» (με βαθύτατη θλίψη).
«Δεν έχω ιδέα· ξέρω όμως από πρώτο χέρι ότι ένας βουλευτής από την επαρχία όπου δούλευε το μπουμπούκι σου ήρθε να μεσολαβήσει για χάρη του. Είναι απ’ αυτούς που όσο περισσότερα τους δίνεις τόσο περισσότερα θέλουν. Δεν φεύγει ποτέ από δω χωρίς δυο τρεις βαρβάτες προσλήψεις στο τσεπάκι του, κι όταν λέμε βαρβάτες εννοούμε βαρβάτες, κι αυτό παρ’ όλο που είναι αντιφρονών· αλλά γι’ αυτό ακριβώς, επειδή είναι αντιφρονών τού δίνουν μεγαλύτερη προσοχή».
«Εσύ πιστεύεις ότι θα δώσουν προαγωγή στον Βίκτορ;» (Με μεγάλη αγωνία).
«Δεν μπορώ να πω τίποτα με σιγουριά».
«Και για τη δική μου υπόθεση, ξέρεις τίποτα;» (Με ακόμα μεγαλύτερη αγωνία).
«Ο Διευθυντής Προσωπικού είναι σφίγγα. Όποτε του μιλάω για σένα, μου πετάει ένα ”θα δούμε” ή ένα “θα κάνω ό,τι μπορώ”· αυτό όμως είναι σαν να μην λέει τίποτα. Α! Παρένθεση: χθες, μετά τη συζήτηση με τον Υφυπουργό, ο Βίκτορ τρύπωσε στο Τμήμα Προσωπικού. Μου το είπε ο αδελφός του Εσπινόσα. Ο Διευθυντής τού έδειξε τις κενές θέσεις που υπάρχουν στην επαρχία, κι ο γαμπρούλης σου είχε το θράσος να πει ότι στην επαρχία δεν θα πήγαινε ούτε δεμένος».
«Φίλε μου Βεντούρα» είπε ο Βιγιααμίλ με οδυνηρή δυσαρέσκεια, «θυμήσου αυτό που θα σου πω…, κι αν διαφωνείς, βάζουμε στοίχημα… Κόβω το χέρι μου ότι θα δώσουν προαγωγή στον Βίκτορ κι ότι εμένα δεν θα με προσλάβουν. Οτιδήποτε διαφορετικό θα είναι δίκαιο και λογικό, και η δικαιοσύνη και η λογική έχουν πάει περίπατο».
Ο Παντόχα μετακίνησε ξανά τον σκούφο του. Είχε έναν ιδιαίτερο τρόπο να ξύνει το κεφάλι του. Βγάζοντας έναν βαθύ αναστεναγμό, που γλίστρησε με δυσκολία από το στόμα του γιατί δεν το άνοιγε ποτέ χωρίς κάποια επισημότητα, προσπάθησε να παρηγορήσει τον φίλο του με τον παρακάτω τρόπο:
«Δεν ξέρουμε αν θα καταφέρουν να κουκουλώσουν την υπόθεση με τη δίωξη του Βίκτορ, αν και οι προστάτες του φαίνεται να το θέλουν πολύ. Κι όσο για σένα, εγώ στη θέση σου θα συνέχιζα να πρήζω τα συκώτια του Διευθυντή, του Υφυπουργού και του Υπουργού, ταυτόχρονα όμως θα φρόντιζα να βρω κι ένα καλό δόντι στα κέντρα των αποφάσεων».
«Μα αφού δεν τους αφήνω σε χλωρό κλαρί… Και πάλι όμως δεν γίνεται τίποτα».
«Συνέχισε να το κάνεις μέχρι να τους φέρεις στα νερά σου. Πλεύρισε τα μεγάλα κεφάλια, εντός ή εκτός Υπουργείου· απευθύνσου στον Σαγάστα, στον Κάνοβας, στον δον Βενάνθιο, στον Καστελάρ, στους Σιλβέλα · μην στέκεσαι στο αν είναι άσπροι, μαύροι ή κίτρινοι, γιατί έτσι που το πας, αν συνεχίσει στο ίδιο βιολί, δεν θα καταφέρεις τίποτα. Ούτε ο Πεθ ούτε ο Κουκούρμπιτας θα σου φανούν χρήσιμοι· είναι πνιγμένοι στις δεσμεύσεις και βολεύουν μόνο τους δικούς τους, τους ημέτερους, τους μπάτλερ τους, ακόμα και τους μπαρμπέρηδες που τους ξυρίζουν. Όλοι αυτοί που έπαιξαν ρόλο πρώτα στην Ένδοξη Επανάσταση και μετά στην Παλινόρθωση δεν έχουν κανένα περιθώριο, γιατί πρέπει να τακτοποιήσουν αυτούς που είναι τώρα στα πράγματα χωρίς να εγκαταλείψουν τους παλιούς, που λένε το ψωμί ψωμάκι. Ο Πεθ βόλεψε εδώ πέρα κάποιον που ήταν στη φατρία του και κάποιους που φλέρταραν με τους οπαδούς της αυτονόμησης. Πώς είναι δυνατόν να ξεχάσει ο Πεθ τους κοκκινοσκούφηδες που τον υποστήριξαν στο Τμήμα Εισοδήματος, τους οπαδούς του Αμαντέο που τον έκαναν σχεδόν Υπουργό και τους συντηρητικούς από την εποχή της Αδελφής Πατροθίνιο που του έδωσαν τον Σιδηρούν Σταυρό;
Ο Βιγιααμίλ άκουγε αυτές τις σοφές συμβουλές με τα μάτια χαμηλωμένα, με πένθιμη έκφραση, ξέροντας πόσο λογικές ήταν. Κι ενόσω οι δύο φίλοι κουβέντιαζαν μ’ αυτόν τον τρόπο, χωρίς να έχουν την παραμικρή συναίσθηση του τι συνέβαινε γύρω τους, ο κερατάς ο κουτσό-Σαλβαδόρ Γκιγιέν σχεδίαζε σ’ ένα χαρτί, με χιουμοριστικά ποικίλματα της πένας, την καρικατούρα του Βιγιααμίλ. Μόλις τελείωσε, αφού πρώτα βεβαιώθηκε ότι ήταν πετυχημένη, έγραψε από κάτω: Ο κύριος Νιάου, σταθμίζοντας τις προτάσεις του για το Υπουργείο. Έδωσε το χαρτί στους συναδέλφους του για να σπάσουν πλάκα, και η φιγούρα πέρασε από γραφείο σε γραφείο προσφέροντας μια στιγμή ξεγνοιασιάς στους δύστυχους δεσμώτες της αιώνιας γραφειοκρατικής σκλαβιάς.
Ο Βιγιααμίλ κι ο Παντόχα δεν συμφωνούσαν πάντα όταν μιλούσαν για θέματα που άπτονταν του τμήματος. Στην πραγματικότητα είχαν διαμετρικά αντίθετες απόψεις, γιατί ο ενάρετος Ιωσήφ διακατεχόταν από στενότητα πνεύματος και παρωπίδες, ενώ ο Βιγιααμίλ είχε ανοιχτούς ορίζοντες, μια δομημένη φιλοσοφία που πήγαζε από τις γνώσεις και την εμπειρία του. Αυτό που έκανε τον Παντόχα έξαλλο ήταν που ο φίλος του έσταζε μέλι για τον income tax, στέλνοντας στην πυρά τους Φόρους Ακίνητης Περιουσίας, Βιομηχανίας και Κατανάλωσης. Ο φόρος εισοδήματος, ο οποίος θα βασιζόταν στη φορολογική δήλωση του πολίτη και θα είχε ως ραχοκοκαλιά το ατομικό συμφέρον και την καλή πίστη, του φαινόταν σκέτος παραλογισμός σε μια χώρα στην οποία είναι σχεδόν αναγκαίο να βάλεις το πιστόλι στον κρόταφο του φορολογούμενου για να τον κάνεις να πληρώσει. Κοντολογίς, κάθε προσπάθεια απλοποίησης ήταν αντίθετη με το πνεύμα εκείνου του αδέκαστου δημοσίου υπαλλήλου, που θεωρούσε ότι έπρεπε να υπάρχει πληθώρα προσωπικού, πληθώρα μπερδεψούρας κι ακόμα μεγαλύτερη πληθώρα χαρτούρας. Και τέλος, ο σκεπτικισμός του Παντόχα απέναντι σ’ εκείνη τη μανία για κατάργηση των φόρων είχε κι ένα προσωπικό στοιχείο: ένιωθε σαν να ήθελαν να καταργήσουν τον ίδιο. Συζήτησαν έντονα γι’ αυτό το θέμα, ώσπου τα στόματά τους στέγνωσαν. Κι όταν ο Διευθυντής φώναξε τον Παντόχα κι εκείνος έφυγε αφήνοντας τον Βιγιααμίλ μόνο, οι υπάλληλοι διασκέδασαν λιγάκι παίρνοντάς τον στο μεζέ με πρωτοστάτη τον κουτσο-Γκιγιέν που έκανε άλλη μια επίδειξη φαυλότητας.
«Δεν μου λέτε, δον Ραμόν, γιατί δεν δημοσιεύετε τις προτάσεις σας για να τις μάθει ο λαός;»
«Σιγά μην δημοσιεύσω τις προτάσεις μου» (βηματίζοντας ορμητικά στο γραφείο). «Όχι δα· λες και θα μου έδινε κανείς σημασία σ’ αυτή την καταραμένη χώρα. Ο Υπουργός τις διάβασε, κι ο Διευθυντής Εισφορών τούς έριξε μια ματιά. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω… Και το πρόβλημα δεν είναι ότι δυσκολεύονται να τις καταλάβουν, γιατί στα υπομνήματα που έχω συντάξει είμαι πολύ προσεκτικός: πρώτον, απλότης· δεύτερον, σαφήνεια· τρίτον, περιεκτικότης».
«Εγώ νόμιζα πως ήταν πολύ μακροσκελείς, πάρα πολύ μακροσκελείς» είπε σοβαρά ο Εσπινόσα. «Αφού καλύπτουν τόσα θέματα…»
«Ποιος σας το είπε αυτό το πράγμα;» (Θυμώνοντας). «Το καθένα καλύπτει μόνο ένα θέμα, και είναι τέσσερα. Φτάνουν και περισσεύουν. Μακάρι να μην είχα μπει στον κόπο να τα γράψω. Μακάριοι οι λωποδύτες…»
«Τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν η αντιμισθία τῶν οὐρανῶν… Αυτό ξαναπέστε το, δον Ραμόν» παρατήρησε ο Αργουέγιες κοιτάζοντας με αντιπάθεια τον Γκιγιέν, τον οποίο απεχθανόταν. «Σκέφτηκα κι εγώ κάποιες προτάσεις· αλλά είπα να μην τις προχωρήσω. Πιο χρήσιμο μου φάνηκε να συνθέσω το σόλο για την τρομπέτα μου».
«Ακριβώς, παίξτε εσείς την τρομπέτα σας και αφήστε τις νουθεσίες προς το Υπουργείο, γιατί έτσι όπως πάει το πράγμα, σύντομα θα έχουν γίνει όλα σκόνη. Κοιτάξτε, φίλε μου Αργουέγιες» (σταματώντας μπροστά από το γραφείο του ιππότη του Φιλίππου του Δ’, με την μπέρτα του να κρέμεται από τον έναν ώμο και χειρονομώντας ζωηρά με το δεξί χέρι). «Σ’ αυτή τη μελέτη έχω αφιερώσει δουλειά ολόκληρων ετών. Μπορεί να έχω δίκιο, μπορεί και όχι· αλλά ότι πρόκειται για κάτι καλό, ότι εδώ έχουμε μια καλή ιδέα, γι’ αυτό κανείς δεν αμφιβάλλει». (Όλοι τον άκουγαν με μεγάλη προσοχή). «Η μελέτη μου αποτελείται από τέσσερα υπομνήματα ή πραγματείες που φέρουν εύγλωττους τίτλους. Σημείο πρώτον: Νόρμες ηθικής».
«Πολύ σωστά. Η ηθική σέρνει το χορό, έρχεται πρώτη».
«Είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της διοικητικής τάξης. Ηθικοί κανόνες αριστερά, ηθικοί κανόνες δεξιά, ηθικοί κανόνες παντού. Δεύτερο σημείο: income tax».
«Το άλφα και το ωμέγα».
«Τέρμα ο Φόρος Ακίνητης Περιουσίας, οι επιδοτήσεις κι ο Φόρος Κατανάλωσης. Τους αντικαθιστώ όλους μ’ έναν φόρο εισοδήματος προσαυξημένο μ’ ένα χαμηλό δημοτικό τέλος, πολύ απλά, πολύ πρακτικά, πολύ ξεκάθαρα· κι εκθέτω τις ιδέες μου σχετικά με τον τρόπο είσπραξης, τις διαταγές πληρωμής, τους ελέγχους, τα πρόστιμα, κτλ… Τρίτο σημείο: Απαιτήσεις τελωνείων. Γιατί, προσέξτε, οι τελωνειακοί δασμοί δεν αποτελούν απλά τέλη, είναι κυρίως ένα σύστημα προστασίας της εθνικής απασχόλησης. Θεσμοθετώ ένα υψηλούτσικο χαράτσι που θα εξασφαλίσει την ευμάρεια των εργοστασίων, και μας βλέπω όλους να ντυνόμαστε με ισπανικά ρούχα».
«Καλύτερα από τα ολλανδικά… Δον Ραμόν, μπροστά σας ο Μπράβο Μουρίγιο θα έβαζε τα κλάματα… Συνεχίστε…»
«Τέταρτο σημείο: Ουσιαστική ενοποίηση χρέους. Μαζεύω όλα τα χρεόγραφα που βόσκουν εδώ υπό διάφορες μορφές: τριετή και πενταετή ομόλογα, τραπεζογραμμάτια, συναλλαγματικές, υποσχετικές, ενυπόθηκους τίτλους, έντοκα γραμμάτια, και τα αντικαθιστώ με αναλογία 4 προς 100 με ένα ομόλογο με προνομιακό επιτόκιο έκδοσης… Και τέρμα οι πονοκέφαλοι».
«Δον Ραμόν, εσείς ξέρετε περισσότερα από εκείνο το σίχαμα που ίδρυσε το Υπουργείο».
(Ζωηρές επευφημίες. Ο μοναδικός που σώπαινε ήταν ο Αργουέγιες, που δεν του άρεσε να διασκεδάζει με τις σαχλαμάρες του Γκιγιέν).
«Μη νομίζετε ότι ξέρω πολλά» (με μετριοφροσύνη)· «απλά βλέπω τα θέματα της δουλειάς σαν να είναι δικά μου, και θα ήθελα να δω επιτέλους αυτή τη χώρα να νοικοκυρεύεται. Δεν έχει να κάνει με επιστημονικές γνώσεις, έχει να κάνει με την καλή θέληση, την υπομονή και τη σκληρή δουλειά. Και τώρα πείτε μου: εσείς μου δώσατε σημασία; Ε λοιπόν ούτε εκείνοι. Νίπτουν τας χείρας τους. Θα έρθει μια μέρα που οι Ισπανοί θα περπατάνε ξυπόλυτοι στον δρόμο και που οι πιο πλούσιοι θα εκλιπαρούν για ένα κομμάτι ψωμί… εντάξει, δεν θα ζητιανεύουν ακριβώς, γιατί δεν θα υπάρχει κανένας να τους δώσει ελεημοσύνη. Εκεί οδεύουμε. Και σας ρωτώ: το θεωρείτε ή δεν το θεωρείτε λογικό να με αποκαταστήσουν στη θέση του Διοικητικού Διευθυντή; Το θεωρείτε, έτσι δεν είναι; Παρ’ όλα αυτά, θα πάρετε οτιδήποτε άλλο στα σοβαρά αλλά αυτό θα το περάσετε στο ντούκου. Χαίρεται».
Έφυγε καμπουριαστός λες και δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος του κεφαλιού του. Όλοι τον λυπήθηκαν· όμως ο άσπλαχνος Γκιγιέν πάντα σκαρφιζόταν κάποιον λίβελλο για να του κολλήσει όταν έφευγε.
«Έγραψα στο χαρτί τα τέσσερα σημεία έτσι όπως τα έλεγε: κύριοι, χτυπήσαμε φλέβα χρυσού. Ελάτε να δείτε· θεέ μου, τι γέλιο! Κοιτάξτε, κοιτάξτε τους τέσσερις τίτλους γραμμένους ο ένας κάτω από τον άλλον:

Νόρμες ηθικής
Income tax
Απαιτήσεις τελωνείων
Ουσιαστική ενοποίηση χρέους

Αν διαβάσει κανείς μαζί τα αρχικά γράμματα προκύπτει η λέξη ΝΙΑΟΥ.
Μια έκρηξη γέλιου σήκωσε το γραφείο στον αέρα σκορπώντας τέτοιο κέφι λες και βρίσκονταν στο θέατρο.

• 
  

FERRER

AMADOR AFICIONADO

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ 2015 ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΑΛΙΣΤΙΚΟ ΗΘΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΧΟΥΑΝ ΒΑΛΕΡΑ [[ΠΕΠΙΤΑ ΧΙΜΕΝΕΖ]] ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΣΤΡΙΑΣ ΝΙΝΑ ΣΑΜΠΕΘΑ-Ι-

FRANCISCO FERRER

ΩΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΜΑΘΗΤΗ ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΣ

PICASSOMANIA..GRAND PALAIS..PARIS WINTER 2015

WONDERFUL EXHIBITION IN PARISABOUT PICASSO AND HIS INFLUENSE TO OTHER ARTISTS

OLGA KOKLOVA DESINED BY HER HASBAND

DIAGILEV BALETS IN ROME

DALI/S CARMEN

PICASSO IN ITALY

PICASSO IN GERMANY

PICASSO

IN ITALY

PICASSO

PICASSO

AZORIN BY RAMON CAZAS

The political evolution that transformed Martínez Ruiz, a committed journalist as well as a revolutionary anarchist, into Azorín, a conservative member of parliament, as well as a sceptic and indulgent writer intimidated by Franco’s regime, is key to understanding the division of his critics. Two different images of him were sustained – successive and irreconcilable personalities which cannot be studied at the same time without understanding the contradictions.[3]

PICASSO

ΑΠΟ ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΗΣ ΠΙΚΑΣΣΟ-ΚΟΚΤΩ ΣΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ

4/11/15 ΑΤΗΕΝS

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ Ο ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΙΟΣΛΙΘΟΣ ΤΟΥ ΙΣΠΑΝΙΣΜΟΥ

DON MIGUEL DE UNAMUNO Y HUGO EL BASCO

CANCION NERO

didujo

pablo ruiz picasso..PICA DOR

ARTICLE ABOUT ANTONIO BUERO VALLEJO

LICENCE GIVER TO OTHER ARTISTS TO KILLLING ART

A JENIUS

MYSTERE PICASSO

O ΖΗΛΙΑΡΗΣ Ο ΠΡΩΗΝ ΕΚΔΟΤΗΣ ΜΟΥ ΕΓΡΑΨΕ ΕΝΑ ΚΑΤΑΚΡΙΤΕΟ ΚΕΙΜΕΝΟ [[ΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΠΙΚΑΣΣΟ]]ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΠΑΝΩΤΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΣΕ ΠΑΡΙΣΙ,ΜΙΛΑΝΟ ΚΤΛ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΠΟΣΟ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο LICENCE GIVER TO KILLING ART]]

PARIS OCTOBER 2015

EXHIBITION PICASSOMANIA IN GRAND PALAIS

- -

- genial picasso -

OBRA GENIAL DE RIBERA

picasso

. .

pastice picasso

....

juan palencia

equipo realidad

PICASSO

belver

r.s

ruiz

dona diana

THE CELEBRAL GENIUS OF PICASSO

CUBISMO COMPOSITIONAL

zacqueline

dora marcovitch

by picasso

olga koklova

by picasso

http://www.iqh.es/miah/exposicion-los-quijotes-de-mingote-en-madrid

PABLO RUIZ PICASSO Y BLASCO

WWW.FECOGRLEVADYA.BLOGSPOT.COM

PABLO RUIZ PICASSO Y BLASCO

PABLO

pablo ruiz picasso y blasco

pio baroja

Περιεχόμενα Ένθετου της Δευτέρας

• Φύλλα Λογοτεχνίας
• Συνεντεύξεις
• Κείμενα
• Μεταφράσεις
• Προδημοσιεύσεις
• Διαβάσαμε
• Επιφυλλίδες
• Εικαστικά

Πίο Μπαρόχα: Το ξωτικό [Πρώτη μετάφραση στα ελληνικά]

Mεταφράζει ο Τάσος Ψάρρης

Ο Πίο Μπαρόχα υ Νέσι (Pío Baroja y Nessi) αποτελεί ένα από τα βασικά μέλη της Γενιάς του 1898, της ομάδας των διανοούμενων που πρωτοστάτησαν υπέρ της ηθικής και κοινωνικής ανασύνταξης της Ισπανίας στα τέλη του 19ου αιώνα. Γεννήθηκε στο Σαν Σεμπαστιάν το 1872 και πέθανε στη Μαδρίτη το 1956. Έγραψε περίπου 100 έργα, εκ των οποίων 66 μυθιστορήματα. Το ανεπιτήδευτο, λιτό, άκομψο, σκληρό πολλές φορές ύφος του βρήκε πολλούς μιμητές και άσκησε επιρροή σε συγγραφείς όπως ο Χέμινγουεϊ. Οι περισσότεροι από τους ήρωές του είναι μοναχικοί άνθρωποι που άλλοτε είναι ανίκανοι να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και άλλοτε αναζητούν την περιπέτεια.

Το διήγημα Το ξωτικό (El trasgo) αποτελεί μέρος του πρώτου βιβλίου που εξέδωσε, της συλλογής διηγημάτων Vidas Sombrias (Ζοφερές ζωές, 1900). Είναι η πρώτη φορά που μεταφράζεται στα ελληνικά. Απηχεί προσωπικές εμπειρίες του Μπαρόχα από την εποχή που ήταν ασκούμενος γιατρός σε μια μικρή πόλη της Χώρας των Βάσκων. Το θέμα του, οι θρύλοι και οι προκαταλήψεις της Ισπανίας, είναι ένα από τα αγαπημένα του συγγραφέα.

**

Η τραπεζαρία του πανδοχείου του Αριστόντο, όπου μαζευόμασταν μετά το δείπνο, ήταν για εκείνο το χωριό ότι είναι για μια πόλη μια λέσχη. Ήταν ένα μεγάλο, πολύ μακρύ δωμάτιο, που χωριζόταν από την κουζίνα με μια μεσοτοιχία· η πόρτα της δεν έκλεινε σχεδόν ποτέ, κι έτσι μπορούσες να παραγγείλεις ανά πάσα στιγμή καφέ ή ποτό στη συμπαθέστατη Μαϊντόνι, τη γυναίκα του ιδιοκτήτη, ή τις δυο κόρες της, δύο κοπέλες η μία πιο όμορφη από την άλλη· η μία σοβαρή, αφηρημένη, μ’ αυτό το γλυκό βλέμμα που έχει κάποιος όταν αγναντεύει τον κάμπο· η άλλη ζωηρή και κακότροπη.

Οι τοίχοι αυτού του δωματίου, που ήταν ασβεστωμένοι, ήταν διακοσμημένοι απ’ άκρη σ’ άκρη με διάφορα τεύχη της Ταυρομαχίας, τοποθετημένα με τέλεια συμμετρία και στερεωμένα στον τοίχο με πινέζες που κάποτε ήταν χρυσαφένιες αλλά πλέον ήταν μαύρες και λιγδιάρικες.

Ήταν ολοφάνερο ότι ο Χοσέ Όνα, ο πανδοχέας, είχε βάλει το χεράκι του· ο χαρακτήρας του, τίμιος και ταυτόχρονα καλόκαρδος, και μειλίχιος, όπως υπονοεί και το επίθετό του (Όνα στα βασκικά σημαίνει «καλός»), διαφαινόταν στην τάξη, στη συμμετρία, στην καλοσύνη, αν επιτρέπεται να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη, από τα οποία είχε εμπνευστεί η διακόσμηση του δωματίου.

Από το ταβάνι της τραπεζαρίας, που το διέτρεχαν μακριά μαυρισμένα δοκάρια, κρέμονταν δύο λάμπες πετρελαίου απ’ αυτές που χρησιμοποιούν στην κουζίνα. Παρότι έβγαζαν λίγο περισσότερο καπνό παρά φως, φώτιζαν αρκετά καλά το τραπέζι στο κέντρο ‒το «στρογγυλό τραπέζι», να το πούμε έτσι‒ αλλά όχι τόσο καλά τα άλλα, μικρότερα τραπέζια που ήταν διασκορπισμένα στο δωμάτιο.

Πίναμε καφέ εκεί κάθε βράδυ· κάποιοι προτιμούσαν κρασί, και κουβεντιάζαμε λιγάκι: ο νεαρός γιατρός, ο δάσκαλος, ο εργάτης του χυτηρίου, ο Πάτσι ο ταχυδρόμος, ο αρχιφύλακας, και μερικοί άλλοι χαμηλότερου βαθμού και κοινωνικής θέσης.

Επειδή ήμασταν ενορίτες και επιπλέον εκλεκτά πρόσωπα, καθόμασταν στο κεντρικό τραπέζι.

Εκείνη η νύχτα ήταν η παραμονή ενός πανηγυριού, κι επομένως, Τρίτη. Υποθέτω ότι όλοι ξέρουν ότι τα πανηγύρια στην Αριγότια γίνονται κάθε πρώτη Τετάρτη του μήνα· διότι, στο κάτω κάτω της γραφής, η Αριγότια είναι ένα σημαντικό χωριό, με εξήντα-τόσους κατοίκους, χώρια οι γειτονικοί οικισμοί. Λόγω του πανηγυριού, υπήρχε στο πανδοχείο περισσότερος κόσμος απ’ ό,τι συνήθως.

Ο γιατρός και ο δάσκαλος έπαιζαν τη συνηθισμένη τους παρτίδα χαρτιά, όταν μπήκε η γυναίκα του ιδιοκτήτη, η παχύσαρκη και χαμογελαστή Μαϊντόνι, και είπε:

«Γιατρέ μου, δεν μου λέτε: τι γίνονται οι θυγατέρες του Ασπιγιάγα, του σιδερά;»

«Πώς να τα πηγαίνουν; Άσχημα» απάντησε ο γιατρός ενοχλημένος. «Τους έχει στρίψει εντελώς. Η μικρότερη, πού είναι η προσωποποίηση της υστερίας, έπαθε προχθές κρίση. Οι δύο αδερφές της την είδαν να γελάει και να κλαίει χωρίς λόγο, κι άρχισαν να κάνουν κι αυτές το ίδιο. Κλαστική περίπτωση μεταδοτικής νευρασθένειας. Αυτό είναι όλο».

«Και δεν μου λέτε, γιατρέ μου» συνέχισε η γυναίκα του ιδιοκτήτη, «είναι αλήθεια ότι φώναξαν τη μαμή από την Ελισαμπίδε;»

«Έτσι νομίζω. Η μαμή, άλλη τρελή κι αυτή, τους είπε ότι στο σπίτι πρέπει να υπάρχει ένα τελώνιο, και υπέθεσαν ότι το τελώνιο είναι ένας μαύρος γάτος της γειτονιάς που εμφανιζόταν εκεί από καιρό σε καιρό. Άντε τώρα να προσφέρεις ιατρικές υπηρεσίες σ’ αυτές τις ηλίθιες!»

«Ε λοιπόν, αν ήσασταν στη Γαλικία, θα βλέπατε πράματα και θάματα» παρενέβη ο εργάτης του χυτηρίου. «Είχαμε μια υπηρέτρια στο Μονφόρτε που κάθε φορά που της καιγόταν το φαγητό ή έριχνε πολύ αλάτι στην κατσαρόλα, έλεγε ότι το είχε κάνει το ξωτικό. Κι όταν η γυναίκα μου την κατσάδιαζε για την απροσεξία, εκείνη έλεγε ότι άκουγε το ξωτικό να γελάει στη γωνία».

«Τουλάχιστον όμως» είπε ο γιατρός, «είναι γνωστό ότι εκεί τα ξωτικά δεν είναι τόσο άγρια όσο αυτά εδώ πέρα».

«Ω, μην το πιστεύετε! Υπάρχουν διαφόρων ειδών· έτσι τουλάχιστον μας έλεγε η υπηρέτρια που είχαμε στο Μοντφόρτε. Κάποια είναι καλά, φέρνουν στο σπίτι το σιτάρι και το καλαμπόκι που κλέβουν από τους σιτοβολώνες, φροντίζουν τα χωράφια και βουρτσίζουν ακόμα και τις μπότες των ανθρώπων· κάποια άλλα είναι κακά και ξεθάβουν τα λείψανα των παιδιών από τα νεκροταφεία, ενώ, τέλος, κάποια άλλα είναι μεγάλοι χωρατατζήδες: πίνουν τα μπουκάλια με το κρασί στο κελάρι, παίρνουν κομμάτια φαγητό από την κατσαρόλα και βάζουν στη θέση του πέτρες ή διασκεδάζουν κάνοντας φασαρία τη νύχτα, εμποδίζοντας τους ανθρώπους να κοιμηθούν, γαργαλώντας ή τσιμπώντας τους».

«Και είναι αλήθεια;» ρώτησε με αφέλεια ο ταχυδρόμος.

Βάλαμε όλοι τα γέλια ακούγοντας το αθώο καλαμπούρι του ταχυδρόμου.

«Κάποιοι λένε πως είναι» απάντησε ο εργάτης του χυτηρίου συνεχίζοντας το αστείο.

«Λένε για κάποιους ανθρώπους που έχουν δει ξωτικά» πρόσθεσε κάποιος.

«Ναι» αντέτεινε ο γιατρός με επαγγελματικό ύφος. «Σε αυτά τα ζητήματα συμβαίνει πάντα το ίδιο πράγμα. Ρωτάς κάποιον: “Το είδατε;” Και σου απαντάει: “Όχι εγώ, ο γιος της τάδε γριάς που έβοσκε κάπου τα πρόβατα, αυτός όντως το είδε”. Και το αποτέλεσμα είναι όλοι να επιβεβαιώνουν κάτι που δεν είδε κανείς».

«Ίσως να μην είναι ακριβώς έτσι, κύριε» μουρμούρισε μια ταπεινή φωνή πίσω μας.

Γυρίσαμε για να δούμε ποιος μίλησε. Ήταν ένας γυρολόγος που είχε φτάσει στο χωριό το απόγευμα και έτρωγε σ’ ένα τραπέζι δίπλα στο δικό μας.

«Θέλετε να πείτε πως έχετε δει κάποιο απ’ αυτά τα ξωτικά;» ρώτησε ο ταχυδρόμος με περιέργεια.

«Ναι, κύριε».

«Και πώς συνέβη;» ρώτησε ο εργάτης του χυτηρίου κλείνοντας πονηρά το μάτι. «Πείτε μας, καλέ μου κύριε, πείτε μας την ιστορία, κι ελάτε να καθίσετε μαζί μας αν τελειώσατε το φαγητό σας. Σας κερνάμε καφέ και ποτό, σε αντάλλαγμα για την ιστορία, ασφαλώς». Κι ο υπάλληλος έκλεισε ξανά το μάτι.

«Θα σας πω» έκανε ο γυρολόγος καθώς καθόταν στο τραπέζι μας. «Περπατούσα ένα απόγευμα έξω από κάποιο χωριό και με είχε πιάσει το σκοτάδι· η νύχτα ήταν ψυχρή, ήρεμη, γαλήνια· δεν φυσούσε καθόλου. Το τοπίο ήταν εντυπωσιακό· ήταν η πρώτη φορά που ταξίδευα σ’ εκείνη την πλευρά της οροσειράς της Αστούριας, και, για να πω την αλήθεια, φοβόμουν. Ήμουν κουρασμένος από το περπάτημα γιατί κουβαλούσα στην πλάτη μου ένα μεγάλο καλάθι, αλλά δεν τολμούσα να σταματήσω. Η καρδιά μου μού έλεγε ότι στην περιοχή που βρισκόμουν δεν ήμουν ασφαλής.

»Ξαφνικά, χωρίς να καταλάβω ούτε από πού ξεφύτρωσε ούτε πώς, βλέπω δίπλα μου έναν σκελετωμένο, μονόχρωμο, μαυριδερό σκύλο, ο οποίος με πήρε στο κατόπι. Από πού θα μπορούσε να είχε έρθει αυτό το κακάσχημο ζώο; αναρωτήθηκα. Συνέχισα την πορεία μου, πήγαινα, πήγαινα, με τον σκύλο πίσω μου, στην αρχή εκείνος να γρυλίζει, μετά να ουρλιάζει, αν και σιγανά. Για να πω την αλήθεια, δεν μου αρέσουν τα ουρλιαχτά των σκύλων. Ο σύντροφός μου άρχισε να μου τη δίνει στα νεύρα, και για να απαλλαγώ απ’ αυτόν, σκέφτηκα να τον χτυπήσω με μια βέργα· μόλις όμως γύρισα με τη βέργα στο χέρι, μια ριπή αέρα μου γέμισε με χώμα τα μάτια και τυφλώθηκα εντελώς.

»Την ίδια στιγμή, ο σκύλος άρχισε να γελάει πίσω μου, και από τότε δεν μπορούσα να κάνω τίποτα σωστά· σκόνταψα, έπεσα κάτω, κατρακύλησα σε μια πλαγιά, και ο σκύλος να γελάει ασταμάτητα δίπλα μου. Άρχισα να προσεύχομαι παρακαλώντας να με γλυτώσει ο Άγιος Ραφαήλ, προστάτης όσων βρίσκονται σε δοκιμασία, και ο Άγιος Ραφαήλ με πήρε από εκείνη την περιοχή και με οδήγησε σ’ ένα χωριό.

»Μόλις έφτασα εκεί, ο σκύλος δεν με ακολουθούσε πια. Είχε μείνει πίσω και ούρλιαζε με λύσσα μπροστά σ’ ένα άσπρο σπίτι με κήπο. Διέσχισα το χωριό, ένα ορεινό χωριό με πολύ χαμηλές σκεπές και μαυρισμένα κεραμίδια. Υπήρχε μόνο ένας δρόμος. Όλα τα σπίτια ήταν κλειστά. Μόνο σε μία μεριά του δρόμου υπήρχε ένα παράπηγμα με φως. Ήταν σαν ένας μεγάλος προθάλαμος, με δοκάρια στο ταβάνι και ασβεστωμένους τοίχους. Στο εσωτερικό, ένας ρακένδυτος άντρας που φόραγε μπερέ μιλούσε με μια γριά· οι δυο τους ζεσταίνονταν σε μια παραστιά. Μπήκα μέσα και τους διηγήθηκα τι μου είχε συμβεί.

»”Κι ο σκύλος έμεινε πίσω ουρλιάζοντας;” ρώτησε ο άντρας με ενδιαφέρον.

»”Ναι, ουρλιάζοντας κοντά σ’ εκείνο το άσπρο σπίτι που υπάρχει στην αρχή του δρόμου”.

»”Ήταν το ξωτικό” μουρμούρισε η γριά, ”ήρθε να του αναγγείλει τον θάνατό του”.

»”Τινός; ” ρώτησα τρομαγμένος.

»”Του ιδιοκτήτη εκείνου του άσπρου σπιτιού. Εδώ και μισή ώρα είναι ο γιατρός εκεί μέσα. Θα επιστρέψει σύντομα”.

»Συνεχίσαμε να μιλάμε, και σε λίγο είδαμε τον γιατρό να έρχεται με το άλογο. Μπροστά του πήγαινε ένας υπηρέτης μ’ ένα φανάρι.

»”Ο άρρωστος, γιατρέ; ” ρώτησε η γριά βγαίνοντας στο κατώφλι του παραπήγματος.

»”Πέθανε” απάντησε ξερά μια φωνή.

»”Ορίστε!” είπε η γριά. ” Ήταν το ξωτικό”.

»Τότε πήρε ένα παλούκι και χάραξε στο έδαφος, γύρω της, μια φιγούρα όπως εκείνη που έχουν τα μαυριτανικά νομίσματα, ένα αστέρι με πέντε κορυφές, Ο γιος της έκανε το ίδιο, όπως κι εγώ.

»”Είναι για να ελευθερωθούμε από τα ξωτικά” πρόσθεσε η γριά.

»Και πράγματι, εκείνη τη νύχτα δεν μας ενόχλησαν, και κοιμηθήκαμε ήσυχα…»

Ο γυρολόγος σταμάτησε να μιλάει, και όλοι σηκωθήκαμε για να πάμε στα σπίτια μας.

• Facebook

• Twitter

• Google+

• Gmail

Διαβάστε Επίσης

Μπενίτο Πέρεθ Γκαλδός, Η σκιά

σε "Μεταφράσεις"

Περιγραφή:

Με εκτίμηση, αν όχι με άδολη αγάπη, αλλά και με ειρωνεία και χιούμορ ο Χαβιέρ Μαρίας, ένας μεγάλος συγγραφέας της εποχής μας, φιλοτεχνεί τα ιδιαίτερα πορτρέτα συγγραφέων όπως ο Φώκνερ, ο Κόνραντ, ο Κόναν Ντόυλ, ο Ναμπόκοφ, η Ντίνεσεν, ο Χένρυ Τζέημς. Με σύντομες περιγραφές ιδιωτικών στιγμών και ανασύροντας από τη λήθη λεπτομέρειες, ο Μαρίας αποκαλύπτει το μεγαλείο αλλά και τις μικρότητες αγαπημένων συγγραφέων, ξεσκεπάζει τις ξεκαρδιστικές αλλά και ανησυχητικές μανίες δημιουργών που, για μια φορά, γίνονται μυθιστορηματικοί χαρακτήρες. Το σύνολο των είκοσι συγγραφέων συμπληρώνουν έξι "άπιαστες γυναίκες", υπαρκτά πρόσωπα κι αυτές, που -η καθεμιά με τον δικό της τρόπο- αποφάσισαν να μην ακολουθήσουν την πεπατημένη, όπως τους επέβαλλε η εποχή και το φύλο τους. Δίκην Κολοφώνα, και στους αντίποδες του γραπτού κειμένου, το κεφάλαιο "Τέλειοι καλλιτέχνες" προσφέρει στον αναγνώστη την αληθινή εικόνα των λογοτεχνών που προσωπογραφούνται, σ ένα φωτογραφικό υλικό από την ιδιωτική συλλογή του συγγραφέα. "Μία μοναδική συλλογή σύντομων ιδιοφυών πορτρέτων... Για τον Μαρίας οι μεγάλοι συγγραφείς δεν είναι αινίγματα προς λύση, αλλά παράδοξα προς απόλαυση..." The New York Times Book Review "Ένα θαυμάσιο βιβλίο, που θέλεις να το διαβάζεις ξανά και ξανά". El Periodico "Ο Χαβιέρ Μαρίας εντυπωσιακός και ως δοκιμιογράφος". Frankfurter Rundschau

Γράφοντας για τις ζωές των άλλων Αποκαλυπτικά πορτρέτα συγγραφέων-μύθων Συγγραφείς: Χαβιέ Μαρίας Θέμα: Βιογραφίες-Απομν/ματα-Μαρτυρίες Εκδότης: Πατάκης Μετάφραση: Γεωργία Ζακοπούλου Επιμέλεια: Ελένη Μαρτζούκου Σελίδες: 348 ISBN: 9789601644356 Ημ. Έκδοσης: 10/04/2014 13,86€ Τιμή Πρωτοπορίας Τιμή Εκδότη: 15,40€ Έκπτωση: 10%

Share

άλας κλαρίν

• Φύλλα Λογοτεχνίας
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Συνεντεύξεις
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Κείμενα
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Μεταφράσεις
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Προδημοσιεύσεις
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Διαβάσαμε
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
• Επιφυλλίδες
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Εικαστικά
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• 
  

Λεοπόλδο Άλας Κλαρίν: Ένας εργάτης

Μεταφράζει ο Τάσος Ψάρρης

Ο Λεοπόλδο Άλας [Leopoldo García-Alas y Ureña], γνωστός επίσης και ως Κλαρίν, θεωρείται από τους σημαντικότερους πεζογράφους της Ισπανίας. Γεννημένος το 1851 στη Θαμόρα, είναι κυρίως γνωστός για το ογκώδες μυθιστόρημά του Ρεχέντα, έργο εφάμιλλο της Μαντάμ Μποβαρύ, από το οποίο και επηρεάστηκε. Ο Άλας ήταν από τους πρωτεργάτες του ισπανικού ρεαλισμού, του λογοτεχνικού ρεύματος που επικράτησε στην Ιβηρική χερσόνησο κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Έγραψε επίσης πολλά εξαιρετικά μικρά έργα, όπως τις νουβέλες El Señor, Las dos cajas και Dona Berta, και τις συλλογές διηγημάτων Cuentos morales, El gallo de Socrates και El Señor y lo demas, son cuentos. Το διήγημα Ένας εργάτης (Un jornalero) προέρχεται από την τελευταία συλλογή.Ο Φερνάντο Βιδάλ έβγαινε από τη Βιβλιοθήκη της Ν., όπου είχε δουλέψει, ως συνήθως, από τις τέσσερις το απόγευμα. Ήταν εννιά το βράδυ· μόλις είχε σκοτεινιάσει.
Η Βιβλιοθήκη ήταν ανοικτή για το κοινό μόνο το πρωί. Οι θυρωροί και οι άλλοι υπάλληλοι έμεναν στο ισόγειο του κτιρίου, και ο Φερνάντο είχε το προνόμιο να απολαμβάνει μόνος του τη Βιβλιοθήκη τα απογεύματα και τις νύχτες, με τους εξής όρους: να είναι πάντα ασυνόδευτος, να καλύπτει τα έξοδα του ηλεκτρικού ρεύματος που κατανάλωνε, και να ανοίγει και να κλείνει ο ίδιος, αφήνοντας φεύγοντας τα κλειδιά στο σπίτι του επιστάτη.
Σε όλη τη Ν., πόλη πολλών χιλιάδων κατοίκων, βιομηχανική, πλούσια, γεμάτη εργοστάσια, δεν υπήρχε πολίτης που να αμφισβητούσε ή να ζήλευε το προνόμιο του Βιδάλ σχετικά με τη Βιβλιοθήκη.
Όπως πάντα, ο Φερνάντο κλείδωσε καλά την εξωτερική πόρτα με το τεράστιο κλειδί, κρατώντας σφιχτά την αρμαθιά που σχημάτιζε μαζί με τα υπόλοιπα, προχώρησε μερικά μέτρα στο πεζοδρόμιο, απορροφημένος, ψάχνοντας, χωρίς να το σκέφτεται, το κουδούνι της πόρτας του σπιτιού του επιστάτη, που βρισκόταν σε απόσταση μερικών μέτρων, στο ίδιο κτίριο.
Αλλά χτύπησε μάταια. Δεν άνοιγαν, δεν απαντούσαν.
Ο Βιδάλ άργησε να αντιληφθεί τη σιωπή. Το μυαλό του ήταν γεμάτο με τις ιδέες που είχαν κατέβει μαζί του στον δρόμο αφήνοντας τις ψυχρές σελίδες των βιβλίων επάνω, στην αιώνια φυλακή.
“Δεν είναι κανείς εδώ”, σκέφτηκε στο τέλος, χωρίς να συνειδητοποιήσει ότι έπρεπε να τον παραξενέψει που δεν ήταν κανείς στο σπίτι του επιστάτη.
«Τι κάνω τώρα;» μονολόγησε, κουνώντας την αρμαθιά των κλειδιών που τον έκανε να μοιάζει με δεσμοφύλακα.
Εκείνη τη στιγμή πρόσεξε κάτι άλλο. Ότι η νύχτα ήταν σκοτεινή, ότι υπήρχαν λάμπες, τρείς, το θυμόταν καλά, κατά μήκος του δρόμου, κι ότι καμία δεν ήταν αναμμένη.
Έπειτα πρόσεξε ότι κανένας δεν θα θεωρούσε γελοία την κατάστασή του, γιατί δεν υπήρχε ψυχή στην οδό ντε λα Μπιμπλιοτέκα. Απόλυτη σιωπή.
Μια μακρινή έκρηξη τον έκανε να αναφωνήσει:
«Ένας πυροβολισμός!»
Ο πυροβολισμός, ή μάλλον η ίδια η λέξη, τον επανέφερε στην πραγματικότητα, στην αληθινή ζωή της πόλης του.
“Όταν έφυγα από το σπίτι, μετά το φαγητό, άκουσα να λένε στο καφενείο ότι απόψε θα γίνουν φασαρίες, ότι οι σοσιαλιστές οι αναρχικοί, ή κι εγώ δεν ξέρω ποιοι, προετοίμαζαν μια εξέγερση για να βγάλουν από τη φυλακή κάποια από τα μέλη της παράταξής τους, και να διακηρύξουν ό,τι μπορεί να διακηρυχτεί. Αυτό πρέπει να είναι. Μάλλον γίνονται φασαρίες.
“Θεός φυλάξοι!” συνέχισε να σκέφτεται, “αν γίνονται φασαρίες, αν συμβαίνει κάτι σοβαρό, ίσως αύριο η Βιβλιοθήκη να είναι κλειστή, ίσως να μην με αφήσουν ή να μην μπορέσω να έρθω το απόγευμα για να τελειώσω τη μελέτη του χειρογράφου στο οποίο έχω ανακαλύψει τόσο πολύτιμα στοιχεία για την ιστορία των ταραχών των συντεχνιών της Ρ. τον _αιώνα. Συμφορά! Αν αύριο δεν ολοκληρώσω τη δουλειά μου, το επόμενο τεύχος της Κοινωνιολογικής και Ιστορικής Επιθεώρησης θα κυκλοφορήσει χωρίς το άρθρο μου, και κανείς δεν ξέρει αν ο κύριος Φλίντερ της Επιθεώρησης των Κοινωνικών και Ηθικών Επιστημών της Ζυρίχης θα με προλάβει, αν αληθεύει, όπως μου γράφουν από εκεί, ότι είδε αυτό το πολύτιμο ντοκουμέντο πέρυσι, όταν εκείνος βρισκόταν εδώ κι εγώ στο Βισύ.
“Όχι, χίλιες φορές όχι. Αυτό δεν μπορώ να το επιτρέψω. Όχι από παιδική έπαρση, αλλά γιατί αυτοί οι ευπαίδευτοι σοσιαλιστές μού είναι αντιπαθείς. Ο Φλίντερ σίγουρα κοιτάζει το συμφέρον του. Σίγουρα θα ερμηνεύσει αυτό το χειρόγραφο κατά βούληση. Με τα στοιχεία που ευνοούν τις θεωρίες του θέλει να κάνει μεγαλεία, να προσκομίσει αδιάσειστες αποδείξεις, αν και κάτι τέτοιο, Θεέ και Κύριε, αποτελεί βεβήλωση της ιστορίας, της τέχνης, της επιστήμης... Όχι, όχι. Εγώ θα πω πρώτος τη γυμνή αλήθεια, αμερόληπτα, αναγνωρίζοντας όλα τα στοιχεία του χειρογράφου που ρίχνουν φως σ’ ένα τόσο επίμαχο ζήτημα, χωρίς όμως να μετατρέψω την έρευνά μου σε όπλο είτε των μεν είτε των δε. Βαρέθηκα τους ουτοπιστές και τους δογματιστές…”
Ακούστηκε κι άλλος πυροβολισμός.
“Λοιπόν, αυτό πρέπει να είναι. Πρέπει να γίνονται φασαρίες.”
Ο Βιδάλ άρχισε να ανηφορίζει με θάρρος τον δρόμο. Στρίβοντας στη γωνία, που βρισκόταν μακριά από τη Βιβλιοθήκη, στον παρακείμενο δρόμο, περίπου στα τριάντα βήματα, είδε στη λάμψη μιας πυράς έναν ακανόνιστο, ζοφερό σωρό που έκλεινε τον δρόμο, που εμπόδιζε τη θέα. “Πρέπει να είναι ένα οδόφραγμα”.
Γύρω από την πυρά διέκρινε σκιές. “Άντρες με τουφέκια” σκέφτηκε. “Δεν είναι στρατιώτες· πρέπει να είναι εργάτες. Βρίσκομαι στα χέρια των εχθρών της τάξης”.
Μια ισχυρή ομοβροντία επιβεβαίωσε τις υποψίες του· άκουσε μπερδεμένες κραυγές, βογγητά, βλαστήμιες.
Δεν υπήρχε αμφιβολία, γίνονταν φασαρίες. “Εκείνο εκεί ήταν ένα οδόφραγμα, και ήταν αδύνατον να το περάσει κανείς.”
Γύρισε πίσω, και μόλις έφτασε στην πόρτα της Βιβλιοθήκης κοντοστάθηκε, έξυσε το ένα του αυτί και συλλογίστηκε. “Αύριο, καλώς ή κακώς, η Βιβλιοθήκη θα είναι κλειστή. Το άρθρο μου δεν θα μπορέσει να βγει εγκαίρως. Ο Φλίντερ θα με προλάβει. Ας μην αφήσουμε για αύριο ό,τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα”.
Ακούστηκε μακριά κι άλλη ομοβροντία, ενώ ο Βιδάλ έβαζε το μεγάλο κλειδί στην κλειδαρότρυπα και άνοιγε την πόρτα της Βιβλιοθήκης. Κλείνοντάς την από μέσα άκουσε κι άλλους πυροβολισμούς, πολύ πιο κοντά, και φωνές και οιμωγές. Ανέβηκε τη σκάλα ψηλαφιστά, κι όταν έφτασε σε μια άλλη κλειστή πόρτα πρόσεξε ότι υπήρχε σκοτάδι. Άναψε ένα σπίρτο, άνοιξε την πόρτα μπροστά του και μπήκε στο θυρωρείο, δίπλα από το αναγνωστήριο. Άναψε ένα λυχνάρι πετρελαίου που το τζάμι του ήταν ακόμα ζεστό, καθώς ήταν το ίδιο με το οποίο είχε φωτίσει πριν από λίγα λεπτά τον χώρο. Μπήκε με το φως του στο αναγνωστήριο της Βιβλιοθήκης, βρήκε τα βιβλία και τα χειρόγραφά του, που τα είχε τοποθετήσει σε μια γωνιά, και πέντε λεπτά αργότερα δούλευε με πυρετώδη ζήλο, ξεχνώντας τον κόσμο που τον περιέβαλλε, χωρίς να ακούει τους πυροβολισμούς που αντηχούσαν σε κοντινή απόσταση.
Ούτε και ίδιος ήξερε πόση ώρα παρέμεινε έτσι. Κάποτε αναγκάστηκε να διακόψει τη δουλειά του γιατί το λυχνάρι άρχισε να σβήνει. Η φλόγα τσιτσίριζε, το φως ξεψυχούσε βγάζοντας μια πολύ άσχημη μυρωδιά και σχηματίζοντας φευγαλέες λάμψεις. Ο Φερνάντο καταράστηκε την τύχη του και την κακή του μνήμη που δεν του είχε επιτρέψει να θυμηθεί ότι το λυχνάρι δεν είχε πολύ πετρέλαιο. Στο τέλος, μάζεψε βιαστικά τα χαρτιά, και βγήκε από τη Βιβλιοθήκη στα σκοτεινά, ψηλαφιστά. Έφτασε στην κεντρική έξοδο, άνοιξε, βγήκε. Και γυρνώντας για να κλείσει, αισθάνθηκε δύο σιδερένια χέρια να τον κρατούν κι από τους δύο ώμους και άκουσε βραχνές και εχθρικές φωνές να κραυγάζουν:
«Άλτ!»
«Συλλαμβάνεσαι!»
«Ένας αστός!»
«Σκοτώστε τον!»
“Αυτοί είναι” σκέφτηκε ο Βιδάλ. “Οι δραστήριοι και επιδέξιοι σύντροφοι του κυρίου Φλίντερ!”
Πράγματι, ήταν οι σοσιαλιστές, οι αναρχικοί, ή όπως αλλιώς ονομάζονταν, που είχαν θριαμβεύσει, σ’ εκείνη τουλάχιστον τη γειτονιά. Είχαν συγκεντρώσει κι άλλους αστούς από την περιοχή και είχαν κάνει αυτό που ήθελαν, σκοτώνοντας κάποιους και τραυματίζοντας βαριά κάποιους άλλους, ελευθερώνοντας τους πιο τυχερούς με μερικά μόνο χτυπήματα. Η εμφάνιση του Φερνάντο, που δεν φανέρωνε ούτε μεγάλη χλιδή ούτε υπερβολικά πλούτη καμωμένα από τον ιδρώτα των φτωχών, τους εξαγρίωσε αντί να τους ηρεμήσει. Ήταν έτοιμοι να τον πυροβολήσουν και του έκαναν ξεκάθαρη την πρόθεσή τους.
Κάποιος που έμοιαζε με αρχηγός κοίταξε το κτήριο απ’ όπου έβγαινε ο Βιδάλ και αναφώνησε:
«Αυτή είναι η Βιβλιοθήκη! Είναι ένας σοφός! Ένας σοφός αστός!»
«Θάνατος! Θάνατος!»
«Να τον σκοτώσουμε χτυπώντας τον με τα βιβλία. Να τον πάμε επάνω στην Βιβλιοθήκη και να τον λιθοβολήσουμε με τα βιβλία, με τα σιχαμερά βιβλία που έχουν εκδώσει ο κλήρος, η αριστοκρατία και η μπουρζουαζία για να εκμεταλλευτούν τους φτωχούς, να τους εξαπατήσουν, να τους υποβιβάσουν στην ηθική και υλική σκλαβιά».
«Μπράβο, μπράβο!»
«Καλύτερα να τον κάψουμε σε μια πυρά από χαρτιά».
«Αυτό είναι, αυτό είναι!»
«Να τον ψήσουμε στη βιβλιοθήκη του».
Με σπρωξιές και τραβολογήματα, παρασυρμένος από εκείνη την κτηνώδη και ορμητική λαίλαπα, ο Φερνάντο οδηγήθηκε στο ίδιο αναγνωστήριο όπου, λίγο πριν, μελετούσε τον κώδικα στον οποίο ενδεχομένως υπήρχαν κάποιες αρχαίες αναλαμπές, προάγγελοι της μεγάλης θύελλας που λυσσομανούσε τώρα πάνω από το κεφάλι του.
Οι στασιαστές έφεραν πυρσούς και τουφέκια. Το αναγνωστήριο φωτίστηκε από ένα κόκκινο φως με τρεμάμενες, τρομακτικές λωρίδες σκιάς. Η ομάδα που ανέβηκε στο αναγνωστήριο δεν ήταν πολυάριθμη αλλά πολύ άγρια.
«Κύριοι» φώναξε δυνατά ο Βιδάλ. «Στο όνομα της προόδου, σας εκλιπαρώ να μην κάψετε τη βιβλιοθήκη. Η επιστήμη είναι αμερόληπτη, η ιστορία είναι ουδέτερη. Αυτά τα βιβλία είναι αθώα, δεν λένε ούτε ναι ούτε όχι. Υπάρχουν τα πάντα εδώ. Εκεί, σʼ εκείνους τους μεγάλους τόμους, βρίσκονται τα κείμενα των Αγίων Πατέρων, που κάποια από τα χωρία τους αναγνωρίζουν το δίκιο σας απέναντι στους πλουσίους. Σʼ εκείνο το ράφι μπορείτε να δείτε τους σοσιαλιστές και τους κομουνιστές του ’45. Σʼ εκείνο εκεί πέρα υπάρχει ο Λασάλ. Πιο κάτω έχουμε Το Κεφάλαιο του Καρλ Μαρξ. Και σε όλα αυτά τα ιερά βιβλία, μια ανεκτίμητη συλλογή, υπάρχουν διάφορα σοσιαλιστικά επιχειρήματα: το σαββατικόν έτος, η συνταξιοδότηση, η ίδια η ζωή του Ιώβ… Όχι! Η ζωή του Ιώβ δεν είναι σοσιαλιστικό επιχείρημα. Ωχ, όχι, αυτή είναι η σοβαρή φιλοσοφία, αυτή που θα γνωρίζουν οι φτωχές και φωτισμένες τάξεις των πολύ μελλοντικών και μακρινών αιώνων».
Ο Φερνάντο απόμεινε σκεφτικός, και διέκοψε την ομιλία του, ξεχνώντας τον κίνδυνο που διέτρεχε ο ίδιος και η βιβλιοθήκη. Η ομιλία όμως, αμέσως μόλις έγινε κατανοητή, άσκησε κάποια επίδραση. Ο αρχηγός, ένας μοντέρνος φιλόσοφος του καφενείου και του κλαμπ, ένας απʼ αυτούς τους λογοκόπους και θρασείς δημαγωγούς που αφθονούν, άπλωσε το χέρι του για να κατευνάσει το κύμα της γενικής οργής.
«Ακίνητοι» είπε. «Ας πορευτούμε εν τάξει. Ας ακούσουμε αυτόν τον αστό. Πριν από τη φωτιά της εκδίκησης, το φως του διαλόγου. Ας διαλεχθούμε. Απόδειξέ μας ότι αυτά τα βιβλία δεν είναι εχθροί μας και θα τα σώσεις από τις φλόγες. Απόδειξέ μας ότι δεν είσαι ένας άθλιος αστός, ένας τεμπέλης που ζει όπως ένας βρικόλακας, πίνοντας το αίμα του εργάτη, και θα σου χαρίσουμε τη ζωή, η οποία τώρα κρέμεται από μια κλωστή».
«Όχι, όχι! Θάνατος, θάνατος στον σοφιστή!» φώναξε ένας τσαγκάρης, τρομοκρατημένος από την χρήση αυτής της λέξης που δεν την καταλάβαινε, αλλά που την πρόφερε σωστά και με έμφαση.
«Είναι ένας σοφιστής!» επανέλαβε η ομάδα, και μια ντουζίνα κάννες πλησίασαν στο πρόσωπο και το στήθος του Φερνάντο.
«Ψυχραιμία! Ψυχραιμία! Περιμένετε!» κραύγασε ο αρχηγός που δεν ήθελε να σκοτώσει πριν θριαμβεύσει πρώτα επί του σοφιστή. «Ας τον ακούσουμε, ας διαλεχθούμε».
Αφηρημένος, χωρίς να αναλογίζεται τον τεράστιο κίνδυνο που διέτρεχε εγκύπτοντας στην ψυχολογία των μαζών, στην “κοινωνιολογική τερατολογία” όπως τη χαρακτήριζε ο ίδιος, ο Βιδάλ ερευνούσε εκείνη την ισχυρή παραφροσύνη που τον κρατούσε στα νύχια της. Είδε με τη φαντασία του, ταυτόχρονα, το χορωδιακό των τρελών της τέταρτης πράξης του Παίζοντας με τη φωτιά (1), και τον κύριο Φλίντερ και πολλούς άλλους που, σε τελικά ανάλυση, ήταν υπεύθυνοι για όλη αυτή τη σύγχυση ιδεών και παθών. “Είναι η λογική μεταμορφωμένη σʼ ένα μπερδεμένο κουβάρι αλειμμένο με μπαρούτι που θα λειτουργήσει ως το φιτίλι μιας κοινωνικής έκρηξης!” σκεφτόταν.
«Θάνατος!» ξαναφώναξαν.
«Όχι, αφήστε τον να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να μας πει τι είναι, πώς βγάζει τα προς το ζην».
«Αχ! Δουλεύοντας σκληρά όπως κι εσύ, τίμια όπως κι εσύ!» φώναξε ο Βιδάλ γυρνώντας προς εκείνον που είχε μιλήσει. Δυναμικά, θαρραλέα, παθιασμένα, κινήθηκε παραμερίζοντας με τα χέρια τα τουφέκια που τον στόχευαν και τον εμπόδιζαν να δει τον αντίπαλό του.
Τον είχαν πληγώσει βαθύτατα. Έχοντας βιώσει διαφόρων ειδών ματαιότητες στη μακρά ζωή του ως λόγιος και συγγραφέας, το μόνο που του απέμενε πλέον ήταν η περηφάνια της δουλειάς του. Μετά από εκτεταμένη ενδοσκοπική ανάλυση, η μόνη αρετή που θεωρούσε πως άξιζε να ονομάζεται έτσι, ήταν εκείνη της δουλειάς, μονάχα αυτή!
«Τόσο καλά όσο και εσύ. Πρέπει να ξέρεις ότι, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα του ζητήματος “κεφάλαιο και μισθός”, το οποίο είναι προς επίλυση, όπως είναι φυσικό, γιατί ο κόσμος δεν γνωρίζει ακόμα όσα χρειάζεται για να διευθετήσει ένα τόσο σύνθετο πρόβλημα, όποια κι αν είναι η έκβαση της μάχης μεταξύ κεφαλαιούχων και εργατών, εγώ είμαι από τους ανθρώπους που, ακόμα κι αν πεθαίνουν της πείνας, δεν βάζουν στο στόμα τους ένα κομμάτι ψωμί αν δεν είναι σίγουροι ότι το έχουν κερδίσει τίμια¬.
»Δουλεύω όλη μου τη ζωή, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Εγώ δεν ζητάω οκτάωρο εργασίας (2), γιατί οι οκτώ ώρες δεν μου αρκούν για το τεράστιο έργο που έχω μπροστά μου. Εγώ είμαι ένας χτίστης που δουλεύει σʼ έναν τοίχο που ξέρει ότι δεν πρόκειται να τον δει ποτέ τελειωμένο, και είμαι σίγουρος ότι όταν φτάσω στο ψηλότερο σημείο θα πέσω με το κεφάλι από τη σκαλωσιά. Εγώ εργάζομαι στη φιλοσοφία και την ιστορία και ξέρω ότι όσο περισσότερο εργάζομαι, τόσο περισσότερο προσγειώνομαι στην πραγματικότητα. Δραπετεύω από τη γη ανεβαίνοντας προς τον ουρανό, βέβαιος ότι δεν θα φτάσω στον παράδεισο κι ότι θα χαθώ σε μια άβυσσο, παρʼ όλα αυτά ανεβαίνω, εργάζομαι. Έχω βιώσει στη ζωή ψευδαισθήσεις, έρωτες, ιδανικά, μεγάλες χαρές, ακόμα και μεγάλες φιλοδοξίες. Σιγά σιγά τα έχασα όλα. Πλέον δεν πιστεύω στις γυναίκες, στους ήρωες, στις δοξασίες, στα συστήματα, αλλά το μόνο που δεν απαρνιέμαι είναι η δουλειά. Είναι η ιστορία της ψυχή μου, ο καθρέφτης της ύπαρξής μου. Στο οικουμενικό χάος δεν θα αναγνώριζα τον εαυτό μου αν δεν αναγνώριζα τα ίχνη μου στα απόνερα των προσπαθειών μου. Αναγνωρίζω τον εαυτό μου από τον ιδρώτα του μετώπου μου και την κόπωση της ψυχής μου. Είμαι ένας εργάτης του πνεύματος που τα νεύρα του, αντί να μειώνουν την κούραση του, του στερούν ώρες ξεκούρασης. Την ώρα του ύπνου, στα σκοτεινά, δουλεύω στο κρεβάτι μου χωρίς να το θέλω, στύβοντας το μυαλό μου, δίχως αμοιβή, δίχως όφελος. Και τη μέρα συνεχίζω να δουλεύω για να βγάλω το ψωμί μου και να προχωρήσω το έργο μου. Εγώ δεν ζητάω χειραφέτηση, δεν ζητάω συμβιβασμούς, δεν ζητάω εκδίκηση. Από τα δέκα μου χρόνια, δεν έχει σκοτεινιάσει ούτε μία φορά χωρίς να έχω κομμένο πανί για να δουλέψω τη νύχτα που ερχόταν, χωρίς να σβήσει το λυχνάρι μου· ακόμα και τις λιγοστές νύχτες που δεν έχω δουλέψει στη ζωή μου, κουράστηκα από τις τύψεις γιατί δεν είχα ολοκληρώσει την εργασία μου. Ως παιδί, ως έφηβος, δούλευα πάντα πλάι στη λάμπα της μητέρας μου· η δουλειά μου ήταν το σχολείο της ψυχής μου, η συντροφιά της ηλικιωμένης μητέρας μου, η προσευχή του πνεύματός μου, η τροφή του σώματος του δικού μου και του δικού της.
»Ήμασταν τρεις: η μητέρα μου, η δουλειά κι εγώ. Σήμερα πλέον μένουμε ξύπνιοι τη νύχτα μόνοι εγώ και η δουλειά μου. Δεν έχω άλλη οικογένεια. Το όνομά μου θα χαθεί, η ανάμνηση της ταπεινής μου ύπαρξης θα πεθάνει σύντομα, όμως η δουλειά μου θα συνεχίσει να υπάρχει στα ράφια των αρχείων, μέσα στη σκόνη, σαν ένα κομμάτι κάρβουνο που ίσως κάποτε ανάψει και χαρίσει φως από την επαφή με τη σπίθα ενός μελλοντικού εργάτη, ενός άλλου φουκαρά λόγιου όπως εγώ που θα με βγάλει από το σκοτάδι και την ανυποληψία».
«Μα εσένα δεν σʼ έχουν εκμεταλλευτεί. Ο ιδρώτας σου δεν έχει χρησιμοποιηθεί για να θρέψει κάποιους άλλους¬¬» διέκοψε ο αρχηγός.
«Από τη δουλειά μου¬» συνέχισε ο Βιδάλ, «έχουν πλουτίσει άλλοι: επιχειρηματίες, κεφαλαιούχοι, εκδότες βιβλιοθηκών και εφημερίδων. Δεν είναι όμως σίγουρος ότι δεν είχαν το δικαίωμα. Δεν με παρηγορεί πια το ότι μπορώ να κάνω μια οργισμένη διαμαρτυρία με πραγματικά καλή πίστη. Είναι ένα πολυσύνθετο πρόβλημα. Μένει να διερευνηθεί εάν είναι άδικο να παραμένω εγώ φτωχός και να έχουν πλουτίσει εκείνοι που συνεισέφεραν μόνο υλικά στις εκδόσεις μου –χαρτί, πιεστήριο, εμπορία.
»Δεν έχω τον χρόνο για να ερευνήσω αυτό το πρόβλημα, γιατί τον χρειάζομαι για να αφοσιωθώ αποκλειστικά στο έργο μου. Αυτό που ξέρω είναι ότι ετούτη η αδιάκοπη εργασία, με το σώμα διπλωμένο, τα πόδια ακίνητα, το μυαλό να βράζει χωρίς σταματημό, στραγγίζοντάς με ψυχικά και σωματικά, μου έχει καταστρέψει το στομάχι. Μετά βίας μπορώ να χωνέψω το ψωμί που βγάζω. Και ακόμα χειρότερα, οι ιδέες που συλλαμβάνω μου δηλητηριάζουν την καρδιά και μου διαταράσσουν τη σκέψη. Αλλά δεν έχω ούτε καν την παρηγοριά ότι μπορώ να παραπονεθώ, γιατί αυτό το παράπονο ίσως να ήταν, σε τελική ανάλυση, μια παιδικότητα. Λυπηθείτε με, εντούτοις, αγαπητοί μου σύντροφοι, που δεν υποφέρω λιγότερο από εσάς, και που δεν μπορώ ούτε θέλω να επιζητήσω αποκατάσταση ή αντεκδίκηση. Γιατί δεν ξέρω εάν υπάρχει κάτι για να αποκατασταθεί, ούτε εάν είναι δίκαιο να αποκατασταθεί. Δεν κοιμάμαι, δεν χωνεύω, είμαι φτωχός, δεν πιστεύω, δεν ελπίζω, δεν μισώ, δεν εκδικούμαι. Είμαι ένας εργάτης σʼ ένα τρομερό ορυχείο που εσείς δεν γνωρίζετε, που θα σας φαινόταν σαν κόλαση αν το βλέπατε, και που, παρʼ όλα αυτά, ίσως είναι ο μοναδικός παράδεισος που υπάρχει. Σκοτώστε με, αν το επιθυμείτε, αλλά σεβαστείτε τη βιβλιοθήκη, που είναι ένα κοίτασμα άνθρακα για το πνεύμα του μέλλοντος».
Οι κοινοί άνθρωποι, όπως συμβαίνει πάντα όταν ακούνε μακρές και εμπνευσμένες ομιλίες, σώπαιναν, δείχνοντας σεβασμό απέναντι στο θρησκευτικό μυστήριο της σκοτεινής σκέψης, εκείνης της ειδωλολατρικής θεότητας των σύγχρονων μαζών, ίσως και τον παντοτινών. Η αγόρευση είχε κατευνάσει τα πάθη. Οι εργάτες δεν ήταν πεπεισμένοι αλλά μπερδεμένοι, καθησυχασμένοι παρά την απροθυμία τους. Εκείνος ο άνθρωπος κάτι προσπαθούσε να πει.
Θαρρείς και επρόκειτο για μόλυνση, κολλούσαν την αρρώστια του Βιδάλ· ξεχνούσαν τη δράση και παρέμεναν ακίνητοι για να συζητήσουν ήρεμα και να σκεφτούν. Ακόμα και το μέρος, εκείνοι οι γεμάτοι με βιβλία τοίχοι, τους εξασθένιζε. Αποκτούσαν σιγά σιγά τη μορφή ενός ερωτευμένου λέοντα που αφήνει να του κόψουν τα νύχια.
Ξαφνικά άκουσαν έναν μακρινό θόρυβο. Ένας λόχος στρατιωτών ανέβαινε τη σκάλα. Ήταν χαμένοι. Υπήρξε μια ανώφελη απόπειρα αντίστασης. Κάποιοι πυροβολισμοί· δυο τρεις τραυματίες. Λίγο αργότερα, εκείνη η εξαφανισμένη, ηττημένη ομάδα των στασιαστών βρισκόταν στη φυλακή. Ο Βιδάλ πήγε μαζί τους δεμένος πισθάγκωνα. Κατά τη γνώμη του διοικητή των νικηφόρων δυνάμεων, γνώμη φρικτή και ισχυρή, εκείνος ο γηραλέος κύριος ήταν ο επικεφαλής της ομάδας των αναρχικών που είχαν αιφνιδιάσει στη βιβλιοθήκη.
Πέρασαν όλοι από στρατοδικείο, όπως ήταν φυσικό. Η αστραπιαία εφαρμογή του τυφλού στρατιωτικού νόμου υποστηρίχθηκε από τον εγωισμό και τον φόβο του αληθινού αρχηγού και από την έχθρα των συντρόφων του. Ήταν όλοι οργισμένοι μʼ εκείνον τον προδότη, εκείνον τον μυστικό αστυνομικό, ή ό,τι ήταν τέλος πάντων, που τους είχε ξεγελάσει με τις σοφιστείες και τις ρητορείες του και τους είχε κάνει να ξεχάσουν την λυτρωτική αποστολή τους, την κατάστασή τους, τον κίνδυνο. Όλοι κατέθεσαν εναντίον του. Ναι, ο Βιδάλ ήταν ο επικεφαλής. Με αυτόν τον τρόπο ο αρχηγός την έβγαλε καθαρή, γιατί το έλεος σε κατάσταση πολιορκίας όριζε επιβολή της εσχάτης των ποινών μόνο στους επικεφαλείς των εξεγέρσεων, σε μια κατηγορία στην οποία ανήκε αναμφίβολα ο Βιδάλ. Έτσι, ενώ αυτός που ήθελε να συζητήσει μαζί του τις βάσεις τις κοινωνίας, ο αληθινός αρχηγός, έμεινε ελεύθερος για να κηρύττει και να βγάζει φλογερούς λόγους, ο φτωχός εργάτης του πνεύματος, ο ονειροπόλος και καλλιεργημένος Φερνάντο Βιδάλ έχανε με συνοπτικό τρόπο τη ζωή του μέσω της κλασικής και άκρως συντηρητικής οδού των τεσσάρων πυροβολισμών.

Σημειώσεις

θουνίγια

Χουάν Εντουάρντο Θουνίγκα, Οι πόθοι, η νύχτα

Μεταφράζει ο Τάσος ΨάρρηςΔιαβάστε τη Διδασκαλία του Χ.Ε. Θουνίγκα εδώ (μτφρ. Τάσος Ψάρρης, τ.χ. 15, Σεπτέμβριος 2011)

Οι πόθοι, η νύχτα

«Θα βγεις τέτοια ώρα; Έχει νυχτώσει, μπορεί να σου συμβεί κάποιο κακό» –είχε ακούσει τη φωνή του πατέρα, με την έντασή της μειωμένη καθώς ερχόταν από το βάθος του σπιτιού, εκεί όπου συντονίζονταν το γουργουρητό του ανοιχτού ραδιοφώνου και το τικ τακ του ρολογιού στον τοίχο.

Εκείνη δεν του απάντησε, απορροφημένη σε άλλες σκέψεις, ακούγοντας με προσοχή κάτι παράξενο, κάτι που αντιλαμβανόταν κάπως συγκεχυμένα. Έκανε ένα βήμα και πλησίασε στο παράθυρο και άκουσε μια μακρινή φωνή, ήταν η φωνή μιας γυναίκας που τραγουδούσε στη μεσαυλή, φωνή σχεδόν αδιανόητη στο ψυχρό και επισφαλές δειλινό, ένα τραγούδι που τα λόγια του χάνονταν αλλά που ο παθιασμένος του τόνος διαπερνούσε τα τζάμια και, παρότι συχνά αχνόσβηνε, επέστρεφε σαν επίμονο κάλεσμα.

Προσηλωμένη σ’ εκείνη τη φωνή, βγήκε από το σπίτι της όταν έφτανε η ώρα που δεν είχε πια φως κι ο ορίζοντας στον ανοιχτό ουρανό, πάνω από τα σπίτια, έχανε το πορφυρό του χρώμα αποκτώντας το μενεξεδί και το μπλε του κοβαλτίου, κι έτσι, κάθε γωνιά του δρόμου απ’ όπου περνούσε σκεπαζόταν από μια σκοτεινιά που σύντομα θα μεταβαλλόταν σε μαυρίλα.

Σκέφτηκε ότι το τραγούδι ήταν για εκείνη, για μια ερωτευμένη, ότι της το έστελνε κάποια άγνωστη, βέβαιη ότι θα το άκουγε κι ότι θα της μετέδιδε ζωντάνια και αποφασιστικότητα.

Χωρίς φόβο, η Αδέλα διέσχιζε τη νύχτα στο ξεκίνημά της, κατευθυνόμενη προς το Παλάς που είχε μετατραπεί σε νοσοκομείο, εκεί όπου άλλοτε διοργανώνονταν thé-dansants, και τα ζευγάρια στην πίστα, περιστοιχισμένα από τα τραπέζια με τα σερβίτσια του τσαγιού, λικνίζονταν σε μια αργή μουσική, τα κορμιά όσων χόρευαν αγγίζονταν, οι άντρες αισθάνονταν την καμπυλότητα του σώματος που αγκάλιαζαν, και οι γυναίκες, που δεν είχαν γνωρίσει ακόμα μεγαλύτερες επαφές, κοκκίνιζαν από ντροπή νοιώθοντας τον ερεθισμό στο υπογάστριο εκείνου που κύκλωνε το κορμί τους με το χέρι. Την τελευταία φορά που βρέθηκε εκεί υποσχέθηκε να δεχτεί την πρόταση που θα της έκανε κάποιος και να πάει όπου θα την πήγαινε, αποφασισμένη να ζήσει αυτό που από καιρό ποθούσε.

Και προχωράει η νύχτα, που πάντα την ένιωθε πρόθυμη να δεχτεί καλόβολα τον έρωτα και να μετατρέψει στα κρυφά κάθε δυνατή πράξη στο ξέσπασμα εκείνο όπου κυριαρχεί η τυφλή παράδοση. Περνάει από δρόμους με επικίνδυνα πεζοδρόμια, με μοναχικούς θορύβους βημάτων που ξεμακραίνουν, και η Αδέλα επαναλαμβάνει τα λόγια του ποιητή, τα σιγοψιθυρίζει επικαλούμενη μια ανάλογη πραγματικότητα: «Είναι νύχτα, τώρα ξυπνούν τα τραγούδια των ερωτευμένων, και είναι και η ψυχή μου το τραγούδι ενός ερωτευμένου».

Δυο φορές παραπάτησε σε μια λακκούβα και πήγε να πέσει, αλλά, παρά το χτύπημα στα γόνατα, συνεχίζει να είναι ενθουσιασμένη και να σκέφτεται ότι έτσι όπως είναι ντυμένη δεν θα την άφηναν να διαβεί το λαμπερό hall, ούτε να μπει στην αίθουσα χορού, τώρα όμως θα μπορεί να το κάνει.

Βγαίνοντας από τη λεωφόρο του Πράδο, παρατηρεί τα φώτα από κάποιες λάμπες πετρελαίου και τις σιλουέτες ανθρώπων που τοποθετούν σανίδες γύρω από κάποιους κρατήρες ανοιγμένους από δύο βόμβες που έπεσαν κοντά στο σιντριβάνι του Ποσειδώνα, τους βλέπει να εργάζονται κινούμενοι σαν σκιές και δεν δίνει σημασία σε κάτι που της φωνάζουν όταν περνάει από κοντά, κοιτάζει το τεράστιο κτίριο του ξενοδοχείου με το περίγραμμα της στέγης του σ’ έναν κάπως καθαρό ουρανό. Νοιώθει την ανάγκη να βάλει το χέρι στο σημείο όπου η καρδιά τρέμει με αγαλλίαση, σιμώνει η θερμή και συγκινητική συνάντηση. Λέει στον εαυτό της: «Τώρα μιλάνε δυνατά τα βουερά σιντριβάνια, και είναι και η ψυχή μου ένα βουερό σιντριβάνι».

Στην πρόσοψη όμως δεν υπάρχει ούτε φως ούτε φωτισμένο παράθυρο ούτε οι φανοστάτες που πάντα φώτιζαν τη μεγάλη είσοδο: όλα μπροστά της ήταν σκοτάδι, και άγγιξε την τραχιά επιφάνεια από λινάτσα διαπιστώνοντας ότι ήταν αμμόσακοι τοποθετημένοι για προστασία, σαν αυτούς που συναντούσε παντού, μπροστά από μαγαζιά και πόρτες, εισόδους μετρό και σιντριβάνια στις λεωφόρους.

Κάποιες φωτεινές κηλίδες έδειχναν την είσοδο ανάμεσα από τους σάκους και μπήκε από ένα στενό τριγωνικό πέρασμα που οδηγούσε στο hall, τόσο οικείο, αλλά εκεί δεν υπήρχαν πάρα μόνο δυο γλόμποι που μετά βίας φώτιζαν τις μεγάλες του διαστάσεις και κάποια άτομα που το διέσχιζαν: άντρες με σκουρόχρωμες φόρμες που συζητούσαν και εξαφανίζονταν στο βάθος του χώρου υποδοχής.

Τίποτα δεν υπήρχε να θυμίζει την πολυτέλεια: σωροί από συρτάρια και σακιά, τα χαλιά είχαν εξαφανιστεί και στην παγωμένη ατμόσφαιρα οι οσμές της καλοπέρασης είχαν δώσει τη θέση τους στα απολυμαντικά.

Στον φύλακα, που στεκόταν στα δεξιά και φαινόταν μισοκοιμισμένος, στηριγμένος σε μια κολώνα, ζήτησε τον Ανσέλμο Σααβέδρα. Η απάντηση ήταν ότι απαγορευόταν να περάσει, εκείνη όμως επέμεινε λέγοντας κάτι ασαφές, όπως ότι ήταν ξαδέλφη του ή κάτι για έναν τραυματία, και στο τέλος αυτός της είπε ότι θα τον έβρισκε στην αποθήκη προμηθειών του πρώτο ορόφου.

Ανέβηκε από τη σκάλα του δεύτερου χώρου υποδοχής και βρέθηκε σ’ έναν πλατύ μισοφωτισμένο διάδρομο, με σειρές από αντικριστές πόρτες στις δύο πλευρές. Επρόκειτο για τα δωμάτια που εκείνη ήξερε ότι ήταν τα πιο πολυτελή και άνετα απ’ όλα τα ξενοδοχεία της Μαδρίτης, με φαρδιά κρεβάτια, πουπουλένια μαξιλάρια, διακριτικές λάμπες πάνω από τις τουαλέτες με τους καθρέπτες και τα μπουκαλάκια με τα αρώματα. Μία από τις πόρτες ήταν μισάνοιχτη και βρήκε το θάρρος να βάλει το χέρι στο πόμολο σπρώχνοντας ελαφρά, γεμάτη περιέργεια. Στο κρεβάτι είδε το κεφάλι ενός άντρα σκεπασμένου με μια μπλε κουβέρτα ως το πηγούνι. Τα μάτια κλειστά, ανέπνεε με δυσκολία, τα μαλλιά κολλημένα στο μέτωπο, ξανθά όπως και το μούσι. Το φως έβγαινε από ένα μικρό πορτατίφ πάνω στο κομοδίνο, εκεί όπου υπήρχε κι ένα ποτήρι.

Έμεινε ακίνητη κοιτώντας τον. Έπειτα πλησίασε και πέρασε τα δάχτυλα πάνω από το μάγουλό του, κι ο άντρας δεν κουνήθηκε, είχε έναν επίδεσμο στο λαιμό. Η Αδέλα κατέβασε κάποια εκατοστά την κουβέρτα και είδε ότι οι ώμοι και το πάνω μέρος του στήθους του ήταν σκεπασμένοι με επιδέσμους. Κατέβασε κι άλλο την κουβέρτα και ανακάλυψε το γυμνό κορμί. Παρατήρησε τη χλομάδα του, το ξανθό χνούδι στην κοιλιά, και κοίταξε με περιέργεια το φύλο που κειτόταν ανάμεσα στα δύο πόδια.

Αναριγώντας, ξανασήκωσε την κουβέρτα και οπισθοχώρησε, αλλά η έλξη την έκανε να επιστρέψει και να χαϊδέψει το ακίνητο σώμα, να βάλει το χέρι της στα μπράτσα, στα πόδια που τα είχε δει αποστεωμένα. Συγκρατήθηκε και αποχώρησε. Στον διάδρομο έψαξε για την αποθήκη προμηθειών, τελικά μια ζωγραφισμένη επιγραφή στον τοίχο έδειχνε πού ήταν, και είδε από την ανοιχτή πόρτα τον φίλο της σκυμμένο πάνω από κάποια κουτιά να κάνει κάτι.

Του έσφιξε τα χέρια ανάμεσα στα δικά της, ψιθυρίζοντάς του:
«Αγάπη μου» –και δεν άκουγε τι έλεγε αυτός, επικεντρωμένη στην αίσθηση ότι της φιλούσε τα χείλη και το σημείο του λαιμού που δεν καλυπτόταν από το κασκόλ–. «Ήρθα να σ’ αγαπήσω».

Του μιλούσε από πολύ κοντά και ταυτόχρονα του χάιδευε με τα χείλη τα μάγουλα που ήταν τραχιά από ένα μεγάλο μούσι. Αυτός την απέφευγε. Δεν μπορούσε να αφήσει τη δουλειά του, ούτε να κάνει διάλειμμα, ούτε να διασκεδάσει: είχαν έλλειψη χλωροφορμίου, είχαν μείνει πολύ λίγοι επίδεσμοι, δεν υπήρχαν αρκετά νυστέρια, έφταναν συνεχώς τραυματίες από το μέτωπο της Κάσα δε Κάμπο.
«Μα εγώ ήρθα για να είμαι μαζί σου, για να με φιλήσεις».
«Τώρα δεν μπορώ να ασχοληθώ με σένα. Θα κανονίσω να βρεθούμε αύριο. Φύγε. Πρέπει να πάω στο χειρουργείο».
Τον προηγούμενο χρόνο είχε παρευρεθεί στον χορό μεταμφιεσμένων του Ομίλου Καλών Τεχνών, και είχε πιει πολύ, όπως και οι φίλες της, και τα χέρια διαφόρων αντρών την περικύκλωσαν και την άγγιξαν στην πλάτη, ένας απ’ αυτούς είχε σκύψει το κεφάλι του και τη φιλούσε στο αυτί. Με μια ανατριχίλα, αντιλήφθηκε ότι τη δάγκωνε με τα χείλη του και την ύγραινε με τη γλώσσα, αλλά παρά το γεγονός ότι τραντάχτηκε σύγκορμη και νευρικά, δεν απομακρύνθηκε, δεν διαμαρτυρήθηκε.

Το θυμάται κατεβαίνοντας τη σκάλα και φτάνοντας πια στον χώρο υποδοχής, ανεβάζει τον λαιμό του παλτού και αγγίζει και με τα δύο χέρια τα αυτιά όταν τακτοποιεί στο κεφάλι της το μαντήλι. Στον δρόμο συναντάει τον παγωμένο αέρα και κοιτάζει από δω κι από κει, αλλά δεν βλέπει κανέναν κοντά στο ξενοδοχείο. Μπροστά υπάρχει ένα ασθενοφόρο που μοιάζει εγκαταλειμμένο.

Παίρνει τον δρόμο προς την πλατεία Σάντα Άννα. Ο ουρανός είναι ένα σχεδόν μαύρο ταβάνι, τα σπίτια δεν αφήνουν κανένα φως να περάσει και οι δρόμοι είναι μακρά τείχη με σειρές από μπαλκόνια που μετά βίας φαίνονται. Αραιά και πού διασταυρώνεται με κάποιο αυτοκίνητο που τρέχει πολύ γρήγορα ή με τον θόρυβο κάποιου που περπατάει βιαστικά. Πολύ μακριά, αρχίζει να ακούει τη σειρήνα του αντιαεροπορικού συναγερμού και, τη στιγμή που η Αδέλα περνάει κοντά από την εκκλησία του Αγίου Σεβαστιανού, η μοτοσικλέτα που μεταφέρει τη σειρήνα πλησιάζει προς την Ατότσα και την ξεκουφαίνει.

Τρέχει μέσα από τον κηπάκο της εκκλησίας και μπαίνει στην πόρτα που βγάζει στο υπόγειο, κι ενώνονται μαζί της κι άλλα άτομα και σπρώχνονται προς το βάθος, εκεί όπου ένας γαλάζιος γλόμπος φωτίζει την επιγραφή «Καταφύγιο», όλοι κατεβαίνουν μιλώντας με κραυγές, νευρικοί, φωνάζοντας ο ένας στον άλλον, συζητώντας για τον πιθανό κίνδυνο, κι αμέσως καταφθάνουν κι άλλα άτομα που ρωτάνε για ένα χαμένο παιδί.

Δίπλα της αισθάνεται την πίεση ενός άλλο κορμιού, είναι ένας άντρας που κοιτάζει προς τη σκάλα κι έπειτα αρχίζει να μιλάει σχολιάζοντας τον βομβαρδισμό της προηγούμενης μέρας στο Αργουέγιες και, καθώς η Αδέλα καταλαβαίνει ότι σ’ εκείνη απευθύνεται, του απαντάει νεύοντας καταφατικά. Εκείνη τη στιγμή ξανακούγεται μια στριγκή σειρήνα που αναστατώνει ακόμα περισσότερο τους συγκεντρωμένους οι οποίοι ξεσπάνε σε νέες κραυγές, κουνιούνται και αλλάζουν θέσεις. Ο άντρας πάει και κάθεται στην άλλη μεριά της Αδέλα, κολλημένος πάνω της, και τώρα τη ρωτάει αν είναι μόνη, αν μένει στην περιοχή, γιατί είναι επικίνδυνο να πάει στο σπίτι της περπατώντας μέσα στο σκοτάδι. Η Αδέλα αποκρίνεται μονολεκτικά και βλέπει με μια γρήγορη ματιά ότι είναι ένας άντρας νέος, μ’ έναν σκούφο τραβηγμένο μέχρι τα αυτιά, που της χαμογελάει.

Χωρίς να σκεφτεί την απάντηση, του λέει:
«Δεν θα πάω σπίτι».
Με σιγανή φωνή, πλησιάζοντας ακόμα πιο κοντά της, τη ρωτάει αν έχει φίλο, κι εκείνης, όπως και πριν, της έρχεται να απαντήσει όχι. Νοιώθει το σώμα του άντρα να πιέζεται πάνω στο δικό της και να φέρνει το στόμα του πολύ κοντά στο πρόσωπό της:
«Άκου, γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου; Στο σπίτι μου. Δεν θα κρυώνεις, έχω μια σόμπα που βγάζει πολλή ζέστη, έχω και μια ανάνοιχτη κονσέρβα με κρέας, και κρασί. Μπορούμε να φάμε».

Κι άλλα άτομα κατεβαίνουν στο κρησφύγετο και τσακώνονται με όσους βρίσκονται ήδη εκεί, γιατί δεν θέλουν να τους κάνουν χώρο, κι ενώ όλοι σπρώχνονται, η Αδέλα αισθάνεται τα χέρια εκείνου του άντρα στη μέση της, αλλά δεν προσπαθεί να απελευθερωθεί, ούτε διαμαρτύρεται, περιμένει να δει μέχρι πού θα φτάσουν οι φιλοδοξίες του. Ακούει κάτι ανάμεσα στις φωνές που τους κυκλώνουν και αφουγκράζεται με προσοχή.

«Θα σε φιλήσω στους ώμους, θα κατεβάσω αργά αργά τα χείλη μου και θα σου γλείψω τις ρώγες στο στήθος. Θα σε κάνω να τρελαθείς».
Είναι έτοιμη να φύγει, αλλά ξαφνικά γυρνάει προς το μέρος του, του χαμογελάει και ψιθυρίζει:
«Εντάξει».

Σπρώχνει αυτούς που βρίσκονται μπροστά της και προσπαθεί να περάσει ανάμεσά τους, καθώς όμως είναι αδύνατον, δίνει αγκωνιές και βλέπει μέσα στο μισοσκόταδο τα έκπληκτα και θυμωμένα πρόσωπα να στρέφονται προς το μέρος της εκφράζοντας τη διαμαρτυρία τους. Της λένε ότι δεν μπορεί να φύγει, να κάτσει ήσυχη, να περιμένει να λήξει ο συναγερμός, παρ’ όλα αυτά η Αδέλα φτάνει στη σκάλα και την ανεβαίνει. Διασχίζει τον κηπάκο, και βγαίνοντας στον δρόμο, μέσα στο σκοτάδι, πέφτει πάνω σε μια ομάδα βιαστικών ανθρώπων που φωνάζουν «Στο καταφύγιο, στο καταφύγιο», τη σπρώχνουν εκτός πεζοδρομίου ρίχνοντάς την σχεδόν κάτω. Περνάει στην απέναντι πλευρά του δρόμου και συνεχίζει να περπατάει κολλημένη στον τοίχο της εκκλησίας, και τότε συνειδητοποιεί ότι ο άντρας δεν την έχει ακολουθήσει και ότι μάλλον έχει μείνει στο καταφύγιο.

Αυτό που της είπε της εξάπτει την περιέργεια, εκείνη θα είχε αποδεχτεί οτιδήποτε θα της πρότεινε, θα είχε επιτέλους γνωρίσει το απόλυτο πάθος και τα όρια της ηδονής. Θυμάται το ξαπλωμένο κορμί που είχε δει στο κρεβάτι του ξενοδοχείου και το βήμα της γίνεται πιο ασταθές καθώς περνάει από διάφορους δρόμους που τους ξέρει καλά.

Έφτασε μπροστά σε μια πόρτα που φαινόταν κλειστή, αλλά την έσπρωξε, κι όταν άνοιξε, ένιωσε τη έντονη μυρωδιά υγρασίας που υπήρχε στον προθάλαμο, μέσω του οποίου, ψηλαφίζοντας με το χέρι τον τοίχο, έφτασε στη σκάλα και βάλθηκε να την ανεβαίνει αργά, μετρώντας το κάθε βήμα της στα σκαλοπάτια που έτριζαν σαν παλιό ξύλο, μέχρι τον τελευταίο όροφο όπου μια λεπτή φωτεινή γραμμή έδειχνε τη μία και μοναδική πόρτα.

Χτύπησε ελαφρά με τους κόμπους των δαχτύλων της και άνοιξε ένας άντρας κάποιας ηλικίας, με μακριά μαλλιά, ντυμένος με ποδιά, και μ’ ένα μαντήλι δεμένο στον λαιμό. Πίσω του έλαμπε μια ηλεκτρική θερμάστρα που ζέσταινε την ατμόσφαιρα στη σοφίτα.

Μπαίνοντας, η Αδέλα τον φίλησε και του είπε: «Γεια σου, θείε» και κάθισε σ’ ένα σκαμνάκι τεντώνοντας τα χέρια της προς τη ζέστη της σόμπας, ενώ ταυτόχρονα έριχνε μια ματιά τριγύρω: εκεί υπήρχαν δυο τραπέζια με πινέλα που εξείχαν από δοχεία, και ελαιογραφίες με τοπία ακουμπισμένες στον τοίχο, κάποιες απ’ αυτές μισοτελειωμένες, και σ’ ένα καβαλέτο ένας μουσαμάς, ο μοναδικός έτοιμος, με φόντο ώχρα. Ο άντρας παρέμεινε όρθιος μπροστά από τη σόμπα. Είχε ένα τσιγάρο στα χείλη και την έβλεπε να ρίχνει το μαντήλι πίσω από το κεφάλι και να κουνάει τα ξανθά και μακριά της μαλλιά.

«Γιατί ήρθες τόσο αργά; Είναι σχεδόν οχτώ».
«Βαριόμουν στο σπίτι. Δεν μπορώ άλλο το κρύο».
Αυτός κούνησε το κεφάλι με μια έκφραση αμφιβολίας. Ρώτησε:
«Σας έδωσαν σήμερα προμήθειες;»
«Ναι, πάει η μητέρα να τις πάρει. Νομίζω ότι έδωσαν ρύζι».
Αυτός έστρεψε το βλέμμα προς μια γωνιά του εργαστηρίου.
«Πες στον πατέρα σου ότι μου ανέθεσαν από το Δημαρχείο κι άλλη αφίσα με το σλόγκαν: “Η Μαδρίτη θα γίνει ο τάφος του φασισμού”. Δεν ξέρω πώς θα μπορέσω να την κάνω» –έκανε μερικά βήματα κοιτώντας προς το πάτωμα, και συνέχισε έχοντας σχεδόν γυρισμένη την πλάτη–: «Εγώ είμαι ζωγράφος, δεν είμαι σχεδιαστής αφισών, πρέπει όμως να δουλέψω, όπως και να ’χει…»
Η Αδέλα πρόσεξε ότι είχε μεγαλώσει η καμπύλη της πλάτης του.
«Σκέψου ότι έχουμε πόλεμο και πως ό,τι συμβαίνει είναι περίεργο και μας κάνει να υποφέρουμε. Κανείς δεν αμφιβάλει ότι είσαι μεγάλος ζωγράφος».

Τον είδε να πλησιάζει στο τραπέζι, να στηρίζεται πάνω του και να απλώνει το χέρι του σε κάτι που υπήρχε εκεί, αλλά το έκανε απλά και μόνο για να δώσει μια δυνατή γροθιά με κλειστή την παλάμη.
«Τόσα χρόνια δουλειάς, να προσπαθώ να μάθω και να βελτιώσω την τεχνική μου στο φόντο, να πηγαίνω σε απονομές και να συμμετέχω σε εκθέσεις, και κατέληξα να φτιάχνω ηλίθιες αφίσες».
Αναθεμάτισε κάνοντας έναν θόρυβο με το στόμα. Η Αδέλα τον διέκοψε:
«Η γειτόνισσά σου ήρθε να σε δει; Είσαι ακόμα τρελά ερωτευμένος μαζί της;»
«Ποια; Η Καρμέλα; Ναι, ήρθε πριν από μερικές μέρες».

Σταμάτησε να περιφέρεται μόλις πλησίασε στο μικρό παράθυρο και παραμέρισε το κουρτινάκι. Κοίταξε έξω και η Αδέλα κατάλαβε ότι κάρφωνε το βλέμμα του σε κάτι ποθητό, εκεί όπου βρισκόταν η ελπίδα, ίσως στα αόρατα σύννεφα της ζοφερής νύχτας.
«Κάθε φορά που έρχεται μου φαίνεται και πιο όμορφη».
«Δεν της έχεις πει ποτέ τίποτα;»
«Τι να της πω; Θα γινόμουν ρεζίλι στην ηλικία μου. Της έχω προτείνει να της φτιάξω το πορτρέτο, μπορεί να δεχτεί».
Χαμογέλασε αδιόρατα, χωρίς να πάρει τα μάτια του από τη μαύρη νύχτα που πρέπει να υπήρχε έξω από το εργαστήρι.
«Με συγχωρείς που σ’ το λέω, θείε, αλλά θα ’πρεπε να το ξέρει. Εμείς οι γυναίκες έχουμε ανάγκη να ξέρουμε αν ξυπνάμε τον πόθο».
«Σιγά μην ενδιαφέρεται αυτή για τα αισθήματά μου όταν έχει τριγύρω της άντρες νέους και πρόθυμους να κάνουν οτιδήποτε για να την κατακτήσουν».

Ξανάρχισε να περπατάει, κι από ένα ράφι πήρε ένα σακουλάκι ηλιόσπορους και το ακούμπησε μπροστά στην Αδέλα, που άρχισε να τρώει. Αυτός όμως πλησίασε και πάλι στο τραπέζι και έβαλε στη σειρά με μεγάλη προσοχή δοχεία με νέφτι και σωληνάρια με λαδομπογιές.

«Είναι πραγματικά υπέροχη, με τα μαλλιά πιασμένα και με μια μαύρη γραμμή στα μάτια για να φαίνονται πιο μεγάλα, κι όταν γελάει είναι λες και πέφτει ένα φως στο πρόσωπό της. Ξέρει πώς πρέπει να κουνάει τα σκουλαρίκια για να τονίζονται τα αυτιά, οι κρόταφοι, ο λαιμός. Φέτος το καλοκαίρι φορούσε ένα αμάνικο φουστάνι με μεγάλο ντεκολτέ. Την κοίταζα μαγεμένος».

Όταν σώπασε, τίποτα δεν διέκοπτε τη σιωπή μέσα στο εργαστήρι, υπήρχε μόνο το κριτσίνισμα των ηλιόσπορων που η Αδέλα έσπαγε με τα μπροστινά της δόντια ενόσω παρακολουθούσε τις κινήσεις του θείου της, οι οποίες μαρτυρούσαν μια ξαφνική και απέραντη κατήφεια. Αυτός σήκωσε το χέρι του και το έτεινε προς τη ραφιέρα όπου, ανάμεσα σε κουτιά με χρώμα, υπήρχαν κάποια βιβλία. Πήρε ένα, το άνοιξε, βρήκε μια σελίδα που την είχε σημαδέψει με μια κάρτα και διάβασε αργά, με την πλάτη ακόμα πιο κυρτή απ’ ό,τι όταν περπατούσε:Με το πέρασμα του χρόνου
ο έρωτας γίνεται πιο τρυφερός και ανήσυχος.
Λάμψε, ναι, λάμψε στερνή μαρμαρυγή
της τελευταίας αγάπης, αυγή του δειλινού.
Το αίμα λιγοψυχά στις φλέβες,
αλλά στην καρδιά δεν λιγοψυχά
η τρυφερότητα της τελευταίας αγάπης
που είναι ευλογία και απελπισία.

Είχε διαβάσει προφέροντας με προσοχή, σταματώντας στις λέξεις, μεταδίδοντάς τους όλη την πνοή του καταπιεσμένου πάθους. Έκλεισε το βιβλίο, το ξανάβαλε πίσω στη ραφιέρα και διέτρεξε με το χέρι του το πρόσωπο, τα βλέφαρα και το αξύριστο μούσι ανάμεσα από τις αυλακιές των ρυτίδων κι από τα χείλη που είχαν σκουρήνει από το κάπνισμα. Οι φλέβες του χεριού του ήταν διογκωμένες και οι κόμποι των δαχτύλων παραμορφωμένοι, κι όλα αυτά τα πρόσεξε η Αδέλα.
«Του Ρουμπέν Δαρίο είναι αυτό το ποίημα; Μου φάνηκε πολύ ωραίο».

Ο άντρας απάντησε πως ήταν ενός άλλου ποιητή, κι όταν έβηξε, το χέρι με το οποίο σκέπαζε το στόμα του έτρεμε για κάποιες στιγμές. Τότε άκουσαν τη σειρήνα του συναγερμού και κοιτάχτηκαν κι έκαναν έναν μορφασμό δυσαρέσκειας. Η Αδέλα σταμάτησε να τρώει ηλιόσπορους.

«Πότε θα μου φτιάξεις το πορτρέτο; Θα μου άρεσε να ποζάρω γυμνή».
Στο οποίο ο θείος της έβγαλε ένα γρύλισμα και πήγε στο μικρό παράθυρο για να τραβήξει στη θέση του το κουρτινάκι.

«Ένα βράδυ την ονειρεύτηκα» –άρχισε να λέει–, «λες και την έβλεπα εδώ μέσα. Είχα το βλέμμα μου κολλημένο στα χείλη, στο πηγούνι, στις ζάρες στις δυο πλευρές του στόματος όταν γελούσε, στα μάγουλα. Με φόβιζε μια τέτοια ομορφιά, γιατί μ’ έκανε υπόδουλό της, ήμουνα σκλάβος της. Τελικά, dernier amour» –μετά πλατάγισε τη γλώσσα του–. «Δεν ξέρω γιατί το λέω αυτό».

Η Αδέλα τον είδε να κλείνει τα μάτια μένοντας όρθιος, άκαμπτος, με τα χέρια μετέωρα.
«Φεύγω. Πάω σπίτι».
«Είναι πολύ αργά, ανιψιά, θα σε συνοδεύσω για να μην πας μόνη σου. Οι γονείς σου θα ανησυχούν».

Στον δρόμο τούς περίμενε η δυσκολία να περπατάς χωρίς καθόλου φως, έπρεπε να υπολογίζουν το κάθε βήμα τους πιασμένοι αγκαζέ, ο ένας στήριγμα του άλλου. Σύντομα ξανάκουσαν το ουρλιαχτό από τις κινητές σειρήνες, πράγμα που τους έκανε να πάνε πιο γρήγορα και να σκοντάφτουν και να τρεκλίζουν, και πριν φτάσουν στην εκκλησία του Ιησού του Μεδιναθέλι, άκουσαν από πάνω τους τον σαματά των αεροπλάνων και κάποιες πολύ ισχυρές εκρήξεις ικανές να διαλύσουν τα αυτιά και τα σπίτια που τους περιστοίχιζαν.

Προφυλαγμένοι σε μια πόρτα που βρήκαν μισάνοιχτη, πλαισιωμένοι κι από άλλα άτομα, έστεκαν αμίλητοι, προσηλωμένοι στον κίνδυνο που θα κατέφθανε από ώρα σε ώρα, καθώς όμως οι εκρήξεις δεν επαναλήφθηκαν, αποφάσισαν να φύγουν και άρχισαν να τρέχουν παραπατώντας. Μέσα στο σκοτάδι, έφτασαν εκεί όπου βρισκόταν μια ομάδα ανθρώπων και άκουσαν να φωνάζουν: «Βομβάρδισαν το μουσείο. Καίγεται η στέγη».

Προχώρησαν κι άλλο και είδαν στη μέση της λεωφόρου, στο έδαφος, δυο φωτοβολίδες ακόμα αναμμένες, απ’ αυτές που είχαν ρίξει τα αεροπλάνα, και στην απέναντι πλευρά απ’ όπου βρίσκονταν, στο ύψος της στέγης του μουσείου, μια μεγάλη λάμψη.

Στα δεξιά, το κτίριο στη γωνία της οδού Μορατίν είχε επίσης πληγεί από τις εμπρηστικές βόμβες και καιγόταν. Όπως έλεγε κάποιος, στην οδό Αλαρκόν ξεκινούσε κι άλλη φωτιά.

Ατένιζαν εμβρόντητοι εκείνες τις μακρινές φλόγες κι ο άντρας επαναλάμβανε: «Θα καούν όλοι οι πίνακες, όλοι οι πίνακες» και η Αδέλα τον κρατούσε από το μπράτσο και αισθανόταν ένα ρίγος συγκίνησης. Από πάνω τους, οι γρήγορες φωτεινές γραμμές των προβολέων της αντιαεροπορικής άμυνας διέσχιζαν τον ουρανό, και το φως τους έπεφτε πάνω στα σύννεφα αναδεικνύοντας τα παράξενα σχήματά τους, τα οποία εξαφανίζονταν αμέσως, δίνοντας τη θέση τους σε άλλα που αναδύονταν μόνο για μια στιγμή από το σκοτάδι, ενώ η φωτισμένη δέσμη τα σάρωνε αδιάκοπα, κάνοντας το λευκό των σύννεφων να εναλλάσσεται με τη σκοτεινή άβυσσο του ουράνιου στερεώματος.

Επίμετρο

Juan Eduardo Zúñiga
Largo noviembre de Madrid, La tierra será un paraíso & Capital de la gloria

Συγγραφέας ενός μικρού αριθμού έργων, από τα οποία ξεχωρίζει η τριλογία της Μαδρίτης του εμφυλίου πολέμου και της αντίστασης στον φασισμό, ο Juan Eduardo Zúñiga είναι από τους καλλιτέχνες τους οποίους κάθε κοινωνία που ενδιαφέρεται για τον πολιτισμό και τη δημόσια ηθική θα ήθελε να έχει στις τάξεις της αποτελώντας σημείο αναφοράς. Θεωρούμενος συγγραφέας της γενιάς του ’36, ή του ’50, γενιά που αφήνει πίσω της τον εμφύλιο πόλεμο, ο Zúñiga μεγάλωσε στους κόλπους του ρεύματος που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «κοινωνικό ρεαλισμό», κατάφερε ωστόσο, κυρίως μέσω της απαράμιλλης αισθητικής του, της ικανότητάς του στον συμβολισμό και των σιωπών του, να δημιουργήσει μια λογοτεχνία ιδιαίτερη, μια λογοτεχνία που προτείνει έναν καινούργιο τρόπο παρατήρησης και θέασης των πραγμάτων. Σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς όπου η ποιότητα προδίδεται για τριάκοντα αργύρια και η προσωπική γραφή εγκαταλείπεται υπέρ μιας πεζογραφίας απλουστευτικής και παγκοσμιοποιημένης, ο Zúñiga, δουλεύοντας αθόρυβα, παράγει μια τέχνη που αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τις αντιφάσεις, τις παραδοχές και τις αντιθέσεις της ζωής και διερευνά τα πιο ευαίσθητα θέματα της ανθρώπινης φύσης, θέματα εκ πρώτης όψεως ελάσσονα και αμελητέα.

Το έργο του Zúñiga αποτελεί μια δεξιοτεχνική τοιχογραφία των ανθρώπινων καταστάσεων, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει μια ανεκτίμητη βοήθεια για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τα διδάγματα και τις εμπειρίες του για να φιλτράρει με τη μέγιστη δυνατή αντικειμενικότητα τα βασικά υπαρξιακά δεδομένα. Σχεδιάζει αληθοφανείς συναισθηματικές καταστάσεις και συνθέτει ανθρώπινες φωνές-εκφραστές συνειδήσεων που βιώνουν έναν μόνιμο σεισμό, τον οποίο μεταδίδουν στον αναγνώστη μετατρέποντάς τον σε καλό αγωγό σκέψης∙ ανθρώπινες φωνές τις οποίες ο αναγνώστης ενδύεται συμμετέχοντας μέσω των λέξεων, των φράσεων και των παραγράφων σε μια πορεία αργή, σε μια ανάγνωση συμπυκνωμένη, σε μια αφηγηματική ροή φορτισμένη. Ο Zúñiga μεταχειρίζεται τους χαρακτήρες του με διακριτικότητα και με σεβασμό στις ιδιαιτερότητές τους. Με τον ίδιο σεβασμό αντιμετωπίζει και τις λεπτομέρειες του περιβάλλοντος όπου ζουν, οι οποίες δημιουργούν μια ατμόσφαιρα υποβλητική, μυστηριακή, τεταμένη. Οι χαρακτήρες του, συχνά αιχμάλωτοι μιας υποδόριας βαρβαρότητας, οικοδομούν τα βιώματά τους μέσα από μια ομίχλη έρωτα ικανή να σκεπάσει τα πάντα, και με μια ελπίδα που δεν την αποχωρίζονται ποτέ. Αυτή η λογοτεχνική μεταχείριση τους κάνει να παρουσιάζονται μόνιμα παραδομένοι σε μια συγκινησιακή φόρτιση που φαντάζει αναγκαία.

Ο Zúñiga είναι ένας συγγραφέας από τον οποίο μαθαίνουμε διαρκώς. Κύρια επιδίωξή του είναι να φανερώσει την εκτίμηση που τρέφει για την εργατική τάξη, μια εκτίμηση που υποδηλώνει ένα είδος κοινωνικής συνείδησης διόλου στοχαστικής, κι έναν άνθρωπο που δεν ενδιαφέρεται για την ηθογραφία και τον τοπικισμό αλλά για την πραγματική προέλευση των πραγμάτων, για τα αρχικά τους κίνητρα, που δρα οπλισμένος με μια γλωσσική δυναμική διόλου συνηθισμένη στη σύγχρονη λογοτεχνία. Αυτή η γλωσσική δυναμική στηρίζεται σε δομές που ανασυνθέτουν τόσο τον κλασικισμό όσο και την πρωτοπορία, διηθώντας μας στον ειρμό των πιο παραδοσιακών αλλά και των πιο νεωτεριστικών εκφραστικών μορφών. Επομένως, το έργο του Zúñiga είναι κάτι παραπάνω από τεχνική: είναι η ανακάλυψη του ηθικού-καλλιτεχνικού-λογοτεχνικού ανθρώπου, γι’ αυτό και πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη.

Η λογοτεχνική και κοινωνική δράση του Zúñiga έμειναν για πολύ καιρό στο σκοτάδι. Τα τρία βιβλία του για τους κατοίκους της πολιορκημένης και βομβαρδισμένης Μαδρίτης, Largo Noviembre de Madrid, La tierra será un paraíso και Capital de la gloria, όπως και άλλα γραπτά του, δεν βγήκαν στο φως παρά μόνο μετά την παλινόρθωση της δημοκρατίας. (Ο ίδιος, όταν ρωτήθηκε για τα αιτία αυτής της καθυστέρησης, απάντησε λακωνικά: «Δεν ήταν η ώρα τους»). Αυτός είναι κι ο λόγος που τα κείμενά του δονούνται κάτω από ένα υπόστρωμα ιστορικών ψεμάτων που στοιχειώνουν τη ζωή των ανθρώπων, ψέματα εδραιωμένα σε χρονικό διάστημα πολλών ετών. Σκοπός αυτών των κειμένων, σκοπός επομένως του Zúñiga, «δεν είναι μόνο να κοιτάξω με μάτια τεντωμένα αυτό που βρίσκεται μπροστά, αλλά να διαβλέψω αυτό που προσπαθεί να κρυφτεί από εμάς», επισημαίνει σε μια συνέντευξή του στον Javier Goñi. Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που λέει ο αφηγητής στο διήγημα Νοέμβριος, η μητέρα, 1936: «Κανείς δεν νοιάζεται για τον ξένο πόνο κι ακόμα περισσότερο για την επίπονη εσωτερική διαδικασία της ωρίμανσης η οποία απαιτεί χρόνο για να γίνει κατανοητή, γι’ αυτό και κανένας οικείος δεν συνειδητοποιεί αυτή τη μετάβαση προς την κατανόηση των όσων μας περιβάλουν, προς την αλήθεια του κόσμου στον οποίο ζούμε, μια κατανόηση που ρίχνει φως στη συνείδηση, που φωτίζει και αποκαλύπτει μια θλιβερή αλυσίδα από συνήθειες, από αποδοχές ανόητων ή επικίνδυνων λογικών που προκάλεσαν δάκρυα και που, πολύ κοντά, στις παρυφές της μεσοαστικής σταθερότητας, έκανε οστεωμένα χέρια διαμαρτυρίας να σηκωθούν∙ ακόμα πιο δυσκολονόητο είναι το ότι κάποια μέρα αυτή η επίγνωση της κατανόησης κάνει ξαφνικά την εμφάνισή της και η λάμψη της αναστατώνει, και πλέον αφιερωνόμαστε στο να ψάχνουμε όλο και περισσότερο μέσα στις αναμνήσεις ή στα καταπιεσμένα μας αισθήματα για να ξαναβρούμε έναν άλλο άνθρωπο που έζησε μέσα μας αλλά έξω από τη συνείδησή μας…»

Βιογραφία

Juan Eduardo Zúñiga

Γεννήθηκε το 1927 στη Μαδρίτη, πόλη που κατέχει μόνιμη θέση στα βιβλία του και στην οποία έζησε καθ’ όλη τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, γεγονός που τον σημάδεψε βαθειά. Επιστρατεύτηκε στα τέλη του 1937, αλλά εξαιτίας της άσχημης φυσικής του κατάστασης, υπηρέτησε σε βοηθητικές μονάδες. Σπούδασε στη Μαδρίτη Καλές Τέχνες και Φιλοσοφία και ειδικεύτηκε στον ισπανικό 19ο αιώνα και τη σλαβική λογοτεχνία, κυρίως τη ρωσική και τη βουλγαρική.

Από τα έργα του ξεχωρίζει μια βιογραφία του Τουργκένιεφ με τίτλο Los imposibles afectos de Ivan Turgueniev (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη με τίτλο Τα αβέβαια πάθη του Ιβάν Τουργκένιεφ), διάφορα δοκίμια για ρώσους συγγραφείς και αμέτρητα κείμενα και μελέτες για τον βουλγαρικό πολιτισμό, ανάμεσα στα οποία το βιβλίο La historia de Bulgaria. Έχει μεταφράσει σημαντικούς μυθιστοριογράφους και ποιητές των χωρών της ανατολικής Ευρώπης, καθώς και πορτογάλους πεζογράφους όπως ο Urbano Tavares Rodrigues και ο Mario Dionisio. Για τη ισπανική έκδοση του έργου του πορτογάλου συγγραφέα Antero de Quental τού απενεμήθη το 1987 το Εθνικό Βραβείο Μετάφρασης.

Το 1951 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα Inútiles totales και λίγο αργότερα, το 1962, το μυθιστόρημα El coral y las aguas. Από το 1962 ως το 1967 αναγκάστηκε, για βιοποριστικούς λόγους, να εργαστεί ως κριτικός και μεταφραστής. Το 1967 έγραψε το δοκίμιο Los artículos sociales de Mariano José de Larra και το 1980 δημοσίευσε τη συλλογή διηγημάτων Largo noviembre de Madrid με θέμα τις συνθήκες που επικρατούσαν στη Μαδρίτη την περίοδο του εμφυλίου πολέμου. Το βιβλίο αυτό, ένα από τα καλύτερα που γράφτηκαν ποτέ για τον ισπανικό αλληλοσπαραγμό, έγινε best seller και ανατυπώθηκε άλλες δύο φορές.

Το 1983 κέρδισε το βραβείο Premio Opera Optima που απονέμει η Ένωση Συγγραφέων και τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε το El anillo de Puskin, ένα είδος δοκιμιακού διηγήματος. Το 1986 εκδόθηκε το La tierra será un paraíso, βιβλίο με το ο οποίο τρία χρόνια αργότερα ήταν φιναλίστ για το Εθνικό Βραβείο Κριτικών και ένα χρόνο μετά για το Εθνικό Βραβείο Συγγραφής. Στις 21 Απριλίου 1992 δημοσίευσε το Misterios de las noches y los días, μια συλλογή σαράντα μικρών διηγημάτων με την οποία το 1993 ήταν φιναλίστ για το λογοτεχνικό βραβείο Elle και το Εθνικό Βραβείο των Ισπανικών Γραμμάτων.

Τον Απρίλιο του 1999 εκδόθηκε το μυθιστόρημά του Flores de plomo, ένα χρονικό βασισμένο σε ιστορικά στοιχεία γύρω από την αυτοκτονία του Mariano José de Larra σε ηλικία 28 ετών στη Μαδρίτη. Το 2003 ο συγγραφέας των Largo noviembre de Madrid και La tierra será un paraíso ολοκλήρωσε την τριλογία της Μαδρίτης και του εμφυλίου πολέμου με το έργο Capital de la gloria, έναν δεκάλογο διηγημάτων που εικονογραφούν τις τελευταίες ελεύθερες μέρες της ισπανικής πρωτεύουσας, με το οποίο κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Κριτικών και το Βραβείο Salambó.

Σημ. Το παραπάνω διήγημα είναι από το βιβλίο του "Capital de la Gloria" που τιμήθηκε με Εθνικό Βραβείο Κριτικών και το Βραβείο Salambo.

• Facebook
• Twitter
• Google+

αλβέρτι

G.A.BEQUER FABLES.He also wrote some narrative pieces in prose, "Narraciones", which are loaded with imagination and implausibility, such as "Memorias de un Pavo" (Memoirs of a Turkey) in which, as the title implies, he describes the trip of a turkey from its home farm to the city, and its purchase to be eaten, when its writings are discovered inside the already cooked body.

http://www.politeianet.gr/books/9786185042028-anthologia-korontzis-ispanofoni-anthologia-poiisis-228741
http://www.politeianet.gr/books/9789608431348-becquer-gustavo-adolfo-koultoura-mpeker-poiimata-85732

Μπέκερ, Γκουστάβο Αντόλφο (Gustavo Adolfo Bécquer, Σεβίλη 1836 – Μαδρίτη 1870). Λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ισπανού ποιητή Γκουστάβο Αντόλφο Ντομίνγκεθ Ινσαούστι Μπατίστα (Gustavo Adolfo Dominguez Insausti Batista). Έχασε τους γονείς του σε ηλικία 10 ετών και αργότερα ταξίδεψε στη Μαδρίτη, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος και μεταφραστής. Χαρακτήρας εσωστρεφής με ιδιαίτερες ευαισθησίες, γεγονός το οποίο ενέτειναν οι οικονομικές δυσχέρειες που αντιμετώπισε καθώς και η ασθενική κράση του, ο Μ. στα έργα του βυθίζεται στον εσωτερικό κόσμο των αισθημάτων και των ονείρων. Εκτός από τη συλλογή με τον τίτλο Ρίμες (Rimas, 1860), που περιλαμβάνει ποιήματα στα οποία κυριαρχεί μια βαθιά μελαγχολία, διαποτισμένη με έντονο λυρικό πανθεϊσμό, έγραψε τους Θρύλους (Leyendas, 1860-64), πεζά στα οποία πρωταγωνιστούν φανταστικά όντα σε μια μυστηριακή, μεσαιωνική ατμόσφαιρα· στο συγγραφικό του έργο περιλαμβάνονται και τα δοκίμια με τον τίτλο Γράμματα από το κελί μου (Cartas Desde Mi Celda, 1864). Όλα τα έργα του δημοσιεύθηκαν τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, το 1873. Η ποίηση του Μ., χάρη στη λεπτότητα και στην καθαρή γλώσσα της, επανεκτιμήθηκε κατά τη διάρκεια του 20ού αι., προκαλώντας τον θαυμασμό των Μιγκέλ ντε Ουναμούνο, Αντόνιο Ματσάδο, Ραφαέλ Αλμπέρτι και Λούις Θερνούντα.

H EPΓASIA TOY.. διαποτισμένη με έντονο λυρικό πανθεϊσμό– τους Θρύλους, όπου υπερέχει το ενδιαφέρον για την παράδοση και για ένα φανταστικό και μυστηριώδη κόσμο.

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2008

49 ~ Ο ΡΑΦΑΈΛ ΑΛΜΠΈΡΤΙ ΣΤΟΝ ΓΚΟΥΣΤΆΒΟ ΑΝΤΌΛΦΟ ΜΠΈΚΕΡ

Rafael Alberti for Gustavo Adolfo Bécquer
***

ΤΡΕΙΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ
Αφιέρωμα στον G.A. Bequer

Πρόλογος

Δεν είχανε χρονίσει ακόμα μήτε ο αρχάγγελος μήτε το ρόδο.
Όλα είταν πριν απ' το βέλασμα πριν απ' το κλάμα.
Όταν το φως δεν ήξερε καλά-καλά
αν η θάλασσα θα γεννούσε αγόρι ή κορίτσι.
Όταν ο άνεμος ονειρευότανε μαλλιά να τα χτενίζει,
γαρούφαλα και μάγουλα να κατακαίει η φωτιά
και το νερό να ξεδιψάει από δυο χείλη ράθυμα.
Όλα είταν πριν από το κορμί και τ' όνομα,
πριν απ' το χρόνο.

Λοιπόν θυμάμαι μια φορά στον ουρανό...

Πρώτη ανάμνηση
...Ένα κομμένο κρίνο...
G.A.B.

Εβάδιζε μ' ένα λύγισμα κρίνου συλλογισμένου,
πουλιού σχεδόν που εννόησε πως πρέπει να γεννήσει,
κοιτώντας δίχως να κοιτάζεται σ' ένα φεγγάρι
που παρασταίνονταν μες στ' όνειρό της σαν καθρέφτης,
σε μια σιωπή χιονιού που ανύψωνε τα πόδια της.
Σε μια σιωπή σκυμένη.
Είτανε πριν από την άρπα, τη βροχή, πριν απ' τα λόγια.
Δεν ήξερε.
Άσπρη μαθητευόμενη του αέρα,
τρεμούλιαζε με τ' άστρα, με τα δέντρα και με τ' άνθος.
Ο μίσχος της, τ' ανάστημά της πράσινο.
Με τα δικά μου αστέρια που μη ξέροντας,
δυο βάλτους θέλοντας να σκάψουνε στα μάτια της
σε δυο πέλαγα τη βυθίσανε.
Θυμάμαι...

Κι έπειτα τίποτα. Νεκρή να φεύγει και να χάνεται.

Δεύτερη ανάμνηση
Ήχοι φιλιών και φτεροκοπήματα
G.A.B.

Πιο πριν,
πολύ πιο πριν από την επανάσταση των ίσκιων,
πριν πέσουνε πάνω στον κόσμο τ' αναμμένα φτερά,
κι ένα πουλί μπορέσει να πεθάνει για ένα κρίνο.
Ακόμα, πριν μου γυρέψεις
τον αριθμό και την τοποθεσία του κορμιού μου.
Πολύ πριν από το κορμί.
Στον καιρό της ψυχής.
Όταν όρθωσες στο δίχως στέμμα μέτωπο τ' ουρανού
την πρώτη δυναστεία του ονείρου.
Όταν εσύ, κοιτάτοντάς με μέσα στο μηδέν
επινόησες την πρώτη λέξη.

Τότε η συνάντησή μας.

Τρίτη ανάμνηση
...πίσω από τη βεντάλια
με τα χρυσά φτερά...
G.A.B.

Τα βαλς τ' ουρανού δεν είχαν ακόμα αρραβωνιάσει
το γιασεμί και το χιόνι,
δεν είχαν οι άνεμοι συλλογιστεί την πιθανή μουσική των μαλλιών σου,
ούτε κι ο βασιλιάς είχε προστάξει να ενταφιαστεί σ' ένα βιβλίο η βιολέττα.
Όχι.
Είταν ο καιρός που ταξίδευε το χελιδόνι
χωρίς τ' αρχικά μας στο ράμφος του.
Που οι καμπανέλλες κι οι κλιματίδες μαραίνονταν
δίχως εξώστες κι άστρα για να σκαρφαλώσουν.
Είταν εκείνος ο καιρός
που δεν υπήρχε ένα άνθος για να γείρει το κεφάλι του στον ώμο ενός πουλιού.

Και τότε, πίσω απ' τη βεντάλια σου, το πρώτο μας φεγγάρι.

μτφ: Τάκης Σινόπουλος


από την Ανθολογία της Ευρωπαϊκής και Αμερικανικής ποιήσεως του Κλέωνος Β. Παράσχου
εκδ. Παρουσία, 1999


TRES RECUERDOS DEL CIELO
Homenaje a Gustavo Adolfo Bécquer

Prólogo
No habían cumplido años ni la rosa ni el arcángel.
Todo, anterior al balido y al llanto.
Cuando la luz ignoraba todavía
si el mar nacería niño o niña.
Cuando el viento soñaba melenas que peinar
y claveles el fuego que encender y mejillas
y el agua unos labios parados donde beber.
Todo, anterior al cuerpo, al nombre y al tiempo.
Entonces yo recuerdo que, una vez, en el cielo...

Primer recuerdo
... una azucena tronchada...
G.A.BÉCQUER

Paseaba con un dejo de azucena que piensa,
casi de pájaro que sabe ha de nacer.
Mirándose sin verse a una luna que le hacía espejo el sueño
y a un silencio de nieve que le elevaba los pies.
A un silencio asomada.
Era anterior al arpa, a la lluvia y a las palabras.
No sabía.
Blanca alumna del aire,
temblaba con las estrellas, con la flor y los árboles.
Su tallo, su verde talle.
Con las estrellas mías
que, ignorantes de todo,
por cavar dos lagunas en sus ojos
la ahogaron en dos mares.
Y recuerdo...
Nada más: muerta, alejarse.

Segundo recuerdo
... rumor de besos y batir de alas...
G.A.BÉCQUER.

También antes,
mucho antes de la rebelión de las sombras,
de que al mundo cayeran plumas incendiadas
y un pájaro pudiera ser muerto por un lirio.
Antes, antes que tú me preguntaras
el número y el sitio de mi cuerpo.
Mucho antes del cuerpo.
En la época del alma.
Cuando tú abriste en la frente sin corona del cielo
la primera dinastía del sueño.
Cuando tú, al mirarme en la nada,
inventaste la primera palabra.
Entonces, nuestro encuentro.

Tercer recuerdo... detrás del abanico de plumas de oro...
G.A.BÉCQUER.

Aún los valses del cielo no habían desposado al jazmín y la
nieve,
ni los aires pensado en la posible música de tus cabellos,
ni decretado el rey que la violeta se enterrara en un libro.
No.
Era la era en que la golondrina viajaba
sin nuestras iniciales en el pico.
En que las campanillas y las enredaderas
morían sin balcones que escalar y estrellas.
La era
en que al hombro de un ave no había flor que apoyara la cabeza.
Entonces, detrás de tu abanico, nuestra luna primera.

βελμόντε

Πηγή. http://sanejoker.blogspot.gr/2012/08/blog-post_5.html

Belmonte on cover of Time magazine, 5 January 1925

as an author BELMONTE {who was the mos famus matador of hisera with el cordovez} published a (ghostwritten) autobiography. Written byManuel Chaves Nogales and published in 1937, it was called Juan Belmonte, matador de toros: su vida y sus hazañas (Juan Belmonte, killer of bulls: his life and deeds) and consisted of his story as told to Nogales. The book was translated into English by Leslie Charteris asJuan Belmonte, Killer of Bulls. Belmonte was also a close friend of author Ernest Hemingway, and he appears prominently in two of Hemingway's books: Death in the Afternoon and The Sun Also Rises. Like Hemingway, Belmonte committed suicide by gunshot.^[6]

Juan Belmonte was the single matador that changed the style of bullfighting. Born with slightly deformed legs, he could not run or jump like other boys^[4] and so when he finally began his career as a matador, he firmly planted his feet on the ground, never giving way.^[2] He forced the bull to go around him, whereas others until then had jumped all over the place like circus performers.

During his bullfighting career he received 24 serious wounds and 'countless minor ones'.^[4] He later developed a grave heart condition,^[5]identified by a Madrid specialist who advised him to 'go easy' and to stop riding,^[4] an instruction that he initially took to heart but, in the last spring of his life, disobeyed in order to ride his favourite horse, Maravilla,^[5] on the ranch with his son. Shortly before his death he learned that he had lung cancer.^[4] After a final morning ride, he returned home to his ranch house, took his 6.35mm^[4] pistol from a drawer in his study and shot himself.^[5] He died within a week of his 70th birthday. Berman and Wallace^[7] suggest that this may have been a 'copycat suicide'; on hearing of his friend Hemingway's suicide in 1961, Belmonte is said to have answered 'Well done.'

The circumstances surrounding his death are the source of some controversy. A popular version, seen for example in Life,^[8] describes events substantially as follows: when Belmonte's doctor told him that, because of his lifelong injuries and trauma, he could no longer smoke cigars, ride his horses, drink wine or perform sexual acts with women, he decided he was ready to die. He ordered that his favourite horse be brought to him, took a handful of cigars, two bottles of his favourite wine and rode out to his finca where he was met by two of Sevilla's "women of the night."^{[citation needed]} He smoked his cigars and drank his wine, engaging one more time in his final passions, took his pistol and shot himself. He had told others prior to his last day that if he could not live like a man he would at least die like one.^{[citation needed]}

A movie about his life, titled Belmonte^[9] and directed by Juan Sebastián Bollaín, was released in 1995.

He is interred at the cemetery of Seville,^[3] 20 yards from the grave of his rival of seven seasons, Joselito.^[4] His wish was to be buried with the robe of his Holy Week fraternity. The cofradías (fraternities or confraternities) of Seville have their religious roots in the guilds of the Middle Ages. Each of the various guilds was responsible for a large float that several men carried during the processions of Holy Week. Upon each float was a large image—picture or statue—of the particular guild's patron saint flanked by a myriad of candles and flowers, e.g. Blessed Mary under the title of La Macarena. Guild members in their colorful hoods and robes vied with each other for attention and adulation. The capataz (leader of the float) sometimes instructs the guild members to sway the image in a way that resembles a festive street dance. At various stations along the way, the float stops in the middle of a neighborhood street to be serenaded by a saeta sung from a balcony. The uniform robe and hood of some guilds is of bright color, while that of others is quite somber. The most severe Guilds are dressed in black, ancestors of the Penitentes of northern New Mexico. At the time of Belmonte's death, Catholic rules prescribed against suicide victims' being buried in consecrated ground. According to today's more pastoral norms, a suicide victim is considered to be temporarily insane, and thus might be accorded Catholic burial. Nevertheless, Belmonte's death provoked a strong sadness in the city of Seville.

IN POPULAR CULTURE[EDIT]

Belmonte is referred as a former friend of Montgomery Burns in the episode 533: Four Regrettings and a Funeral of The Simpsons.

Belmonte also appears as a character in Woody Allen's 2011 filmMidnight in Paris as a friend of Ernest Hemingway, who considers him to be "truly brave". He is portrayed by Swedish actor Daniel Lunth

Rupert Alexander Fiske-Harrison (Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο, 22 Ιουλίου 1976) είναι ένας Άγγλος συγγραφέας και ηθοποιός ο οποίος έγινε ο κορυφαίος ερασιτέχνης Anglo ταύρους μετά την προπόνηση ως ταυρομάχος που εκτελούνται για την έρευνα βραβευμένο βιβλίο του (στα αγγλικά), Into The Arena: Το World Of The ισπανική ταυρομαχία, και το blog του «The Last Arena: Σε αναζήτηση Η ισπανική ταυρομαχία» (η οποία είναι εν μέρει διαθέσιμες στα ισπανικά, όπως "The Last Arena:. Σε αναζήτηση του Corrida De Toros») Λόγω του συνδυασμού της πρακτικής και θεωρητικής εργασίας στον κόσμο των ταυρομαχιών, πήρε το όνομά του από την εφημερίδα The Times του Λονδίνου "ταυρομάχος-φιλόσοφος».

Αυτός είναι ο νεότερος γιος ενός τραπεζίτη επενδύσεων από το «The City» του Λονδίνου, και καταγόταν από μια οικογένεια της αγγλικής, οι Fiskes, ο οποίος ήρθε στη βρετανική περιοχή του East Anglia και Βίκινγκς το 991 μ.Χ. στη μάχη του Maldon . Ήταν μορφωμένος στα πανεπιστήμια της Οξφόρδης και του Λονδίνου στη βιολογία και τη φιλοσοφία. Γράφει, μεταξύ άλλων, The Times, The New York Times , η Financial Times , η περιοδικά GQ , και The Spectator και μίλησε στο CNN , το BBC , Al-Jazeera , NPR (National Public Radio στις Ηνωμένες Πολιτείες), και της Αυστραλίας Broadcasting Corporation (Australian Broadcasting Corporation).

Διδάχτηκε για ταυρομαχίες από ερασιτέχνες που ασκήθηκε, και ο γιος του πρώην Προέδρου της Ισπανίας, Adolfo Suárez Illana , και από τους φίλους σας Juan José Padilla , Cayetano Rivera Ordóñez και Eduardo Miura Dávila. πιο αξιοσημείωτη εμφάνισή του ήταν Σκότωσε έναν ταύρο από σίδηρο σε Saltillo de Moreno de la Cova σε ένα φεστιβάλ μπροστά από ταυρομάχους , τους αγρότες και Grandee της Σεβίλλης και της Ronda .

Fiske-Harrison, κινείται μεταξύ δύο ταύρους Estafeta Torrestrella στην Παμπλόνα 7, Ιουλίου, 2011 στην Red Jacket

Έχει δώσει διαλέξεις πάνω σε ταυρομαχίες στην Σεβίλλη Πανεπιστήμιο , αναφερώμενος στη σχετική σ κουλτούρα των ταύρων και αφιερονοντας ολμιλλιες στόνπρέσβη της Ισπανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου , Federico Trillo , στο Reform Club στο Λονδίνο, όπου και τού απεδόθη ένα βραβείο για την αποκάλυψη της λειτουργίας των ταύρων στην Cuéllar , Σε ένα χωριό στην Castilla y León έχει την παλαιότερη λειτουργία της Ισπανίας και είναι ένα από τα del7 '7 'Παγκοσμίου Δρομείς Team' »στην Παμπλόνα .

BAROJA

BLASCO IBANEZ

Περιεχόμενα Τεύχους 26

• Φύλλα λογοτεχνίας
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Συνεντεύξεις
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Κείμενα
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Μεταφράσεις
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Προδημοσιεύσεις
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Διαβάσαμε
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
• Επιφυλλίδες
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• Αφιέρωμα στον Σωτήρη Κακίση
  • 
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • 
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • 
    
  • 
    
  • • 
      
    • 
      
    • 
      
    
    
  • 
    
• Εικαστικά
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
  • 
    
• 
  

Βιθέντε Μπλάσκο Ιμπάνιεθ: Η καταδικασμένη

Μεταφράζει ο Τάσος Ψάρρης

Ισπανός συγγραφέας και πολιτικός, ο Βιθέντε Μπλάσκο Ιμπάνιεθ (Vicente Blasco Ibáñez) είναι από τους κορυφαίους λογοτέχνες της ιβηρικής σχολής. Έγινε παγκοσμίως γνωστός για τις κινηματογραφικές διασκευές έργων του με θέμα τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ των οποίων και του δημοφιλούς μυθιστορήματος Los cuatro jinetes del Apocalipsis (Οι τέσσερις ιππείς της Αποκάλυψης). Μέλος της περίφημης Γενιάς του ’98, που συμπεριελάμβανε προσωπικότητες όπως οι Μιγκέλ ντε Ουναμούνο, Πίο Μπαρόχα και Αντόνιο Ματσάδο, ο Ιμπάνιεθ κατέγραψε με ρεαλιστική διάθεση την καθημερινότητα της ισπανικής επαρχίας στα τέλη του 19ου αιώνα, γεγονός που δεν απέτρεψε το έργο του από το να αποκτήσει μεγαλύτερη απήχηση εκτός συνόρων. Το διήγημα Η καταδικασμένη (La condenada) προέρχεται από την ομώνυμη συλλογή διηγημάτων και αποτελεί δείγμα της έντονα ψυχολογικής ματιάς του συγγραφέα.

**

Ο Ραφαέλ βρισκόταν δεκατέσσερις μήνες μέσα στο στενό κελί.
Τον κόσμο του αποτελούσαν εκείνοι οι τέσσερις τοίχοι, που ήταν βαμμένοι με το απαίσιο άσπρο χρώμα του οστού, και που τις χαραμάδες και τα σκασίματά του ήξερε από μνήμης· ο ήλιος του ήταν το ψηλό παραθυράκι με τη σταυρωτή σιδεριά που έκοβε στα δύο τον γαλάζιο λεκέ του ουρανού· κι από το πάτωμα μήκους οκτώ βημάτων μετά βίας τού ανήκε το μισό εξαιτίας εκείνης της απίστευτης στριγγής αλυσίδας που ο κρίκος της, εισχωρώντας στον αστράγαλό του, είχε σχεδόν γίνει ένα με τη σάρκα του.
Ήταν καταδικασμένος σε θάνατο, κι ενώ στη Μαδρίτη έριχναν μια τελευταία ματιά στη χαρτούρα του φακέλου του, εκείνος έβλεπε τους μήνες να περνούν εκεί μέσα αποκομμένος από τα εγκόσμια, σαπίζοντας, σαν ένα ζωντανό πτώμα, σ’ εκείνο το φέρετρο από κονίαμα, ανυπομονώντας, σαν ένα στιγμιαίο κακό που θα απέτρεπε άλλα μεγαλύτερα, να φτάσει η ώρα που θα του έσφιγγαν τον λαιμό, δίνοντας επιτέλους ένα οριστικό τέλος σε όσα συνέβαιναν.
Αυτό που τον ενοχλούσε περισσότερο ήταν η καθαριότητα· εκείνο το πάτωμα που το σκούπιζαν και το έτριβαν καθημερινά σε βαθμό ώστε η υγρασία, διαπερνώντας το κιλίμι του, να του φτάνει μέχρι τα κόκκαλα· εκείνοι οι τοίχοι, που πάνω τους δεν άφηναν τον παραμικρό κόκκο σκόνης. Ως και τη συντροφιά της βρωμιάς απαγόρευαν στον κρατούμενο. Απόλυτη μοναξιά. Όταν εμφανίζονταν αρουραίοι, έβρισκε παρηγοριά με το να μοιράζεται μαζί τους το λιγοστό του φαγητό και να τους μιλάει λες και ήταν καλοί του φίλοι· όταν έβρισκε καμιά αράχνη στις γωνιές, περνούσε τον χρόνο του εξημερώνοντάς την.
Τη μόνη ζωή που ήθελαν μέσα σ’ εκείνο τον τάφο ήταν η δική του. Κάποια μέρα, πόσο καθαρά το θυμόταν ο Ραφαέλ!, έσκασε μύτη στο κελί ένα σπουργίτι, θαρρείς ένα ανυπάκουο παιδί. Ο πλάνης του φωτός και του αέρα τιτίβιζε σαν να εξέφραζε την έκπληξή του που έβλεπε εκεί κάτω εκείνον το κιτρινισμένο και κοκαλιάρη απόκληρο, να τρέμει από το κρύο μέσα στο κατακαλόκαιρο, με κάτι πανιά δεμένα στα μηλίγγια και ένα κουρέλι από την κουβέρτα δεμένο γύρω από τα νεφρά. Πρέπει να τον τρόμαξε εκείνο το σκελετωμένο και ωχρό πρόσωπο με την ασπρίλα του μασημένου χαρτιού· του προκάλεσε φόβο η παράξενη αμφίεση ερυθρόδερμου και το έβαλε στα πόδια, κουνώντας τα φτερά του θαρρείς για να λυτρωθεί από τη μυρωδιά τάφου και σάπιου μαλλιού που ανέδιδε το κελί.
Η μοναδική ένδειξη ζωής προερχόταν από τους συγκρατούμενους που περιδιάβαιναν στο προαύλιο. Εκείνοι τουλάχιστον έβλεπαν ανοιχτό ουρανό πάνω από τα κεφάλια τους, δεν κατάπιναν τον αέρα μέσα από μια πολεμίστρα· τα πόδια τους ήταν ελεύθερα και όλο και κάποιον είχαν να μιλήσουν. Ακόμα κι εκεί μέσα η δυστυχία είχε τις διαβαθμίσεις της. Ο Ραφαέλ μάντευε την αιώνια ανθρώπινη δυσαρέσκεια. Ζήλευε τους άλλους στο προαύλιο, θεωρώντας την κατάστασή τους ως μία από τις πλέον επιθυμητές. Οι κρατούμενοι ζήλευαν τους έξω, εκείνους που απολάμβαναν την ελευθερία τους. Ίσως όσοι τριγύριζαν εκείνη την ώρα στους δρόμους να μην ήταν ευχαριστημένοι με την τύχη τους, λαχταρώντας ένας Θεός ξέρει πόσα πράγματα...! Τι καλή που είναι η ελευθερία...! Τους άξιζε να είναι φυλακισμένοι.
Βρισκόταν στο τελευταίο σκαλί της δυστυχίας. Κάποτε, σε μια κρίση απελπισίας, είχε επιχειρήσει να δραπετεύσει τρυπώντας το πάτωμα, κι από τότε οι φύλακες τον παρακολουθούσαν αδιάκοπα, εξοντωτικά. Όταν τραγουδούσε, του επέβαλλαν τη σιωπή. Μια φορά θέλησε να διασκεδάσει σιγομουρμουρίζοντας μονότονα τις προσευχές που του έμαθε η μάνα του και από τις οποίες θυμόταν μόνο κάποια αποσπάσματα, και τον διέταξαν να πάψει. Μήπως προσπαθούσε να το παίξει τρελός; Θεέ μου, ατέλειωτη σιωπή! Ήθελαν να διατηρείται ακμαίος, υγιής στο σώμα και το πνεύμα, ώστε ο δήμιος να μην βάλει χέρι σε φθαρμένη σάρκα.
Τρελός! Δεν ήθελε να καταντήσει έτσι· ο ενταφιασμός όμως, η ακινησία και εκείνο το λιγοστό και άθλιο συσσίτιο τον εξόντωναν. Είχε παραισθήσεις· μερικές νύχτες, μόλις έκλεινε τα μάτια ενοχλημένος από το επιτρεπόμενο φως, που δεκατέσσερις μήνες δεν είχε καταφέρει να συνηθίσει, τον τρόμαζε η αλλόκοτη σκέψη ότι, ενώσω κοιμόταν, οι εχθροί του, εκείνοι που ήθελαν να τον σκοτώσουν και τους οποίους δεν γνώριζε, έκαναν το στομάχι του να ανακατεύεται. Γι’ αυτό τον βασάνιζαν με φοβερές σουβλιές.
Την ημέρα δεν σταματούσε να σκέφτεται το παρελθόν του, η μνήμη του όμως ήταν τόσο θολωμένη ώστε νόμιζε ότι αναψηλαφούσε την ιστορία κάποιου άλλου.
Θυμόταν την επιστροφή στο γενέθλιο χωριουδάκι του, μετά από την πρώτη του κάθειρξη για διάφορες βιαιοπραγίες· τη φήμη που είχε σε όλη την περιφέρεια, τους θεατές που τον επευφημούσαν με ενθουσιασμό στην ταβέρνα της πλατείας: Τι άγριος που είναι ο Ραφαέλ! Η καλύτερη κοπέλα του χωριού ήθελε να τον παντρευτεί, περισσότερο από φόβο και σεβασμό παρά από έρωτα. Οι αξιωματούχοι του Δήμου του χάρισαν ένα τουφέκι αγροφύλακα αποβλέποντας στην εκμετάλλευση της βαρβαρότητάς του στις εκλογές. Βασίλευε χωρίς αντίπαλο σε όλη την περιοχή. Οι άλλοι, οι ηττημένοι, ήταν υποχείριά του, μέχρι που είδαν κι απόειδαν και βρήκαν προστασία σε κάποιον τραμπούκο που κι αυτός μόλις είχε βγει από τη φυλακή, στέλνοντάς τον να τα βάλει με τον Ραφαέλ.
Κύριε των δυνάμεων! Η επαγγελματική του τιμή βρισκόταν σε κίνδυνο. Έπρεπε να δώσει ένα μάθημα σ’ εκείνο το υποκείμενο που του έκλεβε το ψωμί. Μοιραία λοιπόν, του έστησε καρτέρι και του έριξε μια τουφεκιά ακριβείας, αποτελειώνοντάς τον με το κοντάκι για να μην γκαρίξει και λυσσάξει άλλο.
Με λίγα λόγια... αντρικές δουλειές! Και μετά, η φυλακή, όπου βρήκε παλιούς συντρόφους· η δίκη, στην οποία όλοι όσοι μέχρι τότε τον φοβόντουσαν έπαιρναν εκδίκηση για τον τρόμο που τους είχε προκαλέσει καταθέτοντας εναντίον του· η φριχτή καταδίκη και εκείνοι οι καταραμένοι δεκατέσσερις μήνες της αναμονής μέχρι να φτάσει από τη Μαδρίτη ο θάνατος που, κρίνοντας από τη μεγάλη καθυστέρηση, σίγουρα ερχόταν με το κάρο.
Δεν του έλειπε το θάρρος. Σκεφτόταν τον Χουάν Πορτέλα, τον όμορφο Φρανθίσκο Εστέμπαν, όλα εκείνα τα ατρόμητα παλικάρια που τα κατορθώματά τους, εξιστορημένα σε μπαλάντες, είχε ακούσει πάντα με ενθουσιασμό, και ήξερε ότι είχε κι εκείνος την ίδια γενναιότητα για να αντιμετωπίσει αυτή την τελευταία δοκιμασία.
Κάποιες νύχτες όμως πεταγόταν από το κιλίμι του λες και τον είχε χτυπήσει κεραυνός, κάνοντας την αλυσίδα να τρίζει θλιμμένα. Φώναζε σαν μωρό, και ταυτόχρονα το μετάνιωνε προσπαθώντας μάταια να καταπνίξει τις κραυγές του. Κάποιος άλλος φώναζε μέσα του· κάποιος που μέχρι τότε δεν είχε γνωρίσει, που φοβόταν και κλαψούριζε, και που ηρεμούσε μόνο αφού είχε πιει πρώτα μισή ντουζίνα φλιτζάνια από εκείνο το καυτερό αφέψημα από χαρούπι και σύκο που στη φυλακή ονόμαζαν καφέ.
Από τον παλιό Ραφαέλ, που ήθελε να πεθάνει για να τελειώνει μια ώρα αρχύτερα, το μόνο που είχε μείνει ήταν το περιτύλιγμα. Ο καινούργιος, εκείνος που είχε γεννηθεί μέσα σ’ εκείνο τον τάφο, σκεφτόταν με τρόμο ότι είχαν ήδη περάσει δεκατέσσερις μήνες κι ότι αναπόφευκτα το τέλος ήταν κοντά. Θα περνούσε ευχαρίστως άλλους δεκατέσσερις μέσα σ’ εκείνη τη δυστυχία.
Ήταν τρομαγμένος· προαισθανόταν ότι η συμφορά πλησίαζε. Την έβλεπε παντού: στα πρόσωπα που ξεμύτιζαν γεμάτα περιέργεια στο παραθυράκι της πόρτας· στον παπά των φυλακών, που πλέον ερχόταν κάθε απόγευμα, λες κι εκείνο το μολυσμένο κελί ήταν το καταλληλότερο μέρος για να μιλήσει κανείς μ’ έναν άνθρωπο και να καπνίσει ένα τσιγάρο. Λάθος, μεγάλο λάθος!
Οι ερωτήσεις δεν θα μπορούσαν να τον αναστατώνουν περισσότερο. Ήταν καλός χριστιανός; Ναι, πάτερ. Σεβόταν τους παπάδες, δεν είχε πει ποτέ την παραμικρή άσχημη κουβέντα εναντίον τους. Για την οικογένειά του δεν είχε κάτι να πει. Οι δικοί του είχαν φύγει όλοι για το βουνό για να πολεμήσουν υπέρ του νόμιμου βασιλιά, γιατί έτσι τους διέταξε ο εφημέριος του χωριού. Και για να αποδείξει ότι ήταν χριστιανός, έβγαζε από τα κουρέλια που κάλυπταν το στήθος του μια λιγδιάρικη αρμαθιά από χαϊμαλιά και μενταγιόν.
Στη συνέχεια ο παπάς τού μιλούσε για τον Ιησού, για τον Υιό του Θεού ο οποίος είχε βιώσει μια κατάσταση παρόμοια με τη δική του. Αυτός ο παραλληλισμός ενθουσίαζε τον φτωχοδιάβολο. Τι τιμή...! Παρ’ όλο όμως που αυτή η ομοιότητα τον κολάκευε, ήθελε να πραγματοποιηθεί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη καθυστέρηση.
Έφτασε η μέρα όπου έσκασε σαν κανονιά στο κεφάλι του η φριχτή είδηση. Η διαδικασία στη Μαδρίτη είχε ολοκληρωθεί. Ο θάνατος πλησίαζε, με μεγάλη ταχύτητα: με τον τηλέγραφο.
Όταν ένας υπάλληλος του είπε ότι η γυναίκα του μαζί με το κοριτσάκι που είχε γεννηθεί ενώ εκείνος ήταν κρατούμενος βρίσκονταν έξω από τη φυλακή ζητώντας να τον δουν, δεν υπήρχε πια καμία αμφιβολία. Το γεγονός και μόνο ότι εκείνη είχε έρθει από το χωριό υποδήλωνε ότι το τέλος ήταν κοντά.
Άρχισε να σκέφτεται την πιθανότητα να ζητήσει χάρη, και γαντζώθηκε με λύσσα πάνω από εκείνη την τελευταία ελπίδα από την οποία πιάνονται όλοι οι δυστυχισμένοι. Πολλοί το είχαν καταφέρει, γιατί όχι κι αυτός; Εξάλλου, δεν κόστιζε τίποτα σ’ εκείνη την καλή κυρία στη Μαδρίτη να του χαρίσει τη ζωή· το μόνο που χρειαζόταν ήταν να υπογράψει ένα φιρμάνι.
Όλους τους επίσημους νεκροθάφτες που τον επισκέπτονταν από καθήκον ή από περιέργεια, δικηγόρους, παπάδες και δημοσιογράφους, τους ρωτούσε, τρέμοντας και ικετεύοντας, λες και μπορούσαν να τον σώσουν:
«Τι πιστεύετε; Θα υπογράψει το φιρμάνι;»
Την επόμενη μέρα θα τον πήγαιναν στο χωριό του, δεμένο και με συνοδεία, σαν ένα άγριο ζώο που μεταφέρεται στο σφαγείο. Βρισκόταν ήδη εκεί ο δήμιος μαζί με τα συμπράγκαλά του. Η γυναίκα, μια εύσωμη μελαχρινή με χοντρά χείλη και σμιχτά φρύδια, περίμενε στην πόρτα της φυλακής να τον δει να βγαίνει, κουνώντας την αεράτη φούστα της με τα απανωτά μεσοφόρια που ανέδινε μια βαριά μυρωδιά στάβλου.
Έμοιαζε ξαφνιασμένη που βρισκόταν εκεί. Στο χαζό της βλέμμα διάβαζε κανείς περισσότερο σαστιμάρα παρά πόνο, και μόνο όταν κοίταζε το πλασματάκι που ήταν γαντζωμένο στο τεράστιο στήθος της άφηνε κάποια δάκρυα να τρέξουν.
Για όνομα του Θεού! Τι ντροπή για την οικογένεια! Ήξερε καλά ότι εκείνος ο άνθρωπος θα κατέληγε έτσι! Μακάρι να μην είχε γεννηθεί το μωρό!
Ο παπάς των φυλακών προσπαθούσε να την παρηγορήσει. Συμβιβασμός: όταν θα έμενε χήρα, θα μπορούσε να βρει έναν άντρα που θα την έκανε περισσότερο ευτυχισμένη. Αυτά τα λόγια φαίνονταν να την ενθουσιάζουν, και μάλιστα έφτασε στο σημείο να μιλήσει για τον πρώτο της αρραβωνιαστικό, ένα καλό παιδί που είχε αποσύρει το ενδιαφέρον του επειδή φοβόταν τον Ραφαέλ, και που τώρα τη γυρόφερνε στο χωριό και τους αγρούς λες και κάτι ήθελε να της πει.
«Όχι. Άντρες υπάρχουν πολλοί» έλεγε ήρεμα εκείνη με μια υποψία χαμόγελου. «Είμαι πολύ θρησκόληπτη. Αν πάρω άλλον άντρα, θέλω να μου τον στείλει ο Θεός».
Και βλέποντας την έκφραση έκπληξης στο πρόσωπο του παπά και των φρουρών της πύλης, επανήλθε στην πραγματικότητα και ξανάρχισε να κλαίει με το ζόρι.
Το σούρουπο έφτασε η είδηση. Είχε όντως δοθεί χάρη. Εκείνη η κυρία στη Μαδρίτη που ο Ραφαέλ τη φανταζόταν γεμάτη με τα πλούτη και τα στολίδια που μόνο στις Αγίες Τράπεζες μπορεί να δει κανείς, είχε ενδώσει στα τηλεγραφήματα και τις ικεσίες του παρατείνοντας τη ζωή του.
Η απονομή χάριτος προκάλεσε πανδαιμόνιο στη φυλακή, λες και όλοι οι κατάδικοι είχε λάβει εντολή αποφυλάκισης.
«Χαμογέλα, κορίτσι μου» έλεγε ο παπάς στη γυναίκα του κρατούμενου στην καταρρακτή. «Ο άντρας σου δεν θα πεθάνει. Δεν θα μείνεις χήρα».
Η κοπέλα ήταν σιωπηλή, λες και πάλευε με σκέψεις που πλημμύριζαν αργά και βασανιστικά το μυαλό της.
«Ωραία» είπε στο τέλος με ηρεμία. «Και πότε θα βγει;»
«Πότε θα βγει…! Είσαι τρελή; Ποτέ. Πρέπει να ευχαριστεί την τύχη του που γλύτωσε. Θα πάει στην Αφρική, είναι νέος και δυνατός, μπορεί να ζήσει άλλα είκοσι χρόνια».
Η γυναίκα έκλαψε για πρώτη φορά με όλη της την ψυχή· τα δάκρυά της όμως δεν ήταν δάκρυα λύπης, αλλά απελπισίας, οργής.
«Ηρέμησε, κορίτσι μου» έλεγε ο παπάς ενοχλημένος. «Μην βάζεις σε πειρασμό τον Κύριο. Του χάρισαν τη ζωή, το καταλαβαίνεις; Δεν τον βαραίνει πια η θανατική καταδίκη... Τι άλλο θες;»
Η εύσωμη κοπέλα συγκράτησε τα δάκρυά της. Τα μάτια της έλαμψαν με μια έκφραση μίσους.
«Εντάξει, δεν θα πεθάνει... Χαίρομαι. Εκείνος θα σωθεί, εγώ όμως...;»
Και μετά από παρατεταμένη σιωπή, πρόσθεσε ανάμεσα από βογγητά που έκαναν το μελαχρινό και φλογερό της δέρμα, το οποίο ανέδιδε μια άγρια μυρωδιά, να τρέμει:
«Ο μόνος καταδικασμένος εδώ είμαι εγώ».

• 
  

pablito

1969

moebius

picasso machado

ΓΚΙΜΠΣΟΝ ΙΣΠΑΝΙΣΤΗΣ

ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΔΥΟ ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΡΚΑ Ο ΓΚΙΜΠΣΟΝ ΕΓΡΑΨΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΤΑΛΙ ΠΟΥ ΕΞΗΓΕΙ ΠΙΟΙ ΗΤΑΝ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΟΥ ΕΞΩΘΗΣΑΝ ΤΟΝ ΚΑΛΙΤΕΧΝΗ ΣΤΟΝ ΦΡΑΝΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗΣ. I. Γκίμπσον μίλησε στους δημοσιογράφους για τη σχέση τού Λόρκα με την Ελλάδα. Αναφέρθηκε σε λησμονημένα ποιήματα και πεζά που ο Λόρκα έγραψε σε ηλικία 19-20 χρόνων και στα οποία εκφράζει μια αγωνία για τον τρόπο που ο καθολικισμός αντιμετωπίζει το σώμα και τη σεξουαλικότητα. O νεαρός Λόρκα εκφράζει ένα μίσος για τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης αλλά και μια βαθιά αγάπη για τον Χριστό. Για τον Λόρκα, ο Χριστός ήταν ο «θεός που είχε προδοθεί». «Στο σημείο αυτό ο Λόρκα συνάντησε την ελληνική μυθολογία», τόνισε ο I. Γκίμπσον. «H ελληνική μυθολογία ήταν μια απελευθέρωση για τον Λόρκα, και την ανακάλυψε μέσω της "Θεογονίας" του Ησίοδου». Κατά κάποιο τρόπο, ο Λόρκα συγχώνευσε την αγάπη του για τον Χριστό με την αρχαία ελληνική μυθολογία και αυτό φαίνεται καθαρά σε ένα ποίημα με τίτλο «H θρησκεία του μέλλοντος», το οποίο ο I. Γκίμπσον πρόκειται να διαβάσει απόψε. «Μέσω της ελληνικής μυθολογίας, αλλά και μέσω του ποιητή Ρουμπέν Νταρίο, ο οποίος ήταν Παραγουανός αλλά είχε ταυτιστεί με την Ισπανία, ο Λόρκα συνειδητοποίησε ότι είναι άνθρωπος της Μεσογείου και είχε σκοπό να ανακαλύψει τον πολιτισμό της. Δεν πρόλαβε». O I. Γκίμπσον τόνισε επίσης ότι όντας άνθρωπος του θεάτρου, ο Λόρκα είχε επηρεαστεί πολύ από τον Χορό της αρχαίας τραγωδίας. «O αρχαίος ελληνικός Χορός τον βοήθησε να γράψει τα δικά του θεατρικά έργα, ιδίως το "Γέρμα"», υπογράμμισε ο I. Γκίμπσον.

Επιπλέον, σε ένα άλλο νεανικό έργο, ο Λόρκα παρουσιάζει έναν φανταστικό διάλογο ανάμεσα στον Πλάτωνα και τη Σαπφώ με θέμα την ομοφυλοφιλία. Ηταν την εποχή που ο Λόρκα αναζητούσε εναγωνίως τη σεξουαλική του ταυτότητα, σε έναν τόπο βαθιά συντηρητικό, όπως ήταν τότε η Γρανάδα. «Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι το 1985 που κυκλοφόρησε η βιογραφία μου στην Ισπανία» σχολίασε ο I. Γκίμπσον, «ουδείς αναφερόταν στην ομοφυλοφιλία του Λόρκα για να μην αναστατωθούν οι οικείοι του. Ηταν φοβερό ταμπού».

Ο I. Γκίμπσον έχει περιγράψει συγκλονιστικά τη σκηνή της εκτέλεσης του Λόρκα, αναφέροντας ότι οι στρατιώτες λόγχισαν κι εξευτέλισαν το άψυχο κορμί του ακριβώς επειδή γνώριζαν τη σεξουαλική του ιδιαιτερότητα. Ηταν το τέλος ενός ποιητή που άφησε μεγάλο έργο και στίχους όπως: «Κανείς δεν κοιμάται στον κόσμο/στο πιο απομακρυσμένο κοιμητήρι ένας νεκρός/παραπονιέται πως έχει ένα ξερό τοπίο στο γόνατό του./Και το παιδί που θάψαν το πρωί/ χρειάστηκε να φέρουν τα σκυλιά /για να σωπάσεi

museo ramon gomez de la serna

conte duque foundation madrid

museo ramon gomez de la serna

conte duque cultural center madrid

museo ramon gomez de la serna

conte duque foundation madrid

ramon de la serna in madrid . .ghost town!

...ΟΠΩΣ Ο ΣΤΑΛΙΝ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΣΤΡΑΒΟΥΛΙΑΚΑΣ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΑΝ ΠΟΛΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΚΑΛΙΤΕΧΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΑΣΥΜΦΟΡΟΥΣ...ΕΤΣΙ ΚΑΙ Ο ΦΡΑΝΚΟ ΦΥΛΑΚΙΣΕ ΣΕ ΚΑΤ ΟΙΚΟΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ ΤΟΝ ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ ΚΑΙ ΕΞΩΡΗΣΕ ΤΟΝ ΡΑΜΟΝ ΓΟΜΕΘ ΝΤΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥΕΝΟΣ ΑΙΡΕΣ..ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΕΝΑΣ ΠΝΕΥΜΑΤΩΔΗΣ ΣΑΤΙΡΙΚΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΕ ΤΙΣ ΓΡΕΓΟΥΕΡΙΕΣ ΠΟΥ ΤΙΣ ΟΝΟΜΑΣΕ ΕΤΣΙ ΙΣΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΝΕΞΥΠΝΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ ΔΙΥΣΜΟ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΤΑΚΑ ΤΟΝ ΑΦΟΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΗΜΑΤΑΚΙ..ΑΥΤΟΣ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΕ ΤΗ ΡΗΣΗ ΤΟΥ ΟΥΝΑΜΟΥΝΟ ΟΤΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΕΡΩΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΑ ..ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΗΤΑΝ ΝΑ ΚΟΒΕΙ ΑΠΟ ΠΕΡΟΔΙΚΑ ΠΙΝΑΚΕΣ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΚΑΙ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΕΙ ΚΟΛΑΖ ΜΕ ΑΥΤΑ.ΚΑΠΟΤΕ ΤΟ ΕΙΧΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΥΤΟ-ΠΟΙΩΣ ΞΕΡΕΙ-ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΝΤΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ ΑΦΟΥ ΓΡΑΦΩ ΚΑΙ ΑΤΤΑΚΕΣ-.Η ΕΣΤΩ ΜΙΑ ΤΡΙΧΟΥΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΦΡΥΔΙ ΤΟΥ-.ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΕΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ ΤΟΥ ΝΤΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ ΠΟΥ ΤΟ ΦΙΛΟΤΕΧΝΗΣΕ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΥΒΙΣΤΗΣ ΝΤΙΕΓΚΟ ΡΙΜΠΕΡΑ..ΟΛΑ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΟΥ ΝΤΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΒΕΛΑΘΚΕΣ ΤΑ ΜΑΖΕΨΑΝ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΤΟΠΟΘΕΤΗΣΑΝ ΣΕ ΕΝΑΝ ΕΙΔΙΚΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΣΥΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΛΑΤΣΙΟ ΚΟΝΤΕ ΝΤΟΥΚΕ.....ΦΤΙΑΧΝΩΝΤΑΣ.....ΕΚΕΙ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΠΟΜΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΠΛΟΥΣΙΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΓΡΑΦΕΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΑΛΙΕ ΝΤΕ ΛΑΣ ΚΑΡΡΕΤΑΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΧΩΡΟΣ ΠΟΥ ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΟΥΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΟΤΕ Η ΜΑΔΡΙΤΗ.-ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΚΥΚΛΟ ΤΟΝ ΟΝΟΜΑΣΕ - -ΛΑΣ ΤΕΡΙΤΟΥΛΙΑΣ- -ΚΑΙ ΔΙΟΡΓΑΝΟΝΟΝΤΑΝ ΕΚΕΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΕΣ ΒΡΑΔΙΕΣ ΚΥΡΙΩΣ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ..ΗΤΑΝ ΧΩΡΟΣ ΑΒΑΝ ΓΚΑΡΝΤ ΚΑΙ ΚΑΠΟΤΕ ΕΓΙΝΕ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΠΙΚΑΣΣΟ.ΜΑΖΕΥΟΝΤΟΥΣΑΝ ΑΥΤΟΙ ΚΥΡΙΩΣ ΣΤΟ ΚΑΦΕ ΠΙΟΜΠΟ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΧΩΡos AVAN GARDE....

ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ

Κυνηγώντας ανεμόμυλους

don-quixote_1.jpg

Ο Δον Κιχώτης του Rob Davis είναι επιρρεπής στις γκάφες και στα λάθη. Δεν παύει ποτέ, όμως, να είναι συμπαθής και να ακολουθεί τα συναισθήματά του

10.05.2015, 20:14 | Ετικέτες: κόμικς

Συντάκτης:

Γιάννης Κουκουλάς

Ο Rob Davis, δημιουργός του Δον Κιχώτη σε κόμικς, μιλά στην «Εφ.Συν.»

Ενα κλασικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ο θρυλικός, ονειροπόλος και αδάμαστα ιδεολόγος, έστω και ημιπαράφρων, Δον Κιχώτης του Μιγκέλ ντε Θερβάντες, μεταφέρεται σε κόμικς από τον Βρετανό δημιουργό Rob Davis. Η έκδοση του βιβλίου στα ελληνικά από τις εκδόσεις Χαραμάδα (μτφρ.: Μαρία Χρίστου) συνοδεύεται από τη διπλή παρουσίαση του βιβλίου σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα το ερχόμενο διήμερο, παρουσία του δημιουργού του.

Αν και έχουν περάσει περισσότερα από 400 χρόνια από τότε που ο Μιγκέλ ντε Θερβάντες έγραψε τον Δον Κιχώτη, το έργο του παραμένει επίκαιρο, φρέσκο και συναρπαστικό όσο ελάχιστα στην ιστορία της λογοτεχνίας. Οι συνεχείς επανεκδόσεις και μεταφράσεις του σε όλο τον κόσμο, αλλά και οι αμέτρητες προσαρμογές και διασκευές του αποδεικνύουν τη δυναμική και τη διαχρονικότητά του.

Ο «ονειροπαρμένος», «αλαφροΐσκιωτος» και «ηρωικός» ευγενής από τη Μάντσα, με την αυτοσχέδια «ιπποτική» στολή του, το ψωραλέο άλογό του, Ροσινάντε, και τον πιστό ιπποκόμο του, Σάντσο Πάντσα, πασχίζει να σώσει τον κόσμο και να κατακτήσει την καρδιά της (φανταστικής;) Δουλτσινέας. Η υπέροχη ιστορία του Θερβάντες ενέπνευσε ζωγράφους όπως ο Πάμπλο Πικάσο και ο Σαλβαντόρ Νταλί, σκηνοθέτες όπως ο Ορσον Γουέλς και ο Τέρι Γκίλιαμ, έγινε όπερα, μπαλέτο, μιούζικαλ και μεταφέρθηκε επανειλημμένα σε κόμικς από πολλούς καλλιτέχνες.

Το πρόσφατο εγχείρημα του Rob Davis επαινέθηκε από τους κριτικούς για την επιτυχή απόδοση του κλίματος του Θερβάντες, το εύστοχο χιούμορ, την επιλογή των σκηνών και την τεράστια χρωματική παλέτα που αποδίδει ιδανικά τις ψυχικές μεταπτώσεις και τον ταραγμένο εσωτερικό κόσμο του «ερασιτέχνη» αλλά αλτρουιστή ιππότη.

Γιατί, όμως, ο Rob Davis επέλεξε να μεταφέρει σε κόμικς το συγκεκριμένο κλασικό έργο, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο; «Επιζητούσα μια μεγάλη πρόκληση και δεν υπάρχουν μεγαλύτερες από τον Δον Κιχώτη. Τα θέματά του είναι παγκόσμια, το χιούμορ του και ο ανθρωπισμός του είναι παγκόσμια. Πρόκειται για ένα βιβλίο που με συνάρπασε, με μπέρδεψε, με κέρδισε πολλές φορές ως αναγνώστη και τελικά με αγκάλιασε πρώτα ως αναγνώστη και στη συνέχεια ως δημιουργό. Ο Δον Κιχώτης έχει ξεπεράσει σε ζωή το αναγνωστικό κοινό του και θα συνεχίσει να το πράττει όσο διαβάζεται. Επιθυμία μου ήταν να αποκτήσουν την ευκαιρία να το διαβάσουν όσοι δεν το έχουν ήδη κάνει και να το δουν υπό νέα οπτική όσοι το έχουν ήδη διαβάσει. Το ότι ένα έργο τόσο σημαντικό δεν έχει διαβαστεί στο εύρος που θα έπρεπε είναι εγκληματικό. Στόχος μου ήταν να το ανανεώσω και να το φέρω πιο κοντά μας από το να παραμένει σκεπασμένο κάτω από τη σκόνη των 400 ετών και της ακαδημαϊκής επιβράβευσης», απαντά στην «Εφ.Συν.» ο δημιουργός του.

Εχει, όμως, θέση, έστω και ως λογοτεχνικό, φανταστικό πρόσωπο, σε μια κοινωνία σκληρότητας και πραγματισμού ένας ονειροπόλος όπως ο Δον Κιχώτης; Αν ζούσε σήμερα θα τον θεωρούσαμε τρελό, ρομαντικό παράφρονα ή ήρωα; «Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τα χρόνια του Θερβάντες. Κάθε άνθρωπος που ακολουθεί τα όνειρά του, που στηρίζεται στη φαντασία του και την ελεύθερη σκέψη του, αντί να συμμορφώνεται με τις καθημερινές συμβάσεις, θεωρείται απόβλητος, τρελός. Είναι σαν την απόφαση ζωής που παίρνουν όλοι οι καλλιτέχνες, και αυτό εξηγεί γιατί ο Δον Κιχώτης μας “μιλά”. Επίσης, όμως, αντιπροσωπεύει την εύθραυστη σχέση μας με την “πραγματικότητα”. Γιατί, τελικά, κάθε “πραγματικότητα” είναι στη φαντασία μας», επισημαίνει ο Rob Davis.

Με εντυπωσιακά πλάνα, άνισα πλαίσια, έντονα χρώματα και έξυπνους διαλόγους, ο Rob Davis σέβεται το πρωτότυπο έργο, αλλά καινοτομεί προσθέτοντας τις δικές του πινελιές |

Πώς μπορούν, όμως, τα κόμικς να αποδώσουν ένα τόσο πολυδαίδαλο λογοτεχνικό έργο που μιλά για τον ανθρώπινο ψυχισμό; Και γιατί χρειαζόταν ακόμη μία μεταφορά του σε κόμικς; Τι θεωρεί το δικό του έργο ο Rob Davis, μια «προσαρμογή» του έργου του Θερβάντες ή κάτι νέο; «Πιστεύω πως κάθε προσαρμογή αποτελεί μια ξεχωριστή ανάγνωση του έργου. Είναι, όμως, εξίσου σημαντικό για κάθε προσαρμογή να μεταφέρει την αίσθηση του πρωτοτύπου. Με ρωτούν συχνά αν ο Δον Κιχώτης μου είναι “πιστός”. Θα ήταν προδοσία του Θερβάντες από μέρους μου αν είχα αντιγράψει δουλοπρεπώς, λέξη προς λέξη, το βιβλίο του ή αν αντιμετώπιζα με τόσο δέος τη μεγαλειότητα του πρωτοτύπου ώστε να το θεωρήσω μνημείο προς προσκύνημα. Ηθελα να καταστήσω το βιβλίο ζωντανό για ένα νέο αναγνωστικό κοινό, και για να το πετύχω έπρεπε να φέρω νέα πράγματα εντός του. Δεν ήταν, όμως, αυτοσκοπός η αλλαγή. Ηθελα να κάνω την εμπειρία του αναγνώστη πλησιέστερη προς τις εμπειρίες που πιθανώς έχουν οι σύγχρονοι αναγνώστες. Τα κόμικς είναι το ιδανικό μέσο για τον Δον Κιχώτη επειδή το χιούμορ γίνεται αμέσως εμφανές. Σε μια τυχαία μετάφραση του πρωτοτύπου αυτό δεν συμβαίνει. Επίσης, η τέχνη των κόμικς μού επέτρεψε να υπογραμμίσω τόσες πολλές από τις εκπληκτικές, μεταμυθοπλαστικές ιδέες που προτείνει ο Θερβάντες. Για πολλούς, ο Δον Κιχώτης αποτελεί το πρώτο μυθιστόρημα, είναι επίσης το πρώτο μεταμοντέρνο μυθιστόρημα, 300 χρόνια πριν από τον μοντερνισμό. Κάποιοι βλέπουν την προσαρμογή μου και αναρωτιούνται αν αυτά που δείχνω περιλαμβάνονται στο πρωτότυπο. Αυτό συμβαίνει γιατί το πραγματικό εύρος του πρωτοτύπου είναι ένα μυστικό για πολλούς μοντέρνους αναγνώστες», ξεκαθαρίζει ο Rob Davis.

Η κίνηση των εκδόσεων Χαραμάδα του Νεκτάριου Λαμπρόπουλου να «φέρουν» τον Δον Κιχώτη του Rob Davis στο ελληνικό κοινό, παρά τη στενότητα και τις δυσκολίες της εποχής μας, κρίνεται τολμηρή αλλά και γενναία πράξη. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό βιβλίο που εικονοποιεί και «ξαναγράφει» στη γλώσσα των κόμικς ένα αριστούργημα με σεβασμό, αλλά δεν είναι αγκυλωμένη προσκόλληση στο πρωτότυπο. Το αποτέλεσμα είναι ένα νέο έργο, σπουδαίο και απολαυστικό. Που δεν επιδιώκει να υποκαταστήσει το πρωτότυπο αλλά να συνομιλήσει μαζί του παρά τη διαφορά 400 ετών. Το ότι μπορούν πράγματι να συνομιλούν τέτοια έργα αποδεικνύει και την αξία τους.

Ο δημιουργός

Ο Rob Davis γεννήθηκε στο Ντόρσετ της Μεγάλης Βρετανίας. Μετά τη δημιουργία του ψυχεδελικού κόμικς SLANG, από το 1989 ώς το 1991, εργάστηκε επαγγελματικά για τα δημοφιλή βρετανικά κλασικά κόμικς Roy of the Rovers και Judge Dredd. Απογοητευμένος από τον κόσμο των κόμικς που δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες του, χώρισε τις εικόνες από τις λέξεις κερδίζοντας τα προς το ζην ως εικονογράφος. συνεργαζόμενος με τον «Guardian», τα περιοδικά του BBC και τους εκδοτικούς οίκους Scholastic Books και Random House. Το 2005 επέστρεψε στα κόμικς, γράφοντας και σχεδιάζοντας cοmic strips για το Doctor Who Magazine, διαδικτυακά κόμικς και κόμικς για τον οίκο Solipsistic Pop. Υπήρξε εμπνευστής της ιδέας και, σε συνεργασία με τον Woodrow Phoenix, συντονιστής της υλοποίησης του Nelson, ενός βρετανικού συλλογικού graphic novel με τη συμμετοχή 54 καλλιτεχνών που βραβεύτηκε με το British Comics Award ενώ ήταν υποψήφιο για βραβείο Eisner. Εκτοτε διασκεύασε τον Δον Κιχώτη για τον οίκο SelfMadeHero, ακόμη δύο υποψηφιότητες για βραβεία Eisner, ενώ πρόσφατα ολοκλήρωσε το The Motherless Oven, επίσης προτεινόμενο για βραβείο Eisner.

Ο Δον Κιχώτης του Rob Davis, αν και αρχικά είχε εκδοθεί σε δύο τόμους, στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χαραμάδα σε έναν ενιαίο τόμο 300 έγχρωμων σελίδων |

Εκδηλώσεις

Την Κυριακή και τη Δευτέρα, ο Rob Davis θα βρίσκεται στην Ελλάδα για να παρουσιάσει τον Δον Κιχώτη του και να πάρει μέρος στο φεστιβάλ κόμικς The Comic Con της Θεσσαλονίκης και στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου. Το πρόγραμμά του έχει ως εξής:

Κυριακή, 2 μ.μ., βιβλιοπαρουσίαση στο θεματικό περίπτερο της Διεθνούς Εκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης με τη συμμετοχή του Rob Davis, του δημιουργού κόμικς Σπύρου Δερβενιώτη και της μεταφράστριας Μαρίας Χρίστου.

Κυριακή, 6.30 μ.μ., signing στο The Comic Con Festival, Προβλήτα Γ, Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Δευτέρα, 7.30 μ.μ., βιβλιοπαρουσίαση στο Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας (Μητροπόλεως 23 - Σύνταγμα) από τους Σπύρο Δερβενιώτη και Μαρία Χρίστου

comics@efsyn.gr

• ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ FB
• ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ TWITTER
• ΣΤΕΙΛΤΕ ΜΕ EMAIL
• ΕΚΤΥΠΩΣΤΕ

ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ

Εφημερίδα: οδηγίες χρήσης 09.05.2015

Του Σπύρου Δερβενιώτη

ΣΧΕΤΙΚΑ - ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ

• Αυτοσαρκασμός με χιούμορ(11:23)
• Μια εικόνα, 152 λέξεις (10:22)
• Αδέσποτα σκίτσα 09.05.2015(10:19)
• Η Μέρα της Κρίσης 09.05.2015(09:16)
• ΣΠΑΛΤΣ! 09.05.2015 (09:14)
• Ανατροπές στο Δημόσιο (12:52)
• Μια εικόνα, 148 λέξεις (11:51)
• Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2015(11:49)
• Η Θεσσαλονίκη υποδέχεται την ένατη τέχνη (11:41)
• Εφημερίδα: οδηγίες χρήσης 02.05.2015 (10:38)

ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ

Αυτοσαρκασμός με χιούμορ

Οι «Ιστορίες από το Κίτρινο Σπίτι» της Κατερίνας Σταμάτη είναι χιουμοριστικές, αυτοβιογραφικές σημειώσεις μιας καθημερινότητας που μπορεί να είναι ενδιαφέρουσα και φωτεινή ακόμα και στις πιο φαινομενικά ανιαρές και κουραστικές στιγμές της.

ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ

Μια εικόνα, 152 λέξεις

Λίγο πριν και αμέσως μετά την εκλογή του στον Λευκό Οίκο ο Μπαράκ Ομπάμα έγινε κεντρικός χαρακτήρας σε δεκάδες κόμικς.

ΚΑΡΕ ΚΑΡΕ

Αδέσποτα σκίτσα 09.05.2015

Του Τάσου Μαραγκού

ruiz picasso

cervantes

ΜΠΟΡΕΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΕΒΡΑΙΟΣ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΣΩΝΟΣ

cervantes

tassos

ΤΖΩΡΤΖ ΣΑΝΤΑΓΙΑΝΝΑ

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΩΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ
_

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΜΟΡΦΩΘΗΚΕ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΑΓΡΑΜΜΑΤΟ_

ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΥΝ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΣΥΜΦΩΝΕΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥΣ

DIEGO RIBERA PORTRAIT OF RAMON GOMEZ DE LA SERNA

pablo ruiz blasco

juan palencia

νεα εκδοση 2015 Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΕΘ ΓΚΑΛΝΤΟΣ

Η ΣΚΙΑ (ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ 19ος ΑΙΩΝΑΣ / ΣΕΙΡΑ) ΕπιθυμητόΑγαπημένο βιβλίοAγαπημένος Συγγραφέας Share on facebook Share on print Share on favorites More Sharing Services 0 Η ΣΚΙΑ PEREZ-GALDOS BENITO Τιμή Έκδοσης €11.72 Τιμή Πολιτείας €10.55 (-10%) Κερδίζετε €1.17 - Διευκρινίσεις σχετικά με τις τιμές διάθεσης βιβλίων - Άμεσα διαθέσιμο. Αποστέλλεται κατά κανόνα σε 2-4 εργάσιμες μέρες. Παρουσίαση Το 1985, σε μια από τις πιο σουρεαλιστικές δημιουργίες του Γούντι Άλεν, ο Τομ Μπέξτερ (Τζεφ Μπρίτζες), πρωταγωνιστής στην ταινία "Το πορφυρό ρόδο του Καΐρου" κατεβαίνει από την οθόνη για να παρηγορήσει την κακοποιημένη από το σύζυγό της Σεσίλια (Μία Φάροου). 115 χρόνια νωρίτερα, το 1870, στη νουβέλα "Η σκιά του Γκαλντός" ο μυθικός Πάρης βγαίνει από έναν πίνακα που κρέμεται στο σαλόνι του ιδιόρρυθμου δόκτορα Ανσέλμο για να του σπείρει αμφιβολίες για τη σύζυγό του. Ο αποδιοργανωμένος δόκτωρ θα εξιστορήσει την εξωφρενική περιπέτειά του σ' έναν ακροατή που ψάχνει λογικές εξηγήσεις. Ένα αριστουργηματικό λογοτεχνικό -ή και πρώιμα ψυχαναλυτικό- δοκίμιο για την ερωτική ζήλια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) Περιεχόμενα Σημείωμα του εκδότη Benito Perez Galdos Η σκιά Ο δόκτωρ Ανσέλμο Η εμμονή Αλέξανδρος Σημειώσεις ΕΠΙΜΕΤΡΟ Κώστας Κοσμίδης Ο μακρύς δρόμος του ισπανικού μυθιστορήματος προς το Ρεαλισμό. Από το ρομαντικό μυθιστόρημα στο ρεαλιστικό μυθιστόρημα με θέση Βιογραφικά στοιχεία για το συγγραφέα Λεπτομέρειες Ξενόγλωσσος τίτλος LA SOMBRA ISBN13 9789602105955 Εκδότης ΟΔΥΣΣΕΑΣ Σειρά ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ 19ος ΑΙΩΝΑΣ Χρονολογία Έκδοσης Δεκέμβριος 2014 Αριθμός σελίδων 160 Διαστάσεις 21x14 Πρόλογος ΧΑΤΖΗΑΝΔΡΕΟΥ ΑΝΤΙΓΟΝΗ Μετάφραση ΣΑΜΠΕΘΑΙ ΝΤΙΝΑ Συγγραφέας/Δημιουργός (Ελληνικά) ΠΕΡΕΘ-ΓΑΛΔΟΣ ΜΠΕΝΙΤΟ Κωδικός Πολιτείας 3070-0556 Θέμα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ/arrowΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ/arrowΙΣΠΑΝΙΑarrow

ruiz

blasco

before giernica koutarelli

picasso

ΣΑΒΑΤΕΡ=ΖΩΗΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Δεν θα ήμαστε αυτό που είμαστε χωρίς τους άλλους, αλλά μας κοστίζει να είμαστε μαζί με τους άλλους! H κοινωνική συμβίωση δεν είναι ποτέ ανώδυνη. Γιατί; Ισως γιατί ακριβώς είναι για μας πολύ σημαντική, γιατί ελπίζουμε σ' αυτήν ή γιατί τη φοβόμαστε υπερβολικά, γιατί μας ενοχλεί το ότι μας είναι τόσο αναγκαία. Για μια πολύ μικρή περίοδο χρόνου, κάθε ανθρώπινο ον πιστεύει πως είναι Θεός ή τουλάχιστον ο βασιλιάς ενός οικείου μικροσκοπικού σύμπαντος: η μητρική αγκαλιά είναι πάντα εκεί για να κορέσει την πείνα μας (τις πιο πολλές φορές με τη βοήθεια ενός μπιμπερό), χέρια γεμάτα τρυφερότητα σπεύδουν για να σκουπίσουν τα δάκρυά μας, να μας δροσίσουν ή να μας ζεστάνουν, να μας κρατήσουν συντροφιά. Μιλάω για τους τυχερούς, γιατί υπάρχουν παιδιά που μια άκαρδη μοίρα τούς αρνείται αυτό τον πρώτο παράδεισο απατηλής παντοδυναμίας. Ωστόσο, ακόμα και στις πιο ευτυχισμένες περιπτώσεις, το βασίλειό μας έχει γρήγορο τέλος. Πολύ σύντομα καταλαβαίνουμε ότι αυτά τα όντα, από τα οποία τόσο εξαρτιόμαστε, έχουν δική τους θέληση, που δεν υπακούει πάντοτε στη δική μας. Μια μέρα κλαίμε, αλλά η μάνα μας αργεί να έρθει. Αυτό μας προετοιμάζει, θέλοντας και μη, και μας προαναγγέλλει μιαν άλλη μέρα, πιο μακρινή: τη μέρα που θα κλαίμε, αλλά η μάνα μας δεν θα ξανάρθει πια.

- Στη Γαλλία, ένα από τα εκπαιδευτικά θέματα που προκάλεσαν έντονο δημόσιο διάλογο είναι η κατάργηση των θρησκευτικών συμβόλων στα δημόσια σχολεία. Οι μουσουλμάνοι ισχυρίζονται ότι το μέτρο βάλλει κυρίως κατά της ισλαμικής μαντίλας. Τι γνώμη έχετε;

- Πολύ χειρότερο απ' ό,τι το ζήτημα των κοριτσιών που φορούν ισλαμική μαντίλα στη Γαλλία είναι ότι στην Ισπανία υπάρχει υποχρεωτική διδασκαλία των Θρησκευτικών, όπου η θρησκεία δεν διδάσκεται με επιστημονικό τρόπο, δεν γίνεται συγκριτική μελέτη των θρησκειών, αλλά ορισμένοι καθηγητές, επιλεγμένοι από τους επισκόπους και τους οποίους πληρώνει το κράτος, διδάσκουν Θρησκευτικά. Χρειάζεται, νομίζω, να «αποδραματοποιήσουμε» τις θρησκείες όσο γίνεται περισσότερο. Να απαλείψουμε τη ζοφερή τους πλευρά που οδηγεί σε συγκρούσεις. Αν μετατρέψουμε την ισλαμική μαντίλα σε κάτι το φοβερό, προσδίδουμε πιθανότατα ακόμη πιο δραματικό χαρακτήρα στη θρησκεία. Είναι γεγονός ότι το φανατικό Ισλάμ θέτει περιορισμούς που δεν συνάδουν με το σημερινό κοσμικό κράτος. Σε γενικές γραμμές, αυτό που πρέπει να υπερασπιστούμε είναι ότι οι νόμοι του κράτους είναι πάντα πάνω από οποιονδήποτε θρησκευτικό νόμο.

Ο Μιγέλ ντε Ουναμούνο, ο μεγάλος Ισπανός στοχαστής, έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Το τραγικό νόημα της ζωής». Εγώ, αντιθέτως, έβλεπα πάντα τη ζωή από την κωμική της πλευρά. Οταν συνάντησα, ύστερα από χρόνια, ένα φίλο που ήμαστε μαζί στη φυλακή, την εποχή της δικτατορίας του Φράνκο, μου είπε ότι το μόνο που θυμόταν από τότε ήταν το πώς έκανα τους συγκρατούμενούς μου να γελούν. Είναι ο μεγαλύτερος έπαινος που εισέπραξα ποτέ. Θαύμαζα πάντα τους στοχαστές που πραγματεύονταν τα ζητήματα με χιούμορ, εμβαθύνοντας ταυτόχρονα στην ουσία των πραγμάτων. Οπως ο Βολταίρος, για παράδειγμα, που ερμήνευσε και εκλαΐκευσε τόσες σπουδαίες ιδέες. Σκεφτείτε ότι επινόησε την ιστορία με τον Νεύτωνα και το μήλο για να εξηγήσει τη θεωρία της βαρύτητας.ΠΟΛΟΙ ΥΠΟΤΑΣΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΝ ΑΥΤ ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΕΙ ΤΗΝ ΑΥΡΙΑΝΗ ΤΟΥΣΖΩΗ ΑΠΛΑ ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΕΠΤΩΝΤΑΙ ΕΝΑ ΜΕΛΟΝ ΤΟΣΟ ΑΒΕΒΑΙΟ.

Η «Αναπηρία» κατά τον Φερνάντο Σαβάτερ

Σύμφωνα με την ανάλυση που προτείνει ο Φερνάντο Σαβάτερ, υπάρχουν διάφορες κατηγορίες αναπήρων.

Οι διανοητικά ανάπηροι είναι εκείνοι που νομίζουν ότι δεν έχουν αρκετό μυαλό ( ή φοβούνται μήπως τους τελειώσει αν το χρησιμοποιήσουν), γι αυτό ρωτούν τον άλλον: «πώς είμαι; Τι να κάνω; Από πού να πάω;» και όταν πρέπει να πάρουν μια απόφαση, ρωτάνε διάφορους: «Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;» πριν προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια, οργανώνουν μια ομάδα συμβούλων που σκέφτονται αντί γι αυτούς. Επειδή πραγματικά πιστεύουν ότι δεν μπορούν οι ίδιοι να σκεφτούν, αποθέτουν την ικανότητά τους για σκέψη στους άλλους – πράγμα αρκετά ανησυχητικό. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι ότι, καμιά φορά, αυτά τα άτομα τα συγχέουμε με ανθρώπους αληθινά ευαίσθητους και αξιαγάπητους, και μπορεί να καταφέρουν, μέσα από διάφορες συμπτώσεις, να είναι πολύ δημοφιλή. ( ίσως εδώ χρειάζεται μία μόνο προειδοποίηση: Μην τους ψηφίσετε ποτέ!!!)

Οι συναισθηματικά ανάπηροι είναι εκείνοι που εξαρτώνται διαρκώς από την επιβεβαίωση ότι κάποιος τους θέλει, τους αγαπάει, ότι είναι ωραίοι, ότι είναι καλοί.

Συνήθως, πρωταγωνιστούν σε διαλόγους όπως αυτός:

«Μ΄ αγαπάς;»

«Ναι σ΄αγαπώ…»

«Σε πείραξε;»

«Ποιο πράγμα;»

«Που σε ρώτησα.»

«Όχι, γιατί να με πειράξει;»

«Καλά….Εξακολουθείς, δηλαδή, να μ΄αγαπάς;»

Ο συναισθηματικά ανάπηρος βρίσκεται μονίμως σε αναζήτηση κάποιου που τα του επαναλαμβάνει ότι ποτέ, μα ποτέ, δεν πρόκειται να πάψει να τον αγαπάει. Όλοι επιθυμούμε να μας αγαπάει αυτός που αγαπάμε, αλλά είναι τελείως διαφορετικό να ζει κανείς για την επιβεβαίωση.

Οι άντρες, έχουν μεγαλύτερη τάση προς τη συναισθηματική αναπηρία απ’ ό,τι οι γυναίκες. Οι γυναίκες έχουν την τάση να εμφανίζουν αναπηρία περισσότερο σε θέματα πρακτικά παρά συναισθηματικά.

Ας πάρουμε για παράδειγμα χίλια χωρισμένα ζευγάρια τρεις μήνες μετά το χωρισμό τους κι ας παρατηρήσουμε την εξέλιξή τους. Το 95% των ανδρών είναι ήδη με άλλη γυναίκα, συζούν ή είναι έτοιμοι να συζήσουν. Στη συζήτηση μαζί μας, λένε: «Δεν άντεχα να γυρνάω σπίτι και να βρίσκω τα φώτα σβηστά και να μην υπάρχει κανένας να με περιμένει. Δεν μπορούσα να περνάω τα σαββατοκύριακα μόνος μου».

Οι γυναίκες σε ποσοστό 99%, εξακολουθούν να ζουν μόνες τους ή με τα παιδιά τους. Μιλάμε μαζί τους και μας λένε: «Αφού αποφάσισα τι έπρεπε να κάνω για να βάλω τα πράγματα στη θέση τους και να τακτοποιήσω το οικονομικό ζήτημα…….γιατί να θέλω έναν άντρα στο σπίτι; Για να μου λέει ¨φέρε μου τις παντόφλες αγάπη μου;¨ Να μου λείπει».

Οι γυναίκες μπορεί να έχουν βρει, μπορεί και να μην έχουν βρει ακόμη σύντροφο, εύχονται, όμως νοσταλγούν, θέλουν να βρουν κάποιον και να μοιραστούν μαζί του πράγματα. Ωστόσο, πολύ δύσκολα θα δεχτούν τον οποιονδήποτε απλώς και μόνο για να μη νιώθουν την απελπισία των «σβηστών φώτων». Αυτό, είναι ανδρικό χαρακτηριστικό.

Και τέλος……..

Οι ηθικά ανάπηροι, χωρίς αμφιβολία οι πιο επικίνδυνοι απ’ όλους. Είναι αυτοί που χρειάζονται διαρκώς την επιδοκιμασία των άλλων για να πάρουν μια απόφαση. Ο ηθικά ανάπηρος είναι εκείνος που έχει ανάγκη τον άλλον για να του πει αν ό,τι κάνει είναι καλό ή κακό. Εκείνος που διαρκώς αμφιταλαντεύεται, καθώς αναρωτιέται αν αυτό που θέλει να κάνει ταιριάζει ή δεν ταιριάζει, είναι ή δεν είναι αυτό που θα έκανε και ο δίπλα ή ο περισσότερος κόσμος. Είναι αυτοί που φτάνουν στην υπερβολή κάνοντας σφυγμομετρήσεις για το αν πρέπει ν’ αλλάξουν αυτοκίνητο, αν τους συμφέρει ν’ αγοράσουν καινούργιο σπίτι, αν είναι η κατάλληλη στιγμή για να κάνουν παιδί.

Γίνονται ενοχλητικοί και είναι πολύ δύσκολο να τους αποφύγεις. Μπορείς να δοκιμάσεις να μην απαντήσεις όταν, για παράδειγμα, σε ρωτάνε πώς πρέπει να διπλώσουν το χαρτί υγείας. Νομίζω, πάντως, ότι το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς είναι……να φύγει τρέχοντας.

Όταν κάποιο απ’ αυτά τα μοντέλα εξάρτησης γίνεται οξύτερο και συγκεντρώνεται σε ένα μόνο άτομο του περιβάλλοντος, το άτομο αυτό φτάνει να πιστεύει ειλικρινά ότι δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς τον άλλον. Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη του, που αρχίζει να εξαρτά κάθε συμπεριφορά απ’ αυτόν τον παθολογικό δεσμό, τον οποίο αισθάνεται ταυτόχρονα σαν σωτηρία και σαν μαρτύριο. Ό,τι κι αν κάνει το εμπνέεται, το κατευθύνει, το αφιερώνει, το δημιουργεί προκειμένου να ευχαριστήσει, να εξοργίσει, να ελκύσει, να επιβραβεύσει ή να τιμωρήσει εκείνον από τον οποίο εξαρτάται.

Αυτός ο τύπος αναπήρων, είναι τα άτομα που η σύγχρονη ψυχολογία ονομάζει ΣΥΝεξαρτημένα.

Η συνεξάρτηση είναι ο υπερθετικός βαθμός της παθολογικής εξάρτησης. Η τρυφερή υπερεκτίμηση κρύβει πίσω της την εξάρτηση, και η εξαρτημένη συμπεριφορά κολλάει πάνω στην προσωπικότητα όπως η ιδέα ότι: «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα».

Το επιχείρημα είναι πάντοτε: «……..Μα αν αγαπάω κάποιον και τον αγαπάω ολόψυχα, δεν είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν;» και η δική μου απάντηση είναι: «Όχι, και βέβαια όχι».

Η αλήθεια είναι πως μπορώ πάντοτε να ζήσω χωρίς τον άλλον και είναι δύο πάντοτε αυτοί που πρέπει να το γνωρίζουν: ΕΓΩ και Ο ΑΛΛΟΣ.

Ελευθερία είναι να μπορείς να λες "ναι" ή "όχι". Ελευθερία είναι να αποφασίζεις, αλλά επίσης -μην το ξεχνάς- να συνειδητοποιείς ότι αποφασίζεις. Αυτό είναι το άκρως αντίθετο από το να παρασύρεσαι, όπως καταλαβαίνεις. Για να ξέρεις αν κάτι είναι πράγματι σωστό ή όχι, θα πρέπει μόνος σου να εξετάσεις σε βάθος αυτό που κάνεις. Η ελευθερία της επιλογής είναι αποκλειστικά δική σου, πράγμα που σημαίνει ότι κανείς δεν μπορεί να σε απαλλάξει από το να επιλέγεις και να ψάχνεις μόνος σου. Κάποια στιγμή πρέπει να ενηλικιωθείς, δηλαδή να γίνεις ικανός να ανακαλύψεις τη δική σου ζωή και όχι απλώς να ζεις αυτή που άλλοι έχουν επινοήσει για σένα. Φυσικά, εφόσον δεν ζούμε μόνοι μας, δεν μπορούμε να τα καθορίσουμε όλα εμείς στη ζωή μας, πολλά πράγματα μας επιβάλλονται είτε το θέλουμε είτε όχι.

Απο το βιβλίο του Jorge Bucay - Να βλέπεις στον έρωτα

ΣΑΒΑΤΕΡ [[ΠΕΡΙ ΧΑΡΑΣ]]

«Οταν ήμουν 15 χρόνων, ένας καθηγητής μού έθεσε την εξής ερώτηση: "Τι επιθυμούν οι άνθρωποι;". Απάντησα: "Να είναι ευτυχισμένοι", και πράγματι μέχρι σήμερα δεν έχω αλλάξει γνώμη. Πάντα αγωνιζόμουν ενάντια στην έννοια της θυσίας, που στην Ισπανία συνδεόταν αυτόματα με αυτήν της ζωής, εναντίον της αποδοχής του πόνου στη ζωή που επέβαλλε η θρησκεία. Αυτή την άποψη παραδόξως μοιράζονταν τόσο οι παπάδες όσο και οι μαρξιστές, οι οποίοι περιφρονούσαν το γέλιο, τη διασκέδαση και την αγάπη για τη ζωή. Πολύ νέος έμαθα πως η χαρά έχει πάντα κάτι το ανατρεπτικό».

ταυτοσημιες ΣΑΒΑΤΕΡ με ΤΣΟΜΣΚΙ

Η δύναμη του λόγου

Από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα ομιλίας του ισπανού φιλοσόφου Φερνάντο Σαβατέρ στο «Φόρουμ του βιβλίου», που οργανώθηκε τον Νοέμβριο του 2008 στο Κάλιαρι.

Η Έμιλι Ντίκινσον γράφει: «Δεν γνωρίζω τίποτα στον κόσμο που να έχει τόση δύναμη όση η λέξη. Μερικές φορές γράφω μία και την κοιτάζω μέχρις ότου αρχίσει να λάμπει». Συχνά με ρωτούν αν η Εμιλι Ντίκινσον, μια συνεσταλμένη ποιήτρια του 19ου αιώνα, ενός αιώνα οπτιμισμού και ακλόνητης πίστης στην πρόοδο (αν και αυτή δεν ήταν βέβαια μια αγωνίστρια), θα σκεφτόταν το ίδιο στον σημερινό κόσμο, έναν κόσμο φόβου. Φόβου για την τύχη της οικονομίας, για την απειλή στην επιβίωση της ανθρωπότητας, για την τρομοκρατία, τον πόλεμο, την εγκληματικότητα. Σε αυτό το ερώτημα εγώ απαντάω: ναι. Για έναν απλό λόγο: το σύμπαν μας έχει θεμελιωθεί από τον λόγο.

Η μυθολογική μας παράδοση λέει ότι «Εν αρχή ην ο Λόγος». Στην αρχή είναι τα λόγια αυτά που γεννούν τα πράγματα. Το ίδιο ισχύει σε μεγάλο βαθμό στη ζωή μας, στην καθημερινότητά μας. Είμαστε συμβολικά όντα, δηλαδή υποταγμένα σε ένα δεσμό λέξεων.

Ο Αριστοτέλης, όταν υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος είναι από τη φύση του πολιτικό ζώο, κάτοχος πολιτικής γνώσης, μια ύπαρξη που ζει σε συντροφιά με τους άλλους, το κάνει βασιζόμενος στο γεγονός ότι εμείς οι άνθρωποι μιλάμε, χρησιμοποιούμε μια γλώσσα -την οποία δεν την έχουμε επινοήσει, αλλά την έχουμε βρει ήδη δεδομένη- και ότι αυτή η γλώσσα δίνει μορφή στη σκέψη μας, στις επιθυμίες μας.

Ακόμα και ο αναχωρητής ή εκείνος που αποσύρεται στη μοναξιά του βουνού, μιλάει με τον εαυτό του και με το Θεό με μια γλώσσα που δεν έχει επινοήσει, αλλά την έχει βρει έτοιμη για χρήση. Αυτή η γλώσσα δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κοινωνία που ζει μέσα στον καθένα από μας. Ιδού γιατί αυτό που μας συγκροτεί ως πολιτικά, κοινωνικά και ανθρώπινα όντα και μας καθιστά μέρος του ανθρώπινου γένους είναι η ικανότητά μας να μιλάμε και κυρίως να κατανοούμε το νόημα του γλωσσικού συμβόλου, ενός κόσμου λέξεων.

Οι λέξεις αλλάζουν, όπως αλλάζουν και τα μέσα επικοινωνίας με τα οποία αυτές μεταβιβάζονται από το ένα μέρος στο άλλο, αλλά ο κεντρικός τους ρόλος παραμένει αναλλοίωτος. Χρησιμεύουν για να εκφράζουν τα πάντα: τα συναισθήματα, τα όνειρα και τα σχέδια για το μέλλον, την ορθολογική σκέψη καθώς και τα τρελά πάθη.

Όταν λέω αυτά τα πράγματα, μιλώντας σαν γέρος λόγιος, μου αντιτείνουν ότι σήμερα οι λέξεις υποκαθίστανται συχνά από άλλες, πιο ισχυρές μορφές επικοινωνίας: εικόνες, κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες. Υπάρχει μάλιστα ένα είδος ουτοπικού αφορισμού, που επαναλαμβάνεται συνεχώς, σύμφωνα με τον οποίο μια εικόνα αξίζει περισσότερο από χίλιες λέξεις. Δεν συμφωνώ και δεν είναι αληθινό. Μια εικόνα χωρίς λέξεις δεν αξίζει τίποτα. Αναφέρω ένα παράδειγμα: η φωτογραφία ενός πτώματος σε ένα χωράφι πάνω σε ένα λόφο μπορεί να αντιστοιχεί σε εκείνη του θύματος ενός εγκλήματος, ενός πολέμου, ενός ατυχήματος. Αλλά αυτό το πτώμα μπορεί να είναι και το πτώμα ενός εκτελεσμένου δικτάτορα. Τα συμφραζόμενα θα είναι εκείνα που θα καταστήσουν κατανοητή την εικόνα: τρομερή, αξιοθαύμαστη, θλιβερή.

Προσοχή όμως! Οι λέξεις και οι εικόνες μπορεί να είναι απατηλές. Ένας λόγος παραπάνω για να πούμε ότι μια απομονωμένη εικόνα δεν έχει ποτέ αρκετή δύναμη. Αληθεύει όμως το αντίθετο: οι λέξεις αφαιρούν τη δύναμη των εικόνων.

Αληθεύει επίσης ότι σήμερα οι λέξεις φτάνουν σε μας μέσα από ασυνήθιστα μέσα. Στην αρχή και για πολλούς αιώνες οι λέξεις ήταν αποκλειστικά προφορικές. Στη συνέχεια μετατράπηκαν σε γραπτές λέξεις, με σκοπό να προσδιοριστούν οι νόμοι και οι κανόνες συμπεριφοράς. Μόνον αργότερα θα αρχίσουν να τυπώνονται και να αποδίδονται, ενώ σήμερα φτάνουν σε μας από την οθόνη του υπολογιστή και μέσα από μηνύματα κάθε τύπου. Ωστόσο, επιμένω: η δύναμη των λέξεων συνεχίζει να είναι η ίδια.

Πώς γίνεται αυτό; Επειδή όσο ισχυρή και να είναι η επίδραση των εικόνων, πρόκειται μόνον για μια υπνωτιστική επίδραση. Για να μας κάνει να συλλογιστούμε ή να αναπτύξουμε κριτικό πνεύμα, μια εικόνα δεν είναι αρκετή, ενώ ο λόγος είναι πάντοτε.

Αφού έπλεξα αυτό το εγκώμιο στο λόγο, θα ήθελα να προειδοποιήσω τον αναγνώστη: υπάρχει ένας εθισμός στις λέξεις. Υπάρχουν οι λέξεις που καταλήγουν να χάνουν τη λαμπρή τους όψη και που δεν λάμπουν πλέον, αντίθετα με την εικόνα που έδινε η Εμιλι Ντίκινσον. Μερικές λέξεις, εξαιτίας του ότι επαναλαμβάνονται ή πέφτουν στο κενό, χάνουν το νόημά τους.

Εχω στο νου μου εκφράσεις όπως «δημοκρατία», «ελευθερία» ή ακόμη και εκείνες τις ερωτικές, όπως το «σ' αγαπώ». Τις έχουμε ακούσει πάρα πολλές φορές, έχουμε δει την πραγματικότητα να τις διαψεύδει και επομένως καταλήγουμε να δυσπιστούμε γι' αυτές. Οι λόγοι των πολιτικών, για παράδειγμα, είναι συνήθως γεμάτοι με αυτές τις λέξεις και λένε όλο και λιγότερα ή τίποτα. Ιδού γιατί το να εμφυσήσει νέα ζωή στις λέξεις είναι ένα από τα πιο σημαντικά καθήκοντα της λογοτεχνίας.

Οι μεγάλοι συγγραφείς είναι εκείνοι που κατορθώνουν να δώσουν στις λέξεις κοινής χρήσης -όχι σε εκείνες τις παράξενες ή ασυνήθιστες- μια νέα ζωή, μια νέα δύναμη (...).*

μιλώντας στό γιό μού γιά ηθική & ελευθερία

»Παρ’ όλο που δεν μπορούμε να επιλέγουμε αυτό που μας συμβαίνει, μπορούμε αντιθέτως να επιλέξουμε να εναντιωθούμε σε αυτό που μας συμβαίνει»

γράφει ο Φερνάντο Σαβατέρ * στο βιβλίο του
»Μιλώντας στο γιο μου για την Ηθική και την Ελευθερία» **

«Ελευθερία; Μα για ποια ελευθερία μου μιλάς;
Πώς γίνεται να είμαστε ελεύθεροι, όταν μας πιπιλίζουν το μυαλό από την τηλεόραση, όταν οι κυβερνήτες μας εξαπατούν και μας χειραγωγούν, όταν οι τρομοκράτες μας απειλούν, όταν τα ναρκωτικά μας κάνουν σκλάβους και όταν επιπλέον μου λείπουν τα χρήματα για να αγοράσω μια μηχανή που θέλω; Αν προσέξεις λιγάκι, θα δεις ότι αυτοί που μιλάνε έτσι μοιάζει να παραπονιούνται αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ ικανοποιημένοι γνωρίζοντας ότι δεν είναι ελεύθεροι. Στο βάθος σκέφτονται: «Ουφ! Μεγάλο βάρος βγάλαμε από πάνω μας!
Καθώς δεν είμαστε ελεύθεροι, δεν μπορούμε να φταίμε για τίποτε απ’ ό,τι μας συμβαίνει…».

Για να συνεχίσει λίγο παρακάτω:

»Η ηθική δεν είναι τίποτα άλλο από τη λογική προσπάθεια να εξακριβώσεις πώς θα ζήσεις καλύτερα
και Υπευθυνότητα , είναι να ξέρω ότι κάθε πράξη μου με δομεί, με καθορίζει, με ανακαλύπτει.

Επιλέγοντας αυτό που θέλω να κάνω, μεταμορφώνομαι σιγά σιγά. […}

Ενας διανοούμενος πρέπει να διευκολύνει τον στοχασμό, τα σλόγκαν δεν τον διευκολύνουν.
Ο διανοούμενος οφείλει να εκφράζεται με σαφήνεια, να προσφέρει επιχειρήματα και όχι να πετάει συνθήματα.
Πάντα πίστευα ότι πρέπει να φερόμαστε στους ανθρώπους σαν να ήταν έξυπνοι προκειμένου να γίνουν.

Ο συγγραφέας του «Μιλώντας στο γιο μου για την ηθική και την ελευθερία» επιστρέφει με το νέο του βιβλίο.

Πώς μπορούμε να μάθουμε τι σκέφτονται οι νέοι; Ρωτώντας τους. Απάντηση φαινομενικά απλή, που κρύβει όμως μια μεγάλη δυσκολία. Γιατί χρειάζεται να ξέρει κανείς να ρωτάει, χρειάζεται να ξέρει να μπαίνει στη θέση των νέων, να κερδίζει την εμπιστοσύνη τους. Να ακούει και συγχρόνως να συμβουλεύει, να εκφέρει γνώμη, να παίρνει θέση…

Η «Ηθική της ανάγκης» μας προειδοποιεί για τις ανησυχίες αυτών που σύντομα θα κληρονομήσουν τις ευθύνες του κόσμου του αύριο. Ο μεγάλος Ισπανός φιλόσοφος και συγγραφέας του «Μιλώντας στο γιο μου για την ηθική και την ελευθερία» ξαναπιάνει το νήμα του διαλόγου του με τους νέους για όλα τα μεγάλα και καινούρια ηθικά ζητήματα που τους απασχολούν: τη διαφθορά, τις νέες τεχνολογίες, το διαδίκτυο και τα παράνομα κατεβάσματα, τις καταχρήσεις εξουσίας, τις αντιφάσεις του καπιταλισμού, τη δύναμη και την αδυναμία της δημοκρατίας, το κίνημα 15-Μ, αλλά και την ομορφιά, τον θάνατο, την αλληλεγγύη…

Γεννημένος το 1947, ο Φερνάντο Σαβατέρ θεωρείται σήμερα ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς στοχαστές. Είναι καθηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης. Το έργο του ευρύ, περιλαμβάνει φιλοσοφικά, λογοτεχνικά και πολιτικά δοκίμια, αφηγήματα και θεατρικά έργα.

Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του «Μιλώντας στο γιο μου για την ηθική και την ελευθερία» (2009) και «Μιλώντας στον γιο μου για την πολιτική και τη δημοκρατία» (2010), που έχουν μεταφραστεί με μεγάλη επιτυχία σε περισσότερες από 25 γλώσσες.

Μποζανίνου Τάνια

ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΣΑΒΑΤΕΡ "Ο εθνικισμός αποβλακώνει"

Ο μεγαλύτερος εν ζωή φιλόσοφος της Ισπανίας δηλώνει μιλώντας στο «Βήμα» πολέμιος των απαγορεύσεων, ιδίως όσων γίνονται για το καλό μας

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 19/09/2010 06:45

3

emailεκτύπωση

ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ «Ζαν-Πολ Σαρτρ της Ισπανίας» και τον παρομοιάζουν με τον συγγραφέα Σάλμαν Ρούσντι. Για το πρώτο «ευθύνεται» το ότι
θεωρείται ο μεγαλύτερος εν ζωή φιλόσοφος της Ισπανίας- αν και ο ίδιος προτιμά τον τίτλο του καθηγητή πανεπιστημίου-, ενώ για το δεύτερο ευθύνεται η ΕΤΑ. Βάσκος την καταγωγή, ο Φερνάντο Σαβατέρ είναι σταρ των μέσων ενημέρωσης
και ορκισμένος πολέμιος όλων των εθνικισμών, μαζί και του βασκικού. «Ο εθνικισμός αποβλακώνει» μας λέει χωρίς περιστροφές. Δηλώνει επίσης κατά των απαγορεύσεων, ιδίως όσων γίνονται για το καλό μας.

Το τίμημά του να καταδικάζει απερίφραστα την ΕΤΑ (την αποκαλεί «τρομοκρατική οργάνωση με μια επίφαση αγώνα υπέρ της ανεξαρτησίας» ) είναι ότι κυκλοφορεί με σωματοφύλακες. Στην τηλεφωνική μας συνομιλία από τη Μαδρίτη προσπάθησε να το υποβαθμίσει: «Οχι, δεν ζω “κυνηγημένος”, αλλά όπως όλοι όσοι θεωρούνται πιθανοί στόχοι. Εχω συνηθίσει να ζω με σωματοφύλακες. Αν ήμουν 25-30 ετών, θα με ενοχλούσε επειδή θα ήθελα να βγαίνω τα βράδια, να κάνω μια ζωή ελεύθερη. Επειδή όμως ζω αρκετά οργανωμένα,δεν είναι κάτι που με απασχολεί ιδιαίτερα». Ασκεί βέβαια σφοδρή κριτική στους εθνικισμούς κάθε είδους, αλλά τους ιεραρχεί. «Υπάρχουν πιο ανώδυνοι εθνικισμοί, όπως εκείνος του ποδοσφαίρου. Ολοι μας υποστηρίζουμε την ομάδα της χώρας μας. Οταν όμως ο εθνικισμός μετατρέπεται σε πολιτικό δόγμα, τα πράγματα σοβαρεύουν» λέει.

Γιατί υποστηρίζετε ότι ο εθνικισμός αποβλακώνει; τον ρωτάμε. «Τον περασμένο αιώναπροκάλεσε δύο παγκόσμιους πολέμους στην Ευρώπη. Εγώ ανήκω σε εκείνους που θεωρούν ότι ο πόλεμος δεν αποτελεί προϊόν εξυπνάδας».

Ο Σαβατέρ δεν θέλει να ακούει για απαγορεύσεις, σε βαθμό που τοποθετείται υπέρ της μπούρκας στη δημόσια συζήτηση για το αν πρέπει να απαγορευτεί στους δρόμους της Ισπανίας. «Αν η μπούρκα επιβάλλεται από τον πατέρα ή τον σύζυγο, τότε πρέπει να στραφούμε εναντίον του καταπιεστικού πατέρα ή συζύγου και όχι εναντίον της μπούρκας. Το ίδιο ισχύει για τους άνδρες που επιβάλλουν στη γυναίκα τους να φοράει μίνι, τακούνια και να έχει μεγάλο ντεκολτέ. Αν μια γυναίκα είναι καταπιεσμένη, πρέπει να την ελευθερώσουμε από την καταπίεση, όχι να της επιβάλουμε νέες απαγορεύσεις. Αν όμως μια γυναίκα επιθυμεί να φορέσει μπούρκα, το να της δώσει διαταγές το κράτος είναι τόσο άσχημο σαν να της έδινε ο άνδρας της».

Στην ερώτησή μας αν έχει δοκιμάσει να περπατήσει ή να φάει φορώντας μπούρκα, απαντά: «Μου φαίνεται φρικτό, αλλά εξίσου φρικτό μου φαίνεται το να περπατήσω με τακούνια» .

Αραγε η σημερινή εποχή «σηκώνει» τη φιλοσοφία ή ένας διανοούμενος είναι αναγκασμένος να καταφεύγει σε πιασάρικα σλόγκαν για να ακουστεί; «Ενας διανοούμενος πρέπει να διευκολύνει τον στοχασμό, τα σλόγκαν δεν τον διευκολύνουν. Ο διανοούμενος οφείλει να εκφράζεται με σαφήνεια,να προσφέρει επιχειρήματα και όχι να πετάει συνθήματα. Πάντα πίστευα ότι πρέπει να φερόμαστε στους ανθρώπους σαν να ήταν έξυπνοι προκειμένου να γίνουν».

Ο Σαβατέρ δεν πιστεύει στον Θεό, ωστόσο δεν δηλώνει άθεος ούτε αγνωστικιστής, αλλά ορθολογιστής. «Δεν δηλώνω άθεος διότι το “άθεος” ακούγεται σαν θρησκευόμενος.Οταν,για παράδειγμα,δεν πιστεύεις στους Αρειανούς δεν θεωρείσαι αντιαρειανός. Δεν μπορείς να ορίζεσαι σε σχέση με κάτι που δεν υπάρχει».

Τον λυπεί το γεγονός ότι στη σημερινή Ευρώπη ζουν και βασιλεύουν οι λαϊκές μυθολογίες. «Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν ότι οι Ρομά είναι χειρότεροι από τους υπόλοιπους ή ότι είναι στη φύση τους να κλέβουν. Η ναζιστική μυθολογία έδειξε πόσο επικίνδυνα είναι όλα αυτά».

Ανθρωπος που δεν φοβάται να προκαλέσει, δηλώνει ότι «όλες οι κουλτούρες δεν είναι εξίσου σεβαστές». Πιο σεβαστές θεωρεί εκείνες στις οποίες μπορούν να συνυπάρξουν διαφορετικές απόψεις, μορφές ηθικής και τρόποι συμπεριφοράς. «Οι πολιτισμοί που σέβονται ό,τι ξεφεύγει από τη νόρμα είναι ανώτεροι. Εκείνοι που επιβάλουν ομοιομορφία, την ηγεμονία ορισμένων ιδεών στις οποίες όλοι πρέπει να υποτάσσονται είναι κατώτεροι» λέει. «Οι κουλτούρες που απαγορεύουν πολλά είναι χειρότερες από εκείνες που δεν απαγορεύουν τίποτε. Παράδειγμα η ισπανικήαπαγορεύει τις ταυρομαχίες, την μπούρκα, το κάπνισμα...».

«Θέλω να είμαι φιλόσοφος της παρέας, χωρίς Φ κεφαλαίο»
Ο ΦΕΡΝΑΝΤΟΣαβατέρ γεννήθηκε στο Σαν Σεμπαστιάν πριν από 63 χρόνια. Ειδικός στον Νίτσε και θαυμαστής του Σπινόζα, θεωρεί εαυτόν «φιλόσοφο της παρέας, σε αντιδιαστολή με τον θεωρητικό Φιλόσοφο με κεφαλαίο Φ». Φυλακίστηκε από τη δικτατορία του Φράνκο και στη συνέχεια έζησε εξόριστος στη Γαλλία. Εως πριν από δύο χρόνια, όταν συνταξιοδοτήθηκε, κατείχε την έδρα Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης. Πολυγραφότατος, έχει συγγράψει περισσότερα από 80 δοκίμια και μυθιστορήματα. Αρθρογραφεί τακτικά στην εφημερίδα «Εl Ρais» από την εποχή της ίδρυσής της. Εχει λάβει πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Ζαχάροφ το 2000 για τη δράση του στην οργάνωση «Βasta Υa!» εναντίον της τρομοκρατίας της ΕΤΑ. Είναι δραστήριο μέλος του κόμματος «Ενωση, Πρόοδος και Δημοκρατία» που διασπάστηκε από τους Σοσιαλιστές.

Ελλάδα και Ισπανία τείνουν προς την «περιπέτεια», τον «τυχοδιωκτισμό»
- Γιατί η οικονομική κρίση έπληξε κυρίως τις μεσογειακές χώρες;

«Εχω επισκεφθεί τη χώρα σας έξι-επτά φορές. Πιστεύω ότι η οικονομική κρίση έπληξε άσχημα την Ελλάδα, την Ισπανία και τα άλλα μεσογειακά κράτη επειδή διαθέτουν ένα είδος εργαζομένων που ανακυκλώνεται δύσκολα, λόγω του ότι έχουν χαμηλή επαγγελματική κατάρτιση. Αντίθετα οι χώρες που προσφέρουν καλύτερη παιδεία και επαγγελματική κατάρτιση έχουν τη δυνατότητα να ανακυκλώσουν ευκολότερα τους εργαζομένους τους, οι οποίοι μπορεί να χάνουν τη δουλειά τους, αλλά είναι διαθέσιμοι για άλλη. Φοβάμαι ότι οι χώρες μας, η Ελλάδα και η Ισπανία, διαθέτουν ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό με χαμηλή κατάρτιση διότι δεν είχαν δώσει αρκετή σημασία σε όλα αυτά έως σήμερα. Είναι χώρες που έτειναν- πώς να το πούμε;- προς την “περιπέτεια”, τον “τυχοδιωκτισμό”, τα προσωρινά μέτρα. Σε περιπτώσεις κρίσης γίνεται εμφανές ότι όλα αυτά είναι θέμα κακής πολιτικής».

COUTARELLI

2015 LIVANIS

NEW BOOK OF PABLO IGLESIAS

TRAGEDIA EN LA MEDITERANEO

INSTITUTO CERVANTES

DON ERNESTO

carmencita

picasso gravura

picasso

dominguez

MAIRIE TERESE WALTER

BLASCO

RUIZ

cervantes aforismi ανώτεροι τού Σενέκα ή τού Πόρσια

ΠΟΣΟ ΔΙΚΙΟ ΕΙΧΕ Ο ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΣΟΒΙΝΙΣΤΗΣ ΡΕΒΕΡΤΕ ΟΤΑΝ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΟΙ ΕΚΠΡΟΣΟΠΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΔΙΑΣΚΟΡΠΙΣΘΕΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΟΧΕΡΑ ΟΣΟ ΣΤΗ ΜΙΚΡΗ ΑΥΤΗ ΓΕΙΤΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΠΟΛΗΣ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΦΕΡΔΙΝΑΝΔΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ ΣΤΟ ΑΤΟΤΣΑ.{ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΕΚΑΤΟΠΕΜΠΤΟ ΚΑΙ ΔΕΚΑΤΟΕΒΔΟΜΟ ΑΙΩΝΑ}_ΕΝΟΕΙΤΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΟΤΙ ΚΑΙ Ο ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΕΖΗΣΕ ΕΚΕΙ{ΚΑΠΟΑ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ} Ο ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΦΟΡΙΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΘΕΤΩ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΘΕΩΡΗΘΗΚΕ ΔΙΚΑΙΩΣ ΩΣ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ ΤΗΣ era de cristo ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΤΑΝΤΕ,ΣΕΞΠΗΡ,ΒΟΛΤΑΙΡΟ,ΓΚΑΙΤΕ.
.
.

Όλοι θέλουν να ζήσουν πολύ, κανένας όμως δεν θέλει να γεράσει.

Ο χρυσός αιώνας ποτέ δεν ήταν ο τωρινός.

Ποτέ μην παρακαλάς για κάτι που έχεις τη δύναμη να το κερδίσεις. R άρεσε σε 104
•	Να σωπαίνει εκείνος που έδωσε, να μιλάει εκείνος που πήρε. R άρεσε σε 40
•	Τα γεγονότα, καλέ μου Σάντζο, είναι οι εχθροί της αλήθειας. R άρεσε σε 29
•	Mην αγαπάς αυτό που είσαι, αλλά αυτό που μπορείς να γίνεις. R άρεσε σε 25
•	Πάντα μου έλεγαν, Σάντσο, ότι να κάνεις καλό σε χαμερπείς ανθρώπους είναι σαν να χύνεις νερό στη θάλασσα. R άρεσε σε 23
•	Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τρέλα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος από το να απελπιστεί. R άρεσε σε 18
•	Η απουσία, αυτή η κοινή θεραπεία για την αγάπη… R άρεσε σε 17
•	Υπάρχουν άνθρωποι τους οποίους η γνώση των λατινικών δεν τους εμποδίζει να είναι ζώα. R άρεσε σε 13
•	Η καθυστέρηση πάντα φέρνει κίνδυνο. Και το να αναβάλλεις ένα μεγάλο σχέδιο σημαίνει, συχνά να το καταστρέφεις. R άρεσε σε 13
•	Είμαστε οι γιοι των πράξεών μας. R άρεσε σε 12
•	Τα μάτια, αυτές οι σιωπηλές γλώσσες της αγάπης. R άρεσε σε 12
•	Το να είσαι έτοιμος είναι η μισή νίκη. R άρεσε σε 9
•	Ένας άνθρωπος ατιμασμένος είναι χειρότερα από νεκρός. R άρεσε σε 8
•	Η πείνα είναι η καλύτερη σάλτσα του κόσμου. R άρεσε σε 8
•	Δεν γεννιούνται όλοι μ’ ένα ασημένιο κουτάλι στο στόμα. R άρεσε σε 6
•	Σ’ ένα χωριό της Μάντσας, που τ’ όνομά του δεν έχω όρεξη να θυμηθώ, εδώ και όχι πολύ καιρό ζούσε ένας ιδαλγός από κείνους που έχουν κοντάρι στην κονταροθήκη, ένα παμπάλαιο σκουτάρι, ένα κοκαλιάρικο παλιάλογο κι ένα γρήγορο κυνηγόσκυλο. (η πρώτη φράση από τον «Δον Κιχώτη») R άρεσε σε 6
•	Είναι άλλο πράγμα να εκθειάζεις την πειθαρχία, και άλλο να υποκύπτεις σ’ αυτήν. R άρεσε σε 5
•	Μια παροιμία είναι μια μικρή πρόταση βασισμένη σε μια μακρά εμπειρία. Άντρες με μεγάλα ταλέντα, ποιητές ή ιστορικοί, σπάνια αποφεύγουν τις επιθέσεις αυτών, που χωρίς να έχουν καθόλου προικίσει τον κόσμο με έργα δικής τους παραγωγής, εντρυφούν στην επίκριση των έργων των άλλων.» «Εκείνος που κυκλοφόρησε ένα βιβλίο διέτρεξε ένα πολύ μεγάλο κίνδυνο από τους αναγνώστες του.» «Ένα ατομικό αμάρτημα δεν είναι τόσο βλαβερό σ' αυτόν τον κόσμο, όσο μια δημόσια ασχήμια.» «Η αγάπη και ο πόλεμος είναι το ίδιο πράγμα... Και η στρατηγική και η τακτική το ίδιο εφαρμόσιμες και στα δύο.» «Η ανάγκη σπρώχνει σε απονενοημένα διαβήματα.» «Η ανάμνηση μιας προηγούμενης δυστυχίας, φέρνει μια καινούρια.» «Η αρετή είναι η πραγματική ευγένεια.» «Η ενάρετη γυναίκα είναι σαν τον καθρέφτη, που το καθαρό και λαμπερό του κρύσταλλο λερώνεται και σκοτεινιάζει με την παραμικρότερη πνοή που το εγγίζει.» «Η ιστορία είναι θεματοφύλακας μεγάλων πράξεων, μάρτυρας του παρελθόντος, παράδειγμα και δάσκαλος για το παρόν και μεγάλος σύμβουλος για το μέλλον.» «Η καλλονή μονάχη δεν εμπνέει τον έρωτα, πολλές φορές ευχαριστεί, αλλά δεν προκαλεί τη στοργή.» «Κάθε άνθρωπος είναι όπως τον έκανε ο Παράδεισος, και μερικές φορές πολύ χειρότερος.» «Οι εκδηλώσεις αγάπης που δεν δυσαρεστούν τις γυναίκες -κι αν ακόμη είναι και οι πιο απρεπείς-, έστω κι αν αυτοί που τις κάνουν είναι τελείως αδέκαροι, αφήνουν κάποια μικρή ικανοποίηση στις καρδιές τους.» «Οι ζηλότυποι τα βλέπουν όλα με μεγεθυντικό φακό, που κάνει τα μικρά να φαίνονται μεγάλα, τους νέους γέροντες και τις υποψίες πραγματικότητες.» «Όταν αφήνουμε τον κόσμο τούτο και μας θάβουν κάτω απ' τη γη, ο πρίγκιπας κατέχει τόσο στενό χώρο όσο κι ο εργάτης.» «Ποιος άντρας μπορεί με σιγουριά να υποστηρίξει πως ξέρει, σε όλη της την ένταση, την τόσο αινιγματική γυναικεία ψυχή, και ποιος μπορεί ποτέ να ελπίζει ότι θα σταθεροποιήσει την τόσο ρευστή της φύση;»

marias

Ερωτοτροπίες Τεταρτη, 25 Φεβρουαριου 2015 08:51 Javier MariasΜτφρ. Χριστίνα ΘεοδωροπούλουΕκδ. Πατάκη 2015Σελ. 432, τιμή € 17,70Η τελευταία φορά που είδα τον Μιγέλ Ντεσβέρν ή Ντεβέρν ήταν και η τελευταία φορά που τον είδε η γυναίκα του, η Λουίσα, γεγονός που δεν έπαψε να είναι περίεργο και ίσως και άδικο, εφόσον εκείνη ήταν ακριβώς αυτό, η γυναίκα του, ενώ εγώ ήμουν μια άγνωστη...Η Μαρία Ντολθ, αφηγήτρια και κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, έμαθε το όνομα του Ντεβέρν όταν τον είδε στη φωτογραφία της εφημερίδας, "μαχαιρωμένο και με ξεκούμπωτο πουκάμισο, λίγο πριν μεταβληθεί σε πτώμα: το τελευταίο πράγμα που πρέπει να συνειδητοποίησε ήταν ότι τον μαχαίρωναν κατά λάθος και χωρίς αιτία".Με λόγο επιβλητικό και σαγηνευτικό, το μυθιστόρημα του Μαρίας μας μιλάει για την τρέλα του έρωτα, μια κατάσταση που σχεδόν οικουμενικά θεωρείται απόλυτα θετική, ακόμη και λυτρωτική κάποιες φορές, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε μοιάζει να δικαιολογεί σχεδόν τα πάντα: τις ευγενείς και αλτρουιστικές πράξεις, αλλά και τις μεγαλύτερες ακρότητες και αθλιότητες...

VALDEZ

SOLBES

MANUEL VALDEZ

BELVER

EQUIPO CRONICA

EQUIPO CRONICA

MENINAS PASTICE

PETORYTI

MAITISE PASTICE

G.R.I.S

BLANCHARD

BELVER

GRAFITY

POP ART

A B C

INSTALATION DE S.D.

DIBUJO CON TORO

PABLO RUIZ PICASSO Y BLASCO

MURAL EN MADRID

MURAL EN MADRID

PICASSO

ALISAL PINTOR ROMANTICO

ZULOAGA

JULOAGA

ZULOAGA

ZULOAGA

BALBUENA

ESTETICO PINTOR MADRILENO

MAESTRO ZULOAGA

RITRATO DE VALLE IGLAN ESCRITOR GALIEGO

ZULOAGA

MUJERES RICAS DE CERCANIAS

ZULOAGA

AMORIM

ZULOAGA

JOVEN PINTOR

JULOAGA

AUTORITRATO

DIVINO

BALBUENA

F.B..I

ZULOAGA

picasso

picasso

picasso

derain/ian influence

picasso

rose period [midle]

picasso

picasso

picasso

picasso

warriors

PICASSO

PADILA

EL PIRATA

PADILA

grande padila

ΣΚΟΤΩΝΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΗΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΔΙΚΟ ΤΗΣ

www.fecoathens.blogspot.com

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΖΗΛΙΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΝΙΩΘΩ ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑ

Αν θες να κρατήσεις έναν φίλο, ποτέ μη δοκιμάζεις τη φιλία του.

ΕΚΘΕΣΗ ΤΟ ΝΟΕΒΡΗ 14 ΣΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ ΤΟΥ ΜΙΛΑΝΟ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΤΑΥΡΟΜΑΧΙΑ

VIA DANTE 10 MILANO ITALY

picasso

www.nicolaskoundouros.blogspot.com

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα από το Εθνικό Θέατρο το 1939, σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη και μετάφραση Παντελή Πρεβελάκη.

Σχεδόν οκτώ δεκαετίες μετά, το «Fantastico- Τα δημιουργημένα συμφέροντα» του Ισπανού νομπελίστα συγγραφέα Χαθίντο Μπεναβέντε (1866-1954), επιστρέφει στην πρώτη κρατική σκηνή της χώρας. Αυτήν τη φορά, τη σκηνοθεσία υπογράφει ο καλλιτεχνικός διευθυντής, Σωτήρης Χάτζακης. Η πρεμιέρα της καλοκαιρινής παραγωγής του Εθνικού τοποθετείται στις 23 Ιουλίου στο «Σχολείον» της Ειρήνης Παπά (Πειραιώς 52, Αθήνα).

«Έργο κωμικό, δραματικά επίκαιρο και τραγικά αναγνωρίσιμο στις μέρες που ζούμε»- όπως υποστηρίζει ο Σωτήρης Χατζάκης-, ανέβηκε για πρώτη φορά στη Μαδρίτη το 1907 και έχει ως θέμα του τη διαφθορά. «Η παράστασή μας είναι φόρος τιμής σ' εκείνη του Τάκη Μουζενίδη και των συνεργατών του. Είναι μεγάλη μας χαρά και τιμή που την παρουσιάζουμε στο Σχολείον της Ειρήνης Παπά, που περιήλθε στο Εθνικό Θέατρο μέχρι το 2027. Θεσμοθετείται εδώ η Θερινή Σκηνή του Εθνικού θεάτρου ως αρχή ενός στρατηγικού σχεδιασμού που αναπτύσσουμε για την πολιτισμική και τουριστική ανάπτυξη του χώρου και της ευρύτερης περιοχής», αναφέρει ο καλλιτεχνικός διευθυντής της πρώτης κρατικής σκηνής.

Οι ήρωες του Μπεναβέντε, φτιαγμένοι από τα υλικά της κομέντια ντελ άρτε, χωρίς όμως να χάνουν ούτε στιγμή τα διαχρονικά χαρακτηριστικά τους, στροβιλίζονται γύρω από το χρήμα, τον κυνισμό, τη ματαιοδοξία και το συμφέρον, χρησιμοποιώντας ακόμα και τον έρωτα για να πετύχουν τους σκοπούς τους.

Η ιστορία του έργου αφορά στον Λέαντρο και τον πονηρό υπηρέτη του Κρισπίν, δραπέτη από τα κάτεργα, που φτάνουν σε μια μεγάλη πολιτεία, έχοντας μόλις ξεφύγει από την αστυνομία που τους κυνηγά για χρέη και παρανομίες. Με μεγάλη πανουργία και εφευρετικότητα, ο Κρισπίν, χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό, ρίχνει την ελπίδα για δόλωμα στα θύματά του, προκειμένου να επωφεληθεί ο ίδιος και ο Λέαντρος. Όλοι σαγηνεύονται, μέχρι που η αλήθεια αποκαλύπτεται και οι ελπίδες διαψεύδονται. Όμως, υπηρέτης και αφέντης έχουν καταφέρει να τυλίξουν τα πρόσωπα της κωμωδίας σε ένα δίχτυ από δημιουργημένα και κατασκευασμένα συμφέροντα.

«Από την κομέντια ντελ άρτε μέχρι τον Γκόγκολ και τη νεότερη συγγενή δραματουργία εκτείνεται ένα ευρύ πεδίο θεατρικής συμπεριφοράς, μια αλληλουχία τύπων, χαρακτήρων ή πυκνωμάτων πληθυσμιακών χαρακτηριστικών. Οι «γνωστοί άγνωστοι» του σιναφιού μας οδοιπορούν στη σκηνική επικράτεια, διαδέχονται ο ένας τον άλλον, σκυταλοδρομούν πηγαίνοντας πιο πέρα τις επιδόσεις του προηγούμενου. Έτσι ο αρλεκίνος ή ο zanni της κομέντια ντελ άρτε, διαδεχόμενοι τον μεσαιωνικό μίμο, γίνονται: ο τρελός του Σαίξπηρ, ο κομπέρ στο καμπαρέ, ο κλόουν στο τσίρκο, ο μεταβιομηχανικός κλοσάρ, ο ανέστιος και πλάνης στα έργα του Μπέκετ. Συγκροτείται μια θεατροπαρέα που συχνάζει, δολοπλοκεί, γλεντοκοπά, υπονομεύει, στήνει φάρσες και μας κλείνει πονηρά το μάτι ή γελάει τρανταχτά στο πρόσωπό μας στα έργα του παγκόσμιου δραματολογίου. Με αυτό το ανάμεικτο υλικό έφτιαξε ο Μπεναβέντε τα «Δημιουργημένα συμφέροντα». Θέμα του η διαφθορά όχι μονάχα του ηγέτη εις βάρος του λαού -όπως θα ήθελαν κάποιοι προοδευτικοί κοινωνιολόγοι- αλλά η διαφθορά του ίδιου του λαού στην απόλυτη διήθηση και διάχυσή της στο κοινωνικό σώμα», σημειώνει για την παράσταση ο Σωτήρης Χατζάκης.

Σύμφωνα με τον ίδιο, στο έργο του Μπεναβέντε το φανταχτερό δέντρο της διαφθοράς έχει απλώσει τις ρίζες του σε όλες τις κατηγορίες και σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Έτσι όλοι συμμετέχουν σε μια φάρσα εξαπατήσεων, ανατροπών, μεταστροφών και ένοχων συγκατανεύσεων. «Η διαφθορά, με τους εκβιασμούς, τις εξαγορές και τα λαδώματα, θα χρησιμοποιήσει ακόμη και τον έρωτα ως μέρος του σχεδίου της. Ο αμοραλισμός των επιτήδειων γίνεται κτήμα και αυτονόητο, αλλά και θεσμός στη συγκρότηση της κοινωνίας του έργου», καταλήγει.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια επιμελείται η Έρση Δρίνη, τη μουσική ο Θοδωρής Οικονόμου, τους φωτισμούς ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος και τη χορογραφία η Κική Μπάκα.

Ερμηνεύουν: Κατερίνα Γιαμαλή, Ανδρομάχη Δαυλού, Ευγενία Δημητροπούλου, Μαρία Διακοπαναγιώτου, Βασίλης Ευταξόπουλος, Νόνη Ιωαννίδου, Εφη Λιάλιου, Νίκος Μαγδαληνός, Δάφνη Μαρκάκη, Ελενα Μαρσίδου, Βασίλης Μπισμπίκης, Χρήστος Νίνης, Στέλιος Πετράκης, Βασίλης Ρίσβας, Γιάννης Σοφολόγης, Γρηγόρης Σταμούλης, Ελεάννα Στραβοδήμου, Αντώνης Χαντζής.

Read more: http://www.newsbomb.gr/politismos/story/473479/fantastico--ta-dimioyrgimena-symferonta-apo-tis-23-ioylioy-sto-ethniko-theatro#ixzz3CCJSwBBJ

bicel

solidaridad

obrera

durruti

en ajoblanca

durruti

ΕπιθυμητόΑγαπημένο βιβλίοAγαπημένος ΣυγγραφέαςShare on facebook Share on twitter Share on email More Sharing Services 1
ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΤΑ ΗΡΩΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ 1868-1936BOOKCHIN MURRAYΤιμή Έκδοσης€29.82Τιμή Πολιτείας€20.87 (-30%)Κερδίζετε €8.95 - Διευκρινίσεις σχετικά με τις τιμές διάθεσης βιβλίων- Εξαντλημένο στον εκδότη, δεν υπάρχει δυνατότητα παραγγελίας. ΠαρουσίασηΤι προηγήθηκε ώστε να γίνει η Ισπανική Επανάσταση; Γιατί ο αναρχισμός ρίζωσε στην Ισπανία και όχι στη Γερμανία, στη Ρωσία ή αλλού; Ποιες ήταν οι φεντεραλιστικές απόψεις του Προυντόν, ποιος ο αναρχικός κολεκτιβισμός που πρέσβευε ο Μπακούνιν και τι ο αναρχοκομμουνισμός του Κροπότκιν; Σε τι διέφερε ο επαναστατικός συνδικαλισμός από τον αναρχοσυνδικαλισμό; Πώς όλα αυτά τα ρεύματα ιδεών συνέβαλαν ώστε να κρατηθεί ζωντανός ο αναρχισμός στην Ισπανία παρά τα κύματα καταστολής που υπέστη για εβδομήντα χρόνια: από την εποχή του φεντεραλιστικού κινήματος του Πι ι Μαργάλ και των μπακουνικών της Α' Διεθνούς μέχρι το πραξικόπημα του Φράνκο το 1936; Πώς κατάφεραν οι αναρχικοί, μέσα στις αντιξοότητες του Εμφυλίου, να δημιουργήσουν την πιο σημαντική Κοινωνική Επανάσταση του 20ου αιώνα και να πραγματοποιήσουν την κολεκτιβοποίηση τόσο στις αγροτικές όσο και στις βιομηχανικές περιοχές εθελοντικά και όχι εξαναγκαστικά και βίαια όπως οι μπολσεβίκοι το 1917; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα ο Μπούκτσιν απαντά με γλαφυρό αλλά και συνάμα διεπιστημονικό τρόπο, στον αντίποδα εκείνου που αναπτύσσεται στα ακαδημαϊκά θερμοκήπια. Ο τρόπος που αναζητά την α-λήθεια ο Μπούκτσιν μοιάζει με όλων των επαναστατών διανοητών που το πνεύμα τους το έχει οξύνει η ειλικρινής ανάγκη τους να απαντηθεί με μη ιδεολογικούς όρους το αιώνιο ερώτημα: "Πώς μπορεί ο κόσμος να αλλάξει", πώς γίνεται να ζήσουν οι άνθρωποι δίχως κράτος και καπιταλισμό, δίχως ιεραρχία και κυριαρχία; Το κλειδί για τα επιτεύγματα του ισπανικού αναρχισμού το 1936 βρίσκεται, όπως αποδεικνύει ο Μπούκτσιν, στη συνδικαλιστική οργάνωση που προϋπήρχε. Και κυρίως στην ιδιαίτερη αντίληψη των ισπανών αναρχοσυνδικαλιστών για το συνδικάτο, που το θεωρούσαν όχι μόνο όργανο πάλης και διεκδικήσεων, αλλά και ως το κύτταρο της μελλοντικής κοινωνίας, που από πριν θα πρέπει να εμπεριέχει τις ελευθεριακές αρχές της. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)"Για τον σύγχρονο αναγνώστη έχει τεράστιο ενδιαφέρον το συμπέρασμα του Μπούκτσιν ότι σε αντίθεση με τα ισχύοντα σήμερα - αλλά και με τα όσα ίσχυαν στην Ευρώπη του 19ου αιώνα - ο αναρχισμός στην Ισπανία δεν είχε ριζώσει μόνον ανάμεσα στο προλεταριάτο, αλλά και σε μεγάλες μάζες του αγροτικού πληθυσμού. Δεν ήταν μόνον οι βιομηχανικοί εργάτες της Καταλωνίας, ήταν και οι αγρότες της Ανδαλουσίας, οι "σκλάβοι" των λατιφούντιων (των τσιφλικιών θα λέγαμε) που πύκνωναν τις τάξεις του. Και πριν από τη δημιουργία της CNT, όπως άλλωστε και κατόπιν, οι εξεγέρσεις των αναρχικών σε όλη την Ισπανία διαδέχονταν η μία την άλλη συνεχώς και όλες σχεδόν καταπνίγονταν στο αίμα." (ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ, ΤΟ ΒΗΜΑ, 17/7/2011)ΠεριεχόμεναΕισαγωγήΠρόλογος στις εκδόσεις AK Press ΠΡΟΟΙΜΙΟ: Το Ταξίδι του ΦανέλιΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ: Η "Ιδέα" και η ΙσπανίαΤο ΥπόβαθροΜιχαήλ ΜπακούνινΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ: Η Τοπογραφία της ΕπανάστασηςΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ: Το ΞεκίνημαΗ Διεθνής στην ΙσπανίαΤο Συνέδριο του 1870Η Ήττα των ΦιλελευθέρωνΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ: Τα Πρώιμα ΧρόνιαΠρολεταριακός ΑναρχισμόςΕξέγερση και ΚαταστολήΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ: Οι ΑπόκληροιΑγροτικός ΑναρχισμόςΑγροτικές Ενώσεις και ΕξεγέρσειςΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ: Τερορίστες και "Άγιοι"ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΒΔΟΜΟ: ΑναρχοσυνδικαλισμόςΟ Νέος Αναβρασμός"Η Τραγική Εβδομάδα"ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΓΔΟΟ: Η CNTΤα Πρώιμα ΧρόνιαΤα Μεταπολεμικά ΧρόνιαΟι PistolerosΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑΤΟ: Από τη Δικτατορία στη ΔημοκρατίαΗ Δικτατορία του Πρίμο δε ΡιβέραΟ Συνασπισμός του ΑθάνιαΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ: Ο Δρόμος προς την ΕπανάστασηEl Bienio NegroΑπό το Φεβρουάριο στον ΙούλιοΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΔΕΚΑΤΟ: ΣυμπεράσματαΒιβλιογραφικό ΔοκίμιοΕΠΙΜΕΤΡΟ: Η Πολιτική Διαθήκη του Μάρεϊ ΜπούκτσινΕυρετήριο ΕλληνικόΕυρετήριο ΛατινικόΕυρετήριο Εικόνων

Χιμένεθ • Σύγκρουση στήθους με ράχη

Posted: 28 May 2014 12:51 PM PDT

Από τη Μικρή ποιητική ανθολογία, Μετάφραση: Άννα Βερροιοπούλου Poeticanet »»

Είσαι το όριο της τροχιάς μου και είσαι το
απεριόριστο, το έσω της τροχιάς μου και το έξω,
το βαθύ και το εκτενές· όλα όσα μπόρεσα να
κατακτήσω και όλα όσα θα μπορέσω.

Κι εγώ ξέρω, ξέρω πως μια μέρα θ’ αλαφρώσω
την αέναή μου
διαδρομή· και θα είμαι ο πλάνης οδοιπόρος
δίχως καμπανάκι,
μετά χαράς κυρίαρχος των πάντων
και κυριευμένος, μετά χαράς,
ώσπου τον εαυτό μου ν’ ανταμώσω· σύγκρουση
στήθους με ράχη
και σύγκρουση σάρκας με ψυχή, αλήθειας
με εικόνα.
Θεός επιθυμητός και επιθυμών

unamuno

Άγιος Μανουήλ ο μάρτυρας/Η θεία Τούλα Μιγέλ ντε Ουναμούνο μετάφραση-επίμετρο: Τάσος Ψάρρης νουβέλες 21χ14, 196 σελίδες, 13 ευρώ, e-book: 7,99 ευρώ 978-960-9776-86-8 unamuno.jpg «Κάποιοι άνθρωποι θα πιστέψουν τα πάντα άμα τους τα ψιθυρίσεις», έλεγε ο Μιγέλ ντε Ουναμούνο (1864-1936), που ο δικός του ψίθυρος συνεχίζει να μας ξεσηκώνει από τα βάθη της ιστορίας, κηρύττοντας τη δύναμη της ατομικής πίστης. Ένας ψίθυρος ατίθασος και αντικομφορμιστικός, αλλά συνάμα ανθρώπινος, ειλικρινής, γεμάτος εκκωφαντικές παύσεις που δίνουν στον ακροατή -τον αναγνώστη- τη δυνατότητα για στιγμιαίο στοχασμό, για βυθοσκόπηση χωρίς κρατημένη ανάσα. Γιατί «και στον βυθό υπάρχει ζωή», λέει ο μεγάλος Ισπανός φιλόσοφος, ζωή με κρυφή και άγρια χάρη. Ο Άγιος Μανουήλ ο μάρτυρας, το κορυφαίο έργο του Ουναμούνο, συνοψίζει τα βασικά στοιχεία της ουναμουνικής σκέψης, συνενώνοντας τους διάσπαρτους ψιθύρους με τους οποίους ο συγγραφέας διαταράζει την υπαρξιακή μας ραστώνη. Κείμενο γεμάτο συμβολισμούς, προσεγγίζει με τολμηρό τρόπο τις έννοιες της ζωής και του θανάτου, μέσω της εξιστόρησης του βίου ενός ιερέα που δεν πιστεύει στην αθανασία. Η θεία Τούλα, ένα από τα δημοφιλέστερα ισπανικά μυθιστορήματα του 20ου αιώνα, αναδεικνύει τις αρετές και τα πάθη του ανθρώπου μέσα από τα έργα και τις ημέρες μιας γυναίκας που θυσιάζει τον εαυτό της –και όχι μόνο– προκειμένου να ικανοποιήσει τις μητρικές της ανάγκες. Οι ελληνικές μεταφράσεις των δύο λογοτεχνικών κομψοτεχνημάτων του Ουναμούνο συνοδεύονται από εισαγωγή και χρονολόγιο που φιλοδοξούν να μυήσουν τον αναγνώστη στον κόσμο του Ισπανού διανοητή.

Δημοφιλείς αναρτήσεις

• 

  (χωρίς τίτλο)

    Antología de la Zarzuela - Parte 1 de 2 Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983) Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983...
• (χωρίς τίτλο)

    Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) -  G.P.DE LA MIRANDOLA Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) - Βικιπαίδεια
• 

  ΩΡΑΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΡΟΖΑ ΤΟΥ Γ.ΑΝΤΟΛΦΟ ΜΠΕΓΚΕΡ={{ Εκεί, στις σκοτεινές γωνιές του νου μου, γυμνά και μαζεμένα, κοιμούνται τα παράξενα παιδιά της φαντασίας μου, περιμένοντας σιωπηλά την Τέχνη να τα ντύσει με τον λόγο, για να μπορέσουν να εμφανιστούν με αξιοπρέπεια στην σκηνή του κόσμου. Γόνιμη, όπως η ερωτική κλίνη της Φτώχειας και ίδια με έκείνους τους γονείς που κάνουν περισσότερα παιδιά απ' όσα μπορούν να θρέψουν, η Μούσα μου συλλαμβάνει και γεννά στο ιερό του κεφαλιού μου, γεμίζοντάς το με αμέτρητα πλάσματα που, ούτε η δουλειά μου, ούτε τα χρόνια ζωής που μου απομένουν, θα ήταν αρκετά για να τους δώσουν μορφή. Κι εδώ μέσα, γυμνά και ασχημάτιστα, μπλεγμένα και ανακατεμένα σε απερίγραπτη σύγχυση, τα νιώθω κάποιες φορές να ταράζονται και να ζουν μια ζωή σκοτεινή και παράξενη, όμοια με εκείνη των μυριάδων σπόρων που βράζουν και δονούνται σε μια αιώνια επώαση στα σπλάχνα της γης, χωρίς να βρίσκουν αρκετές δυνάμεις για να βγουν στην επιφάνεια και να γίνουν, με το φίλημα του ήλιου, λουλούδια και καρποί}}...................................................................................................................ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΕΖΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΚΑΙ ΜΥΘΟΥΣ={{{ He also wrote some narrative pieces in prose, "Narraciones", which are loaded with imagination and implausibility, such as "Memorias de un Pavo" (Memoirs of a Turkey) in which, as the title implies, he describes the trip of a turkey from its home farm to the city, and its purchase to be eaten, when its writings are discovered inside the already cooked body.-}}}

    Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ - Βικιπαίδεια το μικρό βιβλίο των θαυμάτων. Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ -  ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ E...
• 

  Ρ.Γ.ΔΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ

  Ramón Gómez de la Serna - Greguerías Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008 17:17 Vicky Rouska 1 2 3 4 5 O Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα γεννήθηκε το...
• 

  valle inclan [[ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΦΟΙΗΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΔΡΕΑΔΗ

  Ο Alejandro Sawa Martínez ΗΤΑΝ  ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ ΤΟΝ ΙΝΚΛΑΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΕΞΠΡΕΣΙΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΠΕΝΤΟΝ[[ΤΑΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ...
• 

  M.Fernandes

  Μια χαρά χαμηλού επιπέδου είστε... Τι φωνάζετε; Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2006 Μιγκέλ Ερνάντεθ, Ελεγεία ...
• PIO BAROJA...MEDITATIONS

  . Στοχασμοί γιά την Φύση και το Σύμπαν . Στοχασμοί γιά την Κοινωνία και τον Άνθρωπο . Στοχασμοί γιά τον Έρωτα και τον Γάμο . Στοχασμοί γιά τ...
• 

  RAMON DE CAMPOAMOR AND OTHER SPANISH ROMANTICS

  necessary. In this respect, as in others, Romanticism prefigured the modernist audacities of the end of the century. [ edit ] José de Espr...

UNAMUNO

ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΜΙΣΕΙ ΠΙΟΤΕΡΟ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ

TIA TULA EN GRIEGO

Η θεία ΤούλαΜιγέλ ντε Ουναμούνομετάφραση: Μαρία ΜπεζαντάκουΚαλλιγράφος, 2013176 σελ.ISBN 978-960-9568-28-9, [Κυκλοφορεί - Εκκρεμής εγγραφή]Τιμή € 10,65







Ισπανική πεζογραφία - Μυθιστόρημα [DDC: 863]



Η "Θεία Τούλα", που έχει θεωρηθεί ένα από τα εκατό καλύτερα ισπανόφωνα μυθιστορήματα του εικοστού αιώνα (εφημερίδα El Mundo), αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα του μεγάλου Ισπανού συγγραφέα και φιλοσόφου. Το κείμενο, ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα, παγιδεύει τον αναγνώστη με τη γρήγορη και απροσδόκητη πλοκή, τους ζωντανούς διάλογους, τις συγκρούσεις και τις αντιφάσεις του εσωτερικού κόσμου των ηρώων, ενώ δεν προσφέρει ρεαλιστικές περιγραφές ούτε και σαφείς εξηγήσεις, απέχοντας έτσι από τα σύγχρονά του μυθιστορήματα. Όπως γράφει ο Unamuno σε ένα γράμμα στον φίλο του Joan Maragall το 1902, πρόκειται για "(...) την ιστορία μιας νέας που απορρίπτοντας μνηστήρες μένει ανύπαντρη για να μεγαλώσει κάποια ανίψια, παιδιά της αδερφής της που πεθαίνει. Μένει με τον κουνιάδο, τον οποίο απορρίπτει για σύζυγο, επειδή δεν θέλει να λερώσει με το συζυγικό καθήκον το περιβάλλον αγνότητας όπου αναπνέουν τα παιδιά της. (...)"

DURRUTI

"Είναι [οι εργάτες] που χτίσανε αυτά τα παλάτια και τις πόλεις, εδώ στην Ισπανία και στην Αμερική και παντού. Εμείς, οι εργαζόμενοι. Μπορούμε να χτίσουμε άλλα να πάρουν τη θέση τους. Και καλύτερα αυτά! Δεν είμαστε η μειοψηφία. Φοβούνται τα ερείπια. Θα κληρονομήσουν τη γη. Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία γι 'αυτό. Η αστική τάξη θα μπορούσε να ανατινάξει και να καταστρέψει τον δικό της κόσμο πριν φύγει από το προσκήνιο της ιστορίας. Φέρνουμε έναν καινούργιο κόσμο εδώ, στις καρδιές μας. [.. .] Αυτός ο κόσμος αυξάνεται σε αυτό το λεπτό. "

- Buenaventura Durruti ^[2]

nazarin

ΝΑΖΑΡΕΝ (NAZARIN) Σκηνοθεσία: Λουίς Μπουνιουέλ. Σενάριο: Λουίς Μπουνιουέλ, Χούλιο Αλεχάντρο από μυθιστόρημα του Μπενίτο Πέρεθ Γκαλδός. Φωτογραφία: Γκαμπριέλ Φιγκουερόα. Ηθοποιοί: Φρανσίσκο Ραμπάλ, Μάργκα Λοπέζ, Ρίτα Μαθέδο. Μεξικό, 1958. Ασπρόμαυρη. Διάρκεια: 94΄. Ειδικό βραβείο επιτροπής Φεστιβάλ καννών 1959. Ο πάτερ-Ναζάριος, ένας περιπλανώμενος ιερέας στο Μεξικό του δικτάτορα Ντιάζ (1900), προσπαθεί να ζήσει σύμφωνα με τα αληθινά χριστιανικά διδάγματα, παρεξηγείται όμως γιατί έχει κοντά του μια πόρνη και μια Ινδιάνα και καταλήγει στη φυλακή, όπου συνειδητοποιεί τη ματαιότητα της καλοσύνης του. Διασκευή ενός θρησκευτικού μυθιστορήματος του Γκαλδός κάτω από την αθεϊστική οπτική του Μπουνιουέλ, ο οποίος παρουσιάζει μια δονκιχωτική μορφή του Ναζωραίου, μέσα σε ένα καταπιεστικό και άθλιο κοινωνικό πλαίσιο που θα μπορούσε να είναι το Μεξικό, αλλά και η Ισπανία της εποχής του Φράνκο. Λέει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης για τον ήρωά του: «Ο Ναζαρέν είναι ένας Δον Κιχώτης του ιερατείου: αντί ν’ ακολουθήσει το παράδειγμα των βιβλίων της ιπποσύνης, ακολουθεί εκείνο του Ευαγγελίου. Αντί να έχει τον ιπποκόμη Σάντσο Πάντσα, συντροφεύεται από δυο γυναίκες, που είναι κατά κάποιο τρόπο οι «υπηρέτριές» του. Ταυτόχρονα μπορούμε να πούμε ότι η Μπεατρίς είναι η Μαρία Μαγδαληνή και η Αντάρα μια θηλυκή εκδοχή του Αποστόλου Πέτρου (για παράδειγμα ο Πέτρος βγάζει το σπαθί του όταν συλλαμβάνουν τον Χριστό και η Αντάρα χτυπά ένα φύλακα κατά τη σύλληψη του Ναζαρέν (….) Ναι, ο Ναζαρέν έχει κάτι το δονκιχωτικό, με τη διαφορά ότι ο Δον Κιχώτης είναι άλλοτε τρελός κι άλλοτε όχι, ενώ ο Ναζαρέν είναι πάντα σώφρον. Δεν είναι επίσης ένας επαναστάτης, αν και μπορεί κάποια μέρα να γίνει ένας αγνός και λίγο απλοϊκός επαναστάτης. Ο Ναζαρέν θα καταλήξει ενδεχομένως μια μέρα να πιστέψει περισσότερο στο άτομο παρά στο Θεό ή την κοινωνία. Κι εγώ επίσης πιστεύω περισσότερο στο άτομο παρά στην κοινωνία» (Απόσπασμα από το βιβλίο Luis Bunuel, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και Εκδόσεις Καστανιώτη, 2000). Μπάμπης Ακτσόγλου ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ Nazarin Benito Pérez Galdós (Μπενίτο Πέρεθ Γκαλδός), μετάφραση: Robert S. Rudder και Gloria Chacon de Arjona. Latin American Literary Review Press, 1997, σελ. 176. Nazarin Benito Pérez Galdós (Μπενίτο Πέρεθ Γκαλδός), μετάφραση: Jo Labanyi. Οξφόρδη: Oxford University Press (World’s Classics), 1993. «Εάν για άλλους ανθρώπους ευτυχία είναι να ονειρεύεσαι τον πλούτο, για μένα η ευτυχία συνίσταται στο όνειρο της φτώχειας, στη χαρά που αισθάνεται κανείς και μόνο στη σκέψη της φτώχειας. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα, να φαντάζεσαι κάτι ακόμη χειρότερο.» Είναι ο Nazarin ένας σύγχρονος Ιησούς ή μήπως ένας σουρεαλιστικός, ρομαντικός, Δονκιχωτικός τρελός... Μ’ έναν αγγελικό, μυστηριώδη και ερεθιστικό τρόπο, αποπειράται να ιδρύσει μια εναλλακτική κοινωνία που να βασίζεται στην απόρριψη της ατομικής ιδιοκτησίας και να μην αντιστέκεται στο «κακό», με απρόσμενα, συχνά, αποτελέσματα. Δεν ζητάει τίποτα, δεν θέλει τίποτα και με το παράδειγμά του κηρύσσει την υπομονή ή και την παθητικότητα. Ο Ναθαρίν (1895) του Μπενίτο Πέρεθ Γκαλδός, του μεγαλύτερου κοινωνικού ρεαλιστή των Ισπανικών γραμμάτων του 19ου αιώνα, είναι ένα εντυπωσιακά μοντέρνο έργο: αποτελεί ταυτόχρονα μια σοβαρή συζήτηση για τις ρίζες του Χριστιανισμού, μια εμβάθυνση σε μια «μη κανονική» ψυχοσύνθεση και μια κριτική του μικροαστικού υλισμού, ενώ παράλληλα ασκείται με λαμπρό τρόπο στην κωμωδία. Στην παράδοση του Θερβάντες, η ειρωνικά μεταφυσική του διάσταση το κάνει ένα μυθιστόρημα σύγχρονο και σημαντικό.

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΚΕΠΤΩΝΤΑΙ ΟΙ ΣΟΦΟΙ ΚΑΙΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΟΙ ΒΛΑΚΕΣ [Τ.ΣΑΝΤΑΥΑΝΝΑ]

Ο Μόδεστος Λαφουέντε ήταν Ισπανός ιστορικός και σατυρικός συγγραφέας (1806-1866).Ήταν ο εκδότης του περιοδικού «Fray Gerundio», με το οποίο και σατίριζε με καυστικό πνεύμα τα ήθη των ανθρώπων της εποχής του και ιδίως των πολιτικών ανδρών. Από τα έργα του ξεχώρισαν τα «Ταξίδια ανά τη Γαλλία, το Βέλγιο, την Ολλανδία και τις όχθες του Ρήνου» και το «Ταξίδι με αερόστατο». Ο Μόδεστος Λαφουέντε έγραψε επίσης εξέδωσε τη «Γενική ιστορία της Ισπανίας» που ολοκληρώθηκε σε 29 τόμους

LONDON CERVANTES INSTITUTE 2011 JANUARY EXHIBITION OF ENGLISH SPOCKEN TRAVELERS/AUTHORS IN SPAIN

Ισπανός λογοτέχνης καιδο- κιμιογράφος. Η καταγωγή του ήταν αριστοκρατική, σπούδασε νομικά στα πανεπιστήμια της Γρανάδας και της Μαδρίτης και για πολλά χρόνια υπηρέτησε ως διπλωμάτης. Έγραψε πολιτικά, φιλοσοφικά, θρησκευτικά και ιστορικά δοκίμια που διαπνέονται από ορθολογιστικό πνεύμα.

ΑΖΟΡΙΝ

Το 1932 εκδόθηκε ο Θάνατος στο απομεσήμερο (Death in the Afternoon), έργο στο οποίο ο Χέμινγουεϊ διαπραγματεύτηκε την ταυρομαχία, τόσο εγκυκλοπαιδικά όσο και με αναφορές στην μεταφυσική και θρησκευτική της διάσταση. Υπήρξε θαυμαστής των ταυρομαχιών ήδη από το 1925 μετά από ταξίδια του στην Ισπανία. . . . . . . . .


AZORIN
Γέννηση 8 de junio de 1873 8η του Ιούνη του 1873 Monóvar ( Alicante ) Monóvar ( Αλικάντε ) Θάνατος (93 χρόνων) 1967 (93 ετών) Μαδρίτη Ιθαγένεια ISΠΑΝΙΚΗ Ψευδώνυμο Azorín Επάγγελμα Μυθιστοριογράφος, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας. Περίοδος XX αιώνας Κινήσεις Generación del 98 Γενιά του '98 Ο José Augusto Martínez Trinidad Ruiz, περισσότερο γνωστή με το ψευδώνυμο του Azorin ( Monóvar , Αλικάντε , 8, Ιουν του 1873 - Μαδρίτη , 2 του Μαρτίου του 1967 ), [1] ήταν ένας μυθιστοριογράφος Ισπανός , καθώς και δοκιμιογράφος , θεατρικός συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας . ..Βιογραφία . Ο πατέρας του γεννήθηκε στο Yecla , Μούρθια , και ήταν ενεργός στο Φιλελεύθερο-Συντηρητικού Κόμματος (έγινε δήμαρχος, βουλευτής και υποστηρικτής του Francisco Romero Robledo ).. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην Monóvar και διέθετε ένα κτήμα. Η μητέρα του γεννήθηκε στην Elda . Ήταν απο παραδοσιακή αστική και πλούσια οικογένεια. Ο Azorin ήταν ο μεγαλύτερος από τα εννέα παιδιά..Σπούδασε εσωτερική σχολείο για οκτώ χρόνια στο κολέγιο της Escolapios στάδιο Yecla αναπτύσοντασ εκεί τον προβληματισμό σχετικά με τα δύο πρώτα μυθιστορήματά του, ισχυρό αυτοβιογραφικό περιεχόμενο. . Από το 1888 έως το 1896 σπούδασε νομικά στη Βαλένθια , η οποία ενδιαφέρεται για τον krausismo και τον αναρχισμού και παρέδωσε μια πυρετώδη λογοτεχνική και πολιτική αναγνώση. . Χρησιμοποιήσε ψευδονυμα . Επίσης, γράφει για την Ηχώ της Monóvar, El Mercantil Valenciano, ακόμη και στην εφημερίδα El Pueblo Vicente Blasco Ibáñez . . Λειτουργεί σχεδόν πάντα ώς κριτικός γράφοντας έργα θεάτρου μέισχυρό κοινωνικό περιεχόμενο (επαίνέσε τα έργα του Angel Guimera και Benito Perez Galdos ή Juan José του Joaquín DICENTA ) και ΤΟΝΊΖΕΙ & αντικατοπτρίζειτίς πλέον αναρχικές τάσεις τους. . Μεταφράζει το δράμα Ο Εισβολέας του Μωρίς Μαίτερλινκ , το συνέδριο του γαλλικού Hamon Α. γονικής ή Φυλακές Πρίγκιπα Κροπότκιν . τό 1895 ό Azorin δημοσίευσε δύο δοκίμια, λογοτεχνικού και κοινωνικού αναρχισμού σημειώνει, παρουσιάζοντας στο κοινό τις βασικές θεωρίες των αναρχικών. Εξετάστηκε στην Γρανάδα και Salamanca , αλλά ήταν πιο υπότροφος φοιτητής Έφτασε στις 25 Νοέμβρη του 1896 στην Μαδρίτη για να συνεχίσει τις σπουδές του, άρχισενά γραφει ανάμεσα στη μεγάλη στέρήση στο Ρεπουμπλικανικό δημοσιογραφίκό έντυπο ( Η Χώρα (1896), όπου έριξαν? Progress (1897), εφημερίδα Alejandro Lerroux ), που λαμβάνουν μόνο η στήριξη του Leopoldo Alas σε ένα από τα έντυπα ετούτα, όπου εργάστηκε ως κριτικός, κάτω από τα ψευδώνυμα του Candide προς τιμήν του Voltaire , Αριμάν, ο περσικός θεός της καταστροφής, Charivari και Ανατολής, μεταξύ άλλων. . Σταδιακά το όνομά του ήταν όλο και περισσότερο εμφανίζονται στα περιοδικά και μεγάλες εφημερίδες: New Magazine, Νεότητας (υπογραφή με Baroja και Maeztu ως Ομάδα των Τριών ), Νέας Τέχνης, El Globo, Alma ισπανικά, Ισπανία, αμερόληπτη, ABC. Al mismo tiempo va publicando folletos y libros. Την ίδια στιγμή άρχισε να δημοσιεύει φυλλάδια και βιβλία. . Εράψε μια τριλογία από αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα που χρησιμοποιεί ήδη τ'ο τελικό ψευδώνυμο «Azorin», το οποίο άρχισε νά χρήσιμοποιεί το 1904 : Antonio Azorin και Οι εξομολογήσεις ενός νεαρού φιλοσόφου. . Από το 1905 'ο τρόπος σκέψης και λογοτεχνίας τούAzorin έγινε πίο εγκατεστημένος στον συντηρητισμό.. τότε να εργαστηκε για το ABC, όπου ήταν ενεργός στην πολιτική. Antonio Maura ιδιαίτερα ο υπουργός, και Juan de la Cierva Peñafiel , να γίνουν υποστηρικτές υψηλά του. . Μεταξύ 1907 και 1919 διετέλεσε αναπληρωτής πέντε φορές και δύο σύντομες περιόδους (1917 και 1919), Αναπληρωτής Γραμματέας Δημόσιας Εκπαίδευσης. . Είχε ήδη μια μακρά καριέρα στον Τύπο της Μαδρίτης, όταν εντάχθηκε La Vanguardia ώςκριτικός λογοτεχνίας. [2] Χάρη στις προσπάθειες του διευθυντή Miquel dels Sants Oliver ο Azorin δημοσιεύονται σε αυτή την εφημερίδα, περίπου 200 δικά τού κείμενα μεταξύ 1914 και 1917 . Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια εμφανή εκπρόσωπος της ισπανικής κουλτούρας δημοσιεύονται στις σελίδες της εφημερίδας La Vanguardia της Βαρκελώνης και μετά τη Βαρκελώνη ήταν η πρωτεύουσα όπου προήχθη και να κυκλοφορήσει, σύμφωνα με τους μελετητές, η γενιά του 98. Ταξίδεψε ακούραστα για την Ισπανία και Βυθίστηκε ανάγνωση των κλασικών της Χρυσής Εποχής .στο στρατιωτικό κατάλογο Primo de Rivera ψύχεται δημόσια δραστηριότητα Azorin, ο οποίος αρνήθηκε να δεχθεί πολιτικό γραφείο του δικτάτορα. En 1924 fue elegido miembro de la Real Academia Española . Το 1924 εξελέγη μέλος της Βασιλικής Ισπανική Ακαδημία . Cuando estalló la Guerra Civil huyó del Madrid del Frente Popular y con su esposa, Julia Guinda Urzanqui , se refugió en Francia. Με το ξέσπασμα του Εμφυλίου Πολέμου Μαδρίτης εγκατέλειψαν το Λαϊκό Μέτωπο και η σύζυγός του, Τζούλια Cherry Urzanqui , κατέφυγε στη Γαλλία. Μετά τον πόλεμο, θα μπορούσε να επιστρέψει στην Ισπανία με τη βοήθεια που επιδρούν έλαβε από τον τότε υπουργό Εσωτερικών, Ramón Serrano , ο οποίος χρόνια αργότερα ( 1955 ) αφιερωμένο Azorin "με βαθιά ευγνωμοσύνη» έργο του On (Νέα Βιβλιοθήκη, Μαδρίτη ). En 1946 se le otorgó la Gran Cruz de la Orden Civil de Alfonso X el Sabio . [ 3 ] Το 1946 τιμήθηκε με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Αστικού Alfonso X ο Σοφός . [3] En sus últimos años se mostró apasionado y asiduo espectador cinematográfico. Στα νεότερα χρόνια του πάθος και τακτική θεατή ταινία έδειξε. Obra [ editar ] Εργασία [ edit ] Retrato de Azorín por Ramón Casas ( MNAC ) ΤΟ Πορτραίτο Azorin φιλοτεχνίθηκε από τόν ΕΜΠΡΕΣΙΟΝΙΣΤΗ Ramon Casas ( MNAC ) . Η Λογοτεχνική παραγωγή του κυρίως χωρίζεται σε δύο μεγάλες ενότητες: δοκίμιο και μυθιστόρημα . Η Λογοτεχνική παραγωγή Azorin έχει επίσης μια μεγάλη στιλιστική αξία. Η ΦΟΡΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΥΛ ΑΠΟ Το γράψιμό του, πολύ περίεργο, χαρακτηρίζεται από τον ιμπρεσιονισμό ,ΤΗΝ περιγραφή, με τη χρήση του μια σύντομη φράση και απλή σύνταξη, το λιανικό λεξικό castizo και μια σειρά από δύο επίθετα συνδέονται με ένα κόμμα. . Μεταξύ των πιο καινοτόμων λογοτεχνικών τεχνικων του είναι η χρήση, με τον τρόπο της Βιρτζίνια Γουλφ , ​​των χαρακτήρων, ενώ ζουν σε διάφορες περιόδους της ιστορίας, όπως Don Juan ή την Παναγία, συνδυάζοντας τόσο το μύθο και τό πνέυμα τής αιώνιας επιστροφής . . Ως δοκιμιογράφος που αφιέρωσε ιδιαίτερη προσοχή σε δύο ζητήματα: το ισπανικό ιμπρεσιονιστήκό τοπίο και ή επανερμηνεία των κλασικών λογοτεχνικών έργων. Η ίδια εξελικτική διαδικασία που σημάδεψαν το σύνολο που παρατηρείται στην ισπανική αφιερωμένη στην κατάσταση δοκιμών Generation 98 : Εάν στο πρώιμο έργο του εξετάζει συγκεκριμένες πτυχές της ισπανικής πραγματικότητα και αναλύει τα σημαντικότερα προβλήματα της Ισπανίας, Καστίλλη (1912) στόχος της είναι να εμβαθύνει την ισπανική πολιτιστική παράδοση (αντανακλάσεις που προκύπτουν αυθόρμητα από μικρές παρατηρήσεις του τοπίου), καθώς και την ενσωμάτωση μια αίσθηση κυκλική φορά εμπνευσμένο από τον Νίτσε. Entre los ensayos literarios de Azorín destaca Ruta de Don Quijote (1905), Clásicos y modernos (1913), Los valores literarios (1914) y Al margen de los clásicos (1915). Ανάμεσα στα highlights φιλολογικά δοκίμια Azorin Οδός Δον Κιχώτης (1905), Κλασική και Σύγχρονη (1913), τα λογοτεχνικά τιμές (1914) Σε αυτά την πρόθεσή του δεν είναι να κάνει μια λεπτομερή μελέτη των κειμένων, αλλά και να διεγείρουν την περιέργεια και το ενδιαφέρον, προσφέροντας μια ιμπρεσιονιστική ανάγνωση τους τονίζοντας μόνο τα πιο σημαντικά από αυτά με τα στοιχεία της προσωπικότητας του συγγραφέα. . Υπογραμμίζει, επίσης, την τραγική Ανδαλουσίας . Es un ensayo añadido a la obra de Los pueblos (edición en 1914). Είναι ένα τεστ προστίθεται στο έργο των Λαών Ο Azorin πάει στην Ανδαλουσία και τη Σεβίλλη περιοδεία στην περιοχή. . Αρχικά αποστέλλεται σε χρόνιες αμερόληπτικες αποστολές και η κυβέρνηση θα αισθανθεί ενοχλήσεις, έτσι ζήτησε από τον διευθυντή της εφημερίδας να μην στείλει περισσότερα Ωστόσο, δημοσίευσε μια συνέντευξη που θα κοστίσει την απέλαση της εφημερίδας και θα λειτουργήσει σε ABC. Τραγική ήταν Andalucía 1904-1905, πριν λαών και στη συνέχεια πρόσθεσε. :
Μυθιστορήματα
Το πρώτο στάδιο δείχνει επικράτηση των αυτοβιογραφικών στοιχεία και τις εντυπώσεις που προκύπτουν από το τοπίο. El protagonista es Antonio Azorín (del cual tomará su seudónimo), personaje de ficción que se convierte en la conciencia de su creador. Ο πρωταγωνιστής είναι Antonio Azorin (η οποία θα λάβει ψευδώνυμο της), φανταστικός χαρακτήρας που γίνεται η συνείδηση ​​του δημιουργού του. . Αυτά τα μυθιστορήματα είναι ένα πρόσχημα για την ανάπτυξη ζωτικών και πολιτιστικές εμπειρίες του συγγραφέα. A ella pertenecen La voluntad (1902), Antonio Azorín (1903) y Las confesiones de un pequeño filósofo (1904). Έχει ανήκουν Will (1902), Antonio Azorin (1903) και Εξομολογήσεις ενός μικρού φιλοσόφου (1904). Στο δεύτερο στάδιο, Azorin αφήνουν αυτοβιογραφικά στοιχεία, αλλά συνεχίζει να αντανακλά τις δικές τους ανησυχίες των χαρακτήρων: το θάνατο, η εμμονή με το χρόνο, τον προορισμό, κ.λπ.. Una muestra de ello es Doña Inés (1925). Ένα παράδειγμα είναι η Doña Inés (1925).. Σε αυτό το ίδιο στάδιο Don Juan (1922), με βάση τη χριστιανική μετατροπή του μύθου ανήκει. Στο τρίτο στάδιο ανήκουν 0 Felix Vargas (1928), ο σουρεαλισμός (1929) και οι άνθρωποι (1939), χαρακτηρίστηκε από την avant-garde και του προσωπικού και κοσμολογικ0 δράμα εμπνευσμένο από τη μεγάλη Αυστρο-γερμανική ποιητή Rainer Maria Rilke . . Στο τέταρτο στάδιο, μετά από μια περίοδο σχετικής σιωπής βαθιά σημαδεμένη από τον εμφύλιο πόλεμο, ο Azorin αφήγηση επιστρέφει στο The Ghost Writer (1941), το μυθιστόρημα ειδύλλιο Mary Fontan (1943) και το νησί χωρίς aurora (1944). Teatro
Θέατρο
[ edit ΠΑΝΤΑ Ο Azorin αισθάνθηκε πάντα μεγάλη αγάπη για το θέατρο . Ωστόσο, τα έργα του δεν άρεσε καθόλου δημοφιλής χάρη. . Από την πένα του θα αφήσει ΤΗΝ Παλιά Ισπανία (1926) ΤΟ ΕΡΓΟ , Brandy, πολύ κονιάκ (1927), Comedy of Art (1927) και η τριλογία Το αόρατο , που συνδέεται με την αισθητική του εξπρεσιονισμού , που αποτελούν μέρος της αράχνης στον καθρέφτη, The Reaper και Doctor Death, 3 έως 5, που θεωρείται από ορισμένους κριτικούς ως η καλύτερη δραματική παραγωγή του. 0. Azorin σημειώνει τη σημασία της δημιουργικής ελευθερίας Εφιστά την προσοχή στη νέα σχέση μεταξύ των κινηματογραφικών τεχνική και θεατρική τέχνη. . Τονίζει την εμφάνιση του κόσμου του υποσυνείδητου στη σκηνή.». Η νέα πραγματικότητα του παιχνιδιού, ανάλογα με τις ανάγκες της νέας κοινωνίας και το ρυθμό της σύγχρονης ζωής, θα πρέπει να είναι «γρήγορη, αδύναμη και αντιφατική." Θα πρέπει να εξαλειφθούν ή να ελαχιστοποιηθούν διαστάσεις. . Είναι ο εσωτερικός κόσμος, ο κόσμος των ιδεών και των προβλημάτων του πνεύματος και της φαντασίας, που υποχρεούνται να παρέχουν τα υλικά τους στο συγγραφέα. . Η πρόθεση είναι να απελευθερώσει το θέατρο Azorin Ισπανικά όλα επαρχιωτισμό και ανυψώσει το καθεστώς του ευρωπαϊκού θεάτρου. Αλλά η ισπανική νοοτροπία δεν ήταν διατεθειμένη να αναλάβει αυτές τις νέες δραματικές προτάσεις. ΓΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΟ και η azoriniano θέατρο, όπως αυτό του Ramón María del Valle-Inclan και Miguel de Unamuno , είχε μια μάλλον περιορισμένη επιτυχία.

PASIONARIA

«Είναι καλύτερα να πεθαίνεις όρθιος, παρά να ζεις γονατιστός» και «Είναι καλύτερα να είσαι χήρα ενός ήρωα, παρά σύζυγος ενός δειλού».

gris

ALCALA HUMOR FABRICA DE UNIVERSIDAD

www.ouabua.blogspot.com

ACALA HUMOR FABRICA

WWW.TUTUNGI.BLOGSPOT.COM

Συνολικές προβολές σελίδας

Δημοφιλείς αναρτήσεις

• 

  (χωρίς τίτλο)

    Antología de la Zarzuela - Parte 1 de 2 Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983) Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983...
• (χωρίς τίτλο)

    Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) -  G.P.DE LA MIRANDOLA Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) - Βικιπαίδεια
• 

  ΩΡΑΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΡΟΖΑ ΤΟΥ Γ.ΑΝΤΟΛΦΟ ΜΠΕΓΚΕΡ={{ Εκεί, στις σκοτεινές γωνιές του νου μου, γυμνά και μαζεμένα, κοιμούνται τα παράξενα παιδιά της φαντασίας μου, περιμένοντας σιωπηλά την Τέχνη να τα ντύσει με τον λόγο, για να μπορέσουν να εμφανιστούν με αξιοπρέπεια στην σκηνή του κόσμου. Γόνιμη, όπως η ερωτική κλίνη της Φτώχειας και ίδια με έκείνους τους γονείς που κάνουν περισσότερα παιδιά απ' όσα μπορούν να θρέψουν, η Μούσα μου συλλαμβάνει και γεννά στο ιερό του κεφαλιού μου, γεμίζοντάς το με αμέτρητα πλάσματα που, ούτε η δουλειά μου, ούτε τα χρόνια ζωής που μου απομένουν, θα ήταν αρκετά για να τους δώσουν μορφή. Κι εδώ μέσα, γυμνά και ασχημάτιστα, μπλεγμένα και ανακατεμένα σε απερίγραπτη σύγχυση, τα νιώθω κάποιες φορές να ταράζονται και να ζουν μια ζωή σκοτεινή και παράξενη, όμοια με εκείνη των μυριάδων σπόρων που βράζουν και δονούνται σε μια αιώνια επώαση στα σπλάχνα της γης, χωρίς να βρίσκουν αρκετές δυνάμεις για να βγουν στην επιφάνεια και να γίνουν, με το φίλημα του ήλιου, λουλούδια και καρποί}}...................................................................................................................ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΕΖΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΚΑΙ ΜΥΘΟΥΣ={{{ He also wrote some narrative pieces in prose, "Narraciones", which are loaded with imagination and implausibility, such as "Memorias de un Pavo" (Memoirs of a Turkey) in which, as the title implies, he describes the trip of a turkey from its home farm to the city, and its purchase to be eaten, when its writings are discovered inside the already cooked body.-}}}

    Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ - Βικιπαίδεια το μικρό βιβλίο των θαυμάτων. Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ -  ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ E...
• 

  Ρ.Γ.ΔΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ

  Ramón Gómez de la Serna - Greguerías Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008 17:17 Vicky Rouska 1 2 3 4 5 O Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα γεννήθηκε το...
• 

  valle inclan [[ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΦΟΙΗΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΔΡΕΑΔΗ

  Ο Alejandro Sawa Martínez ΗΤΑΝ  ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ ΤΟΝ ΙΝΚΛΑΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΕΞΠΡΕΣΙΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΠΕΝΤΟΝ[[ΤΑΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ...
• 

  M.Fernandes

  Μια χαρά χαμηλού επιπέδου είστε... Τι φωνάζετε; Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2006 Μιγκέλ Ερνάντεθ, Ελεγεία ...
• PIO BAROJA...MEDITATIONS

  . Στοχασμοί γιά την Φύση και το Σύμπαν . Στοχασμοί γιά την Κοινωνία και τον Άνθρωπο . Στοχασμοί γιά τον Έρωτα και τον Γάμο . Στοχασμοί γιά τ...
• 

  RAMON DE CAMPOAMOR AND OTHER SPANISH ROMANTICS

  necessary. In this respect, as in others, Romanticism prefigured the modernist audacities of the end of the century. [ edit ] José de Espr...

ΚΕΙΜΕΝΑ ΚΟΜΑΤΙΑ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΡΕΑΛΙΣΤΗ Μ.ΠΕΡΕΖ ΓΚΑΛΝΤΟΣ

Μ.Π.ΓΚΑΛΝΤΟΣ...ΜΑΡΙΑΝΕΛΛΑ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ(



Ναι, κύριε», είπε ο τυφλός γεννήθηκα φυσιολογικά. Γνωρίζω τον κόσμο μόνο με τη σκέψη, αφή και ακοή. Θα μπορούσα να καταλάβω ότι το πιο υπέροχο μέρος του κόσμου είναι ότι μου απαγορεύεται. . Ξέρω ότι τα μάτια των άλλων δεν αρέσουν αυτά τα αυτά, αλλά που ξέρουν τα πράγματα, αλλά αυτό το δώρο αισθάνομαι τόσο εκπληκτικό το γεγονός ότι δεν καταλαβαίνουν καν τη δυνατότητα να έχουν.

Ο ταξιδιώτης, ο οποίος είχε περπατήσει λίγα βήματα με τον οδηγό του, στάθηκε εκπλαγηκε με την καταπληκτική προοπτική που βρισκόταν μπροστά στα μάτια του. ,. Ήταν σε μια βαθια λακουβα, όπως ο κρατήρας του ηφαιστείου, ανώμαλο έδαφος, τοιχοι ακόμη πιο άνωμαλοι. . Στα άκρα και στο κέντρο της τεράστιας καλντέρας, του οποίου το μέγεθος αυξήθηκε κατά το παραπλανητικό φως-σκοτάδι της νύχτας, αυξήθηκαν κολοσσιαίες φιγούρες, παραμορφωμένες που εμοιαζαν σενάνδρες, τέρατα και φιγουρεσ αναποδογυρισμενες, που εκτείνονται σε σχηματα που μοιαζουν μετεράστια χέρια, πόδια, περικόπτονται, παρόμοια στοιχεία διάσπαρτα για τα οποία σχηματίζουν την κατι σα να ξεουν να βολταρουν στα σύννεφα -στον ουρανό, αλλά αυτοσακόμα, ακίνητος, σκλήρυνε. ; . Ειχαν το χρώμα από τις μούμιες, με κόκκινο χρώμα γαιωδη ρίψη, ειχαξ έκπληξηστάση του εμπύρετου έκπληξη και συνελήφθησαν από το θάνατο.

. Φάνηκε η απολίθωση τουχωρου που εμοιαζε με ένα γιγαντιαίο όργιο των δαιμόνων, τα κεφαλια των οποιων κουνιοντουσαν δυσανάλογα υπηρχε σε αυτα η σταθερή και αμετάβλητη στάση της γλυπτικής. Η σιωπή που πλημμύρισε την περιοχή του κρατήρα ήταν βέβαια μια σιωπή που ήταν τρομακτική. . Χίλιες φωνές και ουρλιαχτά που είχαν γίνει επίσης πέτρα, πέτρα και ήτανεκει στους αιώνες των αιώνων.

Η σήραγγα είχε οδηγήσει σε έναν δεύτερο χώρο πιο μοναδική από την τελευταία.Ήταν μια βαθιά ρωγμή στο έδαφος, όπως εκείνες που προκύπτουν από κατακλυσμό, αλλά δεν είχαν ανοίξει από το φλογερό αίσθημα παλμών του πλανήτη, αλλά απο την επίπονη φτυάρια του ανθρακωρύχου. Κοίταξε, όπως το εσωτερικό ενός μεγάλου ναυάγιο που βρίσκεται στην παραλία, τους οποίους τα κύματα είχαν σπάσει στη μέση, με την κάμψη σε αμβλεία γωνία. . Έτσι θα μπορούσατε να δείτε αδυνατισμένος σταλαχτητες τους, των οποίων οι αιχμες στέφετονται σε άνισης σειράς ύψη. Μεσα οι ογκόλιθοι διακρινονταν να ομοιαζουν ως φορτίο που παραμένει χτυπημένο από τα κύματα, και όπως η δύναμη της ζωγραφικής φωτοσκιάσεις του φεγγαριού,ειχαν ζωγραφικη δυναμη η οποία πιστεύεται είδε, ανάμεσα σε χιλιάδες πράγματα ναυτικά λάφυρα, τα πτώματα μισοκαταβρόχθισμενα από τα ψάρια, μούμιες, σκελετοίους όλοι οι νεκροί κοιμούνται, βαθιά ήσυχο, όπως και για μεγάλο χρονικό διάστημα για να αναφερθώ στη μεγάλη....



Ρίχνουν τον εαυτό του-σε αυτό. . Όσοι έχουν εισέλθει δεν έχουν βγει και πάλι, και είναι κρίμα, γιατί μας είχαν πει τι συνέβαινε εκεί. Το στόμα του σπηλαίου βρέθηκε κάποια απόσταση από εμάς, αλλά πριν από δύο χρόνια οι ανθρακωρύχοι, σκάβοντας σε αυτό το site, ανακάλυψαν μια ρωγμή στον βράχο, που ακούγεται από το ίδιο νερό που βράζει για την κύρια στόμα. Αυτή η σχισμή θα πρέπει να επικοινωνήσουν στοαεκεί, όπου η πνοη που ανεβαίνει και κάτω από τον πίδακα. Μέχρι την ημέρα μπορείτε να το δείτε τέλεια, στην αριστερή πλευρά για να φτάσετε εκεί. . Υπάρχει ένα άνετο κάθισμα. Μερικοί άνθρωποι φοβούνται την προσέγγιση, κάθομουν εκεί πολύ συχνά να ακούσει την φωνή .Βαθιά απήχηση. . Και πράγματι, κύριε, εμείς φαίνεται να μιλήσει στο αυτί. . Η Νέλα λέει και ορκίζεται ότι ακούει τα λόγια που υποτειθεται οτι λενε και που τα διακρίνει με σαφήνεια. Εγώ, ειλικρινά, δεν έχω ακούσει ποτέ τις λέξεις που αυτη ισχυριζεται οτι ακουει, αλλά ένα ψίθυρο που μοιαζει σα μονόλογος ή ο διαλογισμός, που μερικές φορές φαίνεται λυπημένος, χαρούμενος μερικές φορές, μερικές φορές θυμωμένη, άλλοτε σκωπτική.

«Δεν ακούω θόρυβο, αλλά ...γάργαρο είπε γελώντας ο γιατρός.



ΜΙΑΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΑΠΟΣΠΑΣΜΑ



Πρεπει να ελπιζουμε παντα στα χειρωτερα.Ετσι ωστε να μην μας φανουν απογοητευτικα τα αποτελεσματα οταν αυτα ερθουν.............................................................................................................................................................

Φτωχη ισπανια ποσους αδικους φορους επ/οφελος καοιων επιτειδιων...που αποβλεπουν απο αυτους και μονο προσωπικο κερδος

.......



ΕΝΑ ΓΛΥΚΟ ΑΕΡΑΚΙ ΤΟΥ ΧΑΙΔΕΥΕ ΤΟ ΚΟΡΜΙ...ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΣ ΛΙΓΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΣΚΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΧΑΣΙ ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΝΤΑΜΟΙΒΗ

P.Galdos MIZERICORDIA , ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Κάνω όνειρα, γιατί θα μπορούσε να συμβεί, ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΣΥΓΚΡΙΣΗ, ότι όσοι πηγαίνουν εκεί Να έρχονται εδώ κι αυτό να μας φέρει τη λύση για τα δεινά μας. Κάτω από τη γη υπάρχει ένας άλλος κόσμος, και η αφή είναι να γνωρίζουμε πώς και όταν μιλάμε για το υπόγειο διαβίωσης.ΑΥΤΟΙ ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ Πρέπει να γνωρίζουν πόσο κακοί είμαστε εδώ και θα δούμε πόσο καλά πέρασαμε πάνω από εκεί. Δεν ξέρω αν θέλω να πω, πως δεν υπάρχει δικαιοσύνη, και ότι θα ονειρεύονται όλοι θέλουμε και ονειρευόμαστε, μια εικασία, εδώ θα φέρει δικαιοσύνη "

P.GALDOS ((ΕΛΕΟΣ)) [mizericordia] ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

ΕιχεΔύο πλευρές, [Η ΚΟΙΝΟΤΙΤΑ ΤΟΥ Σ.Σ.]όπως γινεται με ρικούς ανθρώπους, η κοινότητα του Σαν Σεμπαστιάν ......η καλύτερα οπως γινεται με την εκκλησία ... δύο πρόσωπα .Είναι σίγουρα αστείο : με Τ/Ο ΝΑ ΤΗΣ ματι τις ΕΒΛΕΠΕ ΜΙΑ φτωχογειτονιά ΣΤΟΝ δρόμο enfilándolos Canizares, & με το άλλο στην πλατεία Εμπορίου.. [ Αγγέλου Εξοχότης.] Μπορεί να έχετε παρατηρήσει και στις δύο πλευρές χαμογελώντας πικρά .Η ΜΙΑ Είναι η πιο αγνή της Μαδρίτης, στην οποία η αρχιτεκτονική φυσιογνωμία και Η ηθική ενώνονται όμορφα. . Στο πρόσωπο του Νότου αφθονεί αυτό, Πάνω από μια πόρτα με ενα στυλ χυδαίου μπαρόκ εικόνα του αγίου μάρτυρος ητανε γερμενη σε μια σταση η οποια εμοιαζε..χορευτικη και οχι η (στη) στάση θρησκευτικου μαρτυρα, στον Βορρά, απογυμνωμένο από τα στολίδια, φτωχά και απο κάθε τι το χυδαίο, υψώνεται το κάστρο που ήτανε σα να μπορούσε να κάνε οσους το βλέπαν νά πιστεύουν ότι έχει στηριχθεί επάνω σε 2 βάζα(ΕΤΣΙ ΕΜΟΙΑΖΕ).

MIZERICORDIA,GALDOS *FRAGMENT*

Benito Pérez Galdós Benito Perez Galdos Misericordia (fragmento) Έλεος (απόσπασμα) " más arriba del entrecejo. " ΕιχεΓλυκιά φωνή, σε κάποιο βαθμό ακόμα αυστιρη.. και καλή εκπαίδευση, καιτο σκοτεινό πρόσωπό της δεν ήταν χωρίς κάποιο ενδιαφέρον χάρη, και αναλογη με τα γηρατειά, ειχε μια θολή χάρη και εμοιαζε σα μισιλιποθυμη. Περισσότερο από το ήμισυ της οδοντοστοιχίας διατηρούντανε. Τα μάτια της, μεγάλα( και σκούρα κόκκινα τα ακρα τους) είχαν χαλασει εί μόνο από την ηλικία και το κρύο του πρωίνου. Η μύτη της έσταζε στα τα δάχτυλά τηςοταν ακουμπισμενα ααυτα πανω στο γραφειο τα εβαζε,ΗΤΑΝ οι αρθρωσεις της ζαρωμένες και πρήσμενες στις , ετσι ωστε εμοιαζαν λες και τα χερια της δεν καταλήγαν σε νύχια . Ηταν τα χέρια της σαν πλύστρας και διατηρούνταν ακόμα υγιεινής. φορούσε φαρδιά μαύρη ζώνη στο μέτωπο, σσα μαύρο μαντήλι , και μαύρο μανδύα και φόρεμακλασικο καλύτερο από εκείνα των άλλων ηλικιωμένων. Με αυτό ειδών ένδυσης και με τησυναισθηματική και γλυκιά έκφραση στο πρόσωπό της, ακόμα και αποτελείται από γραμμές, έμοιαζε με τη Santa Rita de Casia και ολες εκεινες τις αγιεςπου περπάτησαν μέσα από τον κόσμο σε μετάνοια. Απο εκείνη έλειπε μόνο ο σταυρός και το τραύμα στο μέτωπο, ενώ η ίδια μπορούσε να πιστέψει τότι ήταν η αυτο το σημαδι στο μέγεθος ενός μπιζελιού, στρογγυλο, μπλε, που βρίσκοται περίπου μισή ίντσα πάνω από τα φρύδια. "

Δημοφιλείς αναρτήσεις

• 

  (χωρίς τίτλο)

    Antología de la Zarzuela - Parte 1 de 2 Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983) Reportaje sobre vida y obra de Luis Buñuel (1983...
• (χωρίς τίτλο)

    Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) -  G.P.DE LA MIRANDOLA Καμπάλα (θρησκευτικό κίνημα) - Βικιπαίδεια
• 

  ΩΡΑΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΠΡΟΖΑ ΤΟΥ Γ.ΑΝΤΟΛΦΟ ΜΠΕΓΚΕΡ={{ Εκεί, στις σκοτεινές γωνιές του νου μου, γυμνά και μαζεμένα, κοιμούνται τα παράξενα παιδιά της φαντασίας μου, περιμένοντας σιωπηλά την Τέχνη να τα ντύσει με τον λόγο, για να μπορέσουν να εμφανιστούν με αξιοπρέπεια στην σκηνή του κόσμου. Γόνιμη, όπως η ερωτική κλίνη της Φτώχειας και ίδια με έκείνους τους γονείς που κάνουν περισσότερα παιδιά απ' όσα μπορούν να θρέψουν, η Μούσα μου συλλαμβάνει και γεννά στο ιερό του κεφαλιού μου, γεμίζοντάς το με αμέτρητα πλάσματα που, ούτε η δουλειά μου, ούτε τα χρόνια ζωής που μου απομένουν, θα ήταν αρκετά για να τους δώσουν μορφή. Κι εδώ μέσα, γυμνά και ασχημάτιστα, μπλεγμένα και ανακατεμένα σε απερίγραπτη σύγχυση, τα νιώθω κάποιες φορές να ταράζονται και να ζουν μια ζωή σκοτεινή και παράξενη, όμοια με εκείνη των μυριάδων σπόρων που βράζουν και δονούνται σε μια αιώνια επώαση στα σπλάχνα της γης, χωρίς να βρίσκουν αρκετές δυνάμεις για να βγουν στην επιφάνεια και να γίνουν, με το φίλημα του ήλιου, λουλούδια και καρποί}}...................................................................................................................ΕΚΤΩΣ ΑΠΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Η ΠΕΖΟΤΡΑΓΟΥΔΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΚΑΙ ΜΥΘΟΥΣ={{{ He also wrote some narrative pieces in prose, "Narraciones", which are loaded with imagination and implausibility, such as "Memorias de un Pavo" (Memoirs of a Turkey) in which, as the title implies, he describes the trip of a turkey from its home farm to the city, and its purchase to be eaten, when its writings are discovered inside the already cooked body.-}}}

    Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ - Βικιπαίδεια το μικρό βιβλίο των θαυμάτων. Χουάν Χαθίντο Μουνιόθ Ρένχελ -  ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ E...
• 

  Ρ.Γ.ΔΕ ΛΑ ΣΕΡΝΑ

  Ramón Gómez de la Serna - Greguerías Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008 17:17 Vicky Rouska 1 2 3 4 5 O Ραμόν Γκόμεθ ντε λα Σέρνα γεννήθηκε το...
• 

  valle inclan [[ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ ΦΟΙΗΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΤΕΙΟΥ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΕΨΗ ΓΙΑΓΚΟΥ ΑΝΔΡΕΑΔΗ

  Ο Alejandro Sawa Martínez ΗΤΑΝ  ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΝΕΠΝΕΥΣΕ ΤΟΝ ΙΝΚΛΑΝ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΕΞΠΡΕΣΙΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΠΕΝΤΟΝ[[ΤΑΦΩΤΑ ΤΩΝ ΜΠΟΕΜ]] ...
• 

  M.Fernandes

  Μια χαρά χαμηλού επιπέδου είστε... Τι φωνάζετε; Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2006 Μιγκέλ Ερνάντεθ, Ελεγεία ...
• PIO BAROJA...MEDITATIONS

  . Στοχασμοί γιά την Φύση και το Σύμπαν . Στοχασμοί γιά την Κοινωνία και τον Άνθρωπο . Στοχασμοί γιά τον Έρωτα και τον Γάμο . Στοχασμοί γιά τ...
• 

  RAMON DE CAMPOAMOR AND OTHER SPANISH ROMANTICS

  necessary. In this respect, as in others, Romanticism prefigured the modernist audacities of the end of the century. [ edit ] José de Espr...

MADRID GALDOSIANA

Madrid as seen by galdós Μαδρίτη, όπως φαίνεται από Galdós

A journey through Madrid´s symbolic places, as depicted in Miau Ένα ταξίδι μέσα από μέρη με συμβολική σημασία της Μαδρίτης, όπως απεικονίζεται στο Miau

More than a century has gone by since Benito Pérez Galdós wrote his novel Miau at the end of the 19th century. Περισσότερο από έναν αιώνα έχει περάσει από τότε που Benito Pérez Galdós Miau έγραψε το μυθιστόρημά του στα τέλη του 19ου αιώνα. In this realistic novel written after his other brilliant novel Fortunata y Jacinta , Galdós gives an in-depth description of places, streets and houses in 19th century Madrid, more specifically in the area of Las Comendadoras. Σε αυτό το ρεαλιστικό μυθιστόρημα γραμμένο μετά την άλλη λαμπρή μυθιστόρημα Fortunata του y Jacinta, Galdós δίνει μια σε βάθος περιγραφή των θέσεων δρόμους, σπίτια και στη Μαδρίτη του 19ου αιώνα, ειδικότερα στην περιοχή του Λας Comendadoras. His talent for accurately describing the scenes enables us to identify and visit, even today, many of the places that inspired the famous writer. Το ταλέντο του για την ακριβή περιγραφή των σκηνών που μας δίνει τη δυνατότητα να εντοπίσει και να επισκεφθείτε, ακόμη και σήμερα, πολλές από τις θέσεις που ενέπνευσε τον διάσημο συγγραφέα.

A Little about the Novel Λίγα λόγια για τα νέα

In 1888, when Benito Pérez Galdós was at the height of his creative activity, he published Miau , a novel centred on the character of redundant civil servant Ramón Villamil , at the time when power was alternating between Cánovas del Castillo and Sagasta. Το 1888, όταν ο Μπενίτο Pérez Galdós ήταν στο αποκορύφωμα της δημιουργικής δραστηριότητας του, που δημοσίευσε Miau, ένα μυθιστόρημα με επίκεντρο τον χαρακτήρα των απολυμένων δημόσιος υπάλληλος Ramón Villamil, κατά τη στιγμή της εξουσίας εναλλάσσονται μεταξύ Canovas del Castillo και Sagasta.

Miau tells the story of three women living above their means; that of a boy in ill health, Luisito, who sees God in his dreams; and that of his father Víctor Cadalso , an unscrupulous man who triumphs despite his culpable behaviour. Miau αφηγείται την ιστορία τριών γυναικών που ζουν πάνω από μέσα τους? Ότι ένα αγόρι με προβλήματα υγείας, Λουιζίτο, ο Θεός που βλέπει στα όνειρά του? Και αυτή του πατέρα του Víctor Cadalso, έναν αδίστακτο άνθρωπο που θριαμβεύει παρά υπαίτιας συμπεριφοράς του. In other words, it is the story of the Villamil family who, having hit hard times, has to seek sustenance from others in the form of charity. Με άλλα λόγια, είναι η ιστορία της οικογένειας Villamil ο οποίος, αφού χτύπησε δύσκολες στιγμές, πρέπει να αναζητήσουν τροφή από τους άλλους, με τη μορφή της φιλανθρωπίας.

The house that inspired Galdós for the family home in his novel, "Was in Calle de Quiñones , opposite the women's prison"; more precisely, on the first floor of number 3. Το σπίτι που ενέπνευσε Galdós για το σπίτι της οικογένειας στο μυθιστόρημά του, "Ήταν στην Calle de Quiñones, απέναντι από φυλακή των γυναικών"? Πιο συγκεκριμένα, στον πρώτο όροφο του αριθμού 3. The structure of this entire area, which has now become a residential zone, is conserved exactly as Galdós described it. Η δομή αυτής της ολόκληρης της περιοχής, η οποία έχει γίνει τώρα μια κατοικημένη ζώνη, διατηρείται ακριβώς όπως το περιέγραψε Galdós.

Religious Scenes Θρησκευτικές σκηνές

Meanwhile, the residence that this writer from the Canary Islands chose for his characters was located very close to the convent church of Las Salesas Nuevas , which stands in Calle San Bernardo number 72, and where the family went to pray with the rosary. Εν τω μεταξύ, η κατοικία που αυτή η συγγραφέας από τα Κανάρια Νησιά επέλεξε για τους χαρακτήρες του, βρισκόταν πολύ κοντά στην εκκλησία μοναστήρι του Λας Salesas Nuevas, η οποία βρίσκεται στην Calle San Bernardo αριθμός 72, και όπου η οικογένεια πήγε να προσευχηθεί με το κομπολόι. This building, in neo-classical style on the inside, and very sober-looking on the outside, suffered the disentailment of Mendizábal and was the base for the Complutense University in 1842. Αυτό το κτίριο, σε νεοκλασικό στυλ στο εσωτερικό, και πολύ νηφάλια το μέλλον στο εξωτερικό, υπέστη την disentailment της Mendizabal και ήταν η βάση για το Πανεπιστήμιο Complutense της το 1842.

Opposite this building is the church of Montserrat , where Luisito played with his friend Silvestre Murillo, son of the verger. Απέναντι από αυτό το κτίριο είναι η εκκλησία του Μονσεράτ, όπου Λουιζίτο έπαιξε με τον φίλο του Σιλβέστρ Murillo, γιος του εκκλησιαστικού. This 18th century church was occupied by the Benedictines from 1645 and suffered, along with many others, the disentailment of Mendizábal, after which it ceased to be a convent and became just a church. Η 18η αιώνα εκκλησία καταλήφθηκε από τους Βενεδικτίνων του 1645 και υπέστη, μαζί με πολλούς άλλους, η disentailment της Mendizabal, μετά την οποία έπαψε να είναι ένα μοναστήρι και έγινε μόνο μια εκκλησία.

The convent rooms of this work of Pedro de Rivera , nowadays used as an elderly people's home, became the first women's prison in Madrid. Τα δωμάτια του μοναστηριού αυτού του έργου του Pedro de Rivera, που σήμερα χρησιμοποιείται ως οίκος ηλικιωμένων ατόμων, έγινε φυλακή των πρώτων γυναικών στη Μαδρίτη. From the church, behind the gate of the choir, Galdós recounts that hundreds of prisoners could be heard praying. Από την εκκλησία, πίσω από την πύλη της χορωδίας, Galdós αφηγείται ότι εκατοντάδες κρατούμενοι θα μπορούσε να ακούσει προσεύχεται. In those days the Cristo de Cuero, a sculpture of Christ made out of cowhide and human hair, and a replica of the one in Burgos cathedral, was already inside the church. Σε εκείνες τις ημέρες η Cristo de Cuero, ένα γλυπτό του Χριστού φτιαγμένα από δέρμα αγελάδας και τα ανθρώπινα μαλλιά, και ένα αντίγραφο του ένα καθεδρικό ναό στο Burgos, ήταν ήδη μέσα στην εκκλησία.

In Miau , Galdós tells how Luisito suffered from fainting fits in which he would see God in the form of an old blind man. Σε Miau, Galdós λέει πώς Λουιζίτο υπέφερε από λιποθυμία ταιριάζει στο οποίο θα δούμε τον Θεό με τη μορφή ενός παλιού τυφλού. The murmuring of the prisoners worried the boy just as much as the dark figure, so much so, in fact, that he would try not to fall into one of his fainting fits through fear of encountering the Cristo de Cuero come to life, rather than the gentle old man. Το κελάρυσμα των κρατουμένων ανησυχούν το αγόρι, όπως ακριβώς και η σκοτεινή φιγούρα, σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, ότι θα προσπαθήσει να μην πέσει σε μία από λιποθυμία του ταιριάζει μέσα από το φόβο της συνάντησης ο Cristo de Cuero έρχονται στη ζωή, παρά η απαλή γέρος.

Plaza de las Comendadoras Plaza de las Comendadoras

Another scene in which Pérez Galdós located many of the episodes of his novel was the Plaza de las Comendadoras, at the end of Calle Quiñones. Μια άλλη σκηνή στην οποία Pérez Galdós βρίσκονται πολλά από τα επεισόδια του μυθιστορήματος του ήταν η Plaza de las Comendadoras, στο τέλος της Calle Quiñones. This is where mothers gathered with their children, and Luisito with his grandmother. Αυτό είναι όπου συγκεντρώνονται οι μητέρες με τα παιδιά τους, και Λουιζίτο με τη γιαγιά του. The Plaza is enclosed by restored buildings and the convent and church of the Comendadoras de Santiago (17th century), where Víctor Cadalso meets with his sister-in-law to suggest they elope together. Το Plaza περιβάλλεται από αναπαλαιωμένα κτίρια και το μοναστήρι και η εκκλησία του Comendadoras de Santiago (17ος αιώνας), όπου συναντά Víctor Cadalso του με την αδελφή-σε-δικαίου που να υποδηλώνουν ότι elope μαζί.

In old times, this whole area was made up of produce gardens and crops. Στα παλιά τα χρόνια, όλη αυτή η περιοχή αποτελείται από κήπους και καλλιέργειες παραγωγής. There were lemon and orange trees, hence the Plaza de los Guardias de Corps, where Luisito's school was located, and which no longer exists, being known as the Plaza del Limón (Lemon Square). Υπήρχαν λεμονιές και πορτοκαλιές, ως εκ τούτου, η Plaza de los Guardias de corps, όπου το σχολείο Λουιζίτο βρισκόταν, και το οποίο δεν υπάρχει πια, που είναι γνωστή ως πλατεία Plaza del Limón (λεμόνι Πλατεία). In this place the emblematic Cuartel del Conde Duque barracks building is also located. Σε αυτόν τον τόπο η εμβληματική Cuartel del Conde Duque κτηρίου των Στρατώνων, βρίσκεται επίσης.

Galdós recounts how Ramón Villamil, faced with his family's troubles, wrote letters to "the personal manager, to Señor de Pez, to Sánchez Botín and to all those who can help me out of this situation". Galdós εξιστορεί πώς Ramón Villamil, αντιμέτωποι με τα προβλήματα της οικογένειάς του, έγραψε επιστολές προς «το προσωπικό διευθυντή, να σενιόρ de Pez, να Sánchez Botin και σε όλους εκείνους που μπορεί να με βοηθήσει από αυτή την κατάσταση". Thus, Luisito, acting as messenger, runs through the streets of Madrid such as the Calle del Pez, which was particularly lively in the Galdós era. Έτσι, Λουιζίτο, που ενεργεί ως αγγελιοφόρος, τρέχει στους δρόμους της Μαδρίτης, όπως το Calle del Pez, η οποία ήταν ιδιαίτερα έντονη στην εποχή Galdós. This street takes its name from a 16th century granite plaque that Juan Coronel had made to console his daughter, saddened by the death of the last of the fish they had found in the puddles made in the area to water the crops. Αυτός ο δρόμος παίρνει το όνομά του από μια πλάκα από γρανίτη 16ο αιώνα ότι ο Juan Coronel είχε κάνει για να παρηγορήσει την κόρη του, θλιμμένοι από το θάνατο του τελευταίου από τα ψάρια που είχαν βρεθεί στις λακκούβες γίνονται στην περιοχή για να ποτίσει τα φυτά.

The Streets Οι δρόμοι

Amongst the streets that Luisito passed through is the Calle de los Reyes, where, at number 5, the house that inspired Galdós for the home of Quintana, Víctor Cadalso's sister, still stands. Ανάμεσα στους δρόμους που Λουιζίτο περάσει είναι η Calle de los Reyes, όπου, στον αριθμό 5, το σπίτι που ενέπνευσε Galdós για το σπίτι της Quintana, αδελφή του Βίκτορ Cadalso, εξακολουθεί να ισχύει. She is well off thanks to her religious items business, and so takes in the boy to get him out of poverty. Είναι πολύ μακριά χάρη στη θρησκευτική επιχείρησή της στοιχεία, και έτσι παίρνει το αγόρι για να τον βγάλει από τη φτώχεια.

Very close to this spot, in Calle de la Puebla, is the convent of the Mercedarias de Juan de Alarcón . Πολύ κοντά σε αυτό το σημείο, στην Calle de la Puebla, είναι το μοναστήρι του Mercedarias de Juan de Alarcón. On the way to this building, on the same street, is the church of San Antonio de los Alemanes, a jewel in Madrid's artistic heritage, and which was a Portuguese hospital in the 17th century. Στο δρόμο προς το κτίριο, στον ίδιο δρόμο, είναι η εκκλησία του San Antonio de los Alemanes, ένα κόσμημα στην καλλιτεχνική κληρονομιά της Μαδρίτης, και το οποίο ήταν ένα νοσοκομείο στην πορτογαλική τον 17ο αιώνα. Its value lies in the recently restored frescos that adorn the walls and ceiling, the latter being the work of Juan Carreño . Η αξία της έγκειται στο πρόσφατα ανακαινισμένο τοιχογραφίες που κοσμούν τους τοίχους και την οροφή, το τελευταίο είναι το έργο του Χουάν Carreño.

"On arriving at Calle de la Puebla, Luisito was so tired that, in order to regain his strength, he sat down on the step of one of the three gridiron doors that the convent of Don Juan de Alarcón has in this street. No sooner had he sat down on the cold stone, than he was overcome by a deep slumber, a sensation not unknown to the boy". "Κατά την άφιξή του στην Calle de la Puebla, Λουιζίτο ήταν τόσο κουρασμένος που, προκειμένου να ανακτήσει τις δυνάμεις του, κάθισε στο βήμα μιας από τις τρεις πόρτες σχάρα ότι το μοναστήρι του Don Juan de Alarcón έχει σε αυτό το δρόμο. Όχι νωρίτερα είχε κάθισε στο κρύο , από ό, τι είχε ξεπεραστεί από ένα βαθύ λήθαργο, μια αίσθηση που δεν άγνωστη στο αγόρι ". Thus, Galdós recounts the boy's first vision: in a convent now converted into a school, founded by María de Miranda in 1609, although it bears the name of her executor, who took it upon himself to finish the work. Έτσι, Galdós αφηγείται πρώτο όραμα του αγοριού: σε ένα μοναστήρι που μετατρέπονται τώρα σε ένα σχολείο, που ιδρύθηκε από τον María de Miranda το 1609, αν και φέρει το όνομα του εκτελεστή της, ο οποίος πήρε την ευθύνη να τελειώσει το έργο.

Μ.Π.ΓΚΑΛΝΤΟΣ =[[ΧΑΛΜΑ]] ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΙΟ

ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΥΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΑ [[ΧΑΛΜΑ]] Η ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛΙΚΟ ΤΙΤΛΟ=[[ΒΙΡΙΔΙΑΝΑ]] (Ονομασια ποητικη που παραπεμπει στη φωτεινη καλοσυνη και ηθικη στην οποια οδηγησαν την ηρωιδα καποιες πικρες προσωπικες της απογοητευσεις) ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΓΝΩΣΤΑ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΔΙΑΣΚΕΥΕΣ ΤΟΥ ΜΠοΥΝΙΟΥΕΛ (Που σκανδαλησαν κοινο και καθεστωτα οταν αυτα παρουσιαστηκαν) ειναι πιο δημοφιλη εκτος Ισπανιας Απο τις κινηματογραφικες τους διασκευες.ΚΑΠΟΙΟΣ χαρακτηρησε τον ΓΚΑΛΝΤΟΣ σαν εναν [[ΑΔΟΞΟ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ]] Και ειxε δικιο δεδομενου οτι το εργο του πιο πολυ ταιριαζει στη μοιρολατρια-την βαθεια ψυχολογια και τον πεσιμισμο η την μυστικοπαθεια του Ρωσου ρεαλιστη -παρα σε συγραφεις που ο Γκαλντος θαυμαζε [ΔΗΛ.ΤΟΝ ΝΤΙΚΕΝΣ Η ΤΟΝ ΜΠΑΛΖΑΚ]

Ξαναδιαβάζοντας στιγμές της Halma τ η οποία συνεχίζει τις περιπέτειες του Nazarin αλλά δυστυχώς δεν ξέρουμε πώς τελειώνει ,θα ενταχθούν ενδιαφέροντες χαρακτήρες στην ιστορία οπως ο Μαρκήσιος ντε Feramor και πάνω απ 'το παράσιτο »Urrea, ο ξάδελφος εξοφλημενος και ανυπάκουος και είναι σε θέση να αφήσει την προηγούμενη ζωή οπως του του έχει πει Halma.Ποσο δονκιχωτικα στοιχεία και ιδέες για να κάνει μια πραγματική αναρχική κριτική των αναποτελεσματικών και παρωχημένων σύστηματων πρόνοιας που πραγματοποιούνται τόσο από κρατικές και εκκλησία, αρκετά κατά τρόπο ενδιαφέροντα είναι ένας ιερέας ο οποίος θεωρήθηκε τρελός. αναρχική Οδηγιtrα προς τους ανθρώπους πιο άκαμπτη & επίπεδη (σα χαρακτήρας] ειν η κόμισσα του Halma που στην πράξη δεν είναι παπα μια ατομιστρια φιλανθρωπιστρια. ...που παιρνει αλλους δρομους απο τους δρόμους του Nazarin χωρίς να κλείσει έναν κύκλο ... επανεμφανίζεται ένα μυθιστόρημα; Μπορεί να αρέσει περισσότερο ή λιγότερο απο αλλα του Galdós μυθιστορήματα, αλλά πάντα διδασκει νέες ιδεες

-Η προειδοποίητικη αυτή παρουσίαση σχετικά με την αυθεντικότητα του έργου, η πίστη και η δύναμη που η Halma είναι πιθανό να ειναι η γεματη μυστικισμο και ιδρυτής μιας νέας κοινωνικής εργασίας. Νομίζω ότι το αρχικό σχέδιο του Galdós ήταν διαφορετικο, σκέφτηκε να κρατήσει τον τόνο του Nazarin αλλά κάποια στιγμή άλλαξε γνώμη.

-.Μου άρεσε το εργο, αλλά δεν έχω πειστεί γιατί οGaldós εξετάζει με σοβαρότητα το θέμα της μυστικιστικής «εθνικιστικοτητος». Αυτή είναι η μεγαλύτερη αντίθεση που βλέπω με το βιβλιο-Nazarin. Προς τιμήν του, πρέπει να πω ότι η επιλογή μιας πολύ απλής διαδικασίας. Θα σιωπήσει τις περισσότερες φορές, βάζοντας την προσωπικότητά του στις ενέργειες και τις σκέψεις των δύο κεντρικών χαρακτήρων στη μέση του μυθιστορήματος, Πατέρα Florez και Χαλμα Είναι αυτοί που για τουσ οποιους εγείρει το ζήτημα της τρέλας ή πίστη. Μόλις φύγει οFlórez, οGaldós τοποθετει στη σκηνή άλλο ιερέα του pot ο Άγιος Αυγουστίνος, αλλά αποτρέπει το δράμα κάνοντας Αυτό που με έπεισε περισσότερο είναι η αρχή του μυθιστορήματος, η οποία εξακολουθεί να συνδέεται με την προηγούμενη. Το ταξιδι της Halma να πέρα ​​από τη θάλασσα στην Ελλάδα δίνει την εικόνα μιας χήρας με μικρό ενδιαφέρον για την επιστροφή στην οικογένειά απο την οποια προερχεται. Περνά πολλές λύπες και δυστυχίες (ή περιπέτεια), αλλά ταξιδεύουν μόνοι τους, πλέουν σε πολλά πλοία, και τα ταξίδια μεταξύ τους ναυτικούς. Μερικές φορές επιστρέφουν στα λιμάνια όπου αυτη έζησε, κάνει κρουαζιέρες. Το επεισόδιο της σχέσης με τον ξάδελφό του μακαρίτη σύζυγόυ της είναι το κλειδί.

Είναι πολύ διαφορετικά, υπάρχει πάνω από όλα σε μια πολύ ισχυρή ιδεολογική επιβάρυνση. . Η κοινωνική κριτική είναι λιγότερο λεπτή και μοραλιστικολογικη απο αυτη που υπαρχειβρέθη στο εργοNazarin είναι εδώ ένα. Casi sirve como escusa para exponer sus ideas. Σχεδόν χρησιμεύει ως δικαιολογία για να εκφράσουν τις ιδέες τους.

ηΗ Halma είναι μια εξαιρετικά παράλληλη ΗΡΩΙΔΑ με το Nazarin με μεγαλύτερη κοινωνικότητα. . αλλά και οι 2 κρίνονται από το κοινωνικό τους περιβάλλον με παρόμοιους τρόπους. Αυτες οι αντιθέσεις στον τύπο των φιλανθρωπιών των κυριων της αστικής κοινωνίας που κάνουν ελεημοσύνη και φιλανθρωπικές οργανώσεις τους με ένα είδος απόλυτης αγάπης με τον ίδιο τρόπο που ο Nazarin κανει φιλανθρωπία μονο και μονο για φιλανθρωπικούς σκοπούς, χωρίς κοινωνική εργασία να εχει τοσο πολυ σημασια γι/αυτον. Η Halma προσελκύεται από την αρχή από την προσωπικότητα του Nazarin και αποφασίζει να γίνει το επίκεντρο της κλίση του. Η Halma ζει και έξω από τις κοινωνικές συμβάσεις που θέτουν στο κέντρο της κουτσομπολιά και συκοφαντίες.



Συναρπαστική η ιδεολογική, η έννοια του μυστικισμού, καθώς τα ρεύματα της σκέψης που μετακινούνται στο χρόνο: η ρωσική σπιριτουαλικοτητα, μια επιστροφή του θρησκευτικού μυστικισμού στο ρομαντικό στοιχειο και μια εφεση στις αναρχικές ιδέες.Υπαρχει εδω και ο έντονος επικριτήςμος της υποκρισίας και της αστικής θρησκευτικότητας. η οποία εμφανίζεται ως ένα από τα κεντρικά θέματα του μυθιστορήματος. υπαρχει και μια καθαρα Δονκιχωτική φλέβα που τονίζεται μαζικαι η επίσημη παιχνίδιαρικη διαθεση της λογοτεχνίας σε σχεση με την της πραγματικότητα.



Φαίνεται ότι ειναιένα πολύ σύγχρονο μυθιστόρημα και προκλητικο. Ο Galdos ΣΕυτό είναι μεγάλειωδης!



ΛΕΕΙ Ο ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΜ ΒΙΡΙΔΙΑΝΑ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΗΘΥΣΤΟΡΗΜΑ ΧΑΛΜΑ ΤΟΥ ΓΚΑΛΝΤΟΣ ΟΤΙ=[[Έχω ένα τέταρτο των νέων και μέχρι σήμερα έχει λίγο να κάνει με την ταινία που υποτίθεται ότι θα εμπνεύσει τους: ο κεντρικός χαρακτήρας και η κλίση του λίγο περισσότερο. . Δεν έχει ξεκινήσει ακόμα το έργο της φιλανθρωπίας.Υπάρχει ΣΕ ΑΥΤΟ ενας ισχυρος χλευασμος που επικρίνει την αστική τάξη και τηχυδαία έννοια της σκέψης για την πολιτική και οικονομική πραγματικότητα της χώρας. Ένα μυθιστόρημα είναι πολύ πιο αστικόκέντρικο, όταν η πλούσια αστική τάξη με τους καλούς της τρόπους ειναι υποκριτικη.Η πρotaγωνistρια εμφανίζεται ως επίμονη, στηνπεισματική υπεράσπιση των αρχών της αλλά ο στόχος της δεν εμφανίζεται ακόμα πολύ ορίζεται.Η αφήγηση είναι κτισμένη ως επί το πλείστον γύρω από μερικές παρεμβάσεις στο διάλογο με τον αφηγητή. Μερικές φορές έχει κανείς την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα παιχνίδι]].

Στο εργο αυτο-Ο μαρκήσιος και μαρκησία φαινονται να μοιαζουν σωματικά με αυτό που πραγματικα,ήταν.ηταν και οι δυο ίσοι σε δικαιωματα , παρόλο που αυτη σχεδόν όμορφη ΕΙΧΑΝ Ίδια εμφάνιση, την αναπνοή, κινήσεις των μυών του προσώπου, τον σοβαρήο αέρα το μέτωπο,τον ανεπαίσθητο τρόμο των ρουθουνιών τους, το πως χρησιμοποιουσε πώς να φέρει τα γυαλιά, καθώς ήταν μυωπική, το στόμα, το χαμόγελο της καλής παιδείας και όχι την καλοσύνη. Είπε ένας χορατατζης και πειραχτηρι που ηταν, φίλος της οικογένειαςοτι αν ένας από αυτούς έχασε τη ζωή του, ο επιζών θα είναι χήρος ο ίδιος.

Έχει ένα πολύ ευέλικτο ρυθμό και η δράση λαμβάνει χώρα στις ελληνικές θάλασσες. Οι χαρακτήρες που φαίνονται με γρήγορες πινελιές, και θυμιζουνπερισσότερο χαρακτήρες του πνευματιους παρά σωματικ0υς-υλικους.[ΕΞ ΟΥ ΚΑΙ ΧΑΛΜΑ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΨΥΧΗ]



Αυτό το μυθιστόρημα λεει ο Μπουνιουέλ οτιεκτός απο τις αλαγες των ονοματων δεν ειναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο παρα μια αυξομοιωση του φιλμ του=[[ΒΙΡΙΔΙΑΝΑ]]Σε αυτά τα μυθιστορήματα ο Galdos ΕΙΝΑΙ αντικληρικός και με επαναστατικη φλεβα. Συνεχίζει δε να επιστήσει με οξύτητα ..καθε κοινωνικο κατεστημενουΈχει ειπωθεί επίσης ότι σε αυτές τις μυθιστορήματα είναι αυτό που αργότερα θα επιρεασει τον ΙΓΚΛΑΝ στο να δημιουργησει το γκροτέσκο με στυλ του. Αυτό το μίγμα του Ισπανικου νατουραλισμού με μεγάλη δόση χιούμορ, είναι πολύ κοντά στο εξπρεσιονισμό. Αφνοντας το πικρο του αισθητηριο σαν μαι χειμαζουσα μια δεξαμενή τεράστιας θλίψης. Ο Μπουνιουέλ βρεθεί σε αυτή τη σειρά των μυθιστορημάτων ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ένα όραμα ΕΡΜΗΝΕΥΤΙΚΟ πολύ κοντά στο ΕΡΓΟ ΤΟΥ Γκαλντος για ένα θρησκευτικό θέμα.



_________________ _________________



Λοιπόν, "Halma" είναι μέρος της σειράς μυθιστορημάτων για την φιλανθρωπία και την καθολική χριστιανική πνευματικότητα και ο Galdós έγραψε τότε τον κυκλο του Torquemada , που ξεκίνησε με "Angel Guerra" και θα κορυφωθεί με το "Mercy". Οι παραλληλισμοί με τον Δον Κιχώτη, και ιδίως με το δεύτερο μέρος του Δον Κιχώτη είναι ακόμα εμφανεις. Έτσι ο Nazarin αλλα και η ΧΑΛΜΑ έχει γίνει ένας χαρακτήρας πραγματικα διαχρόνικος για μυθιστόρημα, του οποίου η πρώιμη περιπέτειες έχουν ήδη τεθεί σε χαρτί και να πάει στα χείλη όλων. Από την άλλη πλευρά, η περιπέτεια του μυθιστορήματος υπενθυμίζει τις περιπέτειες του Δον Κιχώτη και Σάντσο στο δικαστήριο του δουκων . Σκέφτηκα ότι ήταν ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, χρωματισμένο με ένα λεπτό χιούμορ, νόστιμο, με περιγραφές και τους διαλόγους και τους χαρακτήρες πλήρειςενδιαφέροντος (ο Μαρκήσιος του Feramor, η αδελφή του η κόμισσα του Halma, ο δύστροπος ξάδελφος Urrea, Πατέρα Manuel πόλη Flórez και το χωριό και Ο ιερέας Δον Ρεμiγio . ειναι οτι καλυτερο-το καλύτερο απο οτι ότι Galdós έγραψε ποτε, αλλά κατά τη γνώμη μου, περιέχει και αποσπάσματα που υπολείπονται καπως από τις πιο καλύτερες του σελιδες. και αυτο είναι επαρκής λόγος για να δικαιολογήσει την ανάγνωση.

dominguez

Αναγνώστες

Αρχειοθήκη ιστολογίου ▼  2025 (6) ▼  Αυγούστου (2) ο ΝΤΑΛΙ ΔΕΝ ΓΕΛΟΥΣΕ ΠΟΤΕ ΑΛΛΑ ΕΚΑΝΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ... O ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΙΝΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ[ΚΑΙ ΘΑ ΗΤΑΝ Κ... ►  Μαΐου (1) ►  Απριλίου (1) ►  Μαρτίου (1) ►  Φεβρουαρίου (1) ►  2024 (6) ►  2023 (3) ►  2022 (2) ►  2021 (3) ►  2020 (1) ►  2014 (1) ►  2013 (2) ►  2012 (14)

Κλασικά κείμενα ισπανικής λογοτεχνίας Κλασικά κείμενα ισπανικής λογοτεχνίας. 20 likes · 1 talking about this. TEXTES BY GREAT SPANISH LITTERATRISTS...